Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009

Παναγιά η Θαλασσινή

Πήρε στα χέρια της ακόμα έναν ταξιδιωτικό οδηγό με τα ταξίδια του καλοκαιριού, καθώς περίμενε τη σειρά της σε ένα ιατρείο. Εικόνες θαλασσινές, γεμάτες από τα τοπία της Ελλάδας ξεπρόβαλλαν μπροστά της, ενώ χάζευε τις φωτογραφίες από τα αφιερώματα μέσα στο περιοδικό και προσπαθούσε να διακρίνει τη ζωντάνια της κάθε εικόνας στο φυσικό της περιβάλλον, που πρόβαλλαν σε αντίθεση με τον χώρο αναμονής που καθόταν.

Έξαφνα, μια εικόνα την έκανε να παγώσει τον χρόνο γύρω της. Η τοποθεσία της έμοιαζε γνωστή και έσκυψε καλύτερα να την δει. "Παναγία Θαλασσινή" έγραφε από κάτω η λεζάντα και εκείνη ξανακοίταξε καλύτερα την εικόνα. Μια εκκλησίτσα χτισμένη στα βράχια μιας απόκρυμνης ακτής λουσμένη από το αιγαιοπελαγίτικο φως, κόντρα στους ανέμους που την μάστιγωναν στου καιρού τα περάσματα.

Έκλεισε για λίγο τα μάτια και θυμήθηκε που την είχε ξαναδεί. Καλοκαίρι ήταν και τότε και ο ήλιος έκαιγε στο μεσουράνημά του. Είχαν πάρει το αυτοκίνητο και ακολούθησαν μια ορεινή διαδρομή που κατέληξε σε ένα ξέφωτο με θέα τη θάλασσα. "Που πάμε?" τον ρώτησε εκείνη, "θα δεις, ακολούθησέ με" της απάντησε εκείνος και την έπιασε από το χέρι. Κατηφόρησαν ένα χωμάτινο μονοπάτι για αρκετή ώρα, ανάμεσα σε κλαδιά και πέτρες που ξεφύτρωναν από το έδαφος. Εκείνος ήταν μαθημένος σε χωμάτινες διαδρομές, όντας φυσιολάτρης και σκαρφάλωνε συχνά στα βουνά, εκείνη όμως δεν ήταν τόσο εξοικειωμένη με την ορειβασία, οπότε κατέβαινε όπως μπορούσε το δύσβατο μονοπάτι.

Έχοντας τα λιόδεντρα που έστεκαν στις απόκρυμνες άκριες του μονοπατιού ως βοήθημα, κατηφόρησαν προς τη χαράδρα αρχικά χωρίς τίποτε να φαίνεται στον ορίζοντα. Δεν άργησε όμως να φανερωθεί μπροστά τους η σκεπή μιας μικροσκοπικής εκκλησίτσας που έκανε αντίθεση με το μπλε της θάλασσας και το πράσινο των φύλλων των δέντρων στο βάθος. Τα βήματά τους, τους οδήγησαν σε ένα μικρό ξέφωτο που έγλυφε κυριολεκτικά το κύμα, σε μια παλιά εκκλησία φυτρωμένη λες από τον ίδιο τον Θεό ανάμεσα στα απόκρυμνα βράχια και την ακροθαλασσιά.

Image Hosted by ImageShack.us
image by Marialena, 2008

"Πως σου φαίνεται το τοπίο?" τη ρώτησε, ενώ με θαυμασμό εκείνη αντίκρυζε για πρώτη φορά αυτόν τον απομονωμένο κολπίσκο στο νησί. "Δεν φανταζόμουν πως υπάρχει τέτοιο μέρος!" του απάντησε ενθουσιασμένη. "Έλα να πάμε λίγο πιο κάτω, στην ακτή να σου δείξω κάτι..." την προσκάλεσε και με προσοχή ανάμεσα από τα γλυστερά βράχια την οδήγησε λίγο παρακάτω. Μπροστά τους πρόβαλλε μια καταβόθρα, ένας φυσικός σχηματισμός από πέτρες στην ακτή, που από μέσα της ανέβλυζε ένας πίδακας από νερό. "Το βλέπεις αυτό?" της είπε. "Είναι φυσική κατάληξη του γλυκού νερού που εισρέει στη θάλασσα, έλα να μπούμε μέσα στην λιμνούλα".

Έβγαλε τα ρούχα του και μπήκε μέσα στον σχηματισμό του νερού. Έβγαλε και τα δικά της και με αδαμιαία περιβολή και οι δύο βούτηξαν καθώς ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει, αφού το μεσημέρι είχε περάσει εδώ και ώρα. Μια παράξενη αίσθηση την κατέκλυσε καθώς το θαλασσινό νερό, αναμιγνύονταν με το γλυκό προκαλώντας ρεύμα μέσα σε λίγα τετραγωνικά. Η γαλήνη του τόπου αυτού, ο παφλασμός των κυμμάτων παραδίπλα, εκείνη και εκείνος, σαν τους πρωτόπλαστους να αγκαλιάζονται και να φυλιούνται μέσα στην απόλυτη ησυχία. Το πάθος μέσα τους φούντωσε και το υγρό στοιχείο ήταν ο σύμμαχός τους για να έλθουν πιο κοντά.

Την πήρε στην αγκαλιά του και την κρατούσε εκεί όσο το νερό έντυνε τη γύμνια τους. Τον κοίταξε με νόημα, ένιωσε σαν την Εύα μέσα της, η Γυναίκα στην Πρώτη Ενανθρώπιση. Έσφιξε τα χέρια της στον λαιμό του, οι στιγμές αυτές δεν χωρούσαν λόγια περιττά. Έσβησε τη ματιά της στη δική του και τα χείλη τους ενώθηκαν ανταλλάσσοντας μανιασμένα φιλιά λαγνείας. Της χάιδευε τα μαλλιά, τον λαιμό, τη πλάτη, το στήθος που έτρεμε έτσι νοτισμένο κόντρα στο κορμί και τον αέρα. Άρχισε να τον μαλάσσει στους ώμους και να κατεβαίνει προς τη σπονδυλική του στήλη, κατέβασε το χέρι της χαμηλότερα. Εκείνος έκανε να τραβηχτεί, μα δεν αντιστάθηκε τελικά στο χάδι της. Τον θώπευε στην γενετήσια περιοχή του, νιώθοντας την ορμή του να προβάλλει όσο συνέχιζε να τον αγγίζει.

"Σταμάτα..." της έκανε ασθμαίνοντας. Του έγνεψε αρνητικά και συνέχισε, "θέλω να σε κάνω ευτυχισμένο" του απάντησε και σε λίγο το όργανό του σπαρτάρισε στη παλάμη της. Ένιωσε ικανοποιημένη και γύρισε να τον φιλήσει απαλά στα χείλη. "Σου άρεσε?" του ψιθύρησε στο αυτί, ενώ εκείνος είχε ανακτήσει την αναπνοή του και τη φίλησε με νόημα. "θα σου δείξω" της απάντησε και τότε ήλθε η δική της σειρά να χαθεί στο άγγιγμά του μέσα στη λιμνούλα. Ρίγη διαπέρασαν το κορμί της καθώς εκείνος την πυροδοτούσε να ερεθίζεται όλο και περισσότερο. Ένας βαθύς αναστεναγμός ξέφυγε από τα σωθικά της καθώς σκιρτούσε στα χέρια του, παραδωμένη στην έξαψη της επαφής τους.

Καθώς τα πυροτεχνήματα μέσα της είχαν πια πάψει, ένιωσε να κρυώνει, εκείνος έκανε μια βουτιά από τα διπλανά βράχια στη θάλασσα και εκείνη βγήκε έξω να σκουπιστεί. Έβαλαν τα ρούχα τους ξανά και ανέβηκαν στο πλάτωμα της εκκλησούλας. Της άνοιξε τη πόρτα και μπήκαν μέσα στον ναϊσκο. Παναγιά η Θαλασσινή λοιπόν, μια κουκκίδα στον χάρτη που έκρυβε παμπάλαιες εικόνες, προσφορά των πιστών στη Κυρά της Θάλασσας, στην Προστάτιδα των Ναυτικών του νησιού. Τα κεριά μύριζαν κερύθρα και στην άκρη είχε και κάποια προσευχητάρια αφημένα.

Έκαναν τον σταυρό τους και έμειναν για λίγο μέσα στον χώρο. Το λευκό του Αιγαίου φώτιζε απαράμιλλα το μπλε της θάλασσας παραδίπλα. Πήρε ένα προσευχητάρι στα χέρια της, έριξε ένα νόμισμα στη σχισμή και το πήρε μαζί της στη τσάντα της. Οι κόμποι του θα της χρησίμευαν για τις ώρες που το λευκό κομποσχοίνι, θα την έφερνε ξανά στην Παναγιά τη Θαλασσινή με το νου της. Έκατσαν για λίγη ώρα ακόμα στο προαύλιο και έφαγαν το προσφάι τους, η ζέστη είχε κόψει αρκετά, ο ήλιος έκαιγε σαφώς πια λιγότερο.

Κίνησαν για τον δρόμο της επιστροφής, ενώ εκείνη γύριζε όλο πίσω το κεφάλι της για να δει ίσως για τελευταία φορά, τον τόπο της Εδέμ της. Δεν ήθελε τίποτε άλλο, μόνον εκείνον στην αγκαλιά της και αυτό που ζούσε μαζί του εκείνο το καλοκαίρι. Έφτασαν ιδρωμένοι από την ανάβαση στο αυτοκίνητο, καθώς ο τρούλος είχε πια χαθεί από το οπτικό τους πεδίο και το μέρος ήταν όπως αρχικά το πρωταντίκρυσε το πρωί. Ελιές, βουνά και στο βάθος το Αιγαίο Πέλαγο να σταφταλιάζει κόντρα στον Φωτεινό Δίσκο που έδυε μέσα της.

Της κρατούσε το χέρι στην επιστροφή καθώς οδηγούσε προς τη πόλη, την άγγιζε τρυφερά συνέχεια και στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου ακουγόταν ερωτικά τραγούδια που είχε επιλέξει εκείνος για να ακούσουν καθ' οδόν. "Όλα σε θυμίζουν, γλυκά κι αγαπημένα, πράγματα δικά σου καθημερινά..."

Μια άγνωστη φωνή την επανέφερε στην πραγματικότητα. "Ο γιατρός σας περιμένει, μπορείτε να περάσετε", την ειδοποίησε η γραμματέας και εκείνη έκλεισε το περιοδικό βιαστικά. Η καρδιά της είχε χτυπήσει ακανόνηστα πάλι στη σκέψη του, σε όσα έζησαν δίχως να τα χορταίνει όσο ήταν μαζί. "Έρχομαι, ευχαριστώ" απάντησε, ενώ σηκώθηκε από τη θέση της και προχώρησε στα ενδότερα. Η Παναγιά η Θαλασσινή ήταν πάντα μαζί της σε εκείνο το προσευχητάρι που δεν είχε βγάλει ακόμα από την τσάντα της, σε ανάμνηση όσων έζησε στον Παράδεισο, έστω και για μια στιγμή, όσο κοιτάς μια φωτογραφία σε ένα ταξιδιωτικό αφιέρωμα...

Marialena, 7-17/6/2009 (σ.σ. πόσο εύκολο είναι άραγε να παραδωθούν στη Λήθη, όσα ποθείς να ζήσεις?)

Τρίτη 16 Ιουνίου 2009

Αν θες να λέγεσαι Άνθρωπος

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
1950



Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες - μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη : Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.


Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009

Οι 25 πιο περίεργοι νόμοι στον κόσμο!

Το γνωρίζατε ότι στη Γαλλία απαγορεύεται να αποκαλεί κανείς Ναπολέοντα ένα γουρούνι; Ή ότι στο Μαϊάμι δεν επιτρέπεται να κάνει κανείς σκέιτμπορντ μέσα στα αστυνομικά τμήματα; Αυτοί είναι δύο από τους είκοσι πέντε πιο περίεργους νόμους που ισχύουν ανά τον κόσμο. Διαβάστε παρακάτω και τους είκοσι πέντε, ειδικά αν σας αρέσουν τα ταξίδια, γιατί ένα φαινομενικά ασήμαντο λάθος μπορεί να σας οδηγήσει ακόμα και στο... εκτελεστικό απόσπασμα.



1. Για όποια φάλαινα βρεθεί νεκρή στις βρετανικές ακτές το κεφάλι της ανήκει στο βασιλιά, ενώ η ουρά της στη βασίλισσα (σε περίπτωση που θέλει να χρησιμοποιήσει τα κόκαλα για τον κορσέ της).

2. Στο Μπαχρέιν ένας άντρας γυναικολόγος μπορεί να εξετάσει μια γυναίκα, αλλά δεν μπορεί να κοιτάξει απευθείας τα γεννητικά της όργανα. Μπορεί να τα δει μόνο μέσα από την αντανάκλασή τους σε καθρέφτη.

3. Στο Λονδίνο είναι παράνομο να μπει κανείς σε ταξί, αν υποφέρει από πανώλη.

4. Στο Βέρμοντ οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν γραπτή άδεια από τον σύζυγό τους για να βάλουν ψεύτικα δόντια.

5. Στο Μπάουλντερ του Κολοράντο είναι παράνομο να σκοτώσει κανείς πουλί μέσα στα σύνορα της πόλης, όπως επίσης και να έχει στην κατοχή του κατοικίδιο ζώο. Από νομικής πλευράς, όλοι οι κάτοικοι του Μπάουλντερ θεωρούνται «pet minders», δηλαδή φροντιστές των ζωών.

6. Στην πόλη του Γιορκ μπορεί να σκοτώσει κανείς έναν Σκωτσέζο μέσα στο εσωτερικό των αρχαίων τειχών της πόλης, αλλά μόνο αν αυτός κρατάει στα χέρια του τόξο και βέλος.

7. Στο Τσέστερ απαγορεύεται στους Ουαλούς άντρες να μπαίνουν στην πόλη πριν από το χάραμα και να μένουν μετά το ηλιοβασίλεμα.

8. Στο Κεντάκιι δεν μπορεί να μεταφέρει κανείς κρυφά όπλο μήκους μεγαλύτερου από 182 εκατοστά.

9. Στη Φλόριντα οι ανύπαντρες γυναίκες που κάνουν αλεξιπτωτισμό τις Κυριακές κινδυνεύουν με φυλάκιση.

10. Στη Βρετανία ένας άντρας που αναγκάζεται να ουρήσει δημοσίως μπορεί να το κάνει νόμιμα μόνο αν στοχεύει την πίσω ρόδα του αυτοκινήτου του και ταυτόχρονα ακουμπάει το δεξί χέρι του πάνω στο όχημα.

11. Στο Σαν Σαλβαδόρ οι μεθυσμένοι οδηγοί μπορεί να τιμωρηθούν εις θάνατον από το εκτελεστικό απόσπασμα.

12. Στο Λονδίνο οι λεγόμενοι «Freemen» (μεσαιωνικός τίτλος) έχουν το δικαίωμα να οδηγούν τα πρόβατα κατά μήκος της «Γέφυρας του Λονδίνου» χωρίς να πληρώνουν κανένα φόρο.

13. Στην Αγγλία όλοι οι άντρες άνω των 14 ετών οφείλουν να εξασκούνται στην τοξοβολία δύο ώρες την ημέρα.

14. Στην Ινδονησία η τιμωρία για τον αυνανισμό είναι ο αποκεφαλισμός.

15. Στο Μαϊάμι είναι παράνομο να κάνει κανείς σκέιτμπορντ μέσα σε αστυνομικό τμήμα.

16. Στο Λάνκασαϊρ κανένας δεν πρέπει να υποκινεί ένα σκύλο να γαβγίσει, εφόσον ένας αστυνομικός του έχει ζητήσει προηγουμένως να σταματήσει.



17. Στην Αγγλία μία έγκυος γυναίκα μπορεί να γεννήσει όπου θέλει. Αν το επιθυμεί, μπορεί να γεννήσει ακόμα και μέσα στο κράνος ενός αστυνομικού.

18. Τα πλοία του βρετανικού ναυτικού που εισέρχονται στο λιμάνι του Λονδίνου θα πρέπει να παρέχουν ένα βαρέλι ρούμι στον αστυφύλακα του Πύργου του Λονδίνου.

19. Στο Οχάιο είναι ενάντια στο νόμο να ψαρεύει κανείς μεθυσμένος.

20. Στην Αλαμπάμα είναι παράνομο να οδηγεί κανείς με δεμένα μάτια.

21. Σύμφωνα με τους βρετανικούς νόμους του 2006 για τη φοροδιαφυγή, είναι παράνομο να αποκρύψει κανείς από έναν εφοριακό στοιχεία που δεν επιθυμεί να γνωστοποιήσει. Αντιθέτως, δεν είναι υποχρεωμένος να του πει κάτι που πιστεύει ότι δεν υπάρχει λόγος να το γνωρίζει.

22. Στη Γαλλία απαγορεύεται να δίνεται το όνομα «Ναπολέων» σε γουρούνια.



23. Θεωρείται προδοσία να κολλήσει κανείς ανάποδα γραμματόσημο που απεικονίζει τον βασιλιά της Αγγλίας.

24. Απαγορεύεται να πεθάνει κανείς μέσα στο βρετανικό κοινοβούλιο.

25. Στο Λονδίνο απαγορεύεται στα ταξί να μεταφέρουν σκύλους που πάσχουν από λύσσα ή πτώματα.


ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΥ

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

Ευρωεκλογές 2009: Για όλα φταίνε... οι εξωγήινοι!

Αναρωτιέμαι αν αυτοί που ασκούν εξουσία στη χώρα μας, είναι αυτοί που μας αρμόζουν τελικά. Έχω την εντύπωση συχνά πως είναι από άλλον πλανήτη, καθώς φαίνεται ότι η αναρρίχηση στα ανώτερα πολιτειακά αξιώματα, συνεπάγεται και αποκοπή από την πραγματικότητα σε πολλά επίπεδα.

Παρακολούθησα νωρίτερα τις δηλώσεις των αρχηγών των κομμάτων μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων χθες το βράδυ, όπως και διαφόρων πολιτικών. Να πω την πρώτη μου αντίδραση? Γέλασα...

Γέλασα, όταν είδα τον κ. Πρωθυπουργό με ύφος σαν να έχει περάσει μια νύχτα όπου το γαστρεντερικό του σύστημα τον ταλαιπώρησε ιδιαίτερα, να λέει στις κάμερες ότι "πήραμε το μήνυμα, ο λαός είναι δυσαρεστημένος". Ε, τώρα εγώ τι να σου πω βρε Κωστάκη μου? Περίμενες να βγουν τα ποσοστά που έλαβε το κάθε κόμμα στις ευρωεκλογές για να το καταλάβεις αυτό? Ή στο Μέγαρο Μαξίμου δεν έχετε επαφή με το τι συμβαίνει στην Ελλαδίτσα μας? Εδώ που τα λέμε, στην Πλατεία Θεάτρου δεν ξέρετε τι αυγό του φιδιού επωάζετε εσείς και ο σύντροφος Νικήτας που δεν ενοχλείται από το εμπόριο λευκής ααρκός και ναρκωτικών στα στενά της Ομόνοιας, δίπλα στο δημαρχειακό μέγαρο, τι το ψάχνουμε παραπάνω, ε?

Τι στο καλό σου λένε οι παρά τω πρωθυπουργώ, για να ισχυρίζεσαι πως τώρα πήρες το μήνυμα? Λες πως ευθύνη έχουν οι δημοσκόποι που σας καθοδήγησαν λάθος? Βάσει προγνώσεων χαράσσεις τη πολιτική σου δηλαδή? Πριν δεν το έπαιρνες το ρημαδομήνυμα, από τον Δεκέμβρη που έγινε το μακελιό και παραδώθηκε η Αθήνα στα πλιάτσικα, το μήνυμα που ήταν? Πλούσια δεν είμαι, αλλά έναν υπολογιστή και μια τηλεορασίτσα έχω στο καθιστικό μου για προσωπική μου ενημέρωση, να στα κάνω δώρο, μπας και αλλάξει αυτή η τακτική του "δεν ήξερα, δεν γνώριζα, δεν μου είπαν τι συμβαίνει" που ακολουθείς από το Βατοπέδι και μετά?

Βρε κουτό, μήπως εσύ μονάχα προεδρεύεις της κυβερνητικής επιτροπής και όλα τα άλλα γίνονται δια μαγείας? Μπα, δεν θέλω να το πιστέψω αυτό, είσαι καλό παιδί, Σαλονικιώτικο εσύ, δεν κάνεις τέτοια πράγματα, αλίμονο! Να σου πω όμως κάτι μεταξύ μας, θα πεις της Ντοράκλας να μην μιλάει επί του παρόντος, γιατί δεν φτάνει που "άφησε" να φύγουν οι υπεύθυνοι της υπόθεσης Siemens στο εξωτερικό, το παίζει στο απυρόβλητο και δεν λέει. Ή πες του Γιώργου του Κουφού, να αφήσει το κόμμα ήσυχο και να αναθέσει στα συνεργεία του ΥΠΕΧΩΔΕ να ξαναστρώσουν τους δρόμους με νέο ασφαλτοτάπητα, γιατί θα σκοτωθούμε με τις τρύπες και τη λιωμένη άσφαλτο που υπάρχει στους αθηναϊκούς δρόμους και τότε πάνε και οι ψηφοφόροι, πάνε και τα έσοδα του κράτους από τους φόρους, δεν συμφέρει κάτι τέτοιο, γι' αυτό κρατήστε μας ζωντανούς!

Εγώ πάντως λέω σαν πτωχή πλην τίμια ψηφοφόρος που είμαι, τρομάρα μου, να τολμήσω να κάνω μιαν υπόθεση για το ποιός φταίει που το "μήνυμα" των ευρωεκλογών άλλους τους δρόσισε και άλλους τους ζόρισε, σαν το αγγούρι του γνωστού ρητού:

Ο Αλέξης ο Τσίπρας, ο ωραίος Μπρούμελ του Σύριζα, λέει πως "πρέπει να ξαναβρούμε το στίγμα μας". Σωστό, αν δεν είναι καλό το GPS, χάνεσαι, έχει μια λογική η δήλωσή σου Αλέξη μου, βεβαίως... Να το βρείτε το στίγμα σας και όταν το βρείτε, πείτε μου και μένα να χαρώ, γιατί αυτή η αριστερά, μου φαίνεται πως πάσχει από κρίση ταυτότητας, αλλά μην το πούμε πουθενά, γιατί οι αριστερίζοντες θα στεναχωρηθούν και αν είναι σε κρίσιμη ηλικία όπως ο Αλαβάνος, δεν κάνει, θα πάθει η καρδιά τους από τα νέα!

Εγώ την Αλέκα χαίρομαι πάντως, την κλειδοκράτωρα του Μαυσωλείου του Κομμουνισμού στην χώρα μας! Χο τσι μινγκ, εσύ μας οδηγείς! Είπε η τρισμέγιστη πως "ο λαός πρέπει να συνεχίσει να αντιστέκεται γιατί το κατεστημένο το πολιτικό και το οικονομικό θα αργήσει να πέσει". Αντιστέκομαι Αλέκα μου στο φλερτ του Μήτσου του καπιταλιστή, αλλά τι να κάνω, γυναίκα είμαι, καταλαβαίνεις, θα καμφθούν τα όριά μου μέχρι να επικρατήσει το λαϊκό κίνημα και τους κόψουμε τους κώλους των πλουτοκρατών. Τι προτείνεις, να θυσιαστώ υπέρ του κόμματος?

Και πάω στους νικητές αυτών των εκλογών, ξεκινώντας από τους Οικολόγους Πράσινους. Θα την πω την αλήθεια μου, αυτός ο Τρεμόπουλος με το killer look, κάπως μου κάνει! Όμως, μπορεί να μου πει κανείς εκεί που έκανε τις δηλώσεις του στον αέρα, ποιός ήταν ο μαλλιάς με το κόκκινο μπλουζάκι και την αφάνα που κρατούσε ένα μπουκέτο θαλερούς ηλίανθους δίπλα στον κο Καθηγητή? Βρε πουλάκι μου μαλλιαρό, δεν έχουμε πει να σεβόμαστε τα φυτά και να μην τα κόβουμε? Εσύ γιατί τα ξερίζωσες τα άμοιρα? Έτσι σε έχουν μάθει να κάνεις στο Κόμμα? Ντροπή μωρέ, δίνεις και το λάθος παράδειγμα στους απανταχού έλληνες οικολόγους και από αύριο από τη χαρά τους, δεν θα αφήσουν ζωντανό λουλουδικό και όχι τίποτε άλλο, μόλις φύτεψα στη πρασιά πέντε έξι ηλιοτρόπια και φοβάμαι μην μου τα ξεριζώσεις για τα επινίκια!

Και ο Δι' ευχών κ. Πρόεδρος του ΛΑΟΣ, ο γνωστός Χέρι-Χέρι, είπε πως τώρα με το 7% έχει περισσότερες ευθύνες, αλλά τη ΝουΔου την άδειασε μόλις πήρε τα πάνω του κανονικά. Έτσι σε θέλω Γιώργο μου, μια ζεστό, μια κρύο να τον έχεις τον Κωστάκη, αφού είσαι ο 152ος βουλευτής/ρυθμιστής της κυβερνητικής πολιτικής, όπως δηλώνεις, τώρα χόρεψέ τους στο ταψί που αφενός δεν ήξεραν με ποιόν συμμαχούσαν και αφετέρου δεν ρώταγαν. (Αλλά είπαμε, στου Μαξίμου δεν έχει σήμα, οπότε μην τη ψάχνεις, δεν ενημερώνονται εκεί!)

Και τέλος κυρίες και κύριοι, το Όσκαρ για την Καλύτερη Ταινία "Στους στραβούς κυβερνάει ο Μονόφθαλμος", απονέμεται στον Γιωργάκη Παπανδρέου, τον γνωστό και ως Παιντί κατά τη μαμά του, τα παλιά τα χρόνια της αθωότητας. Τον χαίρεσαι τον Γιωργάκη, όσο προεδρεύει του ΠΑΣΟΚ, οι άλλοι από κάτω του δουλεύουν. Υπέρ ή κατά του, αυτό θα φανεί στη πορεία, τώρα έχουμε να γιορτάσουμε ότι η Δεξιά "έβαλε α χέρια της και έβγαλε τα μάτια της" στη κυριολεξία, οπότε αυτό και μόνο, είναι λόγος εορτασμού της νίκης της Σαμοθράκης! Μέχρι και ο ακριβοθώρητος ο Μπένυ ο Βενιζέλος, το μυαλό του Κινήματος, έκανε δηλώσεις τώρα που νικήσαμε γιά (σαλονικιώτικη αυτή η έκφραση).

Μπροστά μας προμηνύεται ένα ακόμα καυτό καλοκαίρι, ενόσω ο υδράργυρος έχει αγγίξει από τώρα αρχές Ιουνίου τους 35+ βαθμούς Κελσίου, προέχουν τα "μπάνια του λαού" και τα κόμματα προετοιμάζονται για μιαν ακόμα εκλογική αναμέτρηση σε βάθος χρόνου. Αντέχει η Ελλάδα και οι πολίτες της μιαν ακόμα κονταρομαχία με επιχειρήματα που προκαλούν το γέλωτα και τη θυμηδία? Είμαστε σε θέση να εκταμιεύσουμε τεράστια ποσά για την επόμενη εκλογική διαδικασία πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις?


See no evil, hear no evil, image by tribe.net

Πέντε χρόνια μετά την έκλαμψη των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, θα το ξαναπώ, πως είμαστε χειρότερα από ότι πριν, εδώ στην Ελλάδα. Ο ιδεατός κόσμος της υλικής ευμάρειας, έχει καταρρεύσει συθέμελα. Δεν φταίνε μόνο οι συγκυρίες οι διεθνείς, που έχουν επιφέρει δυσπραγία σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και η δική μας, η γνωστή ελληνική επιπολαιότητα και έλλειψη μακροχρόνιου σχεδιασμού για το μέλλον. Η κατάρρευση των θεσμών και η διαπόμπευση των αξιών στις οποίες βασίζεται ένα σύγχρονο δημοκρατικό πολίτευμα, μάλιστα από τους ίδιους τους εκλεγμένους λειτουργούς των.

Θέλω να κοπούν κώλοι, να διαπομπευθούν ανήθικοι και διευθαρμένοι πολιτικοί από όπου και αν προέρχονται, να λειτουργήσει η δικαιοσύνη αυτοδίκαια και βάσει των νόμων περί δικαίου που υπηρετεί, θέλω να σεβαστούν το πολίτη και τον μετανάστη που κατέφυγε σε αυτή τη χώρα, θέλω να βάλουν τα στήθια μπροστά και να μην ζουν στη κοσμάρα τους, αποκομμένοι από το μόρφωμα που έχουν αφήσει να δημιουργεί εις βάρος της ευνομίας και της τάξης στην χώρα μας. Θέλω, επιτέλους, να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν με παρρησία και συναίσθηση και να μην μας "πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες", υποτιμώντας τη νοημοσύνη και τη κρίση μας.

Το μήνυμα αγαπητέ μου κύριε Πρωθυπουργέ και όλοι οι υπόλοιποι, ήταν η αποχή της τάξης του 48% επί του συνόλου των ψηφοφόρων για τις ευρωεκλογές του 2009. Συνεχίστε να μας φέρεστε σαν να είμαστε εξωγήινοι που δεν έχουμε επαφή με την εδώ πραγματικότητα και μην απορρήσετε εάν η αποχή ή η ψήφος διαμαρτυρίας θα είναι πολύ μεγαλύτερη τις επόμενες εκλογές... και τότε πράγματι θα φταίνε οι εξωγήινοι, σας διαβεβαιώ!

Μέρος πρώτο: Ευρωεκλογές 2009: Ε, και?

Μαριαλένα, 8/6/2009

Ευρωεκλογές 2009: Ε, και?

Στον απόηχο της χθεσινής εκλογικής διαδικασίας και με τα αποτελέσματα της κάλπης ήδη πλέον δηλωμένα, κάνω τις πρώτες σκέψεις για την επόμενη μέρα.

48% των συμπολιτών μας επέλεξαν να μην ψηφίσουν σε αυτές τις εκλογές, να απέχουν με οποιονδήποτε τρόπο. Ένα ικανό ποσοστό να διαμορφώσει το εκλογικό αποτέλεσμα, εάν εψήφιζε και ακόμα και τώρα αρκετό για να επιδείξει την ισχύουσα τάση ανάμεσα στους Έλληνες ψηφοφόρους.

Κατ' αρχήν η αποχή τι σημαίνει? Το ότι οι εκλογές διεξήχθησαν εν μέσω του "ιερού" για τον Νεοέλληνα τριημέρου του Αγίου Πνεύματος, που για πολλούς είναι μια ακόμα ευκαιρία για μίνι διακοπές στις αρχές του καλοκαιριού και το να μείνουν στη πόλη για να ψηφίσουν, ήταν ένας μεγάλος ανασταλτικός παράγοντας. Κατά δεύτερον, ας κοιτάξουμε πως εξελίχθηκε αυτή η προεκλογική περίοδος στη χώρα μας.

Όλο αυτό το διάστημα, είμασταν παρατηρητές μιας εκλογικής αναμέτρησης που θύμιζε σε πολλά, όχι Ευρώπη, αλλά Μπανανία. Μπανανία, όταν ο κ. Πρωθυπουργός θυμάται τον λαό της Δυτικής Αττικής με το να κάνει ένα πέρασμα από τον Ασπρόπυργο για να μιλήσει εκεί, στοχεύοντας στους αθίγγανους ή πολιτικούς πρόσφυγες ή μετανάστες που ζουν εκεί?

Μπανανία, όταν κεντρικό θέμα δεν είναι η Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλά το να αναμασάμε τα εσωτερικής κατανάλωσης προβλήματά μας για να "πείσουμε" τους ψηφοφόρους να μας ψηφίσουν. "Αντισταθείτε" έλεγε το ΚΚΕ, που παρεπιπτόντως, σύμφωνα με την πάγια τακτική του, ρύπανε τους δρόμους τελευταία στιγμή με φυλλάδια υπέρ του κόμματος που έχουν συσσωρευθεί στα πεζοδρόμια κατά εκατοντάδες.

Το ΠΑΣΟΚ εισέπραξε την ψήφο διαμαρτυρίας κατά της κυβέρνησης και επικράτησε όσον αφορά στα ποσοστά, στις Ευρωεκλογές. Παρά τη σοβαροφανή εικόνα της καμπάνιας του, ο κ. Παπανδρέου δεν έπεισε για την ισχύ των λόγων του, άσχετα ότι είχε καλή επικοινωνιακή υποστήριξη από την ομάδα της προβολής του. Προσωπικά μου θύμισε την επιτυχημένη φιγούρα/μαριονέτα που τον μιμήται στο "ΚΡΑ!", σατυρική εκπομπή που προβάλλεται αργά το βράδυ στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ. Δεν είναι έτοιμο αυτό το ΠΑΣΟΚ να πάρει τα ηνία της χώρας, ενόσω οι ισορροπίες οι εσωκομματικές δεν έχουν ξεκαθαριστεί. Είναι τυχαίο που ο Νο 2 στη διαδοχή, Ευάγγελος Βενιζέλος, το τελευταίο διάστημα απέχει από το να εκτίθεται στα μάτια των πολιτών με δηλώσεις και ενέργειές του?

Ο Συνασπισμός μπορεί να πρόβαλλε ένα λιγότερο πολωτικό πρόσωπο σε σχέση με το αδελφό ΚΚΕ, όμως έδειχνε πως έχει χάσει το πλεονέκτημα να εκφράζει τη κοινή γνώμη απέναντι στα γεγονότα, προσπαθώντας και αυτός να βρει το στίγμα του ενόψει αυτών των εκλογών. Πλεονέκτημα που όμως εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο το Κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων που δυναμικά διεκδίκησε το δικαίωμά του εκπροσώπησης στην Ευρωβουλή.

Με κυρίαρχη την τάση της Οικολογίας πια στον Δυτικό Κόσμο, η ανάδειξη μιας τέτοιας κίνησης στα πρότυπα των Πρασίνων της Γερμανίας για παράδειγμα, είναι ένα σαφές βήμα προόδου, όταν η στροφή πως φιλικές προς το περιβάλλον πολιτικές επιβάλλεται για να μπορέσουμε να επιφέρουμε ανακούφιση στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας και όχι μόνο. Διερωτώμαι όμως, τι δουλειά έχει ο εκπρόσωπός τους να δίνει συνεντεύξεις υπέρ της αυτοδιάθεσης των Σκοπίων και της ένταξής τους στην Ε.Ε., όταν το Σκοπιανό είναι ένα από τα εθνικά μας θέματα που παραμένουν σε εκκρεμότητα? Το να διορθώνει μετέπειτα και να ανακατασκευάζει, λέγοντας πως συμπλέει με την εκάστοτε εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, εμένα προσωπικά μου δείχνει πως όλοι μας παριστάνουμε τους ξερόλες στου Κασίδη το κεφάλι τελικά.

Αν και τα άκρα στη πολιτική ποτέ δεν με εξέφραζαν, είτε αυτά προέρχονται από την "καθιγιασμένη" αριστερά, είτε από την "επάρατο" δεξιά, το ΛΑΟΣ του κ. Καρατζαφέρη κέρδισε τις εντυπώσεις, δίνοντας ένα εκατομμύριο ευρώ υπέρ της ενίσχυσης του ταμείου Φτώχειας, αντί να το σπαταλήσει για την προβολή του κόμματος για τις Ευρωεκλογές. Το ποσοστό που έλαβε, πιστεύω προήλθε τόσο από δυσαρεστημένους δεξιούς, όσο και από ανθρώπους που η κίνηση αυτή τους βρήκε σύμφωνους και την επικρότησαν.

Και εδώ τίθεται το ζήτημα που ξεκίνησα να γράφω αυτούς τους προβληματισμούς σήμερα:

-Που πήγε η Ευρώπη στη μεταξύ των κομμάτων αντιπαράθεση για την εξασφάλιση της ψήφου μας?
-Πουθενά, γιατί εδώ στο Ελλαδιστάν, η Ευρώπη δεν μας απασχολεί επί του παρόντος!

-Που πήγαν τα θέματα που άπτονται της Ευρωπαϊκής Πολιτικής?
-Εννοείτε την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε, την λαθρομετανάστευση, την "πράσινη" πολιτική, την οικονομική κρίση?
-Άλλη ερώτηση παρακαλώ!

-Που πήγε ακόμα και η δική μας κατάσταση, εδώ στην χώρα μας, που πέντε χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς του 2004, η Αθήνα δεν θυμίζει στο παραμικρό σύγχρονη Ευρωπαϊκή πόλη?
-Ε, γι' αυτό φταίνε τα φαινόμενα της εγκληματικότητας των ομάδων των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας που την έχουν μεταμορφώσει σε γκέτο.
-Άλλη ερώτηση παρακαλώ!

-Το έχετε αντιληφθεί πως η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία σε σήψη, που αφήνει τα παιδιά της να αργοπεθαίνουν χωρίς όραμα και δράσεις για το μέλλον?
-Όλα θα γίνουν, αρκεί να μας δώσετε την ψήφο σας!




Στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, εγώ προσωπικά δεν απείχα, αλλά ψήφισα υπερασπιζόμενη τα πιστεύω και τα ιδανικά που ακόμα κουβαλάω, ως μάλλον η τελευταία των Μοϊκανών εν Ελλάδι. ΄Λλλοι ψηφίσαμε για να διαμαρτυρηθούμε, άλλοι για να εκδικηθούμε, άλλοι για να υπερασπιστούμε, ή να αναδείξουμε τον συνδιασμό που μας εξέφραζε καλύτερα. Το μόνο σίγουρο είναι, πως η επόμενη μέρα μας βρίσκει το ίδιο προβληματισμένους για μια Ελλάδα που κινείται στην τελευταία ταχύτητα της Ευρώπης, προβάλλοντας ως το κέντρο του κόσμου, την ιδιωτεία της, σαν πανάκεια για όλα όσα οι πολιτικοί στέκουν ανίσχυροι να αντιμετωπίσουν και να προστατέψουν τους πολίτες που τους εμπιστεύονται, από τις δικές τους κακές πολιτικές. Έως πότε?

Μαριαλένα, 8/6/2009

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009

Omar Faruk Tekbilek - Μια νύχτα στον Παράδεισο

Ετοιμαζόμουν για να πάω στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Σάββατο 30 Μαϊου, φορώντας τα "καλά" μου και ανυπομονώντας να δω για πρώτη φορά από κοντά τον Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ και να ακούσω τη μουσική των Σούφι. Άνοιξα το τσαντάκι που θα έπαιρνα μαζί μου και τακτοποιώντας το, βρήκα μιαν επαγγελματική σου κάρτα μέσα, αγάπη μου. ΄Εφυγα για το Μέγαρο και περίμενα να ξεκινήσει η συναυλία, καθισμένη σε απόσταση αναπνοής από την ορχήστρα. Μπήκε η Νέα Συμφωνική Ορχήστρα της Θεσσαλονίκης, η Χορωδία, οι μουσικοί του Τεκμπιλέκ και τελευταίος εκείνος, ντυμένος μέσα στα μαύρα, όπως όλοι, απλός μα και αγέρωχος μέσα στη λυγερόκορμη σιλουέτα του.

Ο μαέστρος έδωσε το έναυσμα για να ξεκινήσει η παράσταση. Όλοι πειθαρχημένοι, όλοι συντονισμένοι στον υπέρτατο σκοπό. Ανατρίχιασα καθώς οι πρώτες νότες ξεπήδησαν από την ορχήστρα και τους οργανοπαίχτες! Αν υπήρχε προορισμός στη ζωή μου, αυτό ήθελα να είμαι και εγώ, ένα κομμάτι αυτού του συνόλου που ζει και αναπνέει για την μουσική και την αρμονία των ήχων μέσα από τις νότες...


Omar Faruk Tekbilek - Why

Ήθελα να σε έχω στο πλάι μου, αγάπη μου, καθώς η θεσπέσια μουσική του Τεκμπιλέκ είχε πλημμυρίσει τον χώρο. Ήθελα να σου κρατώ το χέρι και να σου ψιθυρίσω "θυμάσαι?". Θυμάσαι τότε που εσύ με γνώρισες σε αυτήν την θεόπνευστη μουσική ένα βράδυ, χωρίς να ξέρω ποιός και τι ήταν αυτό που άκουγα για πρώτη φορά και είχα "πάει" σε άλλο επίπεδο, όσο διαρκούσε το κομμάτι. Σε ξαναρώτησα έναν χρόνο σχεδόν μετά και μου αντέγραψες το δίσκο του για να τον πάρω μαζί μου και η αίσθηση ήταν ακόμα εκεί. Η μουσική των Σούφι είχε μπει μέσα μου, είχε γίνει βίωμά μου και εσύ με είχες κάνει κοινωνό της για πρώτη φορά, τότε...


Omar Faruk Tekbilek - Whirling Dervish

Δε στο κρύβω, πως έκλαψα καθώς άκουγα τις μελωδίες και τις προσευχές του επί σκηνής. Το συναίσθημα από τη μουσική του με είχε κατακλύσει, το δίχως άλλο. Δάκρυα συγκίνησης ήταν, που δεν πίστευα ακόμα πως ήμουν εκεί, κομμάτι της ξεχωριστής αυτής βραδυάς που εκτυλισσόταν. Άκουσα το "I love you" με τα βιολιά να κάνουν το χαρακτηριστικό κόψιμο και αγαλλίασα! Ο Μαέστρος, ο φωτισμένος Σούφι Τεκμπιλέκ, είχε φέρει ένα κομμάτι του ουρανού επί της γης και το μοιραζόταν μαζί μας!

Κι έπειτα, πως μπορώ να μην σου περιγράψω την αίσθηση των Περιστρεφόμενων Δερβίσηδων επί σκηνής? Πως να περιγράψω το δέος, τον σεβασμό, την εκστατικότητα που εξέπεμπαν, καθώς με τους ήχους της μουσικής, ξεκινούσαν την επικοινωνία τους με τον Θεό, τον Μοναδικό, τον Ένα και περιστρέφονταν αφήνοντας τα Γήινα κατά μέρους, ξανά και ξανά, παραδίδοντας τον Εαυτό εις την Ανώτερη Δύναμη. Δεν ήταν χορός, ήταν μυσταγωγία να παρατηρείς την έκφραση της μετάβασης σε άλλες σφαίρες στα πρόσωπά τους καθώς στροβιλιζόταν, μέσα στις παραδοσιακές τους φορεσιές και μου μετέδιδαν κύμματα ηλεκτρισμού από την πνευματική κατάσταση που είχαν περιέλθει ενώ επικοινωνούσαν με τα Άνωθεν. Κι έπειτα, ενώ επανερχόταν στη πραγματικότητα, κατέβαζαν το κεφάλι και προχωρούσαν αργόσυρτα προς τα παρασκήνια, για να επανέλθουν με το ίδιο τελετουργικό ξανά στο επόμενο κομμάτι που θα εμφανιζόταν και ο Μαέστρος θα έβαζε το χέρι στη καρδιά και θα επικαλούνταν τον Θεό στις προσευχές του.


Omar Faruk Tekbilek - I love you

Τέσσερις φορές τον καλέσαμε τον Τεκμπιλέκ επί σκηνής, ενώ έκανε να φύγει και το χειροκρότημά μας συχνά, κρατούσε επί μακρόν σε κάθε κομμάτι που τελείωνε. Τέσσερις φορές, σύσσωμη η κατάμεση αίθουσα ήμασταν τόσο διψασμένοι για την Αλήθεια του, για την Μουσική του, που ζητούσαμε τις ουράνιες μελωδίες του να έλθουν να εναποτεθούν στις διψασμένες μας καρδιές. Έκλεισε τη συναυλία με τη δεύτερη εκτέλεση του "I love you" και υποκλίθηκε στο κοινό ταπεινά, πριν αποχωρήσει. Είχε κάνει το θαύμα της η μουσική του, αγάπη μου, σαν τότε που τον είχα πρωτακούσει στο σπίτι σου, όταν οι νότε του γέμισαν το δωμάτιο και ο έρωτάς μας τη ψυχή μου.

Ευλογημένος να είναι ο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ, να δημιουργεί αυτά τα μικρά αριστουργήματα που μοιάζουν με μια Νύχτα στον Παράδεισο, αγάπη μου, σαν τότε... θυμάσαι?

Links: Ψυχαγωγία - Omar Faruk Tekbilek και Περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες

Μαριαλένα, 31/5/2009

Σάββατο 30 Μαΐου 2009

Σέρρες 2009

Πρώτη φορά πήγα φέτος στις Σέρρες, μετά από ένα εξαντλητικά πολύωρο ταξίδι που αργά το βράδυ μας οδήγησε στη φιλόξενη αγκαλιά της Μακεδονικής Γης, με αφορμή ένα ιατρικό συνέδριο και όχι μόνο. Έξι ώρες και παραπάνω μετά από την αναχώρησή μας από την Αθήνα, φτάσαμε μέσα στη βραδυνή δροσιά, στο εκπληκτικό Elpida Resort & Spa, στη Κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων, όπου θα φιλοξενούμασταν για ένα διήμερο. Το μέρος αυτό, μόλις ένα δεκάλεπτο από το κέντρο της πόλης, είναι αγαπημένη τοποθεσία για αναψυχή αλλά και διασκέδαση των Σερραίων, ειδικά το καλοκαίρι, όλες τις ώρες της ημέρας, όπου η φύση τους προσφέρει φυσική διέξοδο σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια τους.

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Το Μπεζεστένι φωτισμένο

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Η Κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων και το Αθλητικό Κέντρο

Η πρώτη μας επαφή με τη βραδυνή ζωή της πόλης έγινε μέσα από ντόπιους γνωστούς, οι οποίοι με το που αφήσαμε τις αποσκευές μας, μας πήραν για μια βόλτα στο κέντρο, για να γνωρίσουμε τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Κοντά στο Μπεζεστένι, τουρκικά κλειστή αγορά πώλησης αγαθών όταν κτίστηκε και μετέπειτα χώρος μουσείου, βρισκόταν πληθώρα από νεανικά στέκια, που έσφιζαν από ζωή. Νέοι και νέες διασκέδαζαν με τους δικούς τους ρυθμούς και εμείς εξοικειωνόμασταν με τη διασκέδαση αλά Σερραϊκά, ενώ στο τέλος αναζητήσαμε την περίφημη Σερραϊκή μπουγάτσα για να ισιώσει το στομάχι πριν τον ύπνο, που την βρήκαμε ζεστή ζεστή να μας περιμένει σε κάποιο από τα ολονύχτια στέκια των καλοφαγάδων στο δρόμο της επιστροφής στο ξενοδοχείο.

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Από που πάνε για ...Βουλγαρία? Μια ανάσα δρόμος είναι!

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Χίλιοι και ένας νοστιμότατοι μεζέδες

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Οι Σέρρες μιας άλλης εποχής σε φωτογραφίες των αρχών του 20ου αιώνα

Ήρεμη πόλη, με πράσινο ακόμα και μονοκατοικίες, αλλά και το γνωστό τσιμέντο των πολυκατοικιών, είναι οι Σέρρες, με το αυτοκινητοδρόμιο στα περίχωρα και τις τόσες φυσικές ομορφιές, όπως ο Λαϊλιάς ή η λίμνη Κερκίνη που αναφέρθηκαμε σε προηγούμενο σχετικό ποστ, σε απόσταση βολής. Κοντά στα σύνορα βρίσκεται το γνωστό στους Βορειελλαδίτες Άγκιστρο, ένα γραφικό χωριό, με ιαματικά λουτρά που από τους Ρωμαϊκούς χρόνους έχουν αξιοποιηθεί και λειτουργούν για το κοινό ακόμη και σήμερα και το εκτροφείο της πέστροφας στο ποτάμι τους. Λίγο πριν, τα περίφημα οχυρά του Ρούπελ, όπου με αυταπάρνηση μάχωνταν τον κατακτητή οι Έλληνες στρατιώτες στο Ελληνοβουλγαρικό μέτωπο, το Σπήλαιο της Αλιστράτης με τα πετρώματα, το Παγγαίο και τόσες άλλες τοποθεσίες.

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Καλό!

Image Hosted by ImageShack.us
Μα με τέτοια πινακίδα, πως να μην σταματήσεις να ψωνίσεις στο περίπτερο?

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Η πισίνα του Elpida Resort τη νύχτα

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Η βυζαντινής προέλευσης Ακρόπολη των Σερρών

Πόλη καλοφαγάδων, ως φαίνεται, εκτός από τη Μπουγάτσα της, με τυρί ή κρέμα, οι επισκέπτες επιβάλλεται να δοκιμάσουν και το τοπικό γλυκό, τον ακανέ, λέξη που προήλθε από την οθωμανική περίοδο, όπου οι Σερραίοι έφτιαχναν ένα λουκούμι με αρωματικά βότανα, κατσικίσιο βούτυρο, πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη, όπου μέχρι να παρασκευαστεί ανακατεύοντας τη ζύμη σε ένα μεγάλο πιθάρι, ο Τούρκος Εφέντης φώναζε στους υπόδουλους: "Άκα?" δηλαδή "έγινε?" στα ελληνικά και εκείνοι για να τον καθησυχάσουν έλεγαν "ναι", οπότε από το άκα και το ναι, πρέκυψε και το όνομα του νοστιμότατου ακανέ!

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Υπέροχη θέα... γαλήνιο τοπίο...

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Αντίγραφα έργων της Ταμάρα Λεμπίκα στο ξενοδοχείο

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Άποψη από το φουαγιέ του ξενοδοχείου

Ανοιχτόκαρδοι άνθρωποι και φιλόξενοι, όπως χαρακτηριστικά είναι οι Μακεδόνες, είναι και οι κάτοικοι του ακριτικού νομού, με έμφυτη την ευγένεια και το χαμόγελο στα χείλη. Από τις Σέρρες, όλα είναι κοντά, η Θεσσαλονίκη απέχει 95 χλμ, η Δράμα, η Καβάλα, το Κιλκίς, η Βέροια, σε μια ώρα περίπου, βρίσκεσαι στις γειτονικές πόλεις της Μακεδονίας και της Θράκης. Η Αθήνα, απέχει περίπου 680 χλμ και διασχίζει κανείς την Ε.Ο. Αθηνών - Θεσσαλονίκης, έχοντας να πληρώσει σε σύνολο κάπου γύρω στα 16€ μονής διαδρομής ως τα Μάλγαρα, αλλά θα απολαύσει την Εθνική Οδό με άνετες ταχύτητες και ξακούραστη οδήγηση, ειδικά μετά τον Μαλιακό και τα έργα που γίνονται καθ' οδόν.

Ο Νομός Σερρών προσφέρεται για εξερεύνηση, ειδικά λόγω του φυσικού του πλούτου και της εναλλαγής των αξιοθέατων από ένα ευρύ φάσμα των πολιτισμών που διαδέχθηκαν ο ένας τον άλλον, έως τις μέρες μας. Ένα σαββατοκύριακο δεν μας έφτασε όμως, για να γνωρίσουμε ακόμα περισσότερο τις ομορφιές του τόπου, όμως αν κάποιος έχει χρόνο στη διάθεσή του, αξίζει να μείνει στις Σέρρες ή σε κάποιο από τα ονομαστά θέρετρα του Νομού και να ανακαλύψει κομμάτι κομμάτι την ιστορική αλλά και γεωφυσική ταυτότητα της πληθώρας των μνημείων και τόπων ενδιαφέροντος.

Link: Τουριστικός Οδηγός Σερρών

All photos courtesy of Marialena, (c) 2009

Μαριαλένα, 29/5/2009