21 - 26 Μαρτίου 2014: Μοτοεκδρομή στη Νότιο Ιταλία

Η επιστροφή στην Ιταλία, ήταν ένα όνειρο που κρατούσε άσβηστο από το 2005 που είχα πάει τελευταία φορά και πάντα ήθελα να πάρω το σκούτερ μου και να πάω να την επισκευθώ, ζώντας την εμπειρία επί των δυο τροχών σε Ιταλικό έδαφος.

Η ευκαιρία μου δόθηκε λίγο καιρό πριν, όταν έπεσα πάνω στη διοργάνωση μοτοεκδρομής από την Ελλάδα στη περιοχή της Απουλίας και της Ελλάδας του Σαλέντο, γνωστής ως και Grecia Salentina. Η καρδιά μου και μόνο στη σκέψη πετάρισε, αφού ο τόπος αυτός είναι πολύ ενδιαφέρον λόγω της ελληνικής παράδοσης που υπάρχει στη Κάτω Ιταλία από την αρχαιότητα και η μίξη
των πολιτισμών, σε κάνει να νιώθεις πόσο ιδιαίτερος είναι αυτός ο τόπος, ειδικά για εμάς τους Έλληνες που αγαπούμε την Ιταλία!

Αρχές Μαρτίου το αποφασίσαμε με τον Ιχνηλάτη να συμμετέχουμε, αφού υπήρχε η δυνατότητα απόπλου από την Πάτρα στο Μπρίντιζι, αφετηρία της μοτοεκδρομής. Μια ανάσα δρόμος με τον Σκαραβαίο, πλυμένο και φορτωμένο για το ταξίδι, παρόλο που η Εθνική Οδός από το Ζευγολατειό και μετά, είναι χειρότερη από ό,τι τις προηγούμενες χρονιές, γιατί λόγω των έργων υπάρχει μια λουρίδα σε πολλά σημεία και κακό οδόστρωμα, αλλά εμάς προσωπικά δεν μας σταματούσε τίποτα στο να φτάσουμε στη Πάτρα!

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014

5 μμ. Μπαίνουμε στο πλοίο και αναθαρρούμε, αφού στη μάχη με το χρόνο για να φτάσουμε εγκαίρως, τα καταφέραμε και βρισκόμασταν ήδη στο καράβι για την αναχώρηση. Άδειο σχεδόν το γκαράζ, δίπλα μας μια Yamaha 1200 Super Tenere, συνταξιδιώτη μας από το Κιάτο Κορινθίας που συμμετείχε και εκείνος στην εκδρομή. Στην Ηγουμενίτσα θα παίρναμε και το υπόλοιπο γκρουπ που ερχόταν από Κεντρική και Βόρειο Ελλάδα στην εκδρομή. Ρωτάμε στη ρεσεψιόν τι ώρα θα πιάσουμε Ηγουμενίτσα και μας απαντούν πως πηγαίνουμε καρφί Μπρίντιζι, ενώ τα άλλα παιδιά θα ερχόταν με το επόμενο πλοίο στην Ιταλία! Βγάζω τον οδηγό μου για την Μεγάλη Ελλάδα και αρχίζουμε να διαβάζουμε τι θα επισκευθούμε. Στο βάθος σουρουπώνει και βλέπουμε τις ακτές της Αιτωλοακαρνανίας και τον ήλιο να δύει στην απεραντοσύνη του Ιονίου. Παίρνουμε και τον πρώτο Ιταλικό καφέ στο μπαρ και καθόμαστε με τον συνταξιδιώτη μας για να γνωριστούμε. Παίρνουμε και λαζάνια από το εστιατόριο, με το πλήρωμα να μιλάει, άλλοι αγγλικά, άλλοι ιταλικά και κανά δυο πατριωτάκια που όταν πέσαμε πάνω τους, πάψαμε να γλωσσεύουμε τη μπέρδα μας προσπαθώντας να συνεννοηθούμε με μισά Ιταλικά μισά Άγγλικά και ο Θεός βοηθός! Ώρα για ύπνο στη καμπίνα, γιατί το ταξίδι ήταν μακρύ και η επομένη θα μας έβρισε έτοιμους για να ξεκινήσει η εκδρομή μας στην Ιταλία!

Σάββατο 22 Μαρτίου 2014

8 πμ. Έγερση, πακετάρισμα και βουρ στη τραπεζαρία για πρωϊνό. Είπαμε τις καλημέρες μας με τον συνταξιδιώτη μας, πήρα το δείγμα από γιαούρτι που τρώνε οι ξένοι (τρεις κουταλιές σε παιδική συσκευασία), κρουασάν χωρίς βούτυρο (το τρώνε με ζάχαρη οι Ιταλοί, όχι βούτυρο όπως οι Γάλλοι) και ένα χυμό και ήδη στο βάθος φαινόταν το λιμάνι του Μπρίντιζι και οι Ιταλικές ακτές. Σήμα στο κινητό περιμέναμε να πιάσει από Ιταλία, 3G το ξεχάσαμε, αφού οι χρεώσεις είναι πανάκριβες σε περιαγωγή και οι πρώτες φωτό με θέα το Μπρίντιζι στο βάθος. 
9 πμ. Άφιξη στο λιμάνι, πατάμε επιτέλους το πόδι σε έδαφος Ιταλικό! Mamma mia, τα καταφέραμε... Τα υπόλοιπα παιδιά θα έφταναν στις 12 στο λιμάνι, οπότε είχαμε αρκετό χρόνο στη διάθεσή μας να περιηγηθούμε στο Μπρίντιζι. Πάμε να φύγουμε, μας σταματάει πριν την έξοδο η Guarda di Finanza (ο τελωνειακός έλεγχος). Έχετε ποτά και τσιγάρα μαζί σας. Όχι! Έχετε κάτι να δηλώσετε? Όχι! Που θα μείνετε? Στο Λέτσε. Ακούω τους Ιταλούς να λένε: «Μήπως θα πάνε στη Σικελία?» Γνέφουμε πως όχι και μας αφήνουν ήσυχους. Τη Super Tenere όμως την ξεσκονίζουν, αφού κατεβάζουν τις βαλίτσες και τις ψάχνουν διεξοδικά, αλλά χωρίς ενοχοποιητικά αποτελέσματα. Φτου ξελευτερία και ξεκινάμε για την πόλη που απέχει γύρω τα τρια χλμ από το λιμάνι. Ο φίλος μένει πίσω να περιμένει τους υπόλοιπους και εμείς κάνουμε τη πρώτη μας βόλτα στο κέντρο του Μπρίντιζι, που είναι πολύ συμπαθητική πολιτειούλα, σε αντίθεση με το αδιάφορο λιμάνι του. Ωραίος πλακοστρωμένος δρόμος στη παραλία, Η Ρωμαϊκή Κολώνα που έχει απομείνει από την αψίδα στο τέλος της Αππίας Οδού, που κατέληγε εδώ, απέναντι το μνημείο Όλων των Μαχών, ιταλιάνικος αέρας, φύγαμε! Στο πάρκο του μνημείου ο κόσμος κάνει τζόγκινγκ, βγάζει τα σκυλιά βόλτα ή τα μωρά και η θέα φανταστική απέναντι. 
Η ώρα όμως περνάει και πάμε ξανά στον σταθμό επιβατών στο λιμάνι για να υποδεχθούμε την ομάδα της μοτοεκδρομής. Παρά τη ταλαιπωρία τους, είναι όλοι σε καλή διάθεση για να ξεκινήσουμε το ταξίδι. Αρχηγός της εκδρομής ο Θανάσης, σκούπα ο Αλέξανδρος, έχουμε στη παρέα τρεις BMW 1200 Adventure από Θεσσαλονίκη, μια Yamaha 1300 FJR από Αλεξανδρούπολη, μια BMW 1200 GT από Λάρισα, μια πανέμορφη Moto Guzzi 1100 Brera από Θεσσαλονίκη, ένα Sym Citycom 300i από Ελασσώνα, τη Yamaha 1200 Super Tenere από Κιάτο και το Scarabeo 500ie light από την Αθήνα που οδηγούμε.
Κολατσιό και φύγαμε για την πρώτη μας στάση στο χωριό με τα λευκά σπίτια που θυμίζουν Αιγαίο, την Οστούνη. Εκεί έχοντας σε πανοραμική θέα τον κόλπο του Μπάρι στο βάθος, για να αποφύγουν τις επιδρομές των Σαρακήνων πειρατών οι κάτοικοι του χωριού, έχτισαν τον οικισμό σε κάστρο, όπου υπήρχαν μόνο δυο δίοδοι για να μπει κανείς και έτσι προστατεύονταν από τους εισβολείς, ενώ έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα η μοναδική αυτή αρχιτεκτονική. Μετά τη στάση μας αυτή, κατευθυνόμαστε βόρεια στο γραφικό χωριό της Απουλίας, το Alberobello, ή αλλιώς η πρωτεύουσα των Τρούλλων, χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιοχής σε πλήθινα σπίτια με πετρόχτιστες στέγες που συναντιόνται μόνον εκεί στην Ιταλία. Μεσημεράκι φτάνουμε στο Αλμπερομπέλλο και νιώθεις πως βρίσκεσαι σε χωριό με ξωτικά, ενώ ο ήλιος λούζει τη πλάση! Αφήνουμε τις μηχανές και περπατάμε στο χωριό, ενώ ανακαλύπτουμε βήμα βήμα την ομορφιά του τοπίου!
Στη συνέχεια φεύγουμε για τη Ματέρα (αρχαία ελληνικά σημαίνει Μητέρα), στην επαρχία της Basilicata, όπου και θα διανυκτερεύσουμε. Στο δρόμο συναντάμε τη πρώτη βροχή μέσα από τα λιβάδια, καθώς κινούμαστε βορειοδυτικά του Μπάρι και μέσα από επαρχιακές οδούς με βουνιές και λάσπες, φτάνουμε σε ένα ωραίο τετράστερο ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενήσει το βράδυ! Ωραία ατμόσφαιρα και ιταλικό design, αφήνουμε τα πράγματά μας και ετοιμαζόμαστε να πάμε για φαγητό. Όπως και εμείς, οι Ιταλοί βγαίνουν έξω τα Σαββατόβραδα και πάνε για φαγητό στα τοπικά εστιατόρια, που όσο περνάει η ώρα, γεμίζουν ασφυκτικά! Πάμε μέχρι το κέντρο της πόλης, βρίσκουμε κάποια στέκια που μας προτείνουν και με αρκετό κρύο, επιστρέφουμε για ξεκούραση στο ξενοδοχείο μας.

Κυριακή 23 Μαρτίου 2014

9 πμ. Μετά το πρωϊνό, αναχώρηση για τον παραδοσιακό οικισμό και μνημείο της Παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco, τα Sassi di Matera, (τα υπόσκαφα της Ματέρα). Από την αρχαιότητα έχει κατοικηθεί αυτός ο οικισμός, όπου οι τρωγλοδύτες ζούσαν σε υπόσκαφα σπιτάκια, όπως στη Σαντορίνη, σε αντίθεση με τους προύχοντες που ζούσαν στα παλάτια τους στη κορυφή του λόφου.
Το τοπίο επιβλητικό, εδώ γυρίστηκε ο Τελευταίος Πειρασμός του Μελ Γκίμπσον, όλη η πολιτεία στα χρώματα του πλίνθου, απλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Ξεκινάμε την περιήγηση με τα πόδια, επισκέπτες πολλοί λόγω Κυριακής. Σε κάποια σημεία μου θυμίζει τη Πλάκα, σε άλλα το Ναύπλιο, η φράγκικη αρχιτεκτονική είναι παντού στη παλιά πόλη. Αυτός ο τόπος απλά δεν υπάρχει!
Όμως η ώρα περνά και πρέπει να πάρουμε τις μηχανές και να φύγουμε Νότια για τον Τάραντα, το γνωστό λιμάνι της Νότιας Ιταλίας.
Η διαδρομή πάλι περνάει μέσα από την Απουλία και περνάμε το μεγαλύτερο πετροχημικό εργοστάσιο που έχει φτιαχτεί στην Ιταλία, λίγο έξω από τη πόλη, τοπίο βιομηχανικό και παράλληλα απόκοσμο. Το λιμάνι του Τάραντα, αποικία των Λακεδαιμονίων από την αρχαιότητα και μετέπειτα Ρωμαϊκή Κτίση, στρατηγικό σημείο στον ομώνυμο κόλπο, χρησιμοποιείται ακόμα για εμπορικούς σκοπούς, ενώ η πόλη από τη δεκαετία του 50 και μετά, έχει πνιγεί στις πολυόροφες πολυκατοικίες, αλλά διατηρεί και το μεγαλείο των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Καθώς προχωράμε φτάνουμε στα ερείπια του Ναού του Ποσειδώνα και απέναντι στο καλοδιατηρημένο Κάστρο των Αραγόνων που κοσμεί την ακτή. Παρκάρουμε τις μηχανές και αρχίζουμε τις φωτογραφίες γιατί το τοπίο είναι μοναδικό! Έχουμε χρόνο στη διάθεσή μας για να δούμε τη πόλη, γι’ αυτό εμείς ξαναπαίρνουμε τον Σκαραβαίο και μπαίνουμε μέσα στη πόλη για να την γνωρίσουμε. Ξανά πάλι στο σημείο συνάντησης και είναι ήδη απόγευμα που ξεκινάμε για τον τελικό μας προορισμό της βραδυάς, τη πόλη του Λέτσε, βόρειοανατολικά του Τάραντα, όπου θα διανυκτερεύσουμε. Έχει ήδη βραδυάσει όταν φτάνουμε και η πρώτη εντύπωση είναι γλυκειά, παρόλο ότι αν δεν ήταν ένας Ιταλός με Scarabeo 50 του 93 να μας οδηγήσει στο ξενοδοχείο, δεν ξέραμε που να πάμε. Το ξενοδοχείο, σε κεντρικό σημείο, ανακαινισμένο από τη δεκαετία του 70, μου θύμισε σοσιαλιστικές κατασκευές στη Ρωσία της εποχής, αλλά σημασία ότι είχαμε φτάσει επιτέλους! Η κούραση γλυκειά, μπάνιο και ετοιμαστήκαμε να πάμε με τα πόδια στο κέντρο της πόλης, που απείχε περίπου 10 λεπτά περπατώντας, αλλά έτσι είχαμε την ευκαιρία να δούμε φωτισμένα τα μπαρόκ μνημεία της πόλης, που δημιουργούσαν έτσι μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα! Μέσα στα στενά εντοπίσαμε και μια παροδιακή trattoria (ταβερνάκι), όπου το γατόνι γκαρσόνι, αναγνώρισε την Ελλάδα στο φούτερ του Κλαμπ του Ιχνηλάτη και μας έκανε να νιώσουμε όμορφα με την πάρλα του, ενώ όλη σχεδόν η παρέα παράγγειλε ιταλική παραδοσιακή πίτσα στο φούρνο!

Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014

10 πμ. Μετά το πρωϊνό με ήχους τζαζ και γλυκές ευρωπαϊκές γεύσεις στο μπουφέ, αλλά και παραδοσιακό παξιμάδι από το Λέτσε με λάδι και ρόκα από πάνω για γεύση, φεύγουμε για τη Grecia Salentina και τα Γκρεκάνικα χωριά. Πρώτη στάση, το Καλημέρα, μέσα στις ελιές, στην απομονωμένη περιοχή του Σαλέντο, όπου Ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν την Ομηρική διάλεκτο, κατοίκησαν εδώ στα Βυζαντινά χρόνια και ανέπτυξαν τη Γκρεκάνικη κουλτούρα, επηρρεασμένη τόσο από την χώρα που ζούσαν αλλά και την Ελληνική τους καταγωγή. Κάθε χρόνο γίνονται γιορτές στα Ελληνόφωνα χωριά που η παράδοση αυτή παραμένει ζωντανή, ενώ υπάρχουν κάποιοι κάτοικοι που μιλούν ακόμα την ιδιόμορφη αυτή διάλεκτο, που είναι απολαυστική να την ακούς, όταν καταλάβεις τι λένε. Παρκάραμε τις μηχανές στη κεντρική πλατεία του Καλημέρα και αμέσως μας πλησίασαν ελληνόφωνοι κάτοικοι που θέλησαν να μας χαιρετήσουν όταν τους είπαμε ότι ερχόμαστε από Ελλάδα. Ξεκινάμε τη περιήγηση και φτάνουμε στο λαογραφικό μουσείο, όπου ο υπεύθυνος φωνάζει κάποιον κάτοικο που μιλάει ελληνικά και μας κάνει τη ξενάγηση. Με θαυμασμό αλλά και περηφάνεια για τις κοινές ρίζες των προγόνων μας, ακούω τις περιγραφές του ενώ βλέπουμε τα εκθέματα από τη καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής τον περασμένο αιώνα. Γεμάτοι από συναισθήματα, κλείνει η ξενάγηση και φεύγουμε ξανά για το Οτράντο, το δεύτερο λιμάνι του Νότου μετά τον Τάραντα, όπου ξεκινούσαν για τους Άγιους Τόπους οι ιππότες στις Σταυροφορίες, που στην αρχαία ελληνική ονομάζονταν Υδρούς. Το Οτράντο είναι το κοντινότερο σημείο στην Αλβανία, απέχοντας μόνο 60 ναυτικά μίλια από την απέναντι στεριά! Ήλιος ωραίος και ώρα για ένα καφεδάκι απέναντι από το κάστρο και κολατσιό, γιατί το ταξίδι μας συνεχιζόταν κατά μήκος της ακτής της Αδριατικής, μέχρι το νοτιότερο άκρο του τακουνιού της μπότας, στο ακρωτήριο της Αγίας Μαρίνας της Λεύκας (Santa Marina di Leuca), αρχαίος οικισμός και αυτός γνωστός για τα κανάτια του. Η διαδρομή εξαιρετική, συνδιασμός Γαλλικής Ριβιέρας και Αδριατικής, ο δρόμος επαρχιακός μέσα από τα χωριουδάκια με πολλές στροφές και μοναδική θέα στο πέλαγο! Μια ώρα αργότερα φτάνουμε στη Λεύκα με τον φάρο της να ορίζει το τοπίο, στάση για φωτογραφίες και ξεκούραση και ενώ ο καιρός φορτώνει, βάζουμε αδιάβροχα και κατευθυνόμαστε προς τη Καλλίπολη, το αρχαίο λιμάνι στο κόλπο του Τάραντα, που πλέον ονομάζεται Gallipoli. Μετά το τοπίο της Αδριατικής, φεύγοντας από τη Λεύκα, το τοπίο αλλάζει και πάλι ενώ πηγαίνουμε προς Καλλίπολη και γίνεται πιο πεδινό, ενώ στο δρόμο μας βρίσκει και ένα πέρασμα βροχής και αέρα που στο δρόμο που κινούμαστε το καταλαβαίνουμε αρκετά, γιατί τα μποφόρ δεν αστειεύονται πάνω στις μηχανές.
Σουρουπώνει και φτάνουμε Καλλίπολη, μια όμορφη ναυτική πολιτειούλα που θυμίζει Ναύπακτο, ενώ έχει μια χερσόνησο με το παραδοσιακό της οικίσμό να φυλάσσεται από το τοπικό κάστρο στην είσοδο της χερσοννήσου. Κάνουμε τη βόλτα μας στη χερσόννησο, ενώ ο Ιχνηλάτης μου λέει πως του θυμίζε τη παλιά πόλη των Χανίων και τη Κέρκυρα, ενώ έχουμε λίγο χρόνο να σταματήσουμε για να χαζέψουμε και να πάρουμε τα αναμνηστικά μας. Επιστροφή στο Λέτσε, μπάνιο και ύπνος, γιατί στο τέλος της ημέρας, η μπατάρ ήταν όντως χαμήλ!

Τρίτη 25 Μαρτίου 2014

9 πμ. Πρωινό και μέχρι τις 11 που θα φεύγαμε από το ξενοδοχείο, πάμε πεζή στο κέντρο του Λέτσε για βόλτα και σουβενίρ, ενώ βλέπουμε τη πόλη και τα μνημεία της υπό το φως του ήλιου και κάτι μέσα μου λέει πως αυτή η αίσθηση της ανθρώπινης πολιτείας που έχει, μου αρέσει! Φορτώνουμε και πάλι τον Σκαραβαίο, φοράμε τον εξοπλισμό μας και φεύγουμε κατά τις 12 για το Μπρίντιζι, αφού το βράδυ αναχωρούμε για Ελλάδα. Η διαδρομή είναι πάλι από δρόμους εκτός μεγάλων οδικών αρτηριών και έτσι μπαίνουμε και βγαίνουμε στα χωριά προς το Μπρίντιζι με χαλαρή διάθεση και χαμηλές ταχύτητες. Φτάνοντας ξανά στον προορισμό μας, όλη η ομάδα κάνουμε τον γύρο της πόλης και πάμε να βγάλουμε φωτογραφίες στο Μνημείο όλων των Μαχών στη παραλία απέναντι και να ξεκουραστούμε. Με μια ιταλίδα στην είσοδο που μιλούσε σαν καταρράκτης και προσπαθώντας να συνεννοηθούμε πόσα άτομα θα ανεβούμε στη κορυφή του μνημείου, επτά από εμάς ανεβαίνουμε και αντικρύζουμε την πανοραμική θέα της πόλης αλλά και της θάλασσας στο βάθος! Απίστευτη αίσθηση, ενώ ο οδηγός από την Αλεξανδρούπολη, βγάζει την ελληνική σημαία από τις αποσκευές του και φωτογραφιζόμαστε σαν άλλοι «κατακτητές» με θέα το Μπρίντιζι. Άραγμα για καφέ και κολατσιό σιτσιλιάνικη τυρόπιτα στη καφετέρια απέναντι από το μνημείο, ενώ το απόγευμα έχει ήδη φανεί και έχουμε όρεξη να κάνουμε και άλλα, πριν αναχωρήσουμε με το πλοίο. Επιστροφή στο κέντρο της πόλης, περπάτημα στο ιστορικό κέντρο και ενώ έχουμε μια ώρα ακόμα στη διάθεσή μας, με τον Ιχνηλάτη φεύγουμε να ανακαλύψουμε τον περίφημο Καθεδρικό του Μπρίντιζι, με τα σπουδαία ψηφιδωτά. Με αρκετή περιπλάνηση τον ανακαλύπτουμε μέσα στη παλιά πόλη, με ιστορία από τους Μεσαιωνικούς χρόνους, όπως και τα κτίσματα τριγύρω του και με θυρεούς ιπποτικών οικογενειών στερεωμένους στην είσοδο. Μπαίνουμε και βλέπουμε στα αριστερά μας ένα ορθόδοξο παρεκκλήσι, με την σωρό του Αγίου Θεοδώρου να κείται στη σαρκοφάγο του και βυζαντινές εικόνες να την πλαισιώνουν, δίπλα από της Καθολικής τεχνοτροπίας αγάλματα. Προχωράμε προς τη Colona Romana, τη ΡωμαΙκή Κολώνα που εντοπίσαμε στην αρχή του ταξιδιού μας, ερείπιο της αψίδας του τέλους της Αππίας Οδού στο λιμάνι και η θέα του λιμανιού και της θάλασσας από ψηλά, είναι πολύ ατμοσφαιρική. Ενώ περπατάμε στο πλακόστρωτο προς το σημείο συνάντησης, αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε το πρώτο παγωτό της σεζόν και μάλιστα ιταλικό! Μπαίνουμε στο ζαχαροπλαστείο και ενώ χαζεύουμε τις γεύσεις, ο Ιχνηλάτης με ρωτάει τι είναι το Zuppa Inglese, η Αγγλική σούπα δλδ, ένα γνωστό στην ιταλία γλύκισμα κι ενώ προσπαθώ να του πω, ο υπάλληλος μας εξηγεί στα ελληνικά γιατί είναι Έλληνας που εργάζεται εκεί και με εκπλήττει ευχάριστα! Παίρνουμε από ένα κυπελλάκι με πανδαισία γεύσεων και καθόμαστε στη παραλία για να το απολαύσουμε, λίγο πριν πάρουμε πάλι τις μηχανές μας για να κατευθυνθούμε στο λιμάνι.
Μπαίνουμε στο πλοίο ενώ έχει ήδη βραδυάσει, δένουν τις μηχανές στο χώρο των αυτοκινήτων που παρκάραμε, πάλι της Πάτρας μπροστά και της Ηγουμενίτσας πίσω, ενώ η αντίστροφη μέτρηση ήδη είχε αρχίσει για την αναχώρησή μας. Χαιρετιθήκαμε με τους μοτοσυκλετιστές που γνωρίσαμε σε αυτή την εκδρομή, κάναμε τις συζητήσεις μας για το τι θα θέλαμε να κάνουμε σε επόμενη ευκαιρία και πήγαμε στη καμπίνα μας, γιατί ο δρόμος της επιστροφής για εμάς από Πάτρα, ήταν πραγματικά μακρύς.

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014

11 πμ. Εμείς και ο πόνος μας στο πλοίο, αφού είχε φύγει το σύμπαν στην Ηγουμενίτσα, ήπια τον τελευταίο ιταλικό καπουτσίνο λάτε ντεκαφεϊνάτο της εκδρομής και περιμέναμε να αράξουμε στη Πάτρα το μεσημέρι. Δυο η ώρα πατήσαμε το πόδι μας στα πάτρια εδάφη, ενώ το σήμα είχε ήδη γυρίσει στα ελληνικά δίκτυα.  Η Super Tenere έφυγε καπάκι για Κιάτο, ενώ εμείς κάναμε τη βόλτα μας στη Πάτρα, φάγαμε νοστιμότατα στο Mr. Burger και πέντε το απόγευμα ξεκινήσαμε να γυρίσουμε Αθήνα. Οι εντυπώσεις από το δρόμο βέβαια, μοιραίες, καθώς από Πάτρα πουθενά δεν θυμίζει δρόμο ταχείας κυκλοφορίας η Εθνική Οδός, γι’ αυτό και σκεφτόμουν πως αν είχαμε τις υποδομές της Ιταλίας, θα είμασταν η καλύτερη χώρα του κόσμου! Στάση στο Ζευγολατειό για ένα σύντομο διάλειμμα και πενήντα λεπτά μετά, με άνεση είμαστε Αθήνα, ενώ η ώρα έχει πάει οκτώ. Η Ιταλία ξαναζεί μέσα μου και θα ζει για πολύ καιρό ακόμα, αφού για μένα αυτό το ταξίδι ήταν ένα όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα, γιατί το πιστέψαμε και 1250 χλμ μετά, τα καταφέραμε!

Τα highlights του ταξιδιού στη Νότια Ιταλία:
- Η καλή οδική σήμανση
- Το καλό οδόστρωμα 
- Η οδηγική παιδεία των αυτοκινητιστών
- Ο σεβασμός και η τήρηση των κανόνων οδικής συμπεριφοράς
- Η καλής ποιότητας βενζίνα (από 1,65 έως 1,74€ που βάλαμε)
- Η φιλική συμπεριφορά των Ιταλών απέναντί μας και το ταπεραμέντο τους (εμείς είμαστε πιο Βαλκάνιοι)
- Η δυνατότητα που παρέχει αυτή η χώρα για οδική εξερεύνηση
- Ο καφές που ξεχωρίζει (αν και άλλα πίνουμε εμείς και άλλα εννοούν αυτοί) και η κουζίνα τους
- Η κουλτούρα του Νότου που μοιάζει με τη δική μας, καθότι μεσογειακοί λαοί
- Ο τρόπος που προσέχουν την εμφάνιση και τον εαυτό τους οι Ιταλοί
- Η μοτοπορεία που διεξήχθει χωρίς προβλήματα, ούτε για το σκούτερ αλλά ούτε και για εμάς
- Η ύπαρξη αρχηγού/συνοδού και βοηθού και η εμπερία των άλλων οδηγών σε μοτοταξίδια 
- Τα σκούτερ οι Ιταλοί τα έχουν για τη πόλη και οδηγούν μεγάλες μηχανές για τουρισμό. Τα 125-150 κυβικά κάνουν θραύση
για αστική μετακίνηση, κάποια 300άρια, σπάνια 500άρια, καθόλου Integra, Burgman 650 ή SRV, X10.
Kymco είχε, Sym τίποτα, η Yamaha πάει καλά και οι Ιταλικές μάρκες. Εκεί το σκούτερ είναι τρόπος μετακίνησης, όπως και η Βέσπα. 
Εμείς εδώ είμαστε πιο παθιασμένοι και με τα αυτοκίνητα, αλλά και με τα δίτροχα που οδηγούμε...


© Marialena, 1/4/2014

Safe Riding School

Τη Κυριακή 11/9 πραγματοποιήθηκε ένα ακόμα ολοήμερο σεμινάριο ασφαλούς οδήγησης μοτοσυκλέτας, στο χώρο του Auto Festival, στο Καπανδρίτι Αττικής. Μοτοσυκλέτες και σκούτερ από 125 έως και 1200 κυβικά, μαζί με τους αναβάτες τους συγκεντρώθηκαν στην ειδικά διαμορφωμένη πίστα και για οκτώ ώρες παρακολούθησαν τόσο τα θεωρητικά μαθήματα, όσο και την πρακτική εξάσκηση, για να τελειόποιήσουν τις οδηγικές ικανότητές τους και να ενισχύσουν την αίσθηση ασφάλειας, που προκύπτει από τον σωστότερο χειρισμό της μοτοσυκλέτας στο δρόμο.



Η πρώτη ενότητα που εξετάστηκε ήταν αυτή του γυροσκοπικού φαινομένου, ή αλλιώς οδήγηση με ένα χέρι και χωρίς φρένα με ελεγχόμενη ταχύτητα στη πίστα.
Ακολούθησε η οδήγηση χωρίς φρένα με δυο χέρια, όπως και η ένταξη του σώματος στη σωστή κατευθυντικότητα της μηχανής στις στροφές, ενώ στη συνέχεια έγινε και χρήση φρένων πριν τις στροφές, ενώ η δοκιμασία ολοκληρώθηκε όταν οι ταχύτητες προσέγγισαν αυτές στο δρόμο και έτσι, έγινε ακόμα πιο πραγματική η εφαρμογή των τεχνικών στη πραγματική οδήγηση.

Η εντύπωσή μου μετά το πέρας του σεμιναρίου, ήταν αυτή της μεγαλύτερης αυτοπεποίθησης οδηγώντας το σκούτερ μου πριν και μετά. Έμαθα να στρίβω πιο σωστά, να χρησιμοποιώ το σώμα μου ως ενισχυτικό για την χάραξη της σωστής πορείας, να μην κάνω άσκοπη χρήση των φρένων και τέλος να μένουν τα χέρια μου χαλαρά στο τιμόνι, γεγονός που επιτρέπει το καλύτερο χειρισμό στο δρόμο, ειδικά στις μεγαλύτερες ταχύτητες.

Επειδή το εν λόγω σεμινάριο απευθύνεται τόσο σε έμπειρους, όσο και άπειρους οδηγούς, ο καθένας έχει το περιθώριο να βελτιώσει τις οδηγικές του ικανότητες και να μάθει να οδηγεί το δίτροχό του με μεγαλύτερη συναίσθηση τόσο των δικών του δυνατοτήτων, όσο και των περιθωρίων της μοτοσυκλέτας για ασφαλή και απολαυστική οδήγηση.



Μετά την εμπειρία της παρακολούθησης του Safe Riding School, μπορώ να πω ότι τόσο ο χρόνος παρακολούθησής του, όσο και τα χρήματα που καλύπτουν το κόστος συμμετοχής σε ένα τέτοιο σεμινάριο που οργανώνουν υψηλής κατάρτισης επαγγελματίες που ασχολούνται επί σειρά ετών με τη μοτοσυκλέτα, αξίζουν στο μέγιστο την επένδυση που κάνει ο οδηγός στο να εξερευνήσει στη πράξη τα περιθώριά του, για σωστότερη οδήγηση της μοτοσυκλέτας του.

Πληροφορίες: Safe Riding School

Μαριαλένα, 14/9/2011

Ράλλυ Ακρόπολις 2011

Το Ράλλυ Ακρόπολις μετρά ήδη 57 χρόνια παρουσίας στη χώρα μας και μετά από έναν χρόνο απουσίας το 2010, η φετινή διοργάνωση προσέφερε θέαμα και πολλές συγκινήσεις, τόσο στους θεατές, όσο και στους αγωνιζόμενους που όργωσαν τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοπονήσσου, για να καταφέρουν να τερματίσουν κατά τη διάρκεια του τετραήμερου αγώνα.

Φέτος υπήρξε η μεγάλη αλλαγή σε αγωνιστικά αυτοκίνητα 1600 κυβικών, υπερτροφοδοτούμενων, ισχύος 300+ ίππων το καθένα, που το αμάξωμά τους ανήκει στη κατηγορία των μικρών αυτοκινήτων (segment B), περίπου τεσσάρων μέτρων στο μήκος. Οι κύριες εταιρίες που μετέχουν είναι οι Citroen με το DS3 WRC και η Ford με το Fiesta WRC, τόσο με εργοστασιακές ομάδες, αλλά και συμμετοχές ιδιωτών. Ακόμα, συμμετείχε και η κατηγορία S 2000 με διάφορους τύπους αγωνιστικών αυτοκινήτων και πολλές συμμετοχές ομάδων από όλη την Ευρώπη και τη χώρα μας.

Έχοντας εξασφαλίσει το πολυπόθητο πάσο για είσοδο στο Service Park της Citroen WRC, το Σάββατο 18/6, κατηφορήσαμε προς το Λουτράκι, όπου στο Στρατόπεδο του Πυροβολικού, είχε στηθεί ο χώρος ανασυγκρότησης των αυτοκινήτων και συνάμα τα περίπτερα των χορηγών και διοργανωτών του Ακρόπολις και παρά τη ζέστη και τη σκόνη, το θέαμα μας αποζημίωσε!

Με απόλυτη τάξη είχαν οργανωθεί τα κινητά συνεργεία που μέσα σε 20' από την άφιξη των αγωνιστικών αυτοκινήτων, έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί επιτόπου η επισκευή των μηχανικών μερών και τα αμάξια να είναι και πάλι έτοιμα για δράση στις επόμενες ειδικές διαδρομές της ημέρας. Με τα αυτοκίνητα των Loeb και Ozier σε πρώτο πλάνο, παραταχθήκαμε μπροστά στα κιγκλιδώματα που μας χώριζαν από τον χώρο επισκευής και περιμέναμε εναγωνίως την άφιξη των πρωταγωνιστών για την ολιγόωρη απαραίτητη διακοπή.

Πρώτο, έφτασε το DS3 WRC των Loeb/Elena και λίγο αργότερα ακολούθησε εκείνο των Ozier/Ingrassia που στέφθηκαν και νικητές του Ακρόπολις 2ο11. Έχοντας ελάχιστη σχέση με τα αυτοκίνητα παραγωγής που οδηγούμε, τα μοντέλα του WRC είναι γυμνά και προσαρμοσμένα στην άμεση επισκευή και αντικατάσταση των φθαρμένων εξαρτημάτων από τις τεχνικές ομάδες που τα υποστηρίζουν. Για ένα 20' κρατούσαμε την ανάσα μας, ενώ βλέπαμε να λύνονται τα αυτοκίνητα μπροστά μας και να τοποθετούνται βήμα προς βήμα οι ειδικές αναρτήσεις εμπρός και πίσω, για να συνεχίσουν το "κοπάνημα" στις βραχώδεις διαδρομές πάνω στα βουνά. Είδαμε από κοντά τους οδηγούς της εργοστασιακής ομάδας της Citroen και προλάβαμε να διαπιστώσουμε το ειδικό βάρος της τεχνικής υποστήριξης στα αγωνιζόμενα αυτοκίνητα, για να είναι και πάλι αξιόμαχα και να διεκδικήσουν τη θέση στο βάθρο των νικητών!

Την επόμενη και τελευταία ημέρα των αγώνων, Κυριακή, παρακολουθήσαμε τη τελευταία ειδική διαδρομή του αγώνα, τη λεγόμενη Power Stage, όπου όποιο πλήρωμα έκανε τα τέσσερα χιλιόμετρα της διαδρομής πιο γρήγορα, κέρδιζε επιπλέον πόντους, λίγο πριν τον τερματισμό και τη λήξη του αγώνα!

Για 9/10 του δευτερολέπτου, νικητής στέφθηκε ο Sebastian Ozier, Νο 2 στην εργοστασιακή ομάδα των οδηγών της Citroen και επειδή "πέρασε" τον πολυνικητή των Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων Αγώνων, Sebastian Loeb για 10 δευτερόλεπτα συνολικά, ανέβηκε πρώτος στο βάθρο των νικητών με δεύτερο τον Loeb και τρίτο τον Mikka Hakinen που οδηγούσε Ford Fiesta WRC!

Μετά το Power Stage, τροχάδην στο Service Park ξανά για να απολαύσουμε την επιστροφή των αυτοκινήτων από του βουνό και τη προετοιμασία τους για την εξέδρα του νικητή. Σε λίγη ώρα, μπροστά στη παραλία του Club Hotel Casino Loutraki, πλήθος κόσμου συνέρρευσε για να παρακολουθήσει την απονομή και να χειροκροτήσει από κοντά όσους τερμάτισαν με τα αυτοκίνητά τους!

Όλοι μαζί, σχετικοί και άσχετοι με το άθλημα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, χειροκροτήσαμε τους τερματίσαντες και δώσαμε υπόσχεση να τους συναντήσουμε ξανά μαζί με τα υπέροχα υπεραυτοκίνητά τους, στο επόμενο εθνικό μας Ράλλυ, το 2012 κάπου ανάμεσα στις μυθικές ειδικές διαδρομές της ραχοκοκκαλιάς της Ελλάδας!

Σύνδεσμοι: Ράλλυ Ακρόπολις 2011
Το Ακρόπολις με τα μάτια των παιδιών

Μαριαλένα, 29/6/2011

Όπου φυσάει ο άνεμος...

Όπου φυσάει ο άνεμος

Στίχοι: Κώστας Τουρνάς
Μουσική: Κώστας Τουρνάς
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Τουρνάς

Κουράστηκα μ' όρια με περιθώρια
με παραμύθια με παραμύθια με παραμύθια
διαγράφω τους δεσμούς, συναισθηματισμούς
και θέλω αλήθεια και θέλω αλήθεια θέλω αλήθεια

Όπου φυσάει ο άνεμος πάω
είμαι καλάμι γέρνω δεν σπάω
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

Όπου φυσάει ο άνεμος θα 'μαι
και δεν ελπίζω πια δε φοβάμαι
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

Γυρεύω πείραμα ζωή εγχείρημα
δίχως βολέματα δίχως βολέματα
αν θα σου λείψω άσε με ξέχνα με χάσε με
βρες νέα θέματα βρες νέα θέματα

Όπου φυσάει ο άνεμος πάω
είμαι καλάμι γέρνω δεν σπάω
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

Όπου φυσάει ο άνεμος θα 'μαι
και δεν ελπίζω πια δε φοβάμαι
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

σ.σ. Αντί για εντυπώσεις, έντυσα μ' αυτή την αγαπημένη μουσική, τις εικόνες που τραβήξαμε από τη Πανελλήνια Συνάντηση του ScooterClub Hellas στο Πευκί της Βόρειας Εύβοιας, στις 28-29/5/3011.

Εικόνες από ανθρώπους που βρέθηκαν μαζί για ένα σαββατοκύριακο, φίλοι και γνωστοί που τους ενώνει η αγάπη για τη μοτοκίνηση και το παρεάκι του ScooterClub Hellas, από όλη την Ελλάδα, με φόντο τα όμορφα τοπία της καταπράσινης βόρειας ακτογραμμής της Εύβοιας και όχι μόνο...

460 χλμ μετά από την εμπειρία μας αυτή, οι φωτογραφίες και τα βίντεο μας θυμίζουν ότι τα καταφέραμε και αυτή τη χρονιά! Μέχρι την επόμενη αφορμή για να "αποδράσουμε" παρέα με τα δίτροχά μας, αυτό το βίντεο που έφτιαξα, είναι εδώ για να μας ταξιδέψει τώρα πια νοητά, στις όμορφες στιγμές της ζωής που μένουν χαραγμένες μέσα μας για πολύ, αφού τις ζήσεις και τις μοιραστείς με τους αναβάτες και τις αμαζόνες του Κλαμπ!

Μαριαλένα, 2/6/2011

Μια ανάσα δρόμος

Μετράω αντίστροφα για την αυριανή μέρα, Πανελλήνια Συγκέντρωση Μελών του ScooterClub Hellas, αυτή τη φορά στο Πευκί της Βόρειας Εύβοιας. Συμμετοχές ρεκόρ από όλη σχεδόν την Ελλάδα, το κέφι των προετοιμασιών ξεχειλίζει στις μεταξύ μας επικοινωνίες, αλλά και η αγωνία για τον καιρό και την απρόσκοπτη έλευση στον προορισμό μας.

Η βροχή που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες, μας απασχολεί όλους, άραγε θα συναντήσουμε βροχοπτώσεις στη πορεία μας, πώς να ντυθούμε για να μην βραχούμε, με πόση ταχύτητα να πηγαίνω για να είμαι ασφαλής με βροχή στην Εθνική Οδό… Τι να πάρω να φορέσω για να αλλάξω τα βρεγμένα, αλλά και να χωράει στο μικρό σακ βουαγιάζ που θα έχω μαζί μου?

Τόσα χρόνια μέλος του Κλαμπ, πρώτη φορά θα κάνω το ταξίδι αυτό με τη δική μου μηχανή και σόλο. Όλα αυτά τα χρόνια, συμμετείχα σε εκδρομές και βόλτες σε γειτονικούς νομούς της Αττικής, αλλά φέτος το αποφάσισα, να οδηγήσω το σκούτερ μου τόσο μακριά, μαζί με την υπόλοιπη σκουτεροπαρέα και να πάω στη Πανελλήνια, η Μάρλεν και το σκουτέρι της σε άγνωστα μέρη και καινούργιες διαδρομές!

Αν φοβάμαι? Και ναι και όχι, μπορώ να πω! Ναι, για να πάω και να γυρίσω σώα και ασφαλής και εγώ και η μηχανή μου, σε όποιες καιρικές συνθήκες και αν εκτεθούμε αυτό το διήμερο και όχι γιατί εγώ είμαι υπεύθυνη για τον εαυτό μου και εγώ θα μας οδηγήσω με πλήρη επίγνωση σε αυτό μας το ταξίδι επί των δυο τροχών.

Η οδήγηση των μοτοσυκλετών, θέλει συναίσθηση, θέλει θάρρος, θέλει τρέλα, για να πεις ότι ευχαριστιέσαι να οδηγείς, είτε σε ορεινές διαδρομές, είτε στη πόλη, σε μεγάλους δρόμους ή εθνικές οδούς, σε χώμα ή άσφαλτο, σε καλντερίμια ή καλοστρωμένους δρόμους που δεν κοπανιέσαι. Είσαι εσύ με τον εαυτό σου, μόνη σου μονολογείς τις ώρες που οδηγείς το δίτροχό σου, μόνη σου σχολιάζεις τι σου έρχεται στο μυαλό, μόνη σου σφίγγεις τα δόντια για να κρατήσεις γερά εκεί που δυσκολεύεσαι και επειδή οι γυναίκες είμαστε από τη φύση μας πιο ανασφαλή όντα όταν οδηγούμε και παίρνουμε λιγότερα ρίσκα, έχεις να κάνεις και με το ραντάρ σου που σου λέει συνέχεια «…φρένο, δώσε γκάζι, πάρε ανοιχτά τη στροφή, βγάλε φλας για να προσπεράσεις, γκάζι κόντρα στον άνεμο…» και άλλα τέτοια όμορφα, συνηθισμένα στον κόσμο των μοτοσυκλετιστών.

Θέλω να πιστεύω ότι θα πάνε όλα καλά και όλα τα αγόρια και κορίτσια που θα συμμετέχουμε θα γυρίσουμε πίσω όρθιοι, όπως λέμε μεταξύ μας, αλλά και γεμάτοι από εμπειρίες που ζήσαμε στη συνάντησή μας, εμείς και τα δίτροχά μας!

Θα εξομολογηθώ κάτι όμως, χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά, γιατί το ένιωσα και θέλω να ξαναγίνει κομμάτι της ζωής μου, όταν και αν μπορέσει να γίνει, ελπίζω, κάποτε: Θέλω πολύ να μοιράζομαι τέτοιου είδους εμπειρίες, από την πιο απλή βόλτα, μέχρι την πιο μεγαλεπίβολη απόδραση, όχι μόνο με τη παρέα, με τα φιλαράκια μου, αλλά και με τον άνθρωπό μου, να είμαστε όπως και άλλα παιδιά στο Κλαμπ, με τις γυναίκες και τους άνδρες μας, να καβαλάμε τα σκούτερ μας και να πορευόμαστε μαζί σε αυτά τα συναρπαστικά βιώματα της ζωής, γιατί είναι κάτι που μας γεμίζει και μας εκφράζει… και να προσθέσω είναι κομμάτια της προσωπικής σχέσης που «δένουν» τους ανθρώπους μαζί, τους κάνουν να μοιράζονται τις εμπειρίες τους και να τις ζουν συντροφικά, ενώ ο άνδρας και η γυναίκα συμπληρώνονται στους ρόλους τους, ακόμα και πάνω στις μηχανές.

Καλό μας ταξίδι και ραντεβού στο Πευκί!

Μαριαλένα, 27/5/2011



Steppenwolf - Born to be wild

Υ.Γ. Πήγα να βάλω αέρα και βενζίνα στο σκούτερ, μόλις ξέσπασε η σημερινή καρεκλοπόδαρη βροχή πριν από λίγο. Είμαι ήδη παπί, αλλά ποιος καταλαβαίνει από τέτοια?

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ… ΤΟ ΤΟΛΜΑΣ?

Που καταντήσαμε λοχία… να θες π.χ. για να πας οδικώς μέχρι τη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα και μάνι μάνι να σου ζητάνε 24 ολόκληρα ευρώ για διόδια, χώρια τα καύσιμα για τα 450 περίπου χλμ που μας χωρίζουν. Δυο χρόνια πριν, το κόστος των διοδίων ήταν για την ίδια διαδρομή περίπου στα 15€ και της βενζίνας στο 1€ σκάρτα, ποσά που τώρα μας φαίνονται κοψοχρονιά, σε σχέση με τις αυξήσεις που διαρκώς επιβάλλονται στη χρήση του οδικού δικτύου της χώρας, βάσει των οικονομικών συμφωνιών που έχουν υπογράψει οι ιδιώτες/κατασκευαστές και εκμεταλλευτές της δημόσιας περιουσίας για 30 ακόμη χρόνια που θα τους τρώμε στη μούρη, κάθε φορά που θα τολμάμε να βγούμε με το όχημά μας εκτός των ορίων της περιοχής που ζούμε.

Ή από την άλλη, αν θέλεις να διασχίσεις τη χώρα προς δυσμάς και πάρεις την Νέα Εθνική Οδό Αθηνών Πατρών, τότε θα βρεθείς από το κακό στο χειρότερο, έχοντας να περάσεις από μια διαδρομή χωρίς τα στοιχειώδη προστατευτικά μέτρα (φωτισμός, διαχωριστικά τοιχία, επαρκή σήμανση, σωστή χάραξη και κατασκευή του οδοστρώματος κλπ) και με τους φαρισαίους των διοδίων παρόντες για να σου πάρουν τον οβολό προς αποπεράτωση του έργου που σαν άλλο γεφύρι της Άρτας, «ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν…». Η αίσθηση να φτάνεις στο λιμάνι της Πάτρας από το εξωτερικό, όπου τα επίπεδα οδικής ασφάλειας είναι μακράν των δικών μας Βαλκάνιων δρόμων για τους αραμπάδες και να εισέρχεσαι στην εθνική είτε μέρα, είτε νύχτα, το αποτέλεσμα είναι πως σε πιάνει η ψυχή σου με αυτά που αντικρίζεις από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα και μέχρι να φτάσεις στα διόδια του Ισθμού στη Κόρινθο.



Εκεί είναι που λες, μα καλά με τέτοια χάλια θέλουν να πληρώνουμε και διόδια και δεν κάνουν τόσα χρόνια τίποτα για να κατασκευάσουν ένα σωστό εθνικό δρόμο διεθνών προδιαγραφών? Φαντάζομαι ότι όταν οι ανυποψίαστοι ταξιδιώτες από την Ευρώπη που έρχονται στην Ελλάδα με το ιδιωτικό τους μέσο μετακίνησης, πέραν όσων τους έχουν δελεάσει για να επισκεφθούν τη χώρα μας, έρχονται αντιμέτωποι με την προχειρότητα, την επιπόλαια οδική συμπεριφορά των συμπατριωτών μας και την αδιαφορία της πολιτείας για την δημιουργία τέτοιων υποδομών που θέλοντας και μη, να σέβεσαι και τα κόστη που απαιτήθηκαν για την αποπεράτωσή τους, ως πολίτης και χρήστης τους.

Είχαμε ακούσει κάποια χρόνια πριν ότι μεμονωμένοι - αγανακτισμένοι από αυτήν την κατάσταση πολίτες-, αρνούνταν να καταβάλλουν το κόμιστρο των διοδίων στην Αθηνών Πατρών με την αιτιολογία ότι ο δρόμος αυτός, δεν πληροί τις προδιαγραφές ασφαλείας των ευρωπαϊκών αυτοκινητοδρόμων ταχείας κυκλοφορίας, γι’ αυτό και δεν δικαιούνται να εισπράττουν διόδια από έναν μη ολοκληρωμένο έργο. Η πρώτη αντίδρασή μου ήταν να σκεφθώ πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν μεν δίκιο, αλλά είχαν ακόμα μεγαλύτερο θάρρος ή θράσος (ανάλογα το πώς το βλέπει κανείς), για να σηκώσουν το κεφάλι ενάντια σε συμφέροντα που λυμαίνονται τα χρήματα των φορολογουμένων επί δεκαετίες.



Χρόνο με τον χρόνο, έπαψε να αποτελεί είδηση η «ανυπακοή» των ολίγων, γιατί το κράτος (αυτός ο γίγαντας με τα πήλινα πόδια), πέραν της αναλγησίας του στην εκπλήρωση των κοινωνικών αναγκών των πολιτών του, υπερασπίζεται σθεναρά και με αδιαφανείς διαδικασίες, τα καλά και συμφέροντα του μηχανισμού στήριξής του, μέσα από την αλληλοχρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου, που παραμένει αλώβητο από τις αναταράξεις και επιπτώσεις της πτώσης του βιοτικού επιπέδου των υπολοίπων (πληβείων) φορολογούμενων αυτής της μπανανίας.

Τρανό παράδειγμα, η υπερψήφιση το 2008, του νόμου Σουφλιά (του γνωστού βλάχου πολιτικού που διακήρυττε την ακεραιότητα του, αλλά μπροστά στο χρήμα έγινε και εκείνος οσφυοκάμπτης και έφυγε εν μια νυκτί από την πολιτική γεμάτος απαξίωση από τους ψηφοφόρους, για να αποφύγει ποινικές διώξεις) και από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ και της αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, που έδινε το δικαίωμα εκμετάλλευσης των διοδίων από ιδιώτες για 30 χρόνια, με υποχρέωση συντήρησης και επέκτασης του οδικού δικτύου που διαχειρίζονται, μέσα από τη χρηματοδότηση από τις επάλληλες αυξήσεις των κομίστρων, σε τμήματα τόσο παραδομένα στη κυκλοφορία, όσο και όσα ακόμα τελούν υπό κατασκευήν και δεν δικαιούται να επιβάλλουν διόδια εκεί. Αλλά θα μου πείτε, αυτή η φάση είναι σαν τα περίφημα 090 τηλέφωνα που έδωσε ο ΟΤΕ προς εκμετάλλευση από τρίτους. Αφού εισέπραττε ποσοστό επί των κερδών, τι τον ένοιαζε αν τα κόστη ήταν υψηλά, ή γινόταν άσκοπη χρήση από τους χρήστες των γραμμών? Το ίδιο ισχύει και σε αυτή τη περίπτωση, αφού ο κρατικός κορβανάς είναι συμμέτοχος στα κέρδη επί των διοδίων, σκασίλα του μεγάλη αν φτάσεις να πληρώνεις, εσύ μαλάκα Έλληνα, τα μαλλιοκέφαλά σου για να σου υπόσχονται τη παράκαμψη του Μαλλιακού, ή την διέλευση των Τεμπών μέσω σήραγγας ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο «μπιχλιμπίδι» θα σου κουνήσουν μπροστά στη μούρη σου για να σε θαμπώσουν, ανόητε ιθαγενή της Μπαμπουανίας τον καιρό του Κολόμβου!

Εδώ λοιπόν τίθεται και το ερώτημα που με απασχολεί ήδη από τον τίτλο αυτών των προβληματισμών, αν τολμάμε να ξεβολευφτούμε από την γνωστή μας δεύτερη φύση του ωχαδελφισμού και να γίνουν οι χίλιοι «ανυπάκουοι» οδηγοί που δεν πληρώνουν διόδια, π.χ. 10 χιλιάδες και σύντομα 100 χιλιάδες και πάει λέγοντας, καθώς θα αψηφήσουν τη ενοχική φοβολογία περί των ευθυνών για τη χρεοκοπία της χώρας και θα αποδώσουν τα του Καίσαρος, τω Καίσαρι, σε αυτούς που κεκλεισμένων των θυρών εξυπηρετούν άλλων συμφέροντα, πέραν αυτών που υπαγορεύει το δημόσιο αίσθημα.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να οδηγήσουμε σε κάποια από τις Εθνικές μας Οδούς που κάθε άλλο παρά ασφαλείς δρόμοι είναι, θα βγούμε από το αυτοκίνητό μας και θα σηκώσουμε τη μπάρα, σε ένδειξη δυσαρέσκειας? Ή θα δώσουμε τα 5,90€ για να χρηματοδοτήσουμε τη κατασκευή των υπόγειων σηράγγων στα Τέμπη, όταν ακόμα χρησιμοποιούμε τον ίδιο δρόμο που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 60 και ακόμα ενώνει τη χώρα μέσα από ένα στενό πέρασμα?



Θα δίνουμε 1,40€/διαδρομή για να μπούμε στα πεπαλαιωμένα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, όταν αυτά ειδικά απευθύνονται στα λαϊκά εκείνα στρώματα που δεν έχουν άλλο τρόπο μετακίνησης, εκτός από αυτά? Θα γίνουμε «τσαμπατζήδες» από άποψη ή από ανάγκη? Θα τολμήσουμε να πούμε κατάμουτρα στον Καισαρίσκο που μιλά εκ του ασφαλούς, επ’ ονόματι των συμφερόντων που εξυπηρετεί η αμετροεπής του συμπεριφορά, πως «δεν δικαιούται δια να ομιλεί», όπως έλεγε και ο μακαρίτης-συναγωνιστής του Μένιος Κουτσόγιωργας το βρώμικο ΄89, γιατί πολύ απλά εμείς οι υποταγείς του 3 και 60, ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ. Τα έφαγαν όλοι μαζί εκείνοι που εύπιστα τους ψηφίζαμε και χρηματοδοτούσαμε για να μας «σώσουν» και να μας «εξυγιάνουν» από τη κακοδιαχείριση των δημοσίων πόρων και την αποτροπή εισροής ξένου κεφαλαίου μέσα από ευκαιρίες επενδύσεων, οι ξεφτίλες εθνοσωτήρες και καλά.

Πότε θα καθίσουμε και εμείς μπροστά στη Βουλή, με βάρδιες σε σκηνές, όπως οι Αιγύπτιοι που έτσι αγωνίστηκαν για την αποπομπή του τέως προέδρου Μουμπάρακ από το ύπατο αξίωμα που κατείχε από το 1979 και τελικά επέτυχαν, γιατί προείχε το κοινό καλό και όχι το ίδιο συμφέρον που εμείς προβάλουμε, γι’ αυτό και αντιδρούμε μουδιασμένα στα ραπίσματα ανάξιων κυβερνώντων, μήπως θιγεί το βόλεμά μας?

Link: epitropesdiodiastop.blogspot.com

Marialena, 16/02/2011

Νευρώσεις 1-0

Είχα ακούσει κάποτε από τη Μαρία Φωτεινού, καθηγήτρια και ερευνήτρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς, πως δεν υπάρχει σύγχρονος άνθρωπος που να μην κουβαλάει κάποια νεύρωση και αυτό ομολογώ, πως το είχα κρατήσει ως συνειδητοποίηση στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Σαν άνθρωπος, θεωρώ πως είμαι αρκετά ισορροπημένη, έχοντας ακόμα "σώας τας φρένας", όπως έλεγαν παλιά στις διαθήκες και μέχρι σήμερα δεν έχω, ούτε χρειάζομαι κάποια εξάρτηση για να πορεύομαι στην καθημερινότητά μου. Με λίγα λόγια θα με περιέγραφα ως έναν άνθρωπο που αισθάνεται σιγουριά μέσα σε ένα οικείο περιβάλλον και με συνήθειες μάλλον προβλέψιμες και αρκούντως συντηρητικές, με μικρές αναλαμπές ρίσκου σε ιδιαίτερες περιπτώσεις.

Όμως, επειδή κρύβω και εγώ μέσα μου ένα μικρό νευρωτικό εαυτό, αυτός εμφανίζεται σε όσα έχουν να κάνουν με τις "προεκτάσεις" του εαυτού μου, τα υλικά αγαθά που με υπηρετούν μέσα από τον χειρισμό και την συνύπαρξη μαζί τους. Ο Jocker μου, εξανθρωπίζει και προσωποποιεί όσα αντικείμενα, αποκτούν στα χέρια μου "ζωή" και με συνδέουν με την ευχαρίστηση, αλλά και την εξυπηρέτησή μου ως πολίτη αυτού του κόσμου.

Ναι, εν ολίγοις μιλάω για τα οχήματα που οδηγώ και έχω στη κατοχή μου και πέραν της μηχανικής τους υπόστασης, στα μάτια μου μεταμορφώνονται σε έμψυχα πλάσματα που συμβιώνουν μαζί μου, μέχρι αντικαταστάσεως. Σαφώς και το είχα αυτό από παιδί, τον εξανθρωπισμό και τον θαυμασμό για ότι με "πήγαινε" βόλτα και ήταν το μαγικό χαλί για την αχόρταγη παιδική μου φαντασία, αλλά μεγαλώνοντας αυτή η σχέση με ακολούθησε μέχρι σήμερα.

Το να είμαι λάτρης της τεχνολογίας και όσων εφαρμογών της με κάνουν να ριγώ από συγκίνηση, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου πολύ ζωντανό και ιδιαίτερο, που σε κάθε βολική ευκαιρία με γεμίζει από μια αίσθηση απόλαυσης και ανακάλυψης του υπέροχου αυτού κόσμου, που τα όριά του είναι πέραν από τη φαντασία κάθε κοινού ανθρώπου. Πολλές φορές, αυτό το σύμπαν μοιάζει να είναι πολύ πιο συναρπαστικό κιόλας, από όσα εύπεπτα και ανόητα, επιπλέουν στον αφρό της ασημαντότητας της στιγμής μας.

Θα έλεγα μάλιστα, πως η γυναικεία μου πλευρά, συνυπάρχει αρμονικά με αυτό το "αρσενικό" κομμάτι, που μπλέκονται γλυκά μέσα μου και αλληλεπιδρούν επί καθημερινής βάσεως. Όμως, διερωτώμαι γιατί εναποθέτω τόση μεγάλη συναισθηματική αξία στα οχήματά μου, τόση όση στον εαυτό μου τον ίδιο ουδέποτε ένιωσα την ανάγκη να το κάνω...

Γιατί, άραγε, ενώ είναι αυταπόδεικτο, ότι κανείς δεν είναι "τέλειος" (μεγάλη σκιάχτρα στη σκέψη μας αυτή, μπορεί να πάρεις τη ζωή σου λάθος αναζητώντας το τέλειο), προβάλλω αυτήν την ιδιότητα στο σκούτερ και το αυτοκίνητό μου? Γιατί στην αίσθηση της απώλειας της τελειότητας στα χαρακτηριστικά τους, βάζω πρώτη προτεραιότητα την αποκατάσταση της εικόνας τους μέσα μου.

Σαφώς και φθείρονται, όπως γερνάμε και εμείς και η πρώτη τους λάμψη παίρνει μέσα μας τη μορφή της αγαπημένης συνήθειας, ή της εξόδου διαφυγής, ανάλογα το πόσο πωρωμένοι είμαστε. Σε έναν κόσμο, που αλλάζουν οι ισορροπίες διαρκώς, σε ένα σύμπαν με τους δικούς του αέναους και καταλυτικούς κανόνες, τι αγκυροβόλι προσφέρει η αναζήτηση της τελειότητας μέσα από κάποια στην ουσία, μηχανήματα? Τι προβάλλω πάνω τους που θα ήθελα να έχουν για να νιώθω πως ο μικρός και ασταθής κόσμος μου, αντλεί μια κάποια σχέση ικανοποίησης και ασφάλειας μέσα από τη χρήση τους?

Αν σας έχει τύχει, να γδάρετε ζάντα καινούργιου αυτοκινήτου και η πρώτη σας σκέψη είναι πότε θα πάτε να την επισκευάσετε για να μην δείχνει "άσχημο" το αμάξι, ή αν τρίζει ο ανεμοθώρακας του σκούτερ σας και δεν ησυχάζετε μέχρι να τον φέρετε στα ίσια του, τότε μάλλον ξέρετε για τι μιλάω. Να προσθέσω κιόλας την "αρρώστια" της βελτίωσης και ότι αυτό συνεπάγεται, που αν το δούμε τελείως εγκεφαλικά, είναι στο μυαλό μας και μόνο, αλλά στους ομόσταυλους οπαδούς της τεχνολογίας, είναι μονόδρομος.

Ωραία, να το κάνω "σφαίρα" το αυτοκίνητο, να τρέχει σαν τρελό και να γκαζώνει μέχρι τα 220 χλμ/ώρα. Και λοιπόν? Να βάλω και νέα μετάδοση στο σκούτερ π.χ. για να πηγαίνει πιο άνετα δικάβαλο και να μην ζορίζεται στο 10%, της χρήσης του εκτός πόλεως. Και λοιπόν? Αν μπορεί κάποιος να μου απαντήσει εμπεριστατωμένα, τα συν και τα πλην, θα του βγάλω το καπέλο!

Γιατί "τρέχουμε" να φτιάξουμε πράγματα που τονώνουν τον εγωισμό μας, ή την αυτάρεσκειά μας ή καλύτερα να τολμήσω να πω την ανασφάλεια που μας δέρνει και για τα υπόλοιπα "γαία πυρί μειχθήτω" (κοινώς: δε πάει να καεί το πελεκούδι, τι με νοιάζει εμένα).

Ποιόν εαυτό θα θέλαμε να είχαμε, για να αισθανόμαστε σημαντικοί, όπως τα οχήματά μας? Τι ψάχνουμε, μέσα μας, να βρούμε που το προβάλλουμε στο γκάζι που ανοίγουμε, στη στροφή που παίρνουμε, στις διαδρομές που κάνουμε? Για μένα το γυάλισμα του αμαξώματος του αυτοκινήτου κάθε τέλος του καλοκαιριού, είναι μια ψυχαναλυτική διαδικασία, καθώς ασχολούμενη επί ώρες ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο με τις λαμαρίνες του και χαϊδεύοντας το, βάζοντας και βγάζοντας το κερί στις καμπύλες και τις ευθείες του, αποκτώ μιαν ακόμα πιο ιδιαίτερη σχέση μαζί του, αφού η φροντίδα που δέχεται από εμένα, είναι προσωπικά, μια πράξη αγάπης.

Αν το καλοσκεφθεί κανείς, τίποτε από αυτές τις τυπολατρίες δεν έχουμε ανάγκη, για να διαβιούμε μέσα σε μιαν απαιτητική ροή των συνθηκών της ζωής μας. Από την άλλη, το μόνο σίγουρο είναι, πως όσο ωθούμαστε να λειτουργούμε υπό πίεση, τόσο θα βρίσκουμε βαλβίδες αποσυμπίεσης, σαν κι αυτή τη νεύρωση, για να αφήνουμε λίγο από τον ατμό να βγαίνει από μέσα μας, χωρίς να βλάπτουμε εαυτόν και τους άλλους γύρω μας.

Marialena, 15/1/2010

Πέρα από τα όρια

Τη Κυριακή που μας πέρασε η παρέα του ScooterClub Hellas, πραγματοποίησε τη πρώτη της χειμωνιάτικη εκδρομή στα Πίσια Περαχώρας, ένα γραφικό προορισμό καταμεσής στα Γεράνεια, ανάμεσα στη Περαχώρα Λουτρακίου και το Αλεποχώρι, που για πολλούς λόγους, μας άφησε με όμορφες αναμνήσεις!

Πήρα το σκούτερ μου και πήγα σόλο στο σημείο συνάντησής μας στο Δαφνί, αφού ο σύντροφός μου δεν μπόρεσε να έλθει τελευταία στιγμή και εγώ ήμουν ήδη έτοιμη να ξεκινήσω. Ρύθμιση των αναρτήσεων πριν την αναχώρηση, τελευταίες οδηγίες πριν ξεκινήσουμε, το κλειδί στη μίζα, εκκίνηση.

Μετά τα διόδια της Ελευσίνας, η πρώτη στροφή φανερώνει τον αέρα που μας περίμενε κατά μήκος της Εθνικής Οδού Αθηνών Κορίνθου. Έχω αφαιρέσει τη μπαγκαζιέρα για να αποφύγω στροβιλισμούς του αέρα στην ουρά της μηχανής, αλλά τα μποφόρ δεν με αφήνουν να οδηγήσω σε χαλαρούς ρυθμούς.

Ο αέρας που φυσά από το βουνό προς τον Σαρωνικό, στα Μέγαρα φυσά ανελέητα και βρίσκω καταφύγιο στις σήραγγες όταν εισέρχομαι και μπορώ να κρατώ σταθερή ταχύτητα και να παίρνω μιαν ανάσα όσο βρίσκομαι μέσα στα τούνελ, μέχρι να ξαναβγώ στην Εθνική και να αντιμετωπίσω την μανία του ανέμου στο όχημά μου. Μετατοπίζομαι μια δυο φορές, ενώ προσπαθώ να επαναφέρω το όχημά μου σε ορθή πορεία, καθώς κοιτάζω από τους καθρέπτες ότι έχω το πεδίο ελεύθερο.

Μπροστά μου οχήματα βαρέως τύπου, νταλίκες και πούλμαν με αναγκάζουν να πάω στην μεσαία λουρίδα και να προσπεράσω, σαν ένα ποντίκι που περνάει έναν ελέφαντα! Ξαναμπαίνω στην δεξιά λουρίδα και βρίσκομαι στην μεγάλη κατηφορική ευθεία της Πετρόλα, μέχρι να περάσω τα διόδια των Ισθμίων και να βγω, μαζί με τους υπόλοιπους σκουτεριστές, στην έξοδο για Λουτράκι. Κάνω να ανάψω το φλας αριστερά και συνειδητοποιώ πως ενώ πατώ τη μανέτα του φρένου για να στρίψω, η αδρεναλίνη κάνει το χέρι μου να τρέμει σαν να έχω πάρεση, ενώ συνειδητοποιώ πως η οδήγηση στην Εθνική με είχε κάνει να κρατώ το τιμόνι με όλη μου τη δύναμη.

Είχα ζήσει παρόμοιες στιγμές απείρου κάλους, όταν πέρσι τον Μάιο, πήγαμε στην Πανελλήνια Συνάντηση του Κλαμπ, στον Βόλο ένα σαββατοκύριακο και ενώ πήγαμε με βροχή (πράγμα που το αντέχεις όταν οδηγείς δίτροχο), γυρίσαμε με οκτώ μποφόρ και τη μηχανή μας να πηγαίνει στα κόκκινα με 150+ χλμ/ώρα, για να ξεφύγουμε από τον πλαγιομετωπικό άνεμο που μας κυνηγούσε σε όλη τη διαδρομή μέχρι την Αττική. Εκείνη την επιστροφή δεν πρόκειται να την ξεχάσω, αφού μέσα μου έλεγα όλες τις προσευχές που ήξερα για να μας έχει ο Θεός καλά να βγάλουμε το ταξίδι Βόλος-Αθήνα σώοι και αβλαβείς, κάτω από τόσο αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Αυτή τη φορά εφάρμοσα αυτά που -εμπειρικά- είχα μάθει σε εκείνο το ταξίδι, δηλαδή να κρατώ το γκάζι σταθερό και να το ανοίγω όσο ο άνεμος με χτυπούσε με μανία και προσπάθησα να τα εφαρμόσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε αυτή τη δοκιμασία. Φυσικά και θα ήθελα να είχα μια μηχανή με σαφή οδηγική συμπεριφορά προσανατολισμένη για ταξίδια, αλλά εφόσον η επιλογή μου αρκείται σε ένα σκούτερ 300 κυβικών, με αυτό κλήθηκα να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου στο τιμόνι.

Αν τα κατάφερα? Δύσκολη απάντηση αυτή, γιατί έχω ακόμα πολλά να μάθω και να ζήσω σε επίπεδο εμπειριών στην οδήγηση. Όσο οδηγούσα, το ένστικτο της επιβίωσης κυριαρχούσε μέσα μου, αφού δεν είχα την πολυτέλεια να απολαύσω το τοπίο ή να πω ότι "ιδού η Ρόδος και ιδού και το πήδημα". Στον Ζάλογγο έμοιαζα να είχα πάει και αν θα έπεφτα ή όχι στον γκρεμό, οφείλετο καθαρά στους δικούς μου χειρισμούς. Φτάνοντας στο Λουτράκι ένιωσα πως ακροβατούσα σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσα στην ευχαρίστηση και τον μαζοχισμό, για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην Εθνική. Ευχαρίστηση για το γεγονός ότι μετά από πολύ καιρό, ξανάπιανα το τιμόνι του σκούτερ μου για να κάνω μιαν εκδρομή εκτός των ορίων της πόλης και μαζοχισμός που επέβαλα στον εαυτό μου συνθήκες μεγάλου ρίσκου και κινδύνου, για να φτάσω στον προορισμό μου, εν τέλει ασφαλής και ακέραια.

Η διαδρομή Λουτράκι-Περαχώρα-Πίσια-Σχίνος-Αλεποχώρι και επιστροφή μέσω Μεγάρων από την Παλαιά Εθνική Οδό-Ελευσίνα-Νέα Εθνική Οδός, με έκανε στη συνέχεια να "λυθώ" ξανά στην ορεινή οδήγηση, πράγμα που λατρεύω, είτε με το αυτοκίνητο, είτε με την μηχανή, γιατί μου αρέσει πολύ ο ρυθμός που ακολουθείς για να διαβείς τους φιδωτούς δρόμους πάνω στα βουνά, ενώ γεμίζει η ματιά σου από φύση και τοπία μοναδικά!

Γύρισα σπίτι από την Λεωφόρο Αθηνών, ενώ το σκοτάδι και το κρύο είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους, μα δεν με ένοιαζε διόλου αυτό. Ένιωθα πως η μηχανή πήγαινε άνετα στις συνθήκες του δρόμου και της κίνησης, ενώ πλησίαζα στον προορισμό μου, έπιασα τον εαυτό μου να μονολογεί πως για μιαν ακόμα φορά "η αποστολή ολοκληρώθηκε", έχοντας συνάμα περάσει όμορφες στιγμές με τη παρέα του Κλαμπ που ήλθε στην εκδρομή. Σημασία πάνω από όλα είχε ότι είχα φέρει εις πέρας μια τέτοια δοκιμασία, "μόνη μου", έννοια που προσωπικά με κεντρίζει να συνεχίσω να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη και εμπειρότερη οδηγός δικύκλου, όσο αυτό αποτελεί κομμάτι της ζωής μου. Αυτό το "μόνη μου" κρατώ ανάμεσα σε μια μεγάλη παρέα με κοινό χαρακτηριστικό τη μοτοκίνηση, για να με χτυπήσω -εικονικά- στον ώμο και να πω: μπράβο κορίτσι μου, καλά τα πήγες και ας ξεπέρασες για μια ακόμη φορά τα όριά σου! Είναι να απορείς το γιατί...





Photos by ScooterClubHellas.gr, (c)2010

Μαριαλένα, 5/12/2010

34o Rally ΕΛΠΑ

Γιατί να πάει κανείς στην Ιτέα της Φωκίδας, ένα φθινοπωρινό σαββατοκύριακο στις αρχές του Οκτώβρη? Η απάντηση για τους λάτρεις του μηχανοκίνητου αθλητισμού, είναι απλή: Για να δει από κοντά το 34ο Ράλι ΕΛΠΑ, στα χνάρια του φημισμένου Ράλι Ακρόπολις, βαδίζοντας στις ίδιες Ειδικές Διαδρομές στις παρυφές της Οίτης.

Ο καιρός μια έκλαιγε και μια γελούσε ενώ διασχίζαμε τον Παρνασσό και μέσω της Δεσφίνας φτάσαμε στα παράλια της Φωκίδας με καταληκτικό προορισμό το γραφικό Γαλαξείδι. Όμορφος τόπος, με ένα λιμάνι απάγγειο που δημιουργούσε ένα λίκνο για όσους διάλεγαν να περπατήσουν και να αντικρίσουν από το άλσος του Προφήτη Ηλία απέναντι, την πανέμορφη θέα των βουνών και της θάλασσας με την Ιτέα και το Χρυσό στο βάθος!

Photos by Marialena, 2010

Το Ράλι διεξήχθη δυο ημέρες 2 και 3 Οκτωβρίου με επαναλαμβανόμενες ειδικές και τερματισμό στο λιμάνι της Ιτέας τη Κυριακή το απόγευμα. Τα στιγμιότυπα που απαθανάτισα ήταν μετά την Αγία Ευθυμία, στη περίφημη ειδική "Βωξίτες" στον τελευταίο αγώνα τη Κυριακή στις 2.05', όπου ήδη είχαν εγκαταλείψει αρκετά πληρώματα, αλλά και πάλι ο αγώνας διατηρούσε το ενδιαφέρον του.

Ωραία η αίσθηση της ταχύτητας και του ήχου των πουσαρισμένων ατμοσφαιρικών και τούρμπο κινητήρων με το άκαυστο καύσιμο και τα ασυγχρόνιστα κιβώτια ταχυτήτων. Το κυριότερο δε, ήταν πως μαζί με τους αγωνιζόμενους, Έλληνες και Ευρωπαίους, μοιραστήκαμε τη χαρά του αθλήματος, τόσο ως θεατές, όσο και ως συμπαραστάτες στη κούρσα τους με τον χρόνο.

Η απονομή σήμανε και το κλείσιμο αυτής της γιορτής, καθώς με το Ράλι αυτό έκλεισε και την αγωνιστική περίοδο για τους Έλληνες διαγωνιζόμενους. Πρώτοι τερμάτισαν θριαμβευτικά οι Βωβός-ΕΛ.ΕΜ. με Mitsubishi Lancer Evo, προετοιμασμένο από τον θρυλικό Λεωνίδα Κύρκο και την ομάδα του, κάτι που έκανε περήφανους όλους τους Έλληνες θεατές!

Απολαύστε τα στιγμιότυπα και όσοι πιστοί των ράλι, διαβάστε και ΕΔΩ. Μέχρι το Ράλι Ακρόπολις 2011, καλές διαδρομές!

Μαριαλένα, 8/10/2010

Νέο Citroen DS3

H γνωστή αυτοκινητοβιομηχανία Citroen έκανε και πάλι το θαύμα της! Κατάφερε να ξαναζωντανέψει τον μύθο της θρυλικής DS (1954-1971), λανσάροντας κάτω από την ίδια ονομασία ένα ακόμα σημαντικό αυτοκίνητο για τη φίρμα, το νέο DS3.







Η DS ήταν ένα όχημα καινοτόμο για την εποχή του, καθώς εκτός από το ριζοσπαστικό σχεδιασμό, έφερε και την λεγόμενη "υδροπνευματική" ανάρτηση, πατέντα της Citroen, η οποία επέτρεπε μέσα από πολύπλοκους μηχανισμούς να ανασηκώνει το αυτοκίνητο στην επιθυμητή απόσταση από το έδαφος αλλά και πρόσφερε απαράμιλλη άνεση στους έξι επιβάτες της Ντίβας.

Τα χρόνια όμως πέρασαν και οι ανάγκες του καταναλωτικού κοινού για αυτοκίνητα φιλικά προς το περιβάλλον αλλά και με design που τονίζει το lifestyle των αγοραστών, (βλέπε αναβίωση Mini Cooper από τη BMW), ώθησαν τη Citroen να λανσάρει εν έτει 2010, τον απόγονο του "Βατράχου", με την ονομασία DS3.

Το νέο σούπερ μίνι σε διαστάσεις (Μ: 3,95 Χ Π: 1,71 Χ Υ: 1,46), σχεδιάστηκε δίπορτο με σπορ γονίδια, καθώς τόσο το στήσιμο, όσο και η ανάρτηση με ημιάκαμπτο άξονα πίσω, είναι έτσι σχεδιασμένα, για να προσφέρουν κράτημα και διασκεδαστική οδήγηση κατά κύριο λόγο. Τόσο μεγάλο ώστε να χωρά άνετα τέσσερα άτομα, αλλά και τόσο μικρό, ώστε να χώνεται στους δρόμους της πόλης και να παρκάρει με ευκολία, προσφέρει έναν παιχνιδιάρικο σχεδιασμό στο εξωτερικό, καθώς εμπρός τα φώτα LED το κάνουν να ξεχωρίζει, ενώ στο πλάι η πλαϊνή κολόνα σε σχήμα πτερυγίου καρχαρία, του δίνουν δυναμισμό. Πίσω η αεροτομή σε συνδυασμό με τα φώτα αρέσουν οπτικά, ενώ η διχρωμία στο αμάξωμα στους καθρέπτες και την οροφή, δίνουν έναν πιο προσωπικό τόνο, ενώ ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα αυτοκίνητα, ενώ προσφέρει αναβαθμισμένη ποιότητα κατασκευής, ποιοτικά υλικά και καλή αίσθηση όσον αφορά στη συναρμολόγηση, σε σχέση με το παρελθόν.









Με πρωτότυπους χρωματικούς συνδιασμούς, τόσο εξωτερικά όσο και στο εσωτερικό, η DS3 αρέσει για τις επιλογές που προσφέρει στην προσωποποίηση του αμαξώματος, αλλά και με τη τεχνολογία αιχμής που έχει εφαρμοστεί σε αυτόν τον μικρό "πύραυλο", με κορυφαίο τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα των 156 νευρικών αλόγων και των 1600 κυβικών.

Η νέα άφιξη στην premium κατηγορία των αυτοκινήτων στα τέσσερα μέτρα, είναι γαλλίδα με σήμα τις "σαρδέλες" του λοχαγού, έχει γονίδια από αριστοκρατική οικογένεια (DS) και τιμή value for money, που την κάνει ανταγωνιστική απέναντι στις λοιπές επιλογές στην αγορά όπως το Audi A1, Alfa Romeo Mito, Mini Cooper S. Όμως ο λόγος για να την αγοράσεις είναι ότι είναι τόσο γοητευτική, όσο να σου κλείνει πονηρά τον προβολέα της και να σε προσκαλεί να την οδηγήσεις σαν τον άνεμο, ενώ ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίζεται στο πρόσωπό σου, όσο το γκάζι σε απογειώνει στις ιδανικές σου διαδρομές.



La petite c'e beau! Καλές διαδρομές με στυλ που κλέβει τη παράσταση!

Links: Citroen.gr/DS3

Μαριαλένα, 7/9/2010

Ride Like The Wind

Ride Like The Wind -

Christopher Cross

It is the night. My body's weak.
I'm on the run. No time to sleep.
I've got to ride.

Ride like the wind to be free again.
And I got such a long way to go.
To make it to the border of Mexico.
So I'll ride like the wind.

I was born the son of a lawless man.
Always spoke my mind with a gun in my hand.
Lived nine lives
gunned down ten.
Gonna ride like the wind.

And I got such a long way to go.
To make it to the border of Mexico.
So I'll ride like the wind.
Ride like the wind.
Ride like the wind.

Accused and tried and told to hang
I was no where in sight
when the church bells rang.
Never was the kind to do as I was told.
Gonna ride like the wind before I get old.

It is the night. My body's weak.
I'm on the run. No time to sleep.
I've got to ride.
Ride like the wind to be free again.

And I got such a long way to go.
To make it to the border of Mexico.
So I'll ride like the wind.
Ride like the wind.

And I got such a long way to go.
To make it to the border of Mexico.
So I'll ride like the wind.
Gonna run like the wind.

Η αίσθηση του να "φεύγεις", να αφήνεσαι στον άνεμο να σε οδηγήσει σε μονοπάτια απάτητα ή χιλιοπερπατημένα, με την ίδια λαχτάρα, όπως ένα μωρό κάνει τα πρώτα του βήματα στο πάτωμα, με οδηγό μονάχα το ένστικτό του. Η ζέστη να ποτίζει το κορμί σου και εσύ να ιππεύεις τον Δούρειο Ίππο και να ξεκινάς για μια περιπέτεια δίχως παρελθόν και μέλλον. Μόνο η στιγμή μετράει, μόνο το κλάσμα του δευτερολέπτου όπου συμβαίνουν όλα, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ!

"Φύγε" και νιώσε το κορμί να καίγεται από την καυτή άσφαλτο, καθώς ο αγέρας σε τυλίγει σαν τον Λίβα στην έρημο. Βάλε μπρος, άκου τον γνώριμο ήχο που σε μεθάει και φύγε, ξεκίνα αργά και προοδευτικά κάνε τον δρόμο δικό σου, χάραξε τη πορεία σου και όρισε το πεπρωμένο σου. Ζύγισε τις κινήσεις σου, συγκεντρώσου και προχώρα, εσύ και ο Άνεμος είστε παρόντες σε αυτό το παιχνίδι, δίνοντας πάσες ο ένας στον άλλον καθώς τα χιλιόμετρα αυξάνονται και η αδρεναλίνη σε κυριεύει.

Μη σταματήσεις μέχρι να φτάσεις στον Ιδανικό σου Προορισμό. Σε όλα ετούτα που μέσα σου αποζητάς και κατευθύνεσαι. Είτε πρόκειται για τη γραμμή των οριζόντων, για το μελένιο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού, για το σούρουπο που σε προφταίνει, για τη νύχτα που σε κάνει δικό της μέσα στο σκοτάδι, για τον ήλιο που σε πυρώνει και πορώνει, δικό σου το ταξίδι, δικός σου και ο προορισμός.

Για τους όλους τους ταξιδευτές της ζωής, τον φίλο μου τον Demetrios Traveller, το μωρό μου, τον Σάκη τον Σταυραετό, τους φίλους στο ScooterClub Hellas, τον Ματ, τον Alex Papaioannou, την An - Lu, τη Βούλα τη Κιτρομελλένια, τη Μαρίνα, τον Μίλτο, τη Φαραόνα, τη Γιώτα μου τη ξενιτεμένη, για όσους είναι ακόμα εδώ πριν, μετά και ανάμεσα, στον άνεμο που μας παίρνει μακρυά... Σε όλους και όλες, το λατρεμένο μου, μας το αφιερώνω: Ride Like The Wind, με αγάπη & καλές διαδρομές του νου και της φαντασίας και φύγαμε για εκεί που η καρδιά χαράσσει πορεία!

Υ.Γ. Έξι χρόνια blogging ετούτο τον Αύγουστο και συνεχίζουμε όσο γουστάρουμε να "φεύγουμε" μέσα από τις λέξεις, τις σκέψεις, τις μελωδίες και τις εικόνες. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε, παρέα με όλους τους φίλους που έκανα, τους ενδιαφέροντες ανθρώπους που συνάντησα μέσα από τα ιστολόγια όλα αυτά τα χρόνια και τις εμπειρίες που αποκόμισα, μια λέξη μοναχά στο νου ωσάν πυξίδα, με το ομώνυμο τραγούδι, να με εκφράζει όσο τίποτε άλλο:
Never was the kind to do as I was told
Gonna ride like the wind before I get old
και... "φύγαμε"!

Marialena, 12/8/2010

VW Golf 1.4 TSI, 160 hp, DSG-7

Το νέο Volkswagen Golf με τον κινητήρα διαμάντι των 1400 κυβικών είναι εδώ! Η 6η γενιά του θρυλικού διαδόχου του Σκαθαριού, με κωδικό MK-6, εξοπλίστηκε με υπερτροφοδοτούμενους κινητήρες ισχύος 122 και 160 ίππων και ειδικά με αυτήν την ιπποδύναμη, ορμά ασυγκράτητο στο δρόμο, με επιδόσεις που ξεπερνούν αυτές των ατμοσφαιρικών κινητήρων των 1800 και 2000 κυβικών!

Όμως το μυστικό δεν κρύβεται στον διπλό υπερσυμπιεστή με κομπρέσσορα που εξοπλίζεται ο TSI των 160 ίππων, ούτε στη ροπή των 24 rpm που ξεκινά από τις 1500 στροφές, αλλά στο αυτόματο κιβώτιο των επτά σχέσεων που ονομάζεται DSG - 7. Ο συνδυασμός αυτός προσφέρει εκπληκτικές επιδόσεις, καθώς τρεις φορές γρηγορότερα από τον άνθρωπο αντιλαμβάνεται την αύξηση ή μείωση των στροφών του κινητήρα και επιλέγει την καλλίστη σχέση στο κιβώτιο, χωρίς να "κρεμάει" ο κινητήρας, όπως θα συνέβαινε με το χειροκίνητο κιβώτιο.



Και βέβαια ο οδηγός μπορεί να οδηγήσει το Golf με το DSG ως αυτόματο, ξεχνώντας τον συμπλέκτη δια παντός, όμως αν θέλει, μπορεί να αλλάξει ταχύτητες (kickdown) για αστραπιαία προσπεράσματα, ή να θέσει τον επιλογέα στη θέση S (sport) και να νιώσει την ισχύ του κινητήρα να τον κατακλύζει οδηγώντας σε ρυθμούς ακόμα πιο εντατικούς με το τούρμπο να σε κολλάει κυριολεκτικά στα μπάκετ καθίσματα.

Οδηγικά το αυτοκίνητο αυτό είναι ουδέτερο, αλλά όχι αδιάφορο όπως προηγούμενες γενιές του. Με ελαστικά διάστασης 205/55 και ζάντες 17 ιντσών, η οδήγηση σε ορεινούς δρόμους είναι ευχαρίστη, όπως και η απογείωση στην Εθνική Οδό, όπου τα 170 χλμ/ώρα που με ευκολία φτάνει σαν μέση ταχύτητα, φαντάζουν στους επιβάτες για πολύ λιγότερα, καθώς το Golf είναι τόσο αθόρυβο, που μόνον κάποιες στιγμές ακούγονται τα ελαστικά σε κακή άσφαλτο και τίποτε άλλο! Στη πόλη οι χειρισμοί του 4,22 μέτρων αμαξώματος με το αυτόματο κιβώτιο είναι παιχνίδι, αφού είναι ακαριαίες οι αλλαγές πορείας, ενώ στο παρκάρισμα οι αισθητήρες μπρος/πίσω αλλά και πλάι, δίνουν μέσω της οθόνης του ηχοσυστήματος/κέντρου ελέγχου, μια σαφή εικόνα για το που βρίσκεται το αυτοκίνητο αποφεύγοντας τα εμπόδια σε κοντινή απόσταση.



Η κατανάλωση είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, καθώς λόγω της χαρτογράφησης του κινητήρα, αλλά και της λειτουργίας του κιβωτίου, οι 160 ίπποι κάνουν δίαιτα και η κατανάλωση κυμαίνεται γύρω στα 5 λίτρα/100χλμ μεικτής διαδρομής, ποσό που συναντάμε στα 1000 κυβικά και όχι σε συμβατικά 1400άρια που καίνε γύρω στα 6,5 με 7 λίτρα σε παρόμοιες συνθήκες, ποσό που συγκριτικά θέτει το Golf σε πλεονεκτική σχέση.

Η ποιότητα κατασκευής και συναρμολόγησης δεν επιδέχεται κριτική, καθώς τα υλικά δείχνουν ποιοτικά και τα χειριστήρια βρίσκονται σωστά τοποθετημένα από άποψη εργονομίας. Ευτυχώς που το αμάξωμα δεν διαθέτει ιδιαίτερες κρυφές γωνίες στην οπισθοπορεία και έτσι δεν διαταράσσεται το οπτικό πεδίο του οδηγού. Το ηχοσύστημα είναι ικανοποιητικό όσον αφορά την ισχύ του με 8 ηχεία woofer & tweeter, ενώ διαθέτει 6δισκο cd player και θύρα για κάρτα μνήμης SD, ενώ το καλώδιο σύνδεσης με USB/IPOD, είναι προαιρετικό και κοστίζει για κάθε θύρα ξεχωριστά 150€! (Αθάνατοι Γερμανοί!)



Συμπερασματικά, μπορώ να πω έχοντας οδηγήσει το νέο "υπεραυτοκίνητο" της VW, πως το Golf στην 6η του γενιά, ξεπέρασε τον εαυτό του και έβαλε τον πήχη πάρα πολύ ψηλά στους ανταγωνιστές του. Το αυτοκίνητο αυτό διαθέτει εκπληκτικό κινητήρα, ευχάριστη οδική συμπεριφορά, άριστη ποιότητα κατασκευής και όπως πάντα, υψηλές τιμές μεταπώλησης λόγω παράδοσης και ονόματος. Γιατί να το πάρει κανείς? Γιατί πολύ απλά είναι το καλύτερο στη μικρομεσαία κατηγορία και δείχνει τον δρόμο για τους υπερτροφοδοτούμενους κινητήρες μικρομεσαίου κυβισμού με την τεχνολογία που εφαρμόστηκε με επιτυχία εδώ και μια διετία, αρχής γενομένης από τον προκάτοχό του.

Τα αξίζει τα λεφτά του? Πιστεύω πως ναι, αφού το μοντέλο που απεικονίζεται στις φωτογραφίες, με περίπου 26 χιλιάδες ευρώ, διαθέτει τα πάντα και μπορεί άνετα να συγκριθεί με τις λεγόμενες μάρκες κύρους (Mercedes-BMW-Audi) όσον αφορά τις προδιαγραφές του και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ποιότητα κατασκευής και τεχνολογική υπεροχή. Το Golf ΜΚ-6, είναι το αυτοκίνητο με την διακριτική αλλά και διαχρονική σχεδίαση που όταν το οδηγήσεις, ξεπερνά κατά πολύ τις προσδοκίες σου!


all images by Marialena, 2009

Για το test drive,
Μαριαλένα, 1/12/2009

Ναύπλιο υπό καταιγίδα!

Τι να πει κανείς για την πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας μετά τη Τουρκοκρατία, το ξακουστό Ναύπλιο, που δεν το έχει ήδη ακούσει πρωτύτερα?

Έχοντας κανονίσει Κυριακάτικη εκδρομή με τα μέλη και φίλους του www.mbclub.gr, πάνω από 20 αυτοκίνητα συναντηθήκαμε πρωί πρωί στα διόδια της Ελευσίνας και κατευθυνθήκαμε προς την Αργολίδα, όταν εν μέσω γκρίζου ουρανού, άρχισε να ρίχνει βατράχια στην Ν.Ε.Ο Αθηνών Κορίνθου, ενώ όταν φτάσαμε στο Ναύπλιο, η βροχόπτωση είχε μετατραπεί σε καταιγίδα που ενώ άφησε ανεπηρέαστα τα οχήματα που οδηγούσαμε, εμάς μας έκανε παπιά για όση ώρα τρέχαμε να προφυλαχθούμε στον φιλόξενο χώρο της καφετέριας Ακταίον, με θέα το Μπούρτζι.


Images by Marialena, 2009

Στη συνέχεια με τη βροχή υπό έλεγχο, ανηφορίσαμε προς το Παλαμίδι, όπου μας περίμενε η θέα ολάκερης της πόλης από ψηλά, καθώς και η κορυφογραμμή του κάστρου, που όταν το αντικρίζεις από τη πόλη, δεν χορταίνεις να το βλέπεις! Βγάλαμε τις αναμνηστικές μας φωτογραφίες και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το χωριό Κεφαλάρι, έξω από το Άργος, στο οποίο και φάγαμε πεντανόστιμα κρέατα στη ταβέρνα "Σπηλιά", όνομα και πράγμα όσον αφορά την διαρρύθμιση του εσωτερικού χώρου! Μόνον οπτικουστικά εφέ δεν είχε το κατάστημα, να νομίζεις πως είσαι στο σπήλαιο του Δηρού!

Επιστροφή από τα Δερβενάκια μέσω Χιλιομοδίου και Σολωμού Κορινθίας, με μια ενδιαφέρουσα ορεινή διαδρομή και στη συνέχεια ενώ το σκοτάδι είχε ήδη πέσει και λόγω αλλαγής της ώρας στο χειμερινό ωράριο, επιστροφή στην Αθήνα με τη βροχή να δίνει το ρυθμό στους καθαριστήρες στο αυτοκίνητο με τη μουσική να συνοδεύει την οδήγηση και ενώ το κρεβάτι μου φαντάζει ήδη σαν το πιο δελεαστικό μέρος για να ζεσταθώ ενώ ένα κρύωμα δεν λέει να υποχωρήσει, η όρεξη για την επόμενη εξόρμηση, φθινοπωρινή πια, παραμένει ασίγαστη!

Marialena, 25/10/2009

Υπεραυτοκίνητα: Υλικό Ονείρων

Η πρόσκληση έλεγε να πάμε τη περασμένη Κυριακή στην όμορφη Χαλκίδα, όπου θα μαζευόμασταν από όλη την Ελλάδα, μέλη μιας συγκεκριμένης Λέσχης οδηγών αυτοκινήτου, να πάμε να δοκιμάσουμε νέα μοντέλα γνωστής μάρκας πολυτελών αυτοκινήτων και στη συνέχεια να φάμε στην γραφική Άνω Στενή, μαζί με τη παρέα μας από τη Λέσχη.

Γεγονός ήταν πως ήθελα πολύ να ξαναπάω σε αυτήν την περιοχή της Εύβοιας, που πέρσυ για πρώτη φορά επισκεύθηκα και με μάγεψε με την ομορφιά των τοπίων της, ειδικά τώρα που είναι και η Άνοιξη στο φουλ της, οπότε δοθείσης της ευκαιρίας δήλωσα συμμετοχή στο γεγονός και περίμενα να ξημερώσει η Κυριακή.

Σημείο συνάντησης στην Εθνική Οδό στη Κηφισιά και αφού έχω σενιάρει το αμαξάκι μου, πάω περιχαρής να συναντήσω και τους υπολοίπους. Μπροστά μου ένα Yaris που έμεινε από μπαταρία, κάνω σινιάλο στους υπολοίπους, ότι θα τον βοηθήσω να βάλει μπροστά το αμάξι του με τη δική μου μπαταρία και άγνωστο γιατί κανείς άλλος δεν το έκανε πιο πριν, αλλά το ένιωσα υποχρέωσή μου να βοηθήσω έναν συνάνθρωπο που έμεινε στο δρόμο και είχε ανάγκη από τη βοήθειά μου. Το αμάξι του πήρε μπρος και έφυγε με χαμόγελο, ενώ χάρηκα που μπόρεσα να τον βοηθήσω κατ' αυτόν τον τρόπο.

"Καλό σημάδι αυτό" είπα από μέσα μου, "καλά ξεκινήσαμε" και σε λίγο αναχωρήσαμε σε κομβόι για Χαλκίδα μαζί με τα υπόλοιπα αυτοκίνητα που είχαμε συγκεντρωθεί εκεί. Κολλημένη στην ουρά του μπροστινού μου και με την Εθνική κομμένη στα δυο, λόγω έργων ανάπλασης του οδοστρώματος μέχρι τα διόδια του Σχηματαρίου κατά κομμάτια, σκεφτόμουν πως αυτοί δεν είναι δρόμοι Εθνικής Κυκλοφορίας, αλλά άμμος που κινείται και ντροπή μας που δεν αντιδρούμε πιο δυναμικά, όπως κάνουν στα διόδια της Πάτρας, που δεν πληρώνουν, γιατί δεν πληρεί τις προδιαγραφές για αυτοκινητόδρομο ο συγκεκριμένος οδικός άξονας.

Φτάνουμε Χαλκίδα τη διασχίζουμε και φεύγομε προς τα βόρεια, πηγαίνοντας προς την Νέα Αρτάκη όπου και καταλήγουμε σε ένα πολύ ωραίο παραθαλάσσιο κέντρο, ονόματι Ζέφυρος, λίγο πιο έξω, με ειδυλλιακή θέα προς τη θάλασσα. Εκεί μας περίμεναν τρία υπεραυτοκίνητα για παρουσίαση και δοκιμή καθώς και ενημέρωση από τον τοπικό αντιπρόσωπο και τους μηχανικούς του για τα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα της φίρμας.

Αναμενόμενη η αντίδρασή μας να πάμε κοντά τους και να αρχίσουμε να τα επεξεργαζόμαστε με θαυμασμό για ό,τι καινούργιο είχαν να παρουσιάσουν. Ένας καλός φίλος, μου έκανε χιούμορ, λέγοντάς μου να διαλέξω ένα για να πάρουμε και παριστάναμε τους υποψήφιους αγοραστές και τι μας άρεσε και τι δεν μας άρεσε στα αυτοκίνητα που βλέπαμε!









Πρώτο αντικείμενο του πόθου ήταν η Mercedes CL 63 AMG, ένα τεχνολογικό θαύμα, 6,3 λίτρων με V-12 κινητήρα, που ούτε που ακουγόνταν, όταν το αμάξι πήρε εμπρός, αλλά μούγκρηζε στον δρόμο, με τα δυο του τούρμπο να εκρήγνυται καθώς ο οδηγός πατούσε το γκάζι αφήνοντάς μας όλους άφωνους από τη δύναμη και το στυλ του!








Poetry in Motion, CL 63 AMG!!!

Info: Mercedes CL 63 AMG

Συνεχίσαμε το οφθαλμόλουτρο στη νέα SL 500, ένα κουπέ υψηλών επιδόσεων που έμοιαζε να έχει φτιαχτεί για να είναι ένα με τον δρόμο, αλλά εμένα μου έφταιγε πως καθόμουν χαμηλά και ήθελα κάτι πιο πανοραμικό να οδηγώ και σκάσαμε στα γέλια με τον φίλο μου!











Info: Mercedes SL 500

Τέλος κατευθυνθήκαμε προς το κομψό και νεοαφιχθέν Ε 350 CGI Blue Efficiency, τη νέα σειρά Ε της Mercedes, που αντικαθιστά την ήδη υπάρχουσα και επιτυχημένη μεσαία μπερλίνα της φίρμας. Μου άρεσε που το συγκεκριμένο αυτοκίνητο των 3.500 κυβικών έφερε την τεχνολογία Blue Efficiency, δηλαδή των ελαστικών μειωμένης κύλισης για οικονομία, του συστήματος Start/Stop, που σβήνει τον κινητήρα όταν το αμάξι παραμένει σταματημένο στο νεκρό για πάνω από ένα λεπτό, του ελαφρωμένου αμαξώματος για οικονομία και προστασία του περιβάλλοντος.







Οικογενειακό πολυτελές στα σίγουρα, αν ζούσαμε στην Ευρώπη, πιθανόν να οδηγούσαμε ένα παρόμοιο για ασφάλεια, καλή οδική συμπεριφορά, άνεση και χώρους που χρειάζεται μια οικογένεια, ή ένας μάνατζερ εταιρίας για να επιδείξει το κύρος του μέσα από το αστέρι της μάρκας της Στουτγκάρδης. Ο φίλος μου είπε πως θα ήθελε κάτι πιο διακριτικά πολυτελές και γελώντας ήλθε η ώρα να δοκιμάσουμε στο δρόμο ένα από τα καινούργια μοντέλα που είχαμε στη διάθεσή μας.

Link: Mercedes E 350 CGI

Διαλέξαμε ομόφωνα να δοκιμάσουμε το νέο G Class, το SUV που ανταγωνίζεται την BMW X3 και το Lexus RX 400h στο μέγεθος, αλλά και στους κινητήρες. Ετσι λοιπόν, επιβιβάστηκα στη θέση του οδηγού σε μια GLK 280 4Matic, μια υπεραυτόματη έκδοση 3.000 κυβικών με V-6 κινητήρα, που με κατέκτησε από μέσα προς τα έξω από τη στιγμή που κάθησα στη θέση του οδηγού. Το αμάξι αυτό των 50.000 ευρώ (ε, ναι...), ήταν πλήρως αυτοματοποιημένο, διαθέτοντας αυτόματο κιβώτιο που σε συνδιασμό με τον κινητήρα με την θηριώδη ροπή και τη τετρακίνηση που διέθετε, πήγαινε στη κυριολεξία μόνο του, περνόντας από τις ανωμαλίες του δρόμου χωρίς να το αισθανθούμε στη καμπίνα και με παραβολικό τιμόνι που έκανε το στρίψιμο παιχνίδι, παρά το μέγεθος του, που δεν με ενόχλησε καθόλου στη κίνηση.







Διέθετε ακόμα πίνακα με φωνητικές εντολές για το Navigator, Video, Audio, Bluetooth, Trip Computer κλπ και το μόνο που ήθελε ήταν να πεις τη μαγική λέξη για να δεχθεί την εντολή που του έδινες! Η ορατότητα πολύ καλή μιας και είναι υπερυψωμένο το αμάξωμα και η καμπίνα άνετη για τέσσερα άτομα με τις αποσκευές τους σε ταξίδι, όπου θελήσεις να πας, εντός ή εκτός δρόμου, μιας και διαθέτει μπλοκέ διαφορικό σε κάθε τροχό που σου επιτρέπουν να πας σε κάθε έδαφος που θα το δοκιμάσεις. Ε, αυτό το αμάξι, αν και γωνιώδες το αμάξωμα, ναι, θα το ήθελα πολύ ευχαρίστως να το οδηγούσα, αλλά προς το παρόν ας μείνω εκεί που είμαι, γιατί δεν έχω μπαμπά βενζινά, ή άνδρα ντήλερ αυτοκινήτων για να μου το κάνει δώρο και να πληρώνει τα έξοδά του, χα,χα,χα...









Link: Mercedes GLK 280 4Matic

Συνερπαρμένη από τη δοκιμή, έφτασε η ώρα να κατευθυνθούμε στην Άνω Στενή, μέσα από τον φιδωτό δρόμο γεμάτο από ανθισμένα τοπία και τη Δίρφη ακόμα χιονισμένη στο βάθος, όπου και φάγαμε σε τοπική ταβέρνα τα 50 άτομα που είχαμε μαζευτεί από τη Λέσχη, σε κλίμα φιλικό και με συζήτηση κυρίως, τι άλλο? Τα αυτοκίνητα!



Ο ουρανός σκοτείνιαζε επικίνδυνα λόγω βροχής, οπότε φύγαμε για την Αθήνα ξανά μέσω Ριτσώνας και τις φημισμένες στροφές της, για να ανανεώσουμε το ραντεβού μας στην επόμενη συνάντηση του mbclub.gr

All photos by Marialena, 2009

Marialena, 8/4/2009 (πόρωση!!!)