Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα thoughts. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα thoughts. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2019

Υστερία/Hysteria

Κάποτε, όχι πολύ μακριά από την εποχή που ζούμε, τις γυναίκες που παρουσίαζαν ανεξέλεγκτες συμπεριφορές τις οδηγούσαν στο ψυχιατρείο, όπου κατά τις διάρκεια των κρίσεών τους τις έδεναν για αντιμετωπίσουν αυτή τους την ψυχική διαταραχή.

Τότε, οι γυναίκες στη Δύση που βρίσκονταν σε παράκρουση, δεν είχαν περιθώριο κατανόησης ή αποδοχής της συμπεριφοράς τους, εκτός από το να χαρακτηριστούν ψυχοπαθείς και να οδηγούνται στα ιδρύματα για εγκλεισμό με σκοπό τη θεραπεία τους.

Ο πατέρας της ψυχιατρικής Σίγκμουντ Φρόιντ, ονομάτισε έτσι τη κατάσταση που διέγνωσε στις γυναίκες κυρίως που οδηγήθηκαν στο γραφείο του για θεραπεία, που έλαβε το όνομά της από την αρχαία ελληνική λέξη "υστέρα" που σημαίνει μήτρα. Ο δόκτωρ.Φρόιντ υπεστήριζε ότι οι ψυχικές διαταραχές στον άνθρωπο πηγάζουν από την μη ικανοποίηση του ενστίκτου, εξ ου και ο ορισμός που δόθηκε στη περίσταση αυτή.

Υστερία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγησηΠήδηση στην αναζήτηση
Με τον όρο υστερία, (Hysteria) που έχει αντικατασταθεί σήμερα από τον όρο μετατρεπτική διαταραχή, εννοείται στην ψυχολογία μια μορφή σωματομορφικής διαταραχής κατά την οποία το άγχος και οι ψυχολογικές πιέσεις μετατρέπονται σε οργανικά συμπτώματα, όπως είναι η παράλυση, η τύφλωση και η κώφωση.
Κατά τους περασμένους αιώνες πιστευόταν ότι η υστερία είναι κατ' εξοχήν γυναικεία ασθένεια και ότι συνδέεται με τη μήτρα (υστέρα), άποψη που η σύγχρονη ψυχολογία και ψυχιατρική κατέρριψε.
Η πρώτη θεραπεία που εφαρμόστηκε ήταν το κρύο νερό.

Οι γυναίκες είναι εξαρχής σύνθετοι χαρακτήρες που αν θέλετε, μεγαλώνουν με τους εγκλωβισμούς εκδήλωσης του συναισθήματος ή της ίδιας της φύσης τους, μέσα σε κοινωνίες που δρουν συμπιεστικά προς την ελευθερία του ατόμου και της αποδοχής της ταυτότητάς του με σκοπό την ισορροπημένη ανάπτυξη του χαρακτήρα.
Οι άνθρωποι που μεγαλώνουν μέσα σε περιβάλλοντα που δεν επιτρέπουν την αυτοπραγμάτωση και την ανεξαρτητοποίηση του παιδιού, με σκοπό την ανάπτυξη του χαρακτήρα του ως αυτόνομης οντότητας, παρουσιάζουν συχνά φαινόμενα εξάρτησης και μεγάλης συναισθηματικής ανασφάλειας, η οποία προέρχεται από τις ιδιαίτερα εξαρτησιογόνες σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας, αλλά και της καταπίεσης του γενετήσιου προσανατολισμού τους. 
Οι άνδρες που ανατρέφονται με εκμηδεντιστικές τάσεις εκ μέρους των γονέων τους, γίνονται άβουλοι ή εξαρτημένοι από ουσίες ενώ συχνά αναπληρώνουν τον γονεϊκό ρόλο στα μέλη της οικογένειας. Οι γυναίκες που υφίστανται αντίστοιχα συμπεριφορές που τις αφαιρούν το αίσθημα της αποδοχής, ενώ είναι θύματα σωματικής και/ή ψυχικής βίας, πέραν της διαστρεβλωμένης εικόνας που παρουσιάζουν ως προς τον εαυτό τους, εκδηλώνουν φαινόμενα επιθετικότητας προς τις ίδιες αλλά και τα μέλη του περιβάλλοντός τους.
Η αγάπη, η αποδοχή, η ανάδειξη των χαρακτηριστικών των ατόμων στο κύτταρο της οικογένειας και στη συνέχεια στο περιβάλλον που εντάσσεται, η αμφίδρομη επικοινωνία, τα όρια που τίθενται για προστασία των δικαιωμάτων των μελών της οικογένειας/ομάδας καθώς και η έλλειψη απειλής για την έκφραση των προσωπικών αναγκών στο πλαίσιο που ορίζεται ως υγιές, δημιουργεί τα περιθώρια στο άτομο να λειτουργεί με ασφάλεια αλλά και αυτοπεποίθηση στην επιδίωξη του αυτοπροσδιορισμού του.
Σε αντίθετη περίπτωση, όπου η βια, η παραμέληση, ο ψυχικός εξαναγκασμός, η απόρριψη, η εγκατάλειψη ελοχεύουν σε πραγματικό ή ψυχολογικό επίπεδο, το άτομο αναπτύσσει διάφορες ανισορροπίες που συχνά φτάνουν στη νόσηση, με σκοπό να επιβιώσει μέσα σε άρρωστες καταστάσεις.
Η υστερία, ως φαινόμενο αφορά όλους μας, παθητικά και ενεργητικά, όταν το βρέφος που κλαίει δεν λαμβάνει τη φροντίδα που χρειάζεται, το παιδί που έχει ανάγκη να επιβεβαιώνεται από τους γονείς του αγνοείται, ο νέος που χτίζει τη ταυτότητά του στην εφηβεία περιθωριοποιείται και στην ενήλικη ζωή μας, ο ενεργός σύντροφος ακυρώνεται από τους ανθρώπους που έχει επιλέξει να επιβεβαιώνουν την ιδιωτική του λογική. 
Πόσες φορές έχετε νιώσει ότι η μη ικανοποίηση των βασικών σας ενστίκτων σας έχει οδηγήσει σε πράξεις που αλλιώς δεν θα σκεφτόσασταν καν να κάνετε? Η παραληρηματική συμπεριφορά των γυναικών με υστερία προ της επιστημονικής της διάγνωσης, πότε σας έφερε προ απεγνωσμένων πράξεων ή ακόμα και αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών? 
Ναι, η αγάπη βιώνεται και η αποδοχή μεταξύ των ανθρώπων αντιλαμβάνεται ως συναίσθημα κατευναστικό στους όποιους φόβους αμφισβητούν την ύπαρξή μας. Ο έρωτας επιβεβαιώνει και η σαρκική επαφή συνδέει με άρρηκτους δεσμούς ψυχή και σώμα, όταν και για τους δυο εραστές βιώνεται ως εμπειρία που τους ολοκληρώνει. 
Η αίσθηση ότι έχουμε διασφαλίσει το ζωτικό μας χώρο μακριά από απειλές και ικανοποιούμε τις βασικές μας ανάγκες με τρόπο που καλύπτει την αποδοχή του Είναι μας χωρίς να γίνεται αρρώστια ή εξαρτώμενη συμπεριφορά, είναι παράγοντες που λειτουργούν κατασταλτικά στην υστερία. 
Το θηρίο μέσα μας θρέφεται από την απώλεια της χαράς στη ζωή μας, όπως θα μπορούσε κανείς να ορίσει το περιθώριο που έχει να δίνει και να αντλεί ικανοποίηση από την αλληλεπίδρασή του στο κοινωνικό πλέγμα που εντάσσεται. 


Το θηρίο μέσα μας που βρυχάται ανεξέλεγκτα και εξακολουθητικά, όταν η πραγματικότητα που βιώνουμε είναι παθολογική, δίνει τη θέση του σε συμπεριφορές όπως η υστερία που κάθε άλλο παρά επιφανειακές είναι. 
(c) Marialena, 22.02.2019










Πέμπτη 5 Ιουλίου 2018

Καθαρός Αέρας


-        Θέλω ν’ ανοίξω το παράθυρο και να πάρω ΑΕΡΑ, μ’ ακούς?
-        Τι σ’ έπιασε βραδιάτικα?
-        Δεν είναι τώρα, πολύ καιρό τώρα, θέλω να πάρω ΑΕΡΑ!!!
-        Σου συμβαίνει κάτι?
-        Πολλά… με πιάνω να μένω στα ίδια και στα ίδια μέσα μου, η ζωή προχωράει!
-        Τι στο καλό έχεις?
-        Κολλάω, μ’ ακούς κολλάω στα γιατί και τα πως και γιατί έτσι και γιατί αλλιώς και απάντηση δε παίρνω.
-        Τι απάντηση περιμένεις να πάρεις, από ποιον και γιατί?
-        Θέλω μιαν εξήγηση, γιατί οι άνθρωποι λένε πως σ’ αγαπούν και αυτό που κάνουν είναι να σε πληγώνουν, γιατί η αγάπη πονάει, γιατί αντί να προσπαθούν να τη κρατήσουν ζωντανή, της δίνουν μια και τη στέλνουν στα τάρταρα, πες μου γιατί…
-        Εξαρτάται, τι να σου απαντήσω, όλα μες τη ζωή είναι.
-        Θέλω απαντήσεις, τ’ ακούς, απαντήσεις για να καταλάβω τι μου συμβαίνει.
-        ΄Ωχου μάτια μου τώρα, τι ψάχνεις, οι άνθρωποι δεν είναι ότι δείχνουν, συχνά αλλάζουν και όταν δεν θέλουν κάτι το αποδιώχνουν. Σε κάλυψα?
-        Όχι, δεν με κάλυψες, τι να μου καλύψεις, την απόγνωσή μου?
-        Γιατί απόγνωση καλό μου, τι σου συμβαίνει?
-        Εγώ πρώτη είμαι που λέω πως η ζωή συνεχίζεται, αλλά η απόρριψη δεν παλεύεται…
-        Ερωτική απόρριψη λες τώρα? Τι εννοείς?
-        Μιλώ για το πριν και το μετά, το βόλεμα, το είμαι καλά χωρίς εσένα, το πώς κάνεις έτσι, το να πας να γ@**θείς, το πως κάνουμε τους άλλους δίπλα μας δυστυχισμένους και δεν βάζουμε όρια στις συμπεριφορές μας!
-        Πόσο καιρό σ’ απασχολούν αυτά τα πράγματα?
-        Πολύ καιρό τώρα, από τότε που έψαχνα να βρω τον ήλιο ανάμεσα στα σύννεφα και στο τέλος προέκυψε καταιγίδα με αστραπόβροντα!
-        Και?
-        Τι και? Θέλω να πάψω να πονάω, θέλω να πάψω να υποφέρω, αυτό.
-        Αγρίμι, αγριμάκι μου εσύ, παραπονεμένο μου πλάσμα. Πόσον καιρό έχει κάποιος να σε πάρει αγκαλιά?
-        Μη ξύνεις πληγές σε παρακαλώ, δε χρειάζεται!
-        Τι θες, πες μου τι θες να κάνω εγώ για σένα απόψε…
-        Θέλω να μην πονάω άλλο πια, να μπορώ να διαχειριστώ τη κατάσταση, το τώρα, το μετά μου. Θέλω να μπορώ να εμπιστευτώ ξανά, να μην αγριεύω κάθε φορά που μέσα μου ξεπηδάει ο πόνος κι η επιθυμία.
-        Ο πόνος κι η επιθυμία λοιπόν, συνδέονται μεταξύ τους?
-        Το ξέρω ότι υπάρχουν καλοί άνθρωποι, καλοσυνάτοι και καλοπροαίρετοι, ξέρω επίσης ότι υπάρχουν χειριστικοί άνθρωποι που αυτό που θέλουν το πετυχαίνουν ρουφώντας σε, ενώ εσύ νομίζεις ότι κάνεις καλό σ’ αυτούς και στη σχέση σας και τ’ αποτέλεσμα μηδέν. Απογοήτευση.
-        Από τον εαυτό σου ή τους άλλους που άφησες να σ’ εκμεταλλεύονται?
-        Μεγάλη κουβέντα αυτή, πολύ μεγάλη.
-        Αυτό κι αν πονάει ε?
-        Ναι, πονάει το ρημάδι.
-        Τι ήθελες δηλαδή?
-        Ήθελα να χω περιθώριο ν’ αγαπάω και να ναι θετικό για τον άνθρωπό μου και τη σχέση μας, ήθελα όταν το χρειαζόμουν να ήταν εκεί για μένα, ήθελα να μην αφήσει την αγάπη μας να σβήσει. Τη θεωρούσα σημαντική κι αναντικατάστατη.
-         Οι άνθρωποι αλλάζουν, αν δεν μπορούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, μοιραία μένουν πίσω ή αποχωρούν, δεν προχωράνε όλοι παράλληλα ξέρεις.
-        Ζητάω μόνο να μπορώ να εμπιστευθώ, το καταλαβαίνεις? Δεν τη μπορώ τη ψευτιά και την υποκρισία, τις διπρόσωπες συμπεριφορές. Πιστεύω στο καλό και δεν μπορώ να προδώσω τα ιδανικά μου…
-        Και το τίμημα όλων αυτών?
-        Η μοναξιά. Η εσωτερική μοναξιά, αυτή η δυσβάσταχτη αίσθηση που λες πότε θα περάσει για να βγεις έξω, να πάρεις αέρα.
-        Και πότε περνάει νομίζεις?
-        Μακάρι να ξερα, αλλά δε ξέρω.  Τον πληγωμένο άνθρωπο δεν τον ρωτάς πότε θα κλείσει η πληγή του, όσο αιμορραγεί.
-        Τι θα θελες να συμβεί?
-        Θα θελα να συμβεί ένα θαύμα, μια ηλιαχτίδα φωτός να ρθει να με φωτίσει, να πάρω ανάσα, να πω ότι αξίζει να προσπαθήσω ξανά να…
-        Να, τι? Τι θες να έρθει στη ζωή σου?
-        Η αγάπη, η συντροφικότητα, η επικοινωνία, η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια, ένας άνθρωπος που να ξέρει τι θέλει και να ξέρει πως θα το διαχειριστεί.  Αισθάνομαι πως δεν έχω χρόνο για άλλον πόνο σε ό,τι με αφορά, γιατί ό,τι και να πω, έξω θα πέσω.
-        Όπως το τραγούδι, «δεν έχω χρόνο, για άλλον πόνο, για άλλα δάκρυα δεν έχω πια καιρό…».
-        Ναι, όπως το τραγούδι, κάπως  έτσι.
-        Αγάπη θες, αγάπη που να νιώσεις ότι σε σένα απευθύνεται και το κυριότερο, μπορεί να σε καταλάβει. Μπορεί να σε γιατρέψει.
-        Αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, ναι, τέτοια αγάπη θέλω, αν υπάρχει…
-        Υπάρχει, στα μάτια εκείνων που την αναγνωρίζουν ως τέτοια καρδούλα μου. Έχε υπομονή, ζήσε αυτό που έχεις να ζήσεις, για να πας παρακάτω.
-        Αέρα θέλω, να μην πνίγομαι, να μην ασφυκτιώ, να ανοίγω τα πανιά μου και να τ’ αφήνω να πνέουν στον αέρα κι όπου μας βγάλει.
-        Ναι όπου μας βγάλει, δεν γίνεται αλλιώς. Να παίρνεις το βαρκάκι σου αγκαλιά κάθε βράδυ και να του λες «σ’ ευχαριστώ» που άντεξες στους ανέμους, κόντρα ή πρίμα ο καιρός. Κάνε το για μένα, σε παρακαλώ!
-        Και το κουπί? Ποιος θα τραβήξει το κουπί?
-        Θα το τραβήξει ο Οδυσσέας μέσα στη ψυχή σου, που ψάχνει να βρει την Ιθάκη του. Εσύ θα του θυμίζεις να μην τα παρατήσει κι αν λιγωθεί, μίλα του να μην λιγοψυχήσει. Να σαι εκεί για τη ψυχούλα σου την ανεμοδαρμένη.
-        Δεν το διάλεξα αυτό το μαρτύριο…
-        Δεν είχες κι άλλη επιλογή, όμως.
-        Το ξέρω, το καταλαβαίνω.
-        Πόσο έχεις ξεχάσει την ανθρώπινη αγκαλιά, άσε με να σε πάρω μια για καληνύχτα! Άσε με σε παρακαλώ, δεν έχω τίποτε άλλο να σου προσφέρω…
-        [Αναστεναγμός]
-        Καληνύχτα παιδί μου, ο Θεός μαζί σου, θα περάσει κι αυτό, κάποια στιγμή θα περάσει…
-        [Η αγκαλιά σφίγγει ακόμα πιο πολύ]
-        Θα περάσει, σουςςςς, θα περάσει…
© Marialena, 29-30.04.2018

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

Like last summer...

…I want you like last summer

Μέσα στη καρδιά του καλοκαιριού, μέσα στη πόλη που βαριανασαίνει καθώς ο καυτός λιβάς μας καίει σαν τα σπαρτά στον κάμπο, το μυαλό ξεφεύγει σε όλα εκείνα που σε συσχετίζουν με τη πιο όμορφη εποχή του χρόνου!

Σαν παιδί, θυμάμαι στην πίσω αυλή του σπιτιού μας να παίζω με το νερό από τη βρύση της αυλής, να κάνω κούνια με τις ώρες και με το ποδηλατάκι πάνω κάτω ή μεγαλώνοντας γύρω γύρω στη πλατεία μπροστά από το σπίτι. Κι έπειτα κυνηγητό με τα παιδιά της γειτονιάς, κρυφτό, μήλα, σχοινάκι, στρατιωτάκια ακούνητα μέχρι το βράδυ που μας φωνάζανε για να μαζευτούμε. Φρεσκοκομμένη ντομάτα στο τάπερ και ψωμί με τυρί και μουρταδέλλα για βραδυνό, κεράσια και βερίκοκα με τα κουκούτσια να τα πετάω στον κήπο και να φυτρώνουν μικρές ριζούλες λίγο καιρό μετά. Διάβασμα του Μίκυ Μάους και του Ποπάυ σε εβδομαδιαία βάση, πριν καταλήξουν στους στρατεύσιμους της μονάδας που υπηρετεί ο πατέρας.

Διακοπές στον Άγιο Ανδρέα της Αεροπορίας ή στην Αγία Μαρίνα του Ναυτικού, επίγειοι παράδεισοι για τα παιδιά, παιχνίδι όλη μέρα, μπάνιο, βουτιές στην εξέδρα, ποδήλατα θαλάσσης, κανώ, παιδικός κινηματογράφος, παιδική χαρά, ποδηλατάδα, ιστορίες για φαντάσματα και σαγανάκι ή σουβλάκι απαραιτήτως για βραδυνό, ενώ ξαμολιόμασταν στο θέρετρο, χωρίς ανησυχία για το που είμαστε και τι κάνουμε. Πρώτη εκμάθηση τέννις, προπονήσεις, παιχνίδι στον τοίχο με τη ρακέτα και πάλι ραντεβού του χρόνου…

Πιο μεγάλη, με το ποδήλατο να οργώνω το Αλεποχώρι (ακόμα πολυαγαπημένο μου μέρος, έστω και για μια βουτιά), ή η διαδρομή Λέχαιο-Βραχάτι ή Βραχάτι-Κιάτο παραλιακά, σε καθημερινή βάση για να εκτονωθεί η εφηβική ενέργεια και να κορεστεί η διάθεση ανακάλυψης ιδανικών διαδρομών ξανά και ξανά μέχρι να βραδιάσει. Ταξιδάκια στο παππού και τη γιαγιά στο Ηράκλειο, παιχνίδι στον κήπο με τις γάτες, εκδρομές και βόλτες με θείους και ξαδέλφια που περίμεναν να μας δουν.

Κι έπειτα, τα άγαρμπα χρόνια της νιότης, θερινά μαθήματα στο κολλέγιο, η άδεια οδήγησης αυτοκινήτου, μπανάκια στον Κορινθιακό, ποδήλατο ξανά για το φευγιό εντός ορίων, θερινό σινεμά τακτικά, πρώτες έξοδοι στις καφετέριες του Βραχατίου με τη παρέα εκεί, κατασκήνωση με τα παιδιά με διαβήτη στο Διόνυσο, εκμάθηση οδήγησης πενηνταριού σκούτερ, απέλπιδοι έρωτες κι έτσι τριανταρίσαμε λοχία!

Παρέα με τα φιλαράκια από την Αθήνα, γέλια, εκδρομές, φλερτ, αλλαγή δουλειάς, πλατωνικοί έρωτες και σεξ στα πεταχτά, οι πρώτες σχέσεις κρυφά και φανερά, τριανταπενταρίζεις και δεν το έχεις πάρει χαμπάρι ακόμα? Ψάξιμο πολύ εσωτερικά, «μα τι έχω πάθει και όλα μου φταίνε?», μοναξιές κι ο έρωτας που ξεφουσκώνει, μέχρι να αναζωπυρωθεί μέσα από νέα ερεθίσματα, ανακαλύπτω το παιχνίδι με τις λέξεις, τη μαγεία του γραπτού λόγου ως προέκταση της προσωπικής έκφρασης, «μα πόσες φορές μπορεί να αγαπήσει κάποιος?», γυμναστική, οδήγηση μοτοσυκλέτας, ταξίδια με ή δίχως αφορμή, «μ’ αγαπάς?», «θα είμαστε μαζί για πάντα…», πρωτόγνωρες εμπειρίες, βήματα μικρού παιδιού σε ενήλικη στράτα, αξέχαστες στιγμές, σώπα σαρανταρίσαμε!

Baby, I want you like last summer… τώρα πια μόνη, έρχονται τα σ/κ, μπανάκια σε κοντινές παραλίες, επιστροφή στο σπίτι για ηρεμία, η άδεια έχει ακόμα μέρες, σε τρώει που δεν μοιράζεσαι τη ζωή, τον έρωτα, τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας με το έτερον ήμισυ, κάνεις όνειρα ψαλιδισμένα από μια πραγματικότητα που ούτε καν ήταν δική σου, την άγγιξες, σε έριξε στο πυρ το εξώτερο και τώρα αναρωτιέσαι αν θα χορέψεις το χορό της φωτιάς ή δεν σε αφορά το παιχνίδι πλέον. Ρακέτες με έναν δεν παίζονται, ούτε υπάρχουν καλοκαιρινά βράδια που τα πετάς όλα και είσαι εσύ μαζί με τον άλλον, σαν τους πρωτόπλαστους στον κήπο της Εδέμ. Και πάλι ποδήλατο τα βράδια στη παραλία, οι φίλοι του καλοκαιριού που περιμένεις να τους δεις όταν έρχονται από μακριά για να ανταμώσετε, «πως είναι η ζωή σου?» θα πείτε και αν η απάντηση είναι «σκατά, αλλά να μην το συζητήσουμε», μην δώσεις σημασία, η ηχώ στο κεφάλι σου είναι, μέχρι να βγεις από το λούκι, όταν θα βγεις από το λούκι, την ευλογημένη εκείνη ημέρα!

Ένα καλοκαίρι που μεσουρανεί, ένα καλοκαίρι που η γη γυρίζει, είτε είσαι εσύ καλά μέσα σου, είτε όχι, ένα καλοκαίρι που συνεχίζεις να βλέπεις γύρω σου τα παιδιά των φίλων να μεγαλώνουν, συναδέλφους σου να παντρεύονται στα ξωκλήσια, ανθρώπους στο περίγυρο να συνεχίζουν να είναι αγαπημένοι ή να μην είναι, γιατί αυτοί το επέλεξαν, βλέπεις το ένστικτο να οδηγεί τα βήματα των νέων ανθρώπων, βλέπεις ανθρώπους μαζί, βλέπεις τον ήλιο να δύει στις 9, ακούς τα τζιτζίκια να δίνουν το ρυθμό ενώ διαβάζεις τα βιβλία που περίμενες να διαβάσεις στη καλοκαιρινή σου ραστώνη όλη τη χρονιά, ξεχνάς τις συνήθειες του χειμώνα και της πόλης που ζεις, like last summer, I just want you in my life...

Τραγούδια που σε συντροφεύουν, μουσικές που σε συνοδεύουν καθώς τα βράδια στη βεράντα πίνεις παγωμένο τσάι στη ξαπλώστρα κι αφήνεις το μυαλό να ταξιδέψει πως είναι να τα δίνεις όλα όταν μαθαίνεις να αγαπάς, όταν σκέφτεσαι πια για δυο αντί μόνο για σένα, το φθινόπωρο θα συγκατοικούσατε επιτέλους για εκείνον και «βούτα στα βαθιά» για σένα, πόσα βουνά δεν περπατήσατε μαζί, πόσους απόμερους κόλπους δεν βουτήξατε παρέα, πόσα και πόσα δεν ζήσατε, τώρα που συνειδητοποιείτε ότι η ζωή δεν ήταν έτσι όπως τη βλέπατε εν μέσω του καλειδοσκοπίου μιας αγάπης μικρής, που ήθελε να μεγαλώσει και να γίνει μια αγάπη μεγάλη ε?

Στη παραλία θα είμαι και εγώ εκεί, ήσυχα, στον απογευματινό ήλιο να με ζεσταίνει, να φοράω το μαγιό μου, να βουτάω στη θάλασσα κοιτάζοντας τη παραλία, να βλέπω τον ήλιο να γέρνει στο γιόμα του, να ακούω το κύμα να σκάει στην ακροθαλασσιά, να κλείνω τα μάτια, να αντικρίζω το γαλάζιο του ουρανού, να χαλαρώνω, να ντύνομαι και να φεύγω μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθώ εκεί παρέα με τον εαυτό μου. Θα ακούω τις φωνές των παιδιών να παίζουν, το μπαλάκι να χοροπηδάει στις ρακέτες, ανθρώπους να συζητούν, να περπατούν, να χαίρονται τις στιγμές ενός καλοκαιριού που τα έχει όλα, αρκεί να το νιώθεις και να το αφήνεις να πλημμυρίζει όλο σου το Είναι, αλλιώς θα ονειροσκοπείς ασύστολα, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι…


Nicko - Last summer (2010)

Μαριαλένα 7/7/2011

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Δε Φεύγω...

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

χτύποι της καρδιάς μου εσείς, ανάσες και αναπνοές μου, λέξεις και λόγια δικά μου...

Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι, μου φαίνεται πως δεν σταματώ να σκέφτομαι, ούτε και όταν παραδίνομαι στο βασίλειο του ύπνου μέσα στη νύχτα. Οι σκέψεις γίνονται όνειρα και τα όνειρα αυτά, προβολές αυτών που ζω ή όλων αυτών που θα ήθελα να ζήσω στον ιδανικό μου κόσμο, με τα σκιάγματα και τα οράματα παρέα, με το ανεκπλήρωτο και το ποθούμενο να σχηματίζουν αέναες φιγούρες στου μυαλού μου τα περίπλοκα μονοπάτια.


"Παρ'τα όλα όλα δικά σου
κάνε τη φωτιά μου φωτιά σου
παλεψέ με σώμα με σώμα
κάνε μ'ο,τι θες λίγο ακόμα
σου'χω τέτοια αγάπη μεγάλη
που δε μοιάζει με καμιά άλλη
τη ψυχή στα χέρια σου αφήνω
όταν με κοιτάς εγώ σβήνω."


"Φεύγω" από όλους και από όλα όσα με φέρνουν σε επαφή με τους ανθρώπους γύρω μου σε συναισθηματικό επίπεδο. Βρίσκω παρηγοριά και καταφύγιο στην απεραντοσύνη της πλάσης τούτης και ενώ ξεφεύγω, παρατηρώ, εκεί που η ματιά πηγαίνει και αναγνωρίζει ως κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς τόσο οικείας, μα συνάμα και τόσο μακρινής, ως επιλογή αλλά και ως αποτέλεσμα της αντίδρασης του γλυψίματος των πληγών κάπου εκεί στο δάσος, παρέα με τους λύκους!


"Σκοτάδι πυκνό κι ακούω τα βήματα
Μα προς τα που τρέχεις έρχεσαι ή φεύγεις
Βουτιά στο κενό ή μέσα στα κύματα
Δεν ξέρω τι θέλεις και τι αντέχεις..."


Εσείς οι φίλοι, οι αγαπημένοι, όσοι ξέρουν πια να με "αποκωδικοποιούν" μέσα από τις συμπεριφορές μου, τις λιγοστές κουβέντες και τα παράξενα φερσίματά μου, με τη τρυφερότητα και το νοιάξιμό σας, όλοι εσείς, καρδιές μου μονάκριβες, που έχετε την υπομονή μαζί μου και δεν αγανακτείτε, αλλά βαθιά μέσα σας καταλαβαίνετε, πως η Κόρη του Ανέμου, μαζεύει τα κομμάτια της σε μια διαρκή διαμάχη με το μέσα και το έξω της, εσείς που όταν θέλω -επιτέλους- να μιλήσω, με ακούτε, μέχρι να ξανακλειστώ στο καβούκι μου και αφήνω το στίγμα μου μέσα από αγαπημένες μουσικές που θέλω να τις μοιράζομαι μαζί σας, ω! εσείς φίλοι μου καλοί, φίλοι που σας αγαπώ και σας εκτιμώ, που σας νιώθω και σας σκέφτομαι, που χαίρομαι με τη χαρά σας και στη λύπη, θα σας πω να μην το βάζετε κάτω (σαν κι εμένα ώρες, ώρες...), που κάνετε τη καρδιά μου να λαχταρά το καλό σας, να γίνουν τα όνειρά σας πραγματικότητα, να ζήσετε τη ζωή όπως σας αξίζει, να, να, να... όμορφοι άνθρωποι στη ζωή μου, εσείς!


"Αν με ζητήσει κανείς
Δεν υπάρχω εγώ, γίναμε ένα να πεις
Μέσα σου χάθηκα πια
Aπ' το λίγο που ζω, ας πνιγώ στα βαθιά
Αν με ζητήσει κανείς
Θάλασσα, σώσε με, κάτι να βρεις να τους πεις"



Βλέπω ανθρώπους, απλούς, καθημερινούς, όπως όλοι μας, να πορεύονται μαζί, να μοιράζονται, να χαίρονται και να ζουν τη στιγμή αντάμα, ενώ εγώ όσο δεν το αντέχω πια αυτό, άλλο τόσο το αποζητώ, όπως τίποτε άλλο... Βλέπω σε εκείνους, αυτό που ήθελα εγώ να φτάσω να είμαι, όχι αποσπασματικά, αλλά στο σύνολο, όχι για μένα, αλλά για όλους όσους βρίσκονται γύρω μου. Τα Φτερά της Ελευθερίας, θέλουν Αγάπη για να σε κάνουν να πετάξεις ψηλά, να νιώσεις λεύτερος, να νιώσεις ολάκερος, να νιώσεις ότι βρήκες το νόημα της ζωής σου. Μα μένουμε στο τίποτα, στο μηδέν και στο περίπου, χτυπώντας το ρόπτρο της πόρτας που δεν ανοίγει παρά για να μας δώσει ψίχουλα από όλα αυτά που λαχταρά η ψυχή μας. Με αυτά τα ψίχουλα ζούμε, που τα κρατούμε ευλαβικά στη παλάμη για να μην σκορπίσουν και χάσουμε -λες- την αγάπη των άλλων. Θεέ μου, τι αυταπάτη! Αντί να χτυπήσουμε τη πόρτα που θα ανοίξει διάπλατα και θα μας υποδεχτεί, μένουμε σε όλα εκείνα που ταλανίζουν τη ζωή μας και τη χαραμίζουν, στο όνομα του Μηδέν και του Τίποτα.


"Ακόμα ένα βράδυ με το χέρι ενοχλώ
το ίδιο σημάδι στο τραπέζι το γνωστό
Ακόμα ένα βράδυ ψάχνω μήπως σε δω
σκιά στο σκοτάδι να περνάς απ'το στενό

Είσαι εδώ..."


Κι έπειτα αυτό που θυμάσαι, αυτό που σου μένει, είναι το σφίξιμο στη καρδιά και εκείνη η αδιόρατη θλίψη που σε διακατέχει, όταν αναπολείς αυτά που έζησες και όσα θα ήθελες να ζήσεις, όπως είναι στα γραμμένα των ανθρώπων να τα ζήσουν, όπως είμαστε φτιαγμένοι να τα ζήσουμε, όταν έρχεται η ώρα και η στιγμή εκείνη να αξιωθούμε να βγούμε από το προστατευτικό μας κέλυφος και να νιώσουμε τον αέρα, σαν νεογέννητα βρέφη, σαν τη πρώτη φορά που υπάρχει για όλα σε αυτή τη ζωή. Αρκεί να μην στενέψουν τα περιθώρια μέσα μας, αρκεί να υπάρχει αναμμένη ακόμα κάπου εκεί στα κατάβαθα της ψυχής μας εκείνη η φλογίτσα που σου δείχνει το δρόμο, μέσα στους σκοτεινούς λαβυρίνθους μιας ύπαρξης, που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί, ακόμα δεν έχει επιτελέσει το κάλεσμα για το οποίο της δόθηκε η θεϊκή πνοή και εκείνη τη σπαταλά σε αδιέξοδα. Και τότε η φλογίτσα γίνεται Φλόγα, γίνεται πυρσός που λάμπει και σε καθοδηγεί στα επόμενα βήματα που έχεις να κάνεις και αντί να λυγίζεις, δεν κάμπτεσαι, αντί να φοβάσαι, παίρνεις Δύναμη και Κουράγιο από την Αγάπη που σε κατακλύζει και σε θωρακίζει απέναντι σε όσα σου επιφυλάσσουν της Μοίρας σου τα γραμμένα...

Αχ, εσύ, μικρή, ακόμα παιδική και αθώα ψυχή μου, ενδεδυμένη σε ένα σώμα 40 Απριλίων, μα τη θωριά και την αίσθηση ενός πλάσματος έξω από τα καλούπια που θέλουν να σου βάλουν, για να σε δέχονται, να σε "αγαπούν" και να σε αναγνωρίζουν. Αχ, καρδούλα μου εσύ λαβωμένη, φοβισμένη, μπερδεμένη και αποθαρρυμένη, χαμογέλα, όλα στο μυαλό είναι, έλα, ό,τι και αν είναι, όπως και αν είναι αυτή η ζωή, είναι η δική σου, μη το ξεχνάς!


"Για πάντα θα μείνω αν ρωτάς
Για πάντα θα με 'δω να με κοιτάς
Για πάντα,εδώ είναι το κορμί εδώ είναι η ζωή
Δεν φεύγω αν δεν φύγουμε μαζί..."

(Κι αυτό για μένα, που όλο "φεύγω" γιατί επιτέλους θέλω να μείνω εκεί που είναι η ζωή)

Marialena, 4/7/2011

Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011

Για τις παλιές αγάπες

«Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω…»

Έχει περάσει καιρός από τότε που έχω εκπλαγεί ευχάριστα στη ζωή μου, να με προλάβουν καταστάσεις τέτοιες που θα αφήσουν ένα θετικό αποτύπωμα στο ρου των γεγονότων που με αφορούν. Ίσως γιατί και εγώ η ίδια δεν είμαι σε ανάλογη φάση τελευταία, γι’ αυτό άλλωστε οι κεραίες μου είναι περισσότερο οξυμένες προς τα αρνητικά, παρά προς τα θετικά που μπορείς να βλέπεις όταν είσαι χαλαρός, παρά όταν νιώθεις ότι είσαι εν μέσω κεραυνών και καταιγίδων.

Ποτέ δεν μου άρεσε το «προσέξτε με, προσέξτε με!» με κάθε κόστος, ούτε έχω τη μύγα ντε και καλά, αν δεν είναι στραμμένη η προσοχή πάνω μου κάτι θα πάθω. Από την άλλη, το να υπάρχουν σαφείς συμπεριφορές και λεπτά αισθήματα που εκφράζονται ανάλογα, με βοηθάει να λειτουργώ κι εγώ πιο οριοθετημένα στον τρόπο συμπεριφοράς μου και αντίστοιχα να μπορώ να εκτιμώ γι’ αυτό το λόγο και τους άλλους.

Είναι αδιαμφισβήτητα σημαντικό στις σχέσεις στις οποίες επενδύεις, να έχουν το χαρακτηριστικό που τις κάνει να ξεχωρίζουν από τις οποιαδήποτε άλλες, επαφές διατηρούμε στον περίγυρό μας. Για να ακριβολογήσω, στις σημαντικές σχέσεις που επιλέγουμε να έχουμε και να κάνουμε, είναι βασικό το να νιώθεις μοναδικός και το ίδιο να κάνεις να νιώθουν και όσοι σχετίζονται μέσα από αυτές. Οι σχέσεις αυτές χρειάζονται ειλικρίνεια, αλληλοσεβασμό, αγάπη και κίνητρο για να απλώνουν τις ρίζες τους μέσα μας και να δημιουργείται το υπόβαθρο που τις κάνει να αντέχουν στο χρόνο και στα ποικίλα ερεθίσματα που έρχονται να τις βομβαρδίσουν.

Δεν γίνεται να γίνεις σημαντικός για κάποιον εν μια νυκτί, αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, όσο γίνεσαι κομμάτι της ζωής κάποιου, τόσο αυτή η σημαντικότητα γίνεται κομμάτι της σχέσης, απαραίτητο για να μπορείς να λειτουργήσεις σε όλα τα επίπεδα. Είναι μεγάλη υπόθεση να αποκαλείς τον άλλον «ο άνθρωπός μου», όπως αντίστοιχα «ο κολλητός μου» ή «το άλλο μου μισό», δηλώσεις που πιθανόν να ακούσεις από ανθρώπους που το έχουν νιώσει και το εννοούν.

Όμως, τα λόγια δεν αρκούν αν δεν συνοδεύονται από πράξεις ανάλογες π.χ. πως θεωρείς κάποιον ως τον άνθρωπό σου, αν δεν τον υπολογίζεις, δεν τον σέβεσαι, δεν τον εκτιμάς, δεν του δίνεις την αξία που του αρμόζει για να νιώθει σημαντικός στη ζωή σου. Πολλοί από εμάς επιλέγουν συνειδητά ή ασυνείδητα, να παίρνουν το ρόλο του θύματος, που πολύ βολικά γίνεται και θύτης, για να προκαλούν τη προσοχή των άλλων και να εισπράττουν το ενδιαφέρον τους, ειδικά μέσα από συμπεριφορές όπως για θέματα υγείας, ζήλιας, διεκδίκησης κλπ. Το αποτέλεσμα είναι ότι όντως τις περισσότερες φορές καταφέρνουν να γίνουν σημαντικοί για κάποιους, αλλά για τους λόγους που εξυπηρετούν αυτούς και τις ανασφάλειές τους και όχι γιατί η σημαντικότητά τους πηγάζει από το ψυχικό τους απόθεμα ή αυτό που νιώθουν.

Εκεί είναι που όπως λέει και το περίφημο τραγούδι των Πυξ Λαξ, «για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω…». Γιατί διαλύονται άλλωστε προσωπικές σχέσεις που έφεραν δυο ανθρώπους πολύ κοντά σε κάποια στιγμή της ζωής τους? Όταν παύει να είναι σημαντικός ο ένας στον άλλον, απαραίτητο συστατικό της προσωπικής του ευτυχίας, τότε επέρχεται η ρήξη. Να πω ότι θεωρώ πολύ σημαντικό στις εποχές που ζούμε και πολλοί από εμάς έχουμε χάσει τη προσωπική μας ηρεμία με όσα συμβαίνουν στη κοινωνία, να μπορείς να εστιάσεις στον άλλον, να του δώσεις την αγάπη σου, να μοιραστείς μαζί του τον έρωτα αλλά και τη καθημερινή ρουτίνα που σας κάνουν να λειτουργείτε σαν σύνολο μαζί και όχι ξεχωριστά, σαν να είστε μόνοι.

Δεν μιλάω για περιορισμό των προσωπικών ελευθεριών σε καμία περίπτωση, αλλά από το «εγώ» να σκέφτεσαι το «εσύ», όπως λέει και στρατηγός Μακρυγιάννης, να μπορείς να λειτουργείς προς όφελος του άλλου και μετά του δικού σου αυστηρά προσωπικού, γιατί σε αντίθετη περίπτωση, είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό, ότι η σχέση αυτή δεν είναι ούτε ισότιμη, αλλά ούτε και έντιμη τελικά. Πόσες φορές βρίσκουμε καταφύγιο σε φιλικές σχέσεις αλλά και ερωτικές, οι οποίες μας προσφέρουν αυτό που οι δικές μας προσωπικές επιλογές δεν μπορούν να μας το δώσουν.

Είναι μεγάλη υπόθεση όταν υπάρχει το υπόβαθρο μιας υγειούς κοινωνικής συμπεριφοράς, με περιθώρια διαμερισμού των ερεθισμάτων και των ενδιαφερόντων μας ανάλογα, όμως όχι εις βάρος των ισορροπιών που διατηρούμε σε όλες τις σχέσεις στη ζωή μας. Είναι εξίσου σημαντικό, να ενθαρρύνεις και να ενθαρρύνεσαι αντίστοιχα για να βγάζεις τον καλύτερο εαυτό σου με τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν, γιατί όταν αγαπάς αληθινά, δεν υπάρχουν κενά και δικαιολογίες, αφού αυτό που αισθάνεσαι αρκεί για να κινητοποιήσει να αντικρίζεις τη ζωή με ψυχικό σθένος και αισιοδοξία για τη προσωπική σου πορεία.



Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνω πίσω
Δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
Κρυφτήκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι έιναι δύσκολο
Για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου
κρύψου απο μένα
Δεν ξέρω αν φεύγεις, ΤΩΡΑ!, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα

Ό,τι αξίζει πονάει, κι έιναι δύσκολο

Μαριαλένα, 24/6/2011

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

Αθήνα, πόλη φάντασμα...

Όταν πήγαινα ακόμη στο Κολέγιο, η φίλη μου η Μπέτυ και εγώ λέγαμε μέσα στη μετεφηβική μας αθωότητα ένα ροκ ελληνικό τραγούδι, νομίζω πως ήταν του Παπακωνσταντίνου, αλλά δεν παίρνω και όρκο, που έλεγε «Αθήνα, πόλη φάντασμα, Αθήνα, πόλη νέφος…»

Χθες, βρέθηκα στο Σύνταγμα, ως μέρος της πορείας της Μοτο-διαμαρτυρίας που ξεκίνησε από το Λυκαβηττό και κατέληξε μπροστά από τη Βουλή, με συμμετοχή 300 μηχανών, των αναβατών και συνεπιβατών τους. Διασχίσαμε τη Βασιλίσσης Σοφίας, τη Πανεπιστημίου, ανεβήκαμε τη Σταδίου, στρίψαμε από Όθωνος και καταλήξαμε να παρκάρουμε μπροστά στη Πλατεία Συντάγματος και να μετέχουμε στη διαμαρτυρία που εδώ και 15 ημέρες λαμβάνει χώρα κάθε μέρα, απέναντι από το Κοινοβούλιο.

Διαπίστωση πρώτη: Η ερήμωση του ιστορικού κέντρου της πόλης είναι εμφανής. Σκεφτόμουν πως άλλες χρονιές αυτή ήταν η εποχή που οι τουρίστες κατέκλυζαν την Αθήνα, τώρα με όλη αυτή τη δικαιολογημένη κοινωνική αναταραχή που υπάρχει, ποιος τουρίστας θα έρθει να μείνει στη πόλη μας και να φοβάται να κυκλοφορήσει?
Ή πλέον θα τους αφήνουν τα πούλμαν έξω από την Ακρόπολη, θα βλέπουν τα αρχαία και μετά θα φεύγουν για τα Greek islands? (όπως τα λένε μαζί με το μουζάκα).

Κατέβαινα στη συνέχεια την Πανεπιστημίου για να επιστρέψω σπίτι μου και από την Ομόνοια και κάτω με έπιασε η ψυχή μου, ενώ υπήρχε ακόμα φως στον ορίζοντα. Το οδόστρωμα στους δρόμους φθαρμένο, καμένο, ταλαιπωρημένο από τη διαρκή ζέστη και παλαιότητα που υφίσταται. Οδηγούσα τη μηχανή μου και απορούσα αν στη Καλκούτα π.χ., έχουν καλύτερους δρόμους! Στη συνέχεια η οδός Αγίου Κωνσταντίνου, το καμάρι της περιοχής με το περίοπτο Εθνικό Θέατρο και την Εκκλησία του Αγ. Κωνσταντίνου ακόμα υπό ανακαίνιση με τις σκαλωσιές μέχρι τον δρόμο. Με το που κατεβαίνεις την Ομόνοια, αρχίζεις να βλέπεις ανθρώπους από άλλες εθνότητες και ηπείρους να περπατάνε στο δρόμο, ανάμεσα από τα οχήματα, αψηφώντας συχνά τη κίνηση και τους κανόνες της σωστής οδικής συμπεριφοράς! Παλιότερα, όταν η αφετηρία των λεωφορείων για τη γειτονιά μου ξεκινούσε από την οδό Δεληγιώργη και Ακομινάτου, ή ήταν στο σταθμό του Μεταξουργείου, πολύ συχνά περπατούσα από το κέντρο της πόλης και κατέβαινα μέχρι εκεί, γιατί οι αποστάσεις είναι πολύ κοντινές και βατές για τους πεζούς. Τώρα, δεν νομίζω ότι υπάρχει συμπολίτης μας που θα κάνει αυτή τη κίνηση και μάλιστα γυναίκα, όταν καλείται να διασχίσει μια από τις περιοχές της Αθήνας που μαστίζεται από την εκμετάλλευση, τη πορνεία, τα ναρκωτικά, το παραεμπόριο και τη λαθρομετανάστευση, μιαν ανάσα από την Ομόνοια και δίπλα στα αστυνομικά τμήματα της περιοχής, που όμως δεν αναλαμβάνουν ρόλο προστασίας του πολίτη, απέναντι στην ανεξέλεγκτη γκετοποίηση των παλαιών γειτονιών του κέντρου.

Πως τώρα ο κ. Καμίνης, ο νυν δήμαρχος Αθηνών, ανακοινώνει την εγκατάσταση νέων κατοίκων ξανά στο κέντρο, για να υπάρξει αναζωογόνηση και πως η πόλη που μεγαλώσαμε, γνωρίσαμε περπατώντας, συνδέσαμε τη λειτουργία της με τις ζωές μας και εν τέλει αγαπήσαμε, παρά τον υδροκεφαλικό και αμετροεπή χαρακτήρα της, τείνει να γίνει μια πόλη-φάντασμα, μια πόλη όπου κανείς δεν είναι τόσο γενναίος ή τρελός, για να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και να σταματήσει την εξαθλίωση.

Μου φαίνεται πως, θα φτάσουμε στο σημείο να αποφεύγουμε το κέντρο, γιατί η πόλη μας θα έχει μοιραστεί σε γκρίζες ζώνες στη κυριολεξία, μέρη όπου αν θα πας, θα πηγαίνεις με δική σου ευθύνη και μόνο και με κίνδυνο της σωματικής σου ακεραιότητας! Αν είναι δυνατόν και όμως συμβαίνει… και αναρωτιέσαι μετά, για τη πολιτική βούληση για τον έλεγχο της κατάστασης, για την ευθύνη που έχουν οι διοικούντες και εμείς οι ίδιοι στην έκπτωση των ηθών και στη κατρακύλα της ποιότητας ζωής μας, ως κάτοικοι μιας μεγαλούπολης. Να απαντήσω με τη γνωστή παραπομπή στους «όρχεις του Καράμπελα και το αιδοίο της Χάιδως» αντ’ αυτού, αλλά ένα νεκρό στη κυριολεξία, κέντρο της Αθήνας, ένα κέντρο παραδομένο στην παραβατικότητα και την ανομία, σίγουρα εξυπηρετεί τα συμφέροντα επιτηδείων που εκμεταλλεύονται το χάος και την αναρχία, αλλά ημών των υπολοίπων, μέχρι σήμερα ενσυνείδητων πολιτών, τι στο καλό μαλακία στον εγκέφαλο μας έχει βαρέσει και δεν αντιδρούμε?

Ρατσίστρια δεν είμαι, ούτε έχω φοβία απέναντι στους ξένους που ήλθαν και διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα προς αναζήτηση καλύτερης τύχης, γιατί πιστεύω πως χώρος υπάρχει για όλους μας, αλλά βρε διάολε, είναι δυνατόν να αφήνονται ολόκληρες περιοχές στο έλεος της έλλειψης εφαρμογής των νόμων του κράτους, για να παραμείνουν ζωντανές και ενεργές? Αν έχετε περάσει από τις παρυφές της Ακαδημίας Πλάτωνος, θα έχετε δει που θυμίζει ελληνική επαρχία που αναπτύχθηκε παράνομα και αν ο δρόμος σας έχει βγάλει μέχρι την περίφημη οδό Ορφέως και Αγίας Άννης στο Βοτανικό, θα βουλιάξετε στα λύματα, θα διασχίσετε χωμάτινα μονοπάτια, θα βρεθείτε μπροστά στους συνοικισμούς των αθίγγανων που ζουν υπό φρικτές συνθήκες εκεί και θα αναφωνήσετε, «καλά, αυτή είναι η Αθήνα?»

Γιατί δεν προχωράει η ανάπλαση του γηπέδου στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, η ανάδειξη των προσφυγικών κατοικιών απέναντι, η διαρρύθμιση του πάρκου πίσω από τα Δικαστήρια στις παλαιές φυλακές Αβέρωφ που τώρα είναι βάλτος, μαζί με την αξιοποίηση του Βοτανικού αντίστοιχα, ακόμα και αν αυτό περιλαμβάνει τη κατασκευή του νέου γηπέδου του ΠΑΟ και του εμπορικού κέντρου του Βωβού. Γιατί ακόμα ξύνονται σχετικά με την μετατροπή του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού σε πάρκο, ή σε κοινότητα κατοικιών με χώρους πρασίνου ή οτιδήποτε άλλο κατεβάσει η κούτρα τους για αυτή τη τεράστια έκταση εν μέσω του αστικού ιστού?

Διαπίστωση δεύτερη: Ο Έλληνας που αντιδρά στην υποδούλωση της χώρας του, απέναντι στα κερδοσκοπικά συμφέροντα που οι οικονομικοί ιθύνοντες δόλια την έχουν υποβάλει, καλά κάνει και αντιδράει πλέον, ακόμα και με αυτόν τον τρόπο που έχει ξεκινήσει και το κάνει, καλώς ή κακώς. Και θα πω πια, ευτυχώς που υπάρχει η γενιά των 20ρηδων, των παιδιών που το μέλλον κυριολεκτικά τους ανήκει και δεν έχουν προλάβει ακόμα να συνθλιβούν από τις υποχρεώσεις και τις υποχωρήσεις που θα κάνουν μετέπειτα στη ζωή τους για να εργασθούν. Τα όνειρά τους είναι πιο ισχυρά από «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» των γενεών που προηγήθηκαν, το παραμύθι του «ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» πια δεν λειτουργεί, τα παιδιά αυτά μάχονται για το δικαίωμα να μην πουληθούν στο σκλαβοπάζαρο που ετοιμάζει η κυβέρνηση, διεκδικούν τα αυτονόητα και δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Είναι ο Μάης του ΄68 που έγινε ο Ιούνης του 2011 για την Ελλάδα, είναι η απάντηση στη κακεντρέχεια των Ισπανών ότι κοιμόμαστε, είναι η ελπίδα μας, είναι εκείνοι που θα φέρουν την ανατροπή στα βάναυσα σχέδια των κερδοσκόπων!

Δεν είμαι ο μάντης Κάλχας να προβλέψω αν θα καεί η Αθήνα συθέμελα, ή πιάσαμε πάτο και από εδώ και πέρα θα σταματήσει η κατρακύλα. Ούτε είμαι στο μυαλό των επιτηδείων που θυσιάζουν την κοινωνική συνοχή, για να μας πουλήσουν ως άλλους ιθαγενείς, αντί πινακίου φακής. Ούτε μπορώ να κρίνω αν είναι καλύτερα να ζήσεις έναν πόλεμο όπως συνέβη στους παππούδες και τους γονείς μας, ή μια παρατεταμένη οικονομική ύφεση, δίχως ικανοποιητικές δικαιολογίες.

Δυο είναι τα τινά σε αυτή τη περίπτωση: Είτε εκείνοι που μπορούν, να φύγουν από τη χώρα και να ζήσουν σε μια πιο ευνομούμενη χώρα που δεν κινδυνεύουν να γίνουν νεόπτωχοι, είτε εμείς που αναγκαστικά μένουμε πίσω, να βάλουμε επιτέλους το μυαλό μας να δουλέψει και εκεί που μπορούμε, να αφήσουμε τα μικροκομματικά συμφέροντα κατά μέρους και να ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ!

Η μεταπολίτευση έχει πλέον πεθάνει, η γενιά του Πολυτεχνείου, αποδείχτηκε και αυτή ανάξια των προσδοκιών ολόκληρης της κοινωνίας που επένδυσε σε αυτήν κάποτε, γιατί δεν ήταν τίποτε καλύτερο από αυτό που πολεμούσαν, ειδικά όταν μπήκαν στους μηχανισμούς της εξουσίας και αλλοτριώθηκαν, γευόμενοι την επήρειά της.

Η κραυγή του γέροντα Μίκη Θεοδωράκη, φαντάζει ίσως φανατική και αναχρονιστική, αλλά είναι και η μόνη που ακούγεται από τους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας αυτή τη στιγμή, τώρα που η διανόηση δείχνει να έχει εγκλωβιστεί στα παλιότερα δεδομένα περί προοδευτικότητας και κοινωνικής αφύπνισης. Κοινώς, τα γεγονότα τους έχουν ξεπεράσει κατά πολύ και αντίλογος δεν υπάρχει, από εκείνους που θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν απέναντι στο «σύστημα» (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοια περίπτωση).

Γαία πυρί μειχθήτω τελικά, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες, αν δεν αναμειχθεί η γη με τη φωτιά, αν δεν γκρεμιστούν τα θεμέλια της νοοτροπίας που μας διέπει ως λαός, τότε εδώ θα είμαστε και θα αναμασάμε τις ίδιες αοριστολογίες, βασιζόμενοι στα καλά και συμφέροντά μας. Εδώ είναι που ανακαλώ στη μνήμη μου την Επανάσταση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία του 1917, τότε που έναν αιώνα πριν, βρέθηκαν ικανοί πολιτικοί και οραματιστές, για να ηγηθούν του κινήματος που ανάτρεψε το τσαρικό καθεστώς και πήρε τις τύχες του λαού στα χέρια του.

Αλλά επειδή ο Τσε Γκεβάρα δολοφονήθηκε και δεν έχω υπόψη μου να προτείνω κάποιον άλλον στη θέση του, ας πορευθούμε με ό,τι έχουμε και ας μην κρυβόμαστε πια πίσω από το δάκτυλό μας. Για την Ελλάδα βρε γαμώτο, αλλά για όσα μας αφορούν στον 21ο αιώνα.


8η ημέρα Αγανακτισμένων πορεία μοτοσυκλετιστών by News247

Μαριαλένα, 9/6/2011

Τρίτη 19 Απριλίου 2011

Οι Δέκα Παρθένες


The Ten Virgins, image by cordelia.typad.com

Μια φορά και έναν καιρό δέκα παρθένες πήγαν να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο, οι μεν πέντε έχοντας απόθεμα λαδιού για τα λυχνάρια που θα τους έφεγγαν τη νύχτα, οι άλλες πέντε έφυγαν μόνο με τα λυχνάρια τους στο χέρι και όσο λάδι είχαν ήδη μέσα.

Ο Κύριος όμως αργούσε και καθώς έπεσαν να κοιμηθούν, καθώς τον περίμεναν, φωνή ανήγγειλε τον ερχομό Του. Οι μεν προνοητικές παρθένες άναψαν τα λυχνάρια τους με το λάδι που είχαν φέρει, οι άλλες όμως που είχαν ξεμείνει, αναγκάστηκαν να αναζητήσουν λάδι από αλλού και έτσι δεν πρόλαβαν να εισέλθουν εντός του Νυμφώνος με τον Κύριο, όπως έκαναν οι πέντε πρώτες.

Μεγάλη Τρίτη σήμερα και η Δεύτερη Ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας είναι αφιερωμένη σε αυτή τη παραβολή, των Δέκα Παρθένων. Οι Παρθένες αυτές είμαστε εμείς, που άλλοτε, "σαν έτοιμοι από καιρό" που λέει και ο Ποιητής, έχουμε φυλάξει το λαδάκι που θα φωτίσει το λυχνάρι μας και άλλοτε πράττουμε σαν τις υπόλοιπες πέντε παρθένες που έμειναν εκτός Νυμφώνα, από απερισκεψία τους!

Σύμφωνα με το Χριστιανικό Δόγμα της Πίστης, η ένωση με τον ανώτερο εαυτό μας, ή με τον Κύριο τον Θεό μας, αν προτιμάτε κατά τα θεολογικά θέσφατα, είναι οδός μαρτυρίου που όμως στο τέλος οδηγεί στη Δευτέρα Παρουσία και στη "Ζωή του Μέλλοντος Αιώνος", όπως λέει και το Σύμβολο της Πίστεως. Θα μου επιτρέψετε να εκφράσω τις επιφυλάξεις μου επί τούτου, καθότι στη πορεία της δικής μου συνειδητοποίησης μέχρι σήμερα, έχω καταλάβει πως σαφώς και η ανέλιξη προς την Ένωση με το Θείο, προϋποθέτει άκρα ταπείνωση και αποβολή μετά κόπου των κοινωνικών εκείνων δεδομένων, που περικλείουν τη ζωή μας πολύ βολικά για εμάς τους ίδιους, για να μην μπορούμε να προσεγγίσουμε υπό άλλες συνθήκες, την Θεϊκή μας Υπόσταση και να κάνουμε ένα βήμα συνειδητότητας, κάθε φορά, προς την Πηγή. Η Δευτέρα Παρουσία, δεν έχει να κάνει με την μετά θάνατον Ζωή, αλλά με τις επιλογές μας στην υπάρχουσα που θα μας οδηγήσουν προς τη Θεία Φώτιση.

Έχουμε μάθει να αρκούμαστε στα ημίμετρα, να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα στη ζωή μας, να υπομένουμε καταστάσεις τέτοιες και συμπεριφορές που αργά και βασανιστικά, μας αποστερούν από την σύνδεσή μας με το Θείο κομμάτι του Εαυτού μας, βάζοντας μια ταφόπλακα στην ανάταση της Ψυχής μας. Έχουμε μάθει να βιώνουμε την αγάπη υπό όρους και προϋποθέσεις, έχουμε διδαχθεί να κρύβουμε τα συναισθήματά μας και να βγάζουμε προς τα έξω μια εικόνα τέτοια που είναι σύμφωνη με τα ζητούμενα της κοινωνίας που ζούμε, έχουμε, τέλος, αρκεστεί να παίρνουμε τα ψίχουλα που μας δίνουν οι άλλοι για να υπάρχουμε και να λέμε πως "η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας" και πως "η ζωή μας τα φέρνει δύσκολα, όπως και να έχει".

Λάθος, μεγάλο λάθος αυτό, καθώς όταν ζεις σύμφωνα με τον Συμπαντικό Νόμο (ή Θείο Λόγο, αν προτιμάτε), μέσα σου βρίσκεις τον τρόπο και προχωράς τη πορεία της ζωής σου μέσα από την Αγάπη και όχι τη σύγκρουση, μέσα από τη Φώτιση και όχι τον σκοταδισμό, μέσα από την Υγεία και όχι την αρρώστια που σε καταβάλλει για ακριβώς να μην ζήσεις μέσα σε Συναίσθηση και Αρμονία με τον Δημιουργό σου.

Σαν τις πέντε προνοητικές Παρθένες, χρειάζεται να είμαστε έτοιμοι για την επαφή μας με το κομμάτι της Ψυχής μας αυτό, που όλα έχουν τη θέση τους και όλα λειτουργούν αυθύπαρκτα, χωρίς τη δική μας αγωνία και παρεμβολή, αρκεί να έχουμε τη πρόθεση και την συναίσθηση για το μονοπάτι που καλούμαστε να ακολουθήσουμε. Σαν τις υπόλοιπες πέντε, επιπόλαιες, Παρθένες, αφήνουμε τα πράγματα στη τύχη τους, εφευρίσκοντας δικαιολογίες για τη μη συμμετοχή μας στα τεκταινόμενα της ζωής μας και κατευνάζουμε τα πάθη μας, μέσα από υλιστικές κατευθύνσεις, μη θέλοντας να έχουμε επαφή με τον Εαυτό μας, γιατί κάτι τέτοιο σαν το βρεις, δεν το χαραμίζεις για το τίποτα και οι περισσότεροι από Εμάς, δείχνουμε μονάχα το φοβικό Εγώ μας, αντί για το Μεγαλείο της Ψυχής μας, ως άλλες Μωρές Παρθένες...

Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση!

Link: Οι Δέκα Παρθένες μέσω της Αποστολικής Διακονίας

Μαριαλένα, 19/4/2011

Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ 'ΑΝΟΙΞΗΣ

Μετά τον Χειμώνα με την αδυσώπητη δυναμική του, ήλθε επιτέλους ημερολογιακά η Άνοιξη, μια εποχή που ει μη τι άλλο, χαρακτηρίζεται από το απρόσμενο του χαρακτήρα της. Με το ένα πόδι να ακουμπάει στην ακαμψία του Χειμώνα με τα κρύα του και με το άλλο στη πυρωμένη ανάσα του Καλοκαιριού, η Άνοιξη έρχεται πάντα να φέρει τον αέρα της αλλαγής στη ζωή μας.

Είναι που η μέρα μεγαλώνει και βλέπεις πια τη διαφορά, είναι που η φύση ξυπνά από τον λήθαργό της και σε γεμίζει με ερεθίσματα, σαν την Περσεφόνη που την άφηνε ο Άδης να επιστρέφει για έξι μήνες στη γη και αυτό σηματοδοτούσε την αναγέννηση της πλάσης. Έξαφνα βλέπεις τα φυτά να βγάζουν λουλούδια, τα πουλιά να επιστρέφουν στις φωλιές τους, η γη γύρω σου να πρασινίζει, τον ήλιο να ζεσταίνει και το φως του να διαρκεί περισσότερο και αυτό μόνο μας κάνει να νιώθουμε πιο ωραία!

Όσοι από εμάς είχαμε τη τύχη να γεννηθούμε μέσα στην Άνοιξη, αισθανόμαστε πως όταν σιμώνει αυτή η εποχή, είναι η εποχή μας! Το νιώθουμε από την ανυπομονησία που μας κατακλύζει, να βγούμε έξω και να ρουφήξουμε, όπως η μέλισσα το νέκταρ από τα λουλούδια που τρυγάει, γιατί μέσα μας ξέρουμε πως η γενέθλια εποχή μας, μας πάει περισσότερο από κάθε άλλη!

Τα παιδιά του Μαρτίου, δείχνουν εκ φύσεως πιο ευαίσθητα, πιο «φευγάτα» στη συμπεριφορά τους, έχοντας ως κυρίαρχο στοιχείο τους το Νερό. Έχουν αναπτυγμένη τη διαίσθησή τους και συχνά θα τα δούμε να ασχολούνται με μεταφυσικά θέματα και τις τέχνες, καθώς ο χαρακτήρας τους τα ωθεί προς αυτές τις κατευθύνσεις. Η γοητεία τους είναι εσωτερική, ενώ στις δύσκολες πλευρές τους μπορούμε να βάλουμε τον εγωϊσμό και το απρόσιτο που βγάζουν ως άμυνα.

Τα παιδιά του Απριλίου από την άλλη, είναι ενθουσιώδη και παρορμητικά με κύριο χαρακτηριστικό τους το στοιχείο της Φωτιάς. Θα μπορούσε να τα πει κανείς σαν τη χαρά της ζωής, που ζαλίζουν τους γύρω τους με την εξυπνάδα, την έφεση για την πρωτιά και την δυναμικότητα που επιδεικνύουν στη συμπεριφορά τους. Έχουν κλίση στον αθλητισμό και στις πολεμικές τέχνες, ενώ πολύ συχνά θα τα δούμε να διαπρέπουν σε τομείς όπου απαιτούνται ηγετικές ικανότητες, τεχνικές δεξιότητες, αλλά και επιδέξιος χειρισμός του λόγου και ευστροφία. Στα αρνητικά τους μπορούμε να προσάψουμε, την ισχυρογνωμοσύνη και τον κυκλοθυμικό τους χαρακτήρα.

Για τα παιδιά του Μαΐου, η φύση είναι γενναιόδωρη, καθώς γεννιούνται στην ώριμη φάση της Άνοιξης. Ξεχωρίζουν για το εντυπωσιακό, συχνά, παρουσιαστικό τους, καθώς και για την όρεξη που έχουν να ζήσουν τη ζωή ως το μεδούλι. Με τη Γη ως κυρίαρχο στοιχείο να διέπει την ύπαρξή τους, τα βλέπουμε να χαίρονται τις απολαύσεις της ζωής, τόσο υλιστικά, όσο και πνευματικά, να έχουν βαθιά αγάπη για τον συνάνθρωπο και να διαθέτουν μεγάλο επικοινωνιακό χάρισμα. Συχνά ειδικεύονται στην Ιατρική, αλλά και στις πωλήσεις/εξυπηρέτηση κοινού, ενώ στα αρνητικά τους είναι η έλλειψη ευελιξίας και η αίσθηση αυτοκαταστροφής που έχουν.

Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι εμείς που ανήκουμε ημερολογιακά στην Άνοιξη, κάνουμε με την παρουσία μας τη ζωή σας πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα λιγότερο βαρετή, μόνο και μόνο με το να μας γνωρίσετε και να αποφασίσετε να δείτε τη ζωή μέσα από τα δικά μας μάτια και που ξέρετε, μπορεί και να σας αρέσει!


Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά της Άνοιξης: Γλυκερία/Ζερβουδάκης - Άνοιξη

Μαριαλένα, 28/03/2011

Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

Μια φορά μονάχα φτάνει?

Σήμερα το πρωί έφυγα από το σπίτι με τη σκέψη της ματαιότητας της μιας φοράς, αυτών που έρχονται στη ζωή μας και τα ζούμε, ίσως για μια μόνη φορά και το καταλαβαίνουμε μετέπειτα. Οδηγούσα τη μηχανή μου και σκεφτόμουν την αίσθηση της φοράς εκείνης που ο καλός μου τότε μου προσέφερε, όταν αρχίσαμε να ζούμε μαζί στο σπίτι του, ένα σφουγγάρι μαζί με αφρόλουτρο για να κάνω το μπάνιο μου εκεί, τι όμορφα που είχα νιώσει τότε!

Μια μικρή κίνηση, που μέσα σου λες «πόσο όμορφα με κάνει να νιώθω κάτι τέτοιο», το να σε σκέφτεται ο σύντροφός σου και με τον τρόπο του να διευκολύνει τη ζωή σου μαζί του. Να σε σκέφτεται με γνώμονα την ευτυχία που βιώνει μαζί σου, όταν κι εσύ αισθάνεσαι ανάλογα. Λεπτές έννοιες αυτές και λεπτές ισορροπίες, που πολλές φορές τις αφήνουμε στην άκρη, χάριν χιλίων αιτιάσεων και κυρίως «βολέματος».

Ανέκαθεν αναζητούσα το πρότυπο του άνδρα που δίπλα του σε κάνει να αισθάνεσαι ότι μπορείς να βασιστείς, κυρίως συναισθηματικά, αλλά και στις υπόλοιπες εκφάνσεις της πραγματικότητας, όπως λέμε στην καθομιλουμένη να είναι «κιμπάρης». Έναν άνθρωπο που αυτό που λέει, το εννοεί κιόλας και είναι συνεπής στις πράξεις και στα λόγια του. Όχι, γιατί δεν μπορώ εγώ να βασιστώ στον εαυτό μου, αλίμονο, αλλά γιατί σε μια συντροφική σχέση έχει ο ένας τον άλλον και αν δεν τον έχει, τότε στην ουσία δεν έχει τίποτα, ούτε καν σχέση.

Να προσθέσω και τον πλούσιο ψυχικό κόσμο που θα ήθελα να έχει και το να μην είναι μονοδιάστατος ως χαρακτήρας, μαζί με όλες αυτές τις ευαισθησίες και τις αρετές που χαρακτηρίζουν τον καθένα μας, αλλά σύμφωνα με τις μέχρι τώρα επιλογές μου, θα πω ένα μεγάλο «φέξε μου και γλίστρησα», για να βάλω μια άνω τελεία στο θέμα.

Όχι γιατί επεδίωξα να γνωρίσω κακούς ανθρώπους, το αντίθετο, η προσωπικότητά μου έλκυε πάντα άνδρες με ευαισθησίες, αλλά και ανωριμότητα, χαμηλούς τόνους μα και επιπολαιότητα, που αντί να μπορούμε να συμπλέουμε, στο τέλος καταλήγαμε σε αντίθετες κατευθύνσεις, με το ανάλογο πλήγωμα του Εγώ φυσικά, σαν επιστέγασμα.

Στη μέχρι τώρα διαπλοκή μου στο παιχνίδι των φύλων, έχω καταλάβει δυο πράγματα:
Α. ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι συντροφικοί και προσανατολισμένοι στην οικογένεια ή
Β. υπάρχουν οι λεγόμενοι «Μπάκουρες», που όπως και να το κάνουμε, οι σχέσεις δεν είναι το δυνατό τους σημείο
Η περίπτωση Α. τη συναντάμε παντού γύρω μας, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν κάνει οικογένεια, μεγαλώνουν τα βλαστάρια τους και δεν βλέπεις να ανοίγει ρουθούνι, καθώς μεγαλώνουν και εκείνοι μαζί τους στο πέρασμα του χρόνου. Ή αλλιώς, βλέπεις ένα δεμένο ζευγάρι που συνεννοείται, αγαπιέται παρά τις όποιες δυσκολίες και αντιξοότητες τους προκύπτουν και κρατούν τη φλόγα της αγάπης τους αναμμένη, επειδή το θέλουν και το αποζητούν, ως συστατικό της σχέσης τους. Να πω ένα ευτυχώς που με αξίωσε ο Θεός να έχω τέτοιους φίλους και να τους καμαρώνω για τη ζωή που ζουν μαζί, όπως και να έχει.

Κι έπειτα έχουμε τη περίπτωση Β. που εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά με την ανωμαλία που δέρνει τον εγκέφαλό μας! Άλλοι είμαστε μπακούρια από πεποίθηση, γιατί βολευόμαστε να μην αποζητούμε την συναισθηματική εμπλοκή με τον άλλο, για χίλιους δυο λόγους, γιατί είμαστε ανασφαλείς, ανώριμοι, φοβισμένοι, δεν πιστεύουμε πως κάποιος μπορεί να μας αγαπήσει, μας κυνηγάνε τα φαντάσματα του παρελθόντος, ή τέλος ότι κανείς δεν ανταποκρίνεται στα ζητούμενά μας και ούτω καθεξής. Να προσθέσω έναν ακόμη λόγο, τον δικό μου, το γιατί δεν θέλω άλλο να πονέσω, για να δέσει το γλυκό της ψυχανωμαλίας μας.

Υπάρχει και μια κατηγορία ανθρώπων που παίζουν μεταξύ του «μαζί» και το «μόνοι», ανάλογα με τις περιστάσεις. Που αν και συντροφικοί τύποι, τα καταφέρνουν και ως μπακούρια, αν δεν υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος στη ζωή τους να σχετιστούν και να δημιουργήσουν δεσμό. Βέβαια είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ του μπακουριού και του «και μαζί και μόνος», αλλά μου φαίνεται πως πολλές από τις μεγαλοκοπέλες και γεροντοπαλλήκαρα που συναντάμε, θα μπορούσαν να ανήκουν εδώ. Οι αξιοπρεπείς, ευγενικοί, μοναχικοί άνθρωποι που στο βλέμμα τους διακρίνεις τη μελαγχολία της μοναξιάς τους, τον περιστοιχισμένο βίο της μοναχικότητάς τους, ως επιλογή ζωής ή αλλιώς ως κατάληξη των ατυχών προσπάθειών τους να είναι μαζί με κάποιον.

Για να επιστρέψω όμως στον τίτλο που πυροδότησε αυτές μου τις σκέψεις, αν μια φορά μονάχα φτάνει, θα βροντοφωνάξω μέσα από τα σπλάχνα μου πως όταν έχεις νιώσει τι σημαίνει να αγαπάς και αγαπιέσαι, το τώρα μοιάζει με την ολοκλήρωση που μέσα σου βιώνεις και πορεύεσαι με πληρότητα, η μια φορά, είναι μονάχα το έναυσμα για όσα μπορούν να επακολουθήσουν από κει και πέρα, για όλα αυτά τα μικρά θαύματα που ξετυλίγονται εμπρός τα μάτια των μυημένων στη Συμπαντική Αρμονία.

Όταν όμως, απλά έχεις αγγίξει ψήγματα αυτού του μεγαλείου, έχεις φοβηθεί να βιώσεις το Μεγαλείο της Αγάπης που κατακλύζει το Είναι μας, ως ασπίδα ενάντια σε κάθε πιθανό φόβο και ανασφάλεια, έχεις απλά «γλύψει» στην άκρη της γλώσσας σου λίγη από αυτό που λέγεται «γλύκα της ζωής», γιατί δεν το αντέχεις να ζεις με ανοιχτή καρδιά, γιατί δεν πιστεύεις στην ευτυχία που μπορείς να ζήσεις με τον άλλον, γιατί περισσότερο φοβάσαι την επιβεβαίωση των φόβων σου, παρά το να περνάει η ζωή μέσα από τα χέρια σου μέσα στην αμφιβολία, τότε ναι, μια φορά μονάχα δεν φτάνει!

Η μια φορά αφού έχεις συνειδητοποιήσει πως έχει περάσει ανεπιστρεπτί, μοιάζει με το μαρτύριο του Ταντάλου, που όταν έφτανε στη κορυφή του βουνού με τη πελώρια σφαίρα που κουβαλούσε στη πλάτη του, ξανακυλούσε στα ριζά και άρχιζε τη προσπάθεια ξανά και ξανά, ως μέρος της τιμωρίας του. Η μια φορά που πήγες διακοπές μαζί του και θα σου μείνουν αξέχαστες, η μια φορά που «αποδράσατε» στο όνειρο και ευχόσουν να επαναληφθεί, η μια φορά που σε κοιτάζει στα μάτια και σου λέει «θες να γίνεις δικιά μου?» και το εννοεί, η μια φορά που ήθελες να γίνει μια ζωή και δεν έγινε, η μια φορά που δεν χόρτασες, γιατί τη λαχτάρισες να τη γευτείς σαν τη ζωή την ίδια, γλυκόπικρη και αφανέρωτη, μοναδική και ανεπανάληπτη!

Το γαμώτο σε αυτήν την αίσθηση είναι πως αποκτάει άλλη αξία μέσα μας, αν το ζητούμενο είναι να την μοιραστούμε με τους ανθρώπους που την κάνουν ξεχωριστή, γιατί μέσα από τα μάτια τους, ο κόσμος μας αποκτά άλλο χρώμα και οι στιγμές μας άλλο νόημα, γιατί ό,τι και να λέμε η μια και μόνη φορά που ζούμε, δεν ξανάρχεται!


Καίτη Γαρμπή - Η πρώτη μας φορά
(έτσι για να θυμόμαστε πως υπάρχει και η φωτεινή πλευρά του φεγγαριού στον έρωτα, αγαπηθείτε μωρέ, αγαπηθείτε με πάθος, με συναίσθηση, με όλη σας την ύπαρξη να το βιώνει...)

Μαριαλένα, 22/3/2011

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011

Μασκαράδες

Πως πέρασε και αυτή η Αποκριά, σαν νερό κύλησε ανάμεσα στις τέσσερις Κυριακές, από του Τελώνου & Φαρισαίου μέχρι και την τελευταία, αυτή της Απόκρεω και του Καρνάβαλου και της αρχής της Σαρακοστής που έρχεται.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, αυτή η περίοδος πατάει το ένα πόδι στα έθιμα του παγανισμού που πάνε πίσω στον χρόνο από την εποχή της αρχαιότητας για να ξορκίσουν τα πνεύματα και τις δυνάμεις της φύσης που έστεκαν εμπρός στον ανθρώπινο νου, παίρνοντας μορφή και υπόσταση, ως την ερμηνεία του χριστιανισμού που μετά την έκλυση των ηθών που προκαλούσε η λατρεία του φθαρτού, επέβαλε νηστεία και προσευχή για 40 ημέρες, έως ότου λυτρωθούν οι ψυχές των πιστών μέσα από την Ανάσταση του Κυρίου.

Αναρωτιέμαι γιατί εμείς οι άνθρωποι του 21ου αιώνα, θέλουμε να ντυθούμε μασκαράδες έστω και για μια φορά τον χρόνο. Τι ανάγκη μας καλύπτει η μεταμφίεση σε κάτι άλλο εκτός από της συνηθισμένης μας – κοινωνικής – εικόνας. Στην αρχαιότητα η μεταμφίεση εξυπηρετούσε τις ανάγκες του θεάματος που απέδιδε συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και χαρακτήρες, που τα σκηνικά και κουστούμια οριοθετούσαν, πράγμα που ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Στα χρόνια της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης, η πόλη της Βενετίας φορούσε μανδύες και μάσκες που κάλυπταν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά κάθε ατόμου, για να συμμετέχουν χωρίς συστολή στα ερωτικά παιχνίδια μεταξύ των φύλων και μεταξύ των τάξεων, δίχως αναγνώριση.

Στις χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι γιορτή, του σώματος, του χορού, της γήινης υπόστασής μας, της χαράς της ζωής κατ’ επέκταση. Στην Ελλάδα, από τις Μπούλες και τους Γενίτσαρους στη Νάουσα, τον Βλάχικο Γάμο στη Στερεά Ελλάδα, το Πατρινό Καρναβάλι με τις ιταλικές επιρροές, φτάνουμε στα αποκριάτικα πάρτυ του σήμερα, στις γιορτές στις συνοικίες με συνοδεία γνωστών και χιλιοπαιγμένων εξωτικών σκοπών και τραγουδιών της δεκαετίας του 70 σε ντίσκο ρυθμούς.

Γιατί να ντυθείς Μασκαράς, λοιπόν. Μια καλή και αυθόρμητη απάντηση είναι γιατί το γουστάρεις, το κάνεις κέφι! Μια ακόμα, γιατί έτσι θέλει το έθιμο. Μια τρίτη, γιατί έτσι υποδύεσαι μια περσόνα που αλλιώς δεν θα είχες ευκαιρία να βγάλεις προς τα έξω, όλον τον υπόλοιπο χρόνο! Όποια και αν είναι η δικαιολογία σου να θες να συμμετέχεις με αυτοσχεδιασμούς ή περισσή φαντασία στα μασκαρέματα, θα πω ότι αν είσαι παιδί, που ακόμα οι συμβάσεις δεν έχουν στερέψει τη δημιουργική σου φαντασία, τότε για σένα είναι το πιο εύκολο να γίνεις ο ήρωας που πάντα ονειρευόσουν, φορώντας το κοστούμι ή τη στολή που θα σε κάνει να είσαι εσύ αυτό που ντύθηκες.

Ναι, το Καρναβάλι είναι για τα παιδιά, για τους νέους που με τον ενθουσιασμό και την παρόρμησή τους, ξεχειλίζουν από ενεργητικότητα και μεταφέρουν στο κοινό την ενέργειά τους, γιατί το διασκεδάζουν οι ίδιοι πρώτα απ’ όλα. Είναι για όσους δεν φοβούνται να «τσαλακώσουν» τη δημόσια εικόνα τους και να βγάλουν προς τα έξω έναν ανέμελο ή επιτηδευμένο εαυτό που προβάλλει τα μύχια της ψυχής τους, μέσα από τη μεταμφίεσή τους.

Δεν ξέρω πια, αν στα χρόνια των ανακατατάξεων που βιώνουμε, υπάρχει χώρος για να γιορτάζουμε το Καρναβάλι, εμείς οι σύγχρονοι «πολιτισμένοι» άνθρωποι των Δυτικών Κοινωνιών που μεταλλάσσονται σε μόρφωμα αυτού που ξέραμε μέχρι τώρα.

Δεν ξέρω τι γιορτάζουμε πλέον, για να είμαι ειλικρινής. Τη προσποίηση ότι γινόμαστε κάποιοι άλλοι γιατί το έθιμο το προστάζει, ή γιατί «δραπετεύουμε» μέσα από την υιοθέτηση μιας ταυτότητας πέραν από τους ρόλους που έχουμε αναλάβει σαν μέλη μιας πεπερασμένης κοινωνίας? Έστω και έτσι, το διασκεδάζουμε ή μήπως ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους σε μια απαιτητική πραγματικότητα?

Μασκαράδες υπάρχουν, δυστυχώς, ανάμεσά μας πολλοί περισσότεροι από όσους επιτάσσει η Αποκριά. Μασκαράδες που με ή χωρίς προσωπείο, βγάζουν τον άλλο τους εαυτό για να κρύψουν ποιοι πραγματικά είναι για το δικό τους όφελος. Αυτοί οι μεταμφιεσμένοι, είναι εκείνοι που έχουν εκκολαφθεί από τα σπλάχνα μας, γιατί εμείς πρώτοι είμαστε που ψάχνουμε την έξοδο διαφυγής από τις συμβάσεις της ζωής μας και εκεί δεν ξέρω πόση διασκέδαση ή εξευτελισμός χωράει άμα τη διαπιστώσει των.



(στη φωτό ο Ταμτάκος Νταλικιέρης, η Υπερφυσική Μπέμπα και η Μις Πίγκυ, Απόκριες 2011)


Καλό Τριήμερο της Αποκριάς και Καλή Σαρακοστή,
Marialena
04.03.2011