Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Η Επιστροφή

Το Κάστρο του Πλαταμώνα, 
photo by Marialena, 28.10.2014

Επέστρεψα πριν από λίγο σπίτι, μετά από μια τετραήμερη ανάπαυλα. Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία του Κάστρου του Πλαταμώνα που τράβηξα με το κινητό, όταν ξύπνησα το πρωί και ετοιμαζόμουν να φύγω από το ξενοδοχείο. Για τέσσερις ημέρες το Κάστρο ήταν η πρώτη και η τελευταία εικόνα που αντίκρυζα κάθε πρωί και βράδυ, ένας έρωτας, για μένα, διαρκείας, που με έκανε να νιώσω νοσταλγία και να μου ξυπνήσει θύμησες από πρόσωπα, μέρη και στιγμές που έχω ζήσει στην απεραντοσύνη του και που λαχταρώ ακόμα να ζήσω...

Στη διάρκεια του ταξιδίου από τη Μακεδονία ως την Αθήνα, είχα φορτώσει στο κινητό και άκουγα μουσικές που ανακάλυψα πρόσφατα και ήδη ομολογώ πως λατρεύω, γι' αυτό και τις άκουγα ξανά και ξανά, όσο ταξιδεύαμε, ειδικά όταν έπεφτε το σκοτάδι. Μια από αυτές έρχεται από την λατρεμένη μου Toni Braxton που μαζί με τον Babyface έφτιαξαν ένα εκπληκτικό rnb άλμπουμ, το "Love, marriage and divorce". Πέραν από τις υπέροχες μελωδίες και τις ερμηνείες που δεν αφήνουν αδιάφορο έναν λάτρη της μαύρης μουσικής, όσο το άκουγα, στεκόμουν πια στους στίχους και στα μηνύματα που εξέπεμπαν στους ακροατές.

Παρόλο που δεν έχω περάσει τη διαδικασία έρωτα, γάμου  και διαζυγίου και εύχομαι να μην μου προκύψει στη ζωή μου, αν και εφόσον, μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τι φανερώνονταν πίσω από τις λέξεις. Πήρα ασυνείδητα το ρόλο του ανθρώπου που περνάει από αυτές τις διαδικασίες, για να φτάσει μοιραία, να ζήσει τη ζωή μετά και ομολογώ πως κάθε φορά που άκουγα, ακόμα πιο προσεκτικά, τα τραγούδια του άλμπουμ, βυθιζόμουν λίγο περισσότερο στη θλίψη του αδιεξόδου στις προσωπικές σχέσεις, όσο αφηρημένο αν ακούγεται αυτό, αλλά ένιωσα τι σημαίνει να απομακρύνεσαι στη σχέση σου, να βρίσκεις δικαιολογίες για να διαλύσεις έναν δεσμό, να χρησιμοποιείς την απιστία ως μοχλό αποσυμπίεσης τάχα, να προσπαθείς να τα ξαναβρείς και στο τέλος ο καθένας να παίρνει το δρόμο του, μετά από αυτό το συναισθηματικό τρενάκι του τρόμου, όπως λέει και το ομώνυμο τραγούδι που επέλεξα απόψε να ντύσει αυτές μου τις σκέψεις.

Η αίσθηση που κυριαρχούσε μέσα μου ήταν αυτή της θλίψης, γι' αυτό και μέσα σε ένα πούλμαν με γνωστούς και φίλους, πέραν από το χιούμορ ή των κοινωνικών συζητήσεων, υπήρχαν στιγμές που χανόμουν μέσα στα τραγούδια που άκουγα. Προσπαθούσα να καταλάβω τι κάνει έναν άνθρωπο να παραδώσει τα όπλα σε μια σχέση, να ακρωτηριαστεί συναισθηματικά, να μην μπορεί πια να ζήσει φυσιολογικά, όσο και αν το θέλει ή το πιστεύει, γιατί αυτά που τον διακατέχουν ως άνθρωπο, τον ορίζουν και ως χαρακτήρα.

 

Ένιωσα ξανά αυτή τη μοναξιά τη δυσβάσταχτη, που νιώθεις όταν η αγάπη δεν ζεσταίνει πια τη καρδιά όπως μέχρι πριν από λίγο καιρό, όταν δεν δίνεις πια αυτό που ξεπηδούσε απ' τη ψυχή, την έλλειψη επικοινωνίας, το "μάγκωμα", τις προσδοκίες που θες να επιβεβαιώνονται μέσα από τη προβολή στον άνθρωπό σου, τα συναισθήματα να σε πλημμυρίζουν και να μπορείς να τα εκφράσεις ανερυθρίαστα προς τον σύντροφό σου και βυθίστηκα ακόμα περισσότερο σε περίσκεψη. Από τη μια αναπολούσα αυτά που κάποτε έζησα μαζί με ανθρώπους που εδώ και χρόνια κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου και σκεπτόμουν τι θα έκανα αν είχα την ευκαιρία να τα ξαναζήσω μαζί τους στο παρόν και από την άλλη, με τύλιγε το κρύο από την ευγενική, πλην απόμακρη, λόγω απωθημένων ή ανεκπλήρωτων θέλω, που εισέπραττα ή να τολμήσω να πω, ότι εξέπεμπα.

Συγκλονίστηκα όταν επιστρέφοντας από τη Χερσόνησο του Άθω χθες, περνούσαμε από τον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης και μου ερχόταν στο νου, οι αγαπημένοι μου άνθρωποι εκεί. Ήθελα να έχω την ευκαιρία να τους ξαναδώ, να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, να τους πω πόσο μου έχουν λείψει από τότε που τελευταία ιδωθήκαμε, όταν τέτοια εποχή, έβρισκα την ευκαιρία να πάω να τους δω και να περάσω λίγες ημέρες μαζί τους. Να τους πω πόσο τους αγαπάω και πόσο μου λείπουν από τη ζωή μου, όταν πια αρκούμαστε στη γραπτή επικοινωνία όταν μπορούμε και έχουμε το χρόνο.

God knows I didn't mean to hurt you, I didn't mean to break your heart, λέει το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου και γυρίζει στο μυαλό μου συνέχεια. Αναρωτιέμαι ξανά, αν ποτέ θα αξιωθώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ από έναν άνδρα που θα είναι ικανός και θα θέλει να με καλύψει συναισθηματικά, να είναι ο σύντροφος, ο φίλος, ο εραστής, ο σύζυγος, ο συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης στη κοινή μας ζωή. Μεγάλες κουβέντες λέω μου φαίνεται και όταν το αντικρύζω, το σέβομαι, το εκτιμώ αλλά και μπαίνω στη σύγκριση με τις δικές μου επιλογές και τότε μετά λύπης μου, βγαίνω χαμένη...

Αυτόν τον καιρό, υπάρχουν πράγματα στη ζωή μου που περιμένουν να διευθετηθούν με τη δική μου ανάληψη ευθυνών, όπως και αντίστοιχα υπάρχουν πράγματα που υφίστανται ή αργοπεθαίνουν πέραν από τη δική μου θέληση ή διάθεση, αλλά στέκω ως μάρτυς στην εξέλιξή τους. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι απλά "δεν ενδιαφέρομαι", αλλά αν και φαίνεται ότι έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά, δεν είναι έτσι. Στα ζητήματα της καρδιάς, είμαι γυναίκα και όσο και το δυναμικό μου προφίλ, επισκιάζει άλλες πλευρές του χαρακτήρα μου, πιο εσωστρεφείς, δεν παύω να νιώθω και να εκφράζομαι έτσι και όχι σαν τον Ζούπερμαν ή τον Οδυσσέα Ανδρούτσο με το σπαθί, που θα ήθελαν μερικοί να είμαι, αλλά λυπάμαι πολύ, δεν θέλω να γίνω για να αισθάνονται αυτοί καλά με την δική τους προβολή στο πρόσωπό μου.

Εισπράττω πια ότι κοινωνικά οι άλλοι προσφεύγουν σε μένα γιατί τους δημιουργώ αισθήματα εμπιστοσύνης και ίσως έχει φτάσει η εποχή που προβάλλεται ισχυρά κάτι τέτοιο, όμως δεν κρύβω ότι αισθάνομαι ως άλλη Ιφιγένεια εν Αυλίδι, όταν πέραν από τη κοινωνική δράση, αυτό που θέλω να είμαι είναι ένας δοτικός άνθρωπος, με αισθήματα που περιμένουν να εκφραστούν, σαν ένα πυροτέχνημα που σκάει καταμεσής ενός σκοτεινού ουρανού, αλλά θέλουν να πέσουν στη γη και να φυτρώσουν, να ανθίσουν, να αναπτυχθούν. Είναι ωραίο να προσφεύγουν οι άλλοι σε σένα, γιατί αναγνωρίζουν πράγματα που τους κάνουν να νιώθουν καλά, όμως ο ρόλος της Καγκελαρίου της Γερμανίας, δεν είναι αυτό που με ικανοποιεί και με εκφράζει, όταν μέσα μου σπαρταράω να νιώσω τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, του χτισίματος της εμπιστοσύνης, της ηθικής και ψυχολογικής στήριξης. 

Άραγε υπάρχει αυτός που θα μπορέσει να αντέξει μια γυναίκα στα 40+ της, ολίγον χύμα στο κύμα πια, με μεγάλες ευαισθησίες, με ακόμα μεγαλύτερη παρόρμηση και φιλότιμο, με όρεξη για ζωή, με μια χρόνια πάθηση που την κάνει εγκρατή και ανασφαλή για το μέλλον, αλλά που αυτό που θέλει είναι να αγαπά με όλη της τη ψυχή, να σέβεται, να αναγνωρίζει και να θαυμάζει αυτόν που θα την εκτιμήσει, θα την αγαπήσει, θα της προσφέρει την οικογένεια που ποθεί να φτιάξει μαζί του, πριν να είναι αργά να ζήσουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους μαζί? Τη Μαριαλένα που προτιμά την ειλικρίνεια από ένα ωραίο ψέμα, την συντροφικότητα από τη κοσμική ζωή, τον εθελοντισμό από τον κωλοεγωϊσμό των ξετσίποτων, τον πνευματισμό από την κεκοιμημένη συνείδηση, το χαμόγελο από τη γκρίνια, τη μοναχικότητα από τις αδιέξοδες σχέσεις. Ίσως κουβέντα να κάνουμε, ποιος το ξέρει?




Marialena, 28.10.2014 (Because the Truth is out there...)

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014

Φύγε μακρυά...

Εγώ είμαι πάλι. Δεν έχω άλλο τρόπο να τα πω, αν δεν τα γράψω, δεν γίνεται διαφορετικά, ειδικά απόψε, ειδικά αυτό το διάστημα.

Σκεφτόμουν ότι κοντά 20 χρόνια πριν, τα ίδια έκανα πάλι, όταν δεν είχα άλλον τρόπο να αντιμετωπίσω τις κλεισομάρες μου. Νοέμβρης 1995, νομίζω ήταν, τότε που σχεδόν δεν έβλεπα μετά τα λέιζερ, αλλά έβρισκα καταφύγιο στο να βάφω τα τάσια του αυτοκινήτου μου, τότε. Καθισμένη σε ένα χαλάκι στην αυλή, να έχω ένα πινέλο και να βάζω χρώμα στα τάσια που ήθελαν βάψιμο.

Ένα πρόβατο για σφαγή, αυτό ήμουν, αλλά δεν το είχα καταλάβει. Πήγα εθελούσια στο βωμό. Ναι, γλύτωσαν τα μάτια από χειρότερα, έμεινε όμως η αναπηρία, μέχρι και σήμερα. Δεν έχει σημασία που το συνήθισα, που στραπακλωνόμουν στα σκαλιά, γιατί δεν έβλεπα τα σκαλοπάτια πια, που δεν διέκρινα το βράδυ στο μισοσκόταδο και έπρεπε να αρχίσω να ψηλαφίζω για να μην σκουντουφλάω συνέχεια, όπως και έγινε.

Άλλαξε και το βήμα μου, βάρυνε, τα πόδια εξερευνούν πια πρώτα και μετά τα μάτια, άλλαξε και ο τρόπος που βλέπω γύρω μου, τώρα πια πιο περιορισμένα. Δεν άλλαξε το "ταξίδεμα" στον ορίζοντα, η ενατένιση του ουρανού, τα σύννεφα, τα δέντρα, τα χρώματα του ουρανού, οι σταθερές μου όσο βλέπω. Η ευγνωμοσύνη ότι είμαι ζωντανή και μπορώ και συνδέομαι με το περιβάλλον κατ' αυτόν τον τρόπο.

12 Ιουνίου. Πάμε για χειρουργίο, πάλι στο μάτι. Στο ευαίσθητο, στο ζαβούλι μου, σ' αυτό που παλεύει κόντρα στους νόμους της φύσης και τον χρόνο για μην εγκαταλείψει τη προσπάθεια να βλέπει, όσο μπορεί. Τώρα πια βλέπει ελάχιστα, αποσπασματικά, μέσα από φίλτρο του θολωμένου φακού του. Είμαι αποφασισμένη και ας φοβάμαι. Δεν έχω άλλη επιλογή, να του δώσω το φιλί της ζωής, να δει ξανά, να μην κυκλοφορώ σαν τη θείτσα, να μην γυρίζω το κεφάλι δεξιά, γιατί αριστερά δεν βλέπει.

Να αλλάξει ο φακός, να γίνει και έγχυση αζώτου, να κολλήσει ο αμφιβληστροειδής. Δεν ρώτησα ακόμα αν θα ξαναγίνει η ίδια κατάσταση. Το "δώρο" θα είναι η πρεσβυωπία. Από τώρα γαμώτο? Σκάσε και κολύμπα. Το ένα μάτι θα θέλει γυαλιά για κοντά, το άλλο όχι. Να δω πως θα διαβάζω το κινητό μετά την επέμβαση. Τι θα γίνει και το άλλο μάτι, το "καλό". Πότε θα καταπέσει και εκείνο για να γίνει και εκεί η αλλαγή φακού, να τελειώνουμε με αυτό το πράγμα επιτέλους? Πέντε χρόνια από τη ζωή μου ζω με τη μελαγχολία του καταρράκτη. Τα καλύτερά μου χρόνια, ίσως... λέω, μια μελαγχολία που δεν περνάει, όσο και αν κάνω τον κλόουν, όσο και αν προσπαθώ να χαλαρώσω και να ζήσω το σήμερα, δεν περνάει. Είναι εκεί, κολλημένη στο δέρμα και το υποσυνείδητό μου.

Αυτή τη φορά, βρήκα καταφύγιο στο να σφίγγω τις βίδες στο μηχανάκι μου. Το αυτοκίνητο, δεν το αγγίζω πια, δεν μου έχω εμπιστοσύνη να οδηγώ σε συνθήκες δύσκολες, δεν με βοηθούν τα μάτια μου και έτσι άρχισα να καταλαβαίνω τι περνάνε οι μεγάλοι άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μένα. Προχθές επιχείρησα να δω και μια ταινία στη τηλεόραση μετά από καιρό και αποκοιμιώμουν, γιατί δεν έβλεπε το μάτι, να πάει το σήμα στον εγκέφαλο να μείνει ξύπνιος...

Το λιμανάκι μου, να φροντίζω τις προεκτάσεις του εαυτού μου, για να βρω λίγη χαρά, λίγη ικανοποίηση ότι δεν ακυρώνομαι σαν άνθρωπος μέσα από τις δοκιμασίες. Το υλικό μέσον κι εγώ, η εξανθρώπιση, η προβολή των συναισθημάτων πάνω σε ένα χρηστικό αντικείμενο, γιατί σε μένα πάντα φέρομαι αυστηρά, γιατί έτσι έχω μάθει να με μεταχειρίζομαι. No mercy, έτσι ακριβώς. Θέλω να βρω και το εγχειρίδιο επισκευής της μηχανής, μπας και καταφέρω να κάνω τον Κύρο Γρανάζη και τα χέρια μου δώσουν, αυτό το "κάτι" που με κάνει να λέω: "μπράβο ρε Μαριαλένα, τα κατάφερες! Το μηχανάκι τώρα δεν τρίζει..."

Και στο ενδιάμεσο του αυτομαστιγώματος, οι ζωές των άλλων, ταινίες φυλαγμένες που περίμεναν την ώρα τους για να τις δω στην οθόνη του υπολογιστή. Τα παράλληλα σύμπαντα που μέσα από αυτά ζω σε προβολή, σε αντιπαραβολή με το δικό μου καύκαλο της χελώνας. Είδα αρκετές ταινίες τελευταία, με αιχμαλώτισε το Labor Day με την Kate Winslet και τον Josh Brolin, όπως και το The Book Thief με τους Geoffrey Rush και Emily Watson που λατρεύω. Τι ταινίες! Πως το συναίσθημα εξυφαίνεται μέσα από τις δυσκολίες, η ανθρωπιά ξεπηδά εκεί που η αγριότητα οργιάζει, πως η αγάπη φανερώνεται μέσα από καρδιές που μπορούν να την εκφράσουν! Τι να πω!

Θέλω να αρχίσω και διατροφή ξανά, να ξεφουσκώσω λίγο από τα άγχη και τις αγωνίες μου. Μετά την επέμβαση και την ανάρρωση, οπωσδήποτε. Νιώθω ότι έχω χάσει την εικόνα του εαυτού μου, δεν είμαι στα πάνω μου, δεν αισθάνομαι καλά με το σώμα μου. Έχω καταπνίξει και την ερωτική επιθυμία, γιατί μέσα μου κυριαρχεί η ανάγκη για εσωστρέφεια, δεν αισθάνομαι ερωτική εγώ η ίδια και έχω μπει σε safe mode, πράγμα που με εξυπηρετεί ή με βολεύει, για πόσο δεν ξέρω, αλλά όπως το βλέπω, για αρκετό διάστημα. Η ερωτική έκφραση, η ανάγκη επικοινωνίας, της άδηλης, της μη λεκτικής, δεν είναι ανάγκη να εκφράζεται μόνο από το σεξ. Ποτέ δεν το πίστευα αυτό και δεν το εφάρμοζα. Σεξ κάνουν οι άνδρες για εκτόνωση των ορμονών τους σωματικά, εγώ τι στο καλό να θέλω, εκτός από τρυφερότητα και ηρεμία, που πανάθεμά με, αν αρκεί και καλύπτει έναν άνδρα!

Γι' αυτό θα ήθελα να δώσω το κλειδί της ελευθερίας στον σύντροφό μου, που μάλλον το έχει πάρει από μόνος του και να βρει τη χαρά, την ανεμελιά ή την κάλυψη των αναγκών του σε προσωπικό επίπεδο, εκεί που δύνανται να του τα παρέχουν. Θα ήθελα να ήμουν νέα, όμορφη, υγιής και διαθέσιμη, αλλά δεν είμαι πια. Θέλω και εγώ τα πράγματα σε ένα άλλο επίπεδο. Όσο βουτάω μέσα μου και ψυχαναλύομαι, τόσο αναζητώ το παρακάτω, το επόμενο επίπεδο συνειδητότητας, δεν μπορώ πια τα φρου φρου και αρώματα, το να περνάει ο χρόνος δίχως νόημα και δίχως προορισμό, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι θέτω εαυτόν εκτός νυμφώνος, εκτός παιχνιδιού, εκτός πραγματικότητας.

Θα ήθελα να ήθελε να μοιραζόμαστε περισσότερες στιγμές μεταξύ μας, σαν ζευγάρι και όχι σαν φιλαράκια, γιατί δεν αντέχει τις δικές μου προκλήσεις. Ανθρώπινο, το κατανοώ, ίσως στη θέση του και εγώ το ίδιο να έκανα, να κρατούσα τις αποστάσεις μου, από μια κατάσταση που δεν ξέρεις πως να φερθείς. Αγαπάμε ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά αυτό μάλλον δεν είναι αρκετό για να μας κάνει να είμαστε ΜΑΖΙ και όχι μαζί κοινωνικά και γιατί μας αρέσουν κοινές δραστηριότητες και ασχολίες.

Δεν ξέρω, μάλλον έφτασα στο σημείο να μην ελπίζω ότι η ζωή μου μπορεί να είναι καλύτερη, γιατί ίσως εγώ δεν έχω πιστέψει ότι μπορεί να είναι καλύτερη. Πάλι καλά που υπάρχουν και οι γονείς ακόμα και δίνουν μια χείρα βοηθείας, εκεί που μπορούν, αφού όσο και αν δεν το ομολογώ το έχω ανάγκη, να περάσω αυτή τη κατάσταση, μη νιώθοντας ότι τα κάνω όλα και συμφέρω, άσχετα που δείχνω ψύχραιμη και δίνω και κουράγιο, γιατί η ψυχούλα τους το ξέρει αν θέλουν να βλέπουν το παιδί τους να ταλαιπωρείται και εγώ να προσπαθώ να μην το δείξω μέσα από την αποστασιοποίησή μου.



Σήμερα το πρωί στο γραφείο, έβαλα λίγο το ραδιόφωνο στο κινητό, να με συντροφεύει εν ώρα εργασίας. Αυτό το τραγούδι του Γιάννη Βαρδή, "καρφώθηκε" μέσα μου όταν το άκουσα, είχα να το ακούσω και χρόνια, ίσως, αλλά ήρθε και με ακολούθησε μέχρι τώρα που περασμένα μεσάνυχτα, γράφω ξανά, σαν τον παλιό καιρό, το πληκτρολόγιό μου, οι σκέψεις μου κι εγώ αντάμα.

(c) Marialena, 24/5/2014

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

21 - 26 Μαρτίου 2014: Μοτοεκδρομή στη Νότιο Ιταλία

Η επιστροφή στην Ιταλία, ήταν ένα όνειρο που κρατούσε άσβηστο από το 2005 που είχα πάει τελευταία φορά και πάντα ήθελα να πάρω το σκούτερ μου και να πάω να την επισκευθώ, ζώντας την εμπειρία επί των δυο τροχών σε Ιταλικό έδαφος.

Η ευκαιρία μου δόθηκε λίγο καιρό πριν, όταν έπεσα πάνω στη διοργάνωση μοτοεκδρομής από την Ελλάδα στη περιοχή της Απουλίας και της Ελλάδας του Σαλέντο, γνωστής ως και Grecia Salentina. Η καρδιά μου και μόνο στη σκέψη πετάρισε, αφού ο τόπος αυτός είναι πολύ ενδιαφέρον λόγω της ελληνικής παράδοσης που υπάρχει στη Κάτω Ιταλία από την αρχαιότητα και η μίξη
των πολιτισμών, σε κάνει να νιώθεις πόσο ιδιαίτερος είναι αυτός ο τόπος, ειδικά για εμάς τους Έλληνες που αγαπούμε την Ιταλία!

Αρχές Μαρτίου το αποφασίσαμε με τον Ιχνηλάτη να συμμετέχουμε, αφού υπήρχε η δυνατότητα απόπλου από την Πάτρα στο Μπρίντιζι, αφετηρία της μοτοεκδρομής. Μια ανάσα δρόμος με τον Σκαραβαίο, πλυμένο και φορτωμένο για το ταξίδι, παρόλο που η Εθνική Οδός από το Ζευγολατειό και μετά, είναι χειρότερη από ό,τι τις προηγούμενες χρονιές, γιατί λόγω των έργων υπάρχει μια λουρίδα σε πολλά σημεία και κακό οδόστρωμα, αλλά εμάς προσωπικά δεν μας σταματούσε τίποτα στο να φτάσουμε στη Πάτρα!

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2014

5 μμ. Μπαίνουμε στο πλοίο και αναθαρρούμε, αφού στη μάχη με το χρόνο για να φτάσουμε εγκαίρως, τα καταφέραμε και βρισκόμασταν ήδη στο καράβι για την αναχώρηση. Άδειο σχεδόν το γκαράζ, δίπλα μας μια Yamaha 1200 Super Tenere, συνταξιδιώτη μας από το Κιάτο Κορινθίας που συμμετείχε και εκείνος στην εκδρομή. Στην Ηγουμενίτσα θα παίρναμε και το υπόλοιπο γκρουπ που ερχόταν από Κεντρική και Βόρειο Ελλάδα στην εκδρομή. Ρωτάμε στη ρεσεψιόν τι ώρα θα πιάσουμε Ηγουμενίτσα και μας απαντούν πως πηγαίνουμε καρφί Μπρίντιζι, ενώ τα άλλα παιδιά θα ερχόταν με το επόμενο πλοίο στην Ιταλία! Βγάζω τον οδηγό μου για την Μεγάλη Ελλάδα και αρχίζουμε να διαβάζουμε τι θα επισκευθούμε. Στο βάθος σουρουπώνει και βλέπουμε τις ακτές της Αιτωλοακαρνανίας και τον ήλιο να δύει στην απεραντοσύνη του Ιονίου. Παίρνουμε και τον πρώτο Ιταλικό καφέ στο μπαρ και καθόμαστε με τον συνταξιδιώτη μας για να γνωριστούμε. Παίρνουμε και λαζάνια από το εστιατόριο, με το πλήρωμα να μιλάει, άλλοι αγγλικά, άλλοι ιταλικά και κανά δυο πατριωτάκια που όταν πέσαμε πάνω τους, πάψαμε να γλωσσεύουμε τη μπέρδα μας προσπαθώντας να συνεννοηθούμε με μισά Ιταλικά μισά Άγγλικά και ο Θεός βοηθός! Ώρα για ύπνο στη καμπίνα, γιατί το ταξίδι ήταν μακρύ και η επομένη θα μας έβρισε έτοιμους για να ξεκινήσει η εκδρομή μας στην Ιταλία!

Σάββατο 22 Μαρτίου 2014



8 πμ. Έγερση, πακετάρισμα και βουρ στη τραπεζαρία για πρωϊνό. Είπαμε τις καλημέρες μας με τον συνταξιδιώτη μας, πήρα το δείγμα από γιαούρτι που τρώνε οι ξένοι (τρεις κουταλιές σε παιδική συσκευασία), κρουασάν χωρίς βούτυρο (το τρώνε με ζάχαρη οι Ιταλοί, όχι βούτυρο όπως οι Γάλλοι) και ένα χυμό και ήδη στο βάθος φαινόταν το λιμάνι του Μπρίντιζι και οι Ιταλικές ακτές. Σήμα στο κινητό περιμέναμε να πιάσει από Ιταλία, 3G το ξεχάσαμε, αφού οι χρεώσεις είναι πανάκριβες σε περιαγωγή και οι πρώτες φωτό με θέα το Μπρίντιζι στο βάθος. 
9 πμ. Άφιξη στο λιμάνι, πατάμε επιτέλους το πόδι σε έδαφος Ιταλικό! Mamma mia, τα καταφέραμε... Τα υπόλοιπα παιδιά θα έφταναν στις 12 στο λιμάνι, οπότε είχαμε αρκετό χρόνο στη διάθεσή μας να περιηγηθούμε στο Μπρίντιζι. Πάμε να φύγουμε, μας σταματάει πριν την έξοδο η Guarda di Finanza (ο τελωνειακός έλεγχος). Έχετε ποτά και τσιγάρα μαζί σας. Όχι! Έχετε κάτι να δηλώσετε? Όχι! Που θα μείνετε? Στο Λέτσε. Ακούω τους Ιταλούς να λένε: «Μήπως θα πάνε στη Σικελία?» Γνέφουμε πως όχι και μας αφήνουν ήσυχους. Τη Super Tenere όμως την ξεσκονίζουν, αφού κατεβάζουν τις βαλίτσες και τις ψάχνουν διεξοδικά, αλλά χωρίς ενοχοποιητικά αποτελέσματα. Φτου ξελευτερία και ξεκινάμε για την πόλη που απέχει γύρω τα τρια χλμ από το λιμάνι. Ο φίλος μένει πίσω να περιμένει τους υπόλοιπους και εμείς κάνουμε τη πρώτη μας βόλτα στο κέντρο του Μπρίντιζι, που είναι πολύ συμπαθητική πολιτειούλα, σε αντίθεση με το αδιάφορο λιμάνι του. Ωραίος πλακοστρωμένος δρόμος στη παραλία, Η Ρωμαϊκή Κολώνα που έχει απομείνει από την αψίδα στο τέλος της Αππίας Οδού, που κατέληγε εδώ, απέναντι το μνημείο Όλων των Μαχών, ιταλιάνικος αέρας, φύγαμε! Στο πάρκο του μνημείου ο κόσμος κάνει τζόγκινγκ, βγάζει τα σκυλιά βόλτα ή τα μωρά και η θέα φανταστική απέναντι. 
Η ώρα όμως περνάει και πάμε ξανά στον σταθμό επιβατών στο λιμάνι για να υποδεχθούμε την ομάδα της μοτοεκδρομής. Παρά τη ταλαιπωρία τους, είναι όλοι σε καλή διάθεση για να ξεκινήσουμε το ταξίδι. Αρχηγός της εκδρομής ο Θανάσης, σκούπα ο Αλέξανδρος, έχουμε στη παρέα τρεις BMW 1200 Adventure από Θεσσαλονίκη, μια Yamaha 1300 FJR από Αλεξανδρούπολη, μια BMW 1200 GT από Λάρισα, μια πανέμορφη Moto Guzzi 1100 Brera από Θεσσαλονίκη, ένα Sym Citycom 300i από Ελασσώνα, τη Yamaha 1200 Super Tenere από Κιάτο και το Scarabeo 500ie light από την Αθήνα που οδηγούμε.
Κολατσιό και φύγαμε για την πρώτη μας στάση στο χωριό με τα λευκά σπίτια που θυμίζουν Αιγαίο, την Οστούνη. Εκεί έχοντας σε πανοραμική θέα τον κόλπο του Μπάρι στο βάθος, για να αποφύγουν τις επιδρομές των Σαρακήνων πειρατών οι κάτοικοι του χωριού, έχτισαν τον οικισμό σε κάστρο, όπου υπήρχαν μόνο δυο δίοδοι για να μπει κανείς και έτσι προστατεύονταν από τους εισβολείς, ενώ έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα η μοναδική αυτή αρχιτεκτονική. Μετά τη στάση μας αυτή, κατευθυνόμαστε βόρεια στο γραφικό χωριό της Απουλίας, το Alberobello, ή αλλιώς η πρωτεύουσα των Τρούλλων, χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της περιοχής σε πλήθινα σπίτια με πετρόχτιστες στέγες που συναντιόνται μόνον εκεί στην Ιταλία. Μεσημεράκι φτάνουμε στο Αλμπερομπέλλο και νιώθεις πως βρίσκεσαι σε χωριό με ξωτικά, ενώ ο ήλιος λούζει τη πλάση! Αφήνουμε τις μηχανές και περπατάμε στο χωριό, ενώ ανακαλύπτουμε βήμα βήμα την ομορφιά του τοπίου!
Στη συνέχεια φεύγουμε για τη Ματέρα (αρχαία ελληνικά σημαίνει Μητέρα), στην επαρχία της Basilicata, όπου και θα διανυκτερεύσουμε. Στο δρόμο συναντάμε τη πρώτη βροχή μέσα από τα λιβάδια, καθώς κινούμαστε βορειοδυτικά του Μπάρι και μέσα από επαρχιακές οδούς με βουνιές και λάσπες, φτάνουμε σε ένα ωραίο τετράστερο ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενήσει το βράδυ! Ωραία ατμόσφαιρα και ιταλικό design, αφήνουμε τα πράγματά μας και ετοιμαζόμαστε να πάμε για φαγητό. Όπως και εμείς, οι Ιταλοί βγαίνουν έξω τα Σαββατόβραδα και πάνε για φαγητό στα τοπικά εστιατόρια, που όσο περνάει η ώρα, γεμίζουν ασφυκτικά! Πάμε μέχρι το κέντρο της πόλης, βρίσκουμε κάποια στέκια που μας προτείνουν και με αρκετό κρύο, επιστρέφουμε για ξεκούραση στο ξενοδοχείο μας.

Κυριακή 23 Μαρτίου 2014



9 πμ. Μετά το πρωϊνό, αναχώρηση για τον παραδοσιακό οικισμό και μνημείο της Παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco, τα Sassi di Matera, (τα υπόσκαφα της Ματέρα). Από την αρχαιότητα έχει κατοικηθεί αυτός ο οικισμός, όπου οι τρωγλοδύτες ζούσαν σε υπόσκαφα σπιτάκια, όπως στη Σαντορίνη, σε αντίθεση με τους προύχοντες που ζούσαν στα παλάτια τους στη κορυφή του λόφου.
Το τοπίο επιβλητικό, εδώ γυρίστηκε ο Τελευταίος Πειρασμός του Μελ Γκίμπσον, όλη η πολιτεία στα χρώματα του πλίνθου, απλώνεται μπροστά στα μάτια μας. Ξεκινάμε την περιήγηση με τα πόδια, επισκέπτες πολλοί λόγω Κυριακής. Σε κάποια σημεία μου θυμίζει τη Πλάκα, σε άλλα το Ναύπλιο, η φράγκικη αρχιτεκτονική είναι παντού στη παλιά πόλη. Αυτός ο τόπος απλά δεν υπάρχει!
Όμως η ώρα περνά και πρέπει να πάρουμε τις μηχανές και να φύγουμε Νότια για τον Τάραντα, το γνωστό λιμάνι της Νότιας Ιταλίας.
Η διαδρομή πάλι περνάει μέσα από την Απουλία και περνάμε το μεγαλύτερο πετροχημικό εργοστάσιο που έχει φτιαχτεί στην Ιταλία, λίγο έξω από τη πόλη, τοπίο βιομηχανικό και παράλληλα απόκοσμο. Το λιμάνι του Τάραντα, αποικία των Λακεδαιμονίων από την αρχαιότητα και μετέπειτα Ρωμαϊκή Κτίση, στρατηγικό σημείο στον ομώνυμο κόλπο, χρησιμοποιείται ακόμα για εμπορικούς σκοπούς, ενώ η πόλη από τη δεκαετία του 50 και μετά, έχει πνιγεί στις πολυόροφες πολυκατοικίες, αλλά διατηρεί και το μεγαλείο των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Καθώς προχωράμε φτάνουμε στα ερείπια του Ναού του Ποσειδώνα και απέναντι στο καλοδιατηρημένο Κάστρο των Αραγόνων που κοσμεί την ακτή. Παρκάρουμε τις μηχανές και αρχίζουμε τις φωτογραφίες γιατί το τοπίο είναι μοναδικό! Έχουμε χρόνο στη διάθεσή μας για να δούμε τη πόλη, γι’ αυτό εμείς ξαναπαίρνουμε τον Σκαραβαίο και μπαίνουμε μέσα στη πόλη για να την γνωρίσουμε. Ξανά πάλι στο σημείο συνάντησης και είναι ήδη απόγευμα που ξεκινάμε για τον τελικό μας προορισμό της βραδυάς, τη πόλη του Λέτσε, βόρειοανατολικά του Τάραντα, όπου θα διανυκτερεύσουμε. Έχει ήδη βραδυάσει όταν φτάνουμε και η πρώτη εντύπωση είναι γλυκειά, παρόλο ότι αν δεν ήταν ένας Ιταλός με Scarabeo 50 του 93 να μας οδηγήσει στο ξενοδοχείο, δεν ξέραμε που να πάμε. Το ξενοδοχείο, σε κεντρικό σημείο, ανακαινισμένο από τη δεκαετία του 70, μου θύμισε σοσιαλιστικές κατασκευές στη Ρωσία της εποχής, αλλά σημασία ότι είχαμε φτάσει επιτέλους! Η κούραση γλυκειά, μπάνιο και ετοιμαστήκαμε να πάμε με τα πόδια στο κέντρο της πόλης, που απείχε περίπου 10 λεπτά περπατώντας, αλλά έτσι είχαμε την ευκαιρία να δούμε φωτισμένα τα μπαρόκ μνημεία της πόλης, που δημιουργούσαν έτσι μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα! Μέσα στα στενά εντοπίσαμε και μια παροδιακή trattoria (ταβερνάκι), όπου το γατόνι γκαρσόνι, αναγνώρισε την Ελλάδα στο φούτερ του Κλαμπ του Ιχνηλάτη και μας έκανε να νιώσουμε όμορφα με την πάρλα του, ενώ όλη σχεδόν η παρέα παράγγειλε ιταλική παραδοσιακή πίτσα στο φούρνο!


Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014



10 πμ. Μετά το πρωϊνό με ήχους τζαζ και γλυκές ευρωπαϊκές γεύσεις στο μπουφέ, αλλά και παραδοσιακό παξιμάδι από το Λέτσε με λάδι και ρόκα από πάνω για γεύση, φεύγουμε για τη Grecia Salentina και τα Γκρεκάνικα χωριά. Πρώτη στάση, το Καλημέρα, μέσα στις ελιές, στην απομονωμένη περιοχή του Σαλέντο, όπου Ελληνικοί πληθυσμοί που μιλούσαν την Ομηρική διάλεκτο, κατοίκησαν εδώ στα Βυζαντινά χρόνια και ανέπτυξαν τη Γκρεκάνικη κουλτούρα, επηρρεασμένη τόσο από την χώρα που ζούσαν αλλά και την Ελληνική τους καταγωγή. Κάθε χρόνο γίνονται γιορτές στα Ελληνόφωνα χωριά που η παράδοση αυτή παραμένει ζωντανή, ενώ υπάρχουν κάποιοι κάτοικοι που μιλούν ακόμα την ιδιόμορφη αυτή διάλεκτο, που είναι απολαυστική να την ακούς, όταν καταλάβεις τι λένε. Παρκάραμε τις μηχανές στη κεντρική πλατεία του Καλημέρα και αμέσως μας πλησίασαν ελληνόφωνοι κάτοικοι που θέλησαν να μας χαιρετήσουν όταν τους είπαμε ότι ερχόμαστε από Ελλάδα. Ξεκινάμε τη περιήγηση και φτάνουμε στο λαογραφικό μουσείο, όπου ο υπεύθυνος φωνάζει κάποιον κάτοικο που μιλάει ελληνικά και μας κάνει τη ξενάγηση. Με θαυμασμό αλλά και περηφάνεια για τις κοινές ρίζες των προγόνων μας, ακούω τις περιγραφές του ενώ βλέπουμε τα εκθέματα από τη καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής τον περασμένο αιώνα. Γεμάτοι από συναισθήματα, κλείνει η ξενάγηση και φεύγουμε ξανά για το Οτράντο, το δεύτερο λιμάνι του Νότου μετά τον Τάραντα, όπου ξεκινούσαν για τους Άγιους Τόπους οι ιππότες στις Σταυροφορίες, που στην αρχαία ελληνική ονομάζονταν Υδρούς. Το Οτράντο είναι το κοντινότερο σημείο στην Αλβανία, απέχοντας μόνο 60 ναυτικά μίλια από την απέναντι στεριά! Ήλιος ωραίος και ώρα για ένα καφεδάκι απέναντι από το κάστρο και κολατσιό, γιατί το ταξίδι μας συνεχιζόταν κατά μήκος της ακτής της Αδριατικής, μέχρι το νοτιότερο άκρο του τακουνιού της μπότας, στο ακρωτήριο της Αγίας Μαρίνας της Λεύκας (Santa Marina di Leuca), αρχαίος οικισμός και αυτός γνωστός για τα κανάτια του. Η διαδρομή εξαιρετική, συνδιασμός Γαλλικής Ριβιέρας και Αδριατικής, ο δρόμος επαρχιακός μέσα από τα χωριουδάκια με πολλές στροφές και μοναδική θέα στο πέλαγο! Μια ώρα αργότερα φτάνουμε στη Λεύκα με τον φάρο της να ορίζει το τοπίο, στάση για φωτογραφίες και ξεκούραση και ενώ ο καιρός φορτώνει, βάζουμε αδιάβροχα και κατευθυνόμαστε προς τη Καλλίπολη, το αρχαίο λιμάνι στο κόλπο του Τάραντα, που πλέον ονομάζεται Gallipoli. Μετά το τοπίο της Αδριατικής, φεύγοντας από τη Λεύκα, το τοπίο αλλάζει και πάλι ενώ πηγαίνουμε προς Καλλίπολη και γίνεται πιο πεδινό, ενώ στο δρόμο μας βρίσκει και ένα πέρασμα βροχής και αέρα που στο δρόμο που κινούμαστε το καταλαβαίνουμε αρκετά, γιατί τα μποφόρ δεν αστειεύονται πάνω στις μηχανές.
Σουρουπώνει και φτάνουμε Καλλίπολη, μια όμορφη ναυτική πολιτειούλα που θυμίζει Ναύπακτο, ενώ έχει μια χερσόνησο με το παραδοσιακό της οικίσμό να φυλάσσεται από το τοπικό κάστρο στην είσοδο της χερσοννήσου. Κάνουμε τη βόλτα μας στη χερσόννησο, ενώ ο Ιχνηλάτης μου λέει πως του θυμίζε τη παλιά πόλη των Χανίων και τη Κέρκυρα, ενώ έχουμε λίγο χρόνο να σταματήσουμε για να χαζέψουμε και να πάρουμε τα αναμνηστικά μας. Επιστροφή στο Λέτσε, μπάνιο και ύπνος, γιατί στο τέλος της ημέρας, η μπατάρ ήταν όντως χαμήλ!

Τρίτη 25 Μαρτίου 2014



9 πμ. Πρωινό και μέχρι τις 11 που θα φεύγαμε από το ξενοδοχείο, πάμε πεζή στο κέντρο του Λέτσε για βόλτα και σουβενίρ, ενώ βλέπουμε τη πόλη και τα μνημεία της υπό το φως του ήλιου και κάτι μέσα μου λέει πως αυτή η αίσθηση της ανθρώπινης πολιτείας που έχει, μου αρέσει! Φορτώνουμε και πάλι τον Σκαραβαίο, φοράμε τον εξοπλισμό μας και φεύγουμε κατά τις 12 για το Μπρίντιζι, αφού το βράδυ αναχωρούμε για Ελλάδα. Η διαδρομή είναι πάλι από δρόμους εκτός μεγάλων οδικών αρτηριών και έτσι μπαίνουμε και βγαίνουμε στα χωριά προς το Μπρίντιζι με χαλαρή διάθεση και χαμηλές ταχύτητες. Φτάνοντας ξανά στον προορισμό μας, όλη η ομάδα κάνουμε τον γύρο της πόλης και πάμε να βγάλουμε φωτογραφίες στο Μνημείο όλων των Μαχών στη παραλία απέναντι και να ξεκουραστούμε. Με μια ιταλίδα στην είσοδο που μιλούσε σαν καταρράκτης και προσπαθώντας να συνεννοηθούμε πόσα άτομα θα ανεβούμε στη κορυφή του μνημείου, επτά από εμάς ανεβαίνουμε και αντικρύζουμε την πανοραμική θέα της πόλης αλλά και της θάλασσας στο βάθος! Απίστευτη αίσθηση, ενώ ο οδηγός από την Αλεξανδρούπολη, βγάζει την ελληνική σημαία από τις αποσκευές του και φωτογραφιζόμαστε σαν άλλοι «κατακτητές» με θέα το Μπρίντιζι. Άραγμα για καφέ και κολατσιό σιτσιλιάνικη τυρόπιτα στη καφετέρια απέναντι από το μνημείο, ενώ το απόγευμα έχει ήδη φανεί και έχουμε όρεξη να κάνουμε και άλλα, πριν αναχωρήσουμε με το πλοίο. Επιστροφή στο κέντρο της πόλης, περπάτημα στο ιστορικό κέντρο και ενώ έχουμε μια ώρα ακόμα στη διάθεσή μας, με τον Ιχνηλάτη φεύγουμε να ανακαλύψουμε τον περίφημο Καθεδρικό του Μπρίντιζι, με τα σπουδαία ψηφιδωτά. Με αρκετή περιπλάνηση τον ανακαλύπτουμε μέσα στη παλιά πόλη, με ιστορία από τους Μεσαιωνικούς χρόνους, όπως και τα κτίσματα τριγύρω του και με θυρεούς ιπποτικών οικογενειών στερεωμένους στην είσοδο. Μπαίνουμε και βλέπουμε στα αριστερά μας ένα ορθόδοξο παρεκκλήσι, με την σωρό του Αγίου Θεοδώρου να κείται στη σαρκοφάγο του και βυζαντινές εικόνες να την πλαισιώνουν, δίπλα από της Καθολικής τεχνοτροπίας αγάλματα. Προχωράμε προς τη Colona Romana, τη ΡωμαΙκή Κολώνα που εντοπίσαμε στην αρχή του ταξιδιού μας, ερείπιο της αψίδας του τέλους της Αππίας Οδού στο λιμάνι και η θέα του λιμανιού και της θάλασσας από ψηλά, είναι πολύ ατμοσφαιρική. Ενώ περπατάμε στο πλακόστρωτο προς το σημείο συνάντησης, αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε το πρώτο παγωτό της σεζόν και μάλιστα ιταλικό! Μπαίνουμε στο ζαχαροπλαστείο και ενώ χαζεύουμε τις γεύσεις, ο Ιχνηλάτης με ρωτάει τι είναι το Zuppa Inglese, η Αγγλική σούπα δλδ, ένα γνωστό στην ιταλία γλύκισμα κι ενώ προσπαθώ να του πω, ο υπάλληλος μας εξηγεί στα ελληνικά γιατί είναι Έλληνας που εργάζεται εκεί και με εκπλήττει ευχάριστα! Παίρνουμε από ένα κυπελλάκι με πανδαισία γεύσεων και καθόμαστε στη παραλία για να το απολαύσουμε, λίγο πριν πάρουμε πάλι τις μηχανές μας για να κατευθυνθούμε στο λιμάνι.
Μπαίνουμε στο πλοίο ενώ έχει ήδη βραδυάσει, δένουν τις μηχανές στο χώρο των αυτοκινήτων που παρκάραμε, πάλι της Πάτρας μπροστά και της Ηγουμενίτσας πίσω, ενώ η αντίστροφη μέτρηση ήδη είχε αρχίσει για την αναχώρησή μας. Χαιρετιθήκαμε με τους μοτοσυκλετιστές που γνωρίσαμε σε αυτή την εκδρομή, κάναμε τις συζητήσεις μας για το τι θα θέλαμε να κάνουμε σε επόμενη ευκαιρία και πήγαμε στη καμπίνα μας, γιατί ο δρόμος της επιστροφής για εμάς από Πάτρα, ήταν πραγματικά μακρύς.

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014

11 πμ. Εμείς και ο πόνος μας στο πλοίο, αφού είχε φύγει το σύμπαν στην Ηγουμενίτσα, ήπια τον τελευταίο ιταλικό καπουτσίνο λάτε ντεκαφεϊνάτο της εκδρομής και περιμέναμε να αράξουμε στη Πάτρα το μεσημέρι. Δυο η ώρα πατήσαμε το πόδι μας στα πάτρια εδάφη, ενώ το σήμα είχε ήδη γυρίσει στα ελληνικά δίκτυα.  Η Super Tenere έφυγε καπάκι για Κιάτο, ενώ εμείς κάναμε τη βόλτα μας στη Πάτρα, φάγαμε νοστιμότατα στο Mr. Burger και πέντε το απόγευμα ξεκινήσαμε να γυρίσουμε Αθήνα. Οι εντυπώσεις από το δρόμο βέβαια, μοιραίες, καθώς από Πάτρα πουθενά δεν θυμίζει δρόμο ταχείας κυκλοφορίας η Εθνική Οδός, γι’ αυτό και σκεφτόμουν πως αν είχαμε τις υποδομές της Ιταλίας, θα είμασταν η καλύτερη χώρα του κόσμου! Στάση στο Ζευγολατειό για ένα σύντομο διάλειμμα και πενήντα λεπτά μετά, με άνεση είμαστε Αθήνα, ενώ η ώρα έχει πάει οκτώ. Η Ιταλία ξαναζεί μέσα μου και θα ζει για πολύ καιρό ακόμα, αφού για μένα αυτό το ταξίδι ήταν ένα όνειρο ζωής που έγινε πραγματικότητα, γιατί το πιστέψαμε και 1250 χλμ μετά, τα καταφέραμε!

Τα highlights του ταξιδιού στη Νότια Ιταλία:
- Η καλή οδική σήμανση
- Το καλό οδόστρωμα 
- Η οδηγική παιδεία των αυτοκινητιστών
- Ο σεβασμός και η τήρηση των κανόνων οδικής συμπεριφοράς
- Η καλής ποιότητας βενζίνα (από 1,65 έως 1,74€ που βάλαμε)
- Η φιλική συμπεριφορά των Ιταλών απέναντί μας και το ταπεραμέντο τους (εμείς είμαστε πιο Βαλκάνιοι)
- Η δυνατότητα που παρέχει αυτή η χώρα για οδική εξερεύνηση
- Ο καφές που ξεχωρίζει (αν και άλλα πίνουμε εμείς και άλλα εννοούν αυτοί) και η κουζίνα τους
- Η κουλτούρα του Νότου που μοιάζει με τη δική μας, καθότι μεσογειακοί λαοί
- Ο τρόπος που προσέχουν την εμφάνιση και τον εαυτό τους οι Ιταλοί
- Η μοτοπορεία που διεξήχθει χωρίς προβλήματα, ούτε για το σκούτερ αλλά ούτε και για εμάς
- Η ύπαρξη αρχηγού/συνοδού και βοηθού και η εμπερία των άλλων οδηγών σε μοτοταξίδια 
- Τα σκούτερ οι Ιταλοί τα έχουν για τη πόλη και οδηγούν μεγάλες μηχανές για τουρισμό. Τα 125-150 κυβικά κάνουν θραύση
για αστική μετακίνηση, κάποια 300άρια, σπάνια 500άρια, καθόλου Integra, Burgman 650 ή SRV, X10.
Kymco είχε, Sym τίποτα, η Yamaha πάει καλά και οι Ιταλικές μάρκες. Εκεί το σκούτερ είναι τρόπος μετακίνησης, όπως και η Βέσπα. 
Εμείς εδώ είμαστε πιο παθιασμένοι και με τα αυτοκίνητα, αλλά και με τα δίτροχα που οδηγούμε...


© Marialena, 1/4/2014

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

Ένα βράδυ ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων, και του είπε:

Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.

Ο ένας είναι το Κακό
Είναι:
· ο θυμός 
· η ζήλια 
· η θλίψη 
· η απογοήτευση 
· η απληστία 
· η αλαζονεία 
· η αυτολύπηση 
· η ενοχή 
· η προσβολή 
· η κατωτερότητα 
· τα ψέματα 
· η ματαιοδοξία 
· η υπεροψία 
· το εγώ

Ο άλλος είναι το Καλό
Είναι:
· η χαρά 
· η ειρήνη 
· η αγάπη 
· η ελπίδα 
· η ηρεμία 
· η ταπεινοφροσύνη 
· η ευγένεια 
· η φιλανθρωπία 
· η συμπόνια 
· η γενναιοδωρία 
· η αλήθεια 
· η ευσπλαχνία 
· η πίστη στο Θεό 

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: «Ποιος λύκος νικάει;» Ο γέρος Ινδιάνος απάντησε απλά... «Αυτός που ταΐζεις.»

σ.σ. Με αυτά τα αποστάγματα σοφίας, να ευχηθώ Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους όσους αυτή η αναφορά στην αιώνια πάλη μεταξύ καλού και κακού έχει κάτι να τους πει!

Marialena, 30/4/2013

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

ΠΕΡΙ ΈΡΩΤΟΣ


Νομίζω πως τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη Γιορτή των Ερωτευμένων, βιώνω μέσα μου έναν ακόμα καταναγκασμό, (δεν ξέρω αν έχω πολλούς ή λίγους, αυτό εξαρτάται), αυτόν της θλίψης. Θλίψη για το γεγονός ότι παρότι έχω έναν ρομαντικό προσανατολισμό στο να βλέπω τα θέματα της καρδιάς, για μια ακόμη φορά θα προσγειωθώ στη πραγματικότητα, με τον δικό μου, σκληρό και άπονο τρόπο.

Τη συγκεκριμένη μέρα, κανόνισα το απόγευμα να πάω στον οφθαλμίατρο μου για να κάνω μια ακόμη μικροεπέμβαση στο μάτι μου, που είναι απαραίτητη και έπρεπε να γίνει ούτως ή άλλως αυτές τις ημέρες. Η διαδικασία αυτή από μόνη της, με βάζει σε φάση που έχω να φροντίσω το ματάκι, μετεγχειρητικά για να εξελιχθεί δίχως επιπλοκές, γι’ αυτό και μοιραία, στρέφω το ενδιαφέρον μου στο να πάνε όλα καλά.

Θα μου πει τώρα κανείς: «Μα καλά χριστιανή μου, βρήκες και εσύ την ημέρα να κάνεις την επέμβαση, αφού καίγεσαι και καλά για τον Άγιο Βαλεντίνο…» Έλα μου ντε, τι να ανταπαντήσω, ό,τι αν είχα αντιστάθμισμα, δεν θα καθόμουν να με τρώει προκαταβολικά και μετά φόβου Θεού θα έκανα τον καταναγκασμό μου λιγότερο φοβικό?

Επειδή δυστυχώς η χαρά στη ζωή μου συνδέεται με υπέρβαση δύσκολων και επίπονων καταστάσεων, σε κάθε περίπτωση που απαιτεί συνειδητή μετατόπιση στην επίγνωση της στιγμής, η πρώτη μου αντίδραση είναι φόβος και κρύψιμο από τον ίδιο μου τον εαυτό. Όχι, ότι δεν χαίρομαι, στιγμές και πράγματα που έρχονται, δεν επικροτώ ανθρώπους που χαίρονται ή εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους με ανάλογο τρόπο, αλίμονο, δεν είμαι αρνητική σε αυτό, απλά όσον αφορά εμένα, κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο.

Το να έχει κανείς όρεξη, διάθεση, κίνητρο εσωτερικό και εξωτερικό, να γιορτάσει, να χαρεί τις μικροχαρές της ζωής, για μένα αυτό είναι ανεκτίμητο! Είναι εκ φύσεως πλούσιοι άνθρωποι και δεν μιλώ για απόκτηση χρημάτων και υλικών αγαθών, αλλά για τη ψυχή που αντί να έχει έλλειμμα, έχει πλεόνασμα γιατί το νιώθει, έτσι απλά!

Ο σύντροφός μου κάποια στιγμή το προηγούμενο σαββατοκύριακο μου πρότεινε να με συνοδεύσει εκείνος στον οφθαλμίατρο και να πω την αμαρτία μου, χάρηκα για τη προθυμία του να το κάνει. Αν θα το κάνει ή όχι τελικά, εξαρτάται από τη δική του διάθεση, γι’ αυτό και χθες το βράδυ που συνάντησα τη νύφη μου και με ρώτησε σχετικά, μου πρότεινε να με πάνε με τον αδελφό μου στο γιατρό και ομολογώ πως και μόνο στη σκέψη, τους χρωστώ ευγνωμοσύνη για τη πρόθεσή τους!

Να σταθώ στη σχέση του αδελφού μου με τη γυναίκα του που γιορτάζουν τις επετείους τους με τρυφερότητα. Κάθε χρόνο της γνωριμίας τους, ανταλλάσσουν ένα μικρό δωράκι αγάπης μεταξύ τους, πράγμα που με συγκινεί αφάνταστα, γιατί εγώ το φοβάμαι σαν το διάολο να το έχω. Κι όπως μου είπε η νύφη μου τις προάλλες, όταν με ρώτησε πως θα γιορτάσω τον Βαλεντίνο και εγώ το έκανα γαργάρα, απαντώντας ότι χαίρομαι που το γιορτάζουν εκείνοι, μου ανταπάντησε πως φυσικά και δεν περιμένουν τη 14η Φεβρουαρίου για να γιορτάσουν την αγάπη τους και έχει απόλυτο δίκιο! Για όνομα αν δεν ίσχυε στη σχέση τους κάτι τέτοιο…

Ψεύτικη ή ψευδεπίγραφη αφορμή για τόνωση της αγοράς, με την προσφορά γλυκών, λουλουδιών και δώρων, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, έχει καθιερωθεί να θυμίζει ότι είναι μια ακόμα ευκαιρία να εκφράσουμε στους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας αυτά που νιώθουμε, για εκείνους. Με λόγια απλά, με μια χειρονομία, με τον δικό μας μοναδικό τρόπο, να δείξουμε την αγάπη μας, γιατί αυταπόδεικτο δεν είναι τίποτα. Λουλούδι είναι η αγάπη που τη θρέφει ο έρωτας, τη θεριεύει το πάθος, τη ποτίζει η συντροφικότητα και το μοίρασμα μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής.

Γι’ αυτό λοιπόν, σαν θα ξημερώσει η 14 Φεβρουαρίου, κάντε τη διαφορά στη σχέση σας. Πείτε ένα «Σ´ αγαπώ» στον άνθρωπό σας, δώστε του ένα λουλούδι, κάντε του μια έκπληξη, μοιραστείτε μαζί του μια στιγμή ευτυχίας, ξεφύγετε από τα καθημερινά και τα τετριμμένα, γιατί αυτό που δίνεις στον άλλον γυρίζει πολλαπλάσια σε εσένα! Φιληθείτε τρυφερά, κάντε σωματική επαφή αγγίζοντας τον άλλον, κάντε έρωτα, κάνετε όμορφα μωρά, χορέψτε κάπου οι δυο σας, ακόμα και με μουσική από το ραδιόφωνο στο καθιστικό του σπιτιού σας ή βάζοντας το αγαπημένο σας τραγούδι να παίζει. Αφήστε του ένα μήνυμα να το βρει όταν γυρίσει από τη δουλειά, φτιάξτε του μια κάρτα μόνο για εκείνον. Πάρτε του μια καρδουλάτη σοκολάτα και φάτε τη μισή μισή, χαζογελώντας σαν παιδιά, πείτε σ’ αγαπώ και εννοήστε το, φίλες και φίλοι, σαν να μην υπάρχει αύριο ή αν υπάρχει αύριο, να είναι όλο δικό σας!

Και εμείς, όλοι οι υπόλοιποι, θεατές στην ευτυχία σας, θα ακούμε αφιερώσεις που χτυπούν κατευθείαν στη καρδιά και συνοδεύονται από τραγούδια αγάπης που ντύνουν την αγάπη σας και τη δική μας μοναξιά κι ανάγκη να αγαπηθούμε δίχως να πονάμε, γλυκά και βασανιστικά, σαν το μαρτύριο του Ταντάλου. Στιγμές σαν κι αυτές, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τις κρατήσετε στη μνήμη σας, να τις προσθέσετε στο καλαντάρι της σχέσης σας, να έχετε να λέτε κάτι, σαν θα περάσουν τα χρόνια και θα αναπολείτε αυτά που σας έφεραν μαζί! Σαν να σας βλέπω να χαμογελάτε ήδη…

Να είναι η Αγάπη οδηγός σας, χρόνια πολλά σε όλους τους Ερωτευμένους!



© Marialena, 13/2/2013

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Dance me to the end of love...

Σήμερα το πρωί, πριν φύγω για το γραφείο ανοίγω τον υπολογιστή για να στείλω ένα μήνυμα και να γράψω τα Χρόνια Πολλά για τη Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη και να το μοιραστώ με τους φίλους και τις φίλες που η σημερινή ημέρα σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γι’ αυτούς, όπως και για μένα.

Και τότε η Μοίρα, η Ροή των Πραγμάτων, με φέρνει αντιμέτωπη με αυτό που τόσα χρόνια περιμένεις και τόσα χρόνια στρέφεις τα μάτια αλλού, γιατί η ζωή συνεχίζεται, γιατί η ζωή δεν μπορεί να μένει στο κάπως, κάπου, κάποτε, αλλά κρατά μόνο τον απόηχο των συναισθημάτων που ένιωσες για τον άλλον, εκείνη τη στιγμή, ως τον δικό σου προσωπικό σου θησαυρό.

Είδα μπροστά μου την εξομολόγηση ενός ανθρώπου για μια γυναίκα που άγγιξε τη ψυχή του πριν φύγει σαν τον άνεμο από τη ζωή του. Είδα τη γλύκα του έρωτα, τη συντριβή των προσδοκιών και την ευχή να είναι καλύτερα χωρίς εκείνον στη ζωή της. Είδα το απέλπιδο σενάριο ότι η αγάπη όλα τα κατακτά, έστω και για το απειροελάχιστο που τείνεις το χέρι και λες στον άλλον άνθρωπο και να του ανοίγεις τη καρδιά σου, γιατί σε άγγιξε, σε ιντρίγκαρε, σε ώθησε να συνδεθείς μαζί του εκεί που βρίσκεται το ιδανικό μέρος της ευτυχίας σου, έστω και αν προδικάζεται η δυστυχία μέσα από τις επιλογές σου.

Κι έπειτα η φυγή, η ξέχωρη πορεία και αυτός που μένει πίσω για να θυμάται, για να επιθυμεί, να μελαγχολεί και να ποθεί αυτό που αποτελεί το μόνο της ψυχής του το απάγκιο…

Τον έζησα αυτόν τον έρωτα κάποτε, όσο τον άντεξα και όσο μου δόθηκε η ευκαιρία, πριν ανοίξει τα φτερά του και πετάξει και εκείνος μακριά και αυτή η εξομολόγηση ήρθε να με αφυπνίσει ξανά. Από το πρωί, προσπαθώ να μπω στη σκέψη του, στην επανάληψη των «τυχαίων»  αυτών συμπεριφορών που οδηγούν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Τη φυγή, την εγκατάλειψη και την αίσθηση του μοιραίου.

Θα πω ότι χαίρομαι που τον είδα να έχει ζήσει αυτό το «θεϊκό άγγιγμα», την επικοινωνία στο επίπεδο που μόνο οι άνθρωποι που έχουν πάει εκεί ξέρουν πως είναι. Εκεί που η Πλάση ολάκερη σου παραδίνεται μέσα στη γαλήνη της Ευτυχίας, εκεί που οι δυο άνθρωποι γίνονται Ένα, ως «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» του Δημιουργού τους. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να το ζήσουν, οι περισσότεροι αρκούνται σε σταλάγματα ευτυχίας για να θρέψουν τη ψυχή που έχει μάθει να αρκείται στα λίγα και τα οφθαλμοφανή.

´Ήθελα να του πω  «αχ, καρδούλα μου, πόσο σε καταλαβαίνω…», μα αυτά τα πράγματα δεν λέγονται, ούτε γράφονται, ειδικά όταν οι παλιές αγάπες είναι κομμάτι της ζωής του καθενός μας και καλύτερα να μένουν στο συρτάρι της καρδιάς που ανοίγει μονάχα κάθε φορά που ένα ερέθισμα, μια θύμηση, τον φέρνει ξανά στο νου.

Εύχομαι στην ανηφοριά της ζωής του καθενός μας, να υπάρχει και το πλάτωμα όπου λαχανιασμένος ή αποκαρδιωμένος από τις προκλήσεις, βρίσκεις το δέντρο που σου προσφέρει τη σκιά του, τον άνθρωπο που θα σε δροσίσει με την καλοσύνη της καρδιάς του, εκεί όπου η καρδιά μπορεί να χτυπά ελεύθερα νιώθοντας την Αγάπη να την πλημμυρίζει!

Όταν συναντάς μοναδικούς μέσα στην ιδιαιτερότητά τους, ανθρώπους, ξέρεις πως τίποτε δεν έρχεται τυχαία στο διάβα μας. Η φώτιση συχνά έρχεται όταν εγκαταλείπουμε τη πεπατημένη και τα εγκόσμια, αυτά που μας κρατούν δέσμιους μιας πραγματικότητας που αντί να μας ωθεί να αυτοπραγματωθούμε, μας περιορίζει στο να υπομένουμε καρτερικά, αυτόν τον βίο τον ανυπόστατο.

Ούτε εγώ μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου όσα πρωτόγνωρα έζησα μαζί του, τότε. Δεν γίνεται γιατί είναι πια κομμάτι της προσωπικής μου ιστορίας, αυτής που με έφερε μέχρι εδώ, σήμερα. Στη πορεία και εξιδανικεύσεις υπάρχουν και αποσπασματικές μνήμες σε ένα ιδιοτελές σενάριο, για να ενισχύσεις το ιδανικό πριν τη συντριβή, το ανύποπτο, που ήταν όμως τετελεσμένο.

Η ζωή όμως προχωρά και δεν συγκρίνεται, το πριν με το μετά, το τότε με το σήμερα. Βρίσκω τον εαυτό μου συχνά, όταν με καταλαμβάνει η ανάγκη της επαφής εκ των έσω, η επικοινωνία που δεν εκφράζεται με λόγια, παρά μόνο με τους χτύπους της καρδιάς, να στρέφομαι στον σύντροφό μου και να του λέω «Μ’ αγαπάς?» και να περιμένω να ακούσω τον ήχο της φωνής του, για να με καθησυχάσει, να σταλάξει στη καρδιά μου μια σταγόνα γαλήνης και ηρεμίας, μέσα από αυτήν την επιβεβαίωση.

Εμείς οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, οι συμπορευτές και δεν το λέω εγωιστικά αυτό, εμείς που βαδίζουμε το μονοπάτι της ζωής μας, μοναχικά, ωθούμενοι από τα βιώματα και τις προδιαθέσεις μας, έχουμε καταλάβει πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ρόδα, όμως δεν παύουμε να αναζητούμε το δικό μας Βασίλειο του Άβαλον, εκεί που ο Βασιλιάς Αρθούρος του μύθου, θα ανακαλύψει το δικό μας κρυμμένο Άγιο Δισκοπότηρο της ολοκλήρωσης της ύπαρξής μας.

Πολλά ματωμένα γόνατα, πολλές λοξοδρομήσεις στο μονοπάτι της αποκάλυψης και ο Κακός ο Δράκος, να καραδοκεί για να αρπάξει κάποιο από τα κομμάτια μας, ως τρόπαιο. Θα μας εξολοθρεύσει στο τέλος, το ξέρω, το έχουμε ήδη αποφασίσει από τη στιγμή που τον επιλέξαμε ως αντίπαλο στην αρένα που τα παίξαμε όλα για όλα, για να μας δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουμε εν ειρήνη και η μάχη αυτή δεν θα σταματήσει ποτέ, μέχρι να μας νικήσει, καρατομημένους από τον άνισο αγώνα που διαλέξαμε.

Επειδή ποτέ δεν πρόκειται να ζήσουμε αυτά που η φαντασία πλάθει ως σωσίβια λέμβο μπροστά στα αδιέξοδά μας και επειδή ανάμεσα στους συμβιβασμούς και τις ήττες, υπάρχει το νερό στη πηγή που λέγεται Αγάπη και Δύναμη για Ζωή, αυτό το «Μ’ αγαπάς?», είναι για μένα το σωσίβιό μου, το κράτημα του χεριού να μην σκοντάψω όταν δεν βλέπω στο σκοτάδι, όταν είμαι η Μαριαλένα με τις αδυναμίες και την άγαρμπη εξισορρόπηση με την αποδοχή της αναπηρίας, ως κομμάτι της ζωής μου, από ένα σημείο κι ύστερα. Ναι, αυτό το «Μ’ αγαπάς?» είναι η σανίδα σωτηρίας μου.

Αν μπορείς να με καταλάβεις, αν μπορείς να δεις πίσω από όσα μπορώ και δεν μπορώ να σου εκφράσω, όσα παραδέχομαι και όσα με ξεσκίζουν, όσα κατάφερα και όσα δεν προσπάθησα καν να τα κάνω πραγματικότητα, από τον φόβο της καταβαράθρωσης, κράτα μονάχα μια κουβέντα από μένα, σαν αντίλαλος στη σιωπή ενός ιδιαίτερου ανθρώπου και δες το χέρι μου να ψάχνει να σ’ αγγίξει. «Μ’ αγαπάς?»

Marialena, 14/11/2012
(ήταν μέρες που το ένιωθα και σήμερα το εξέφρασα καρδούλα μου…)

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

I wonder where you are


Καλησπέρα…
Ναι, σε εσένα μιλάω, εσένα απέναντί μου. Δεν με αναγνωρίζεις? Το είδωλό σου είμαι ή να πω καλύτερα εσύ είσαι το είδωλό μου στον καθρέφτη. Κοίταξέ με, κάνε εσύ τη πρώτη κίνηση, σε παρακαλώ, ναι… κοίταξέ με τα μάτια μου, σαν να ήτανε δικά σου. Δε ξέρω γιατί, αλλά θέλησα απόψε να σου μιλήσω ξανά, μετά από καιρό. Να σου πω που όταν γύρισα από το γραφείο και βγήκα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, ενώ ο ήλιος έλουζε ακόμα τη πλάση και φώτιζε με το θερμό του φως το τοπίο, ένιωσα τόσο έντονα την ανάγκη να σου εκμυστηρευθώ αυτό που ακούω χρόνια μα προσπερνούσα με συγκατάβαση, μη αντιλαμβανόμενη το νόημα αυτής της διαπίστωσης: Ο πλούτος υπάρχει μονάχα στα συναισθήματα και μάλιστα σε αυτά που δημιουργείς την ευκαιρία να τα μοιράζεσαι, αυτό αισθάνθηκα τη στιγμή εκείνη που η ματιά μου περιπλανήθηκε στα οικεία σημάδια στο χώρο, μέσα στον ανεπαίσθητο χρόνο της μιας και μοναδικής στιγμής. Κι έπειτα σκαρφάλωσε στο μυαλό μου η μελωδία του τραγουδιού



i wonder were you are 
i wanna know were you are 
i need to find the love i once had for you 
i wonder were you are...

γιατί «..ζωή που δεν μοιράζεται, είναι ζωή κλεμμένη…» που λέει και η Ελευθερία η Αρβανιτάκη. Θέλω να παραδεχτώ πως αισθάνομαι ευάλωτη, ευσυγκίνητη, ευαίσθητη, ανασφαλής και ανώριμη, ώρες ώρες. Ναι, με όλα αυτά μαζί πάει και η γυναίκα χταπόδι, που εξυπηρετεί, βοηθά, συντρέχει, κατανοεί, φτιάχνει πράγματα, βρίσκει λύσεις, κάνει ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω, γιατί δεν μπορεί την υπερέκθεση για ένα μπράβο ή ευχαριστώ που θέλει να ακούσει, αλλά δεν της χρωστάει κανείς να της το χαρίσει, έτσι που έχουμε μάθει να ζούμε. Αυτήν εδώ τη γυναίκα έχεις απόψε απέναντί σου, αντικατοπτρισμέ μου. Θα ήθελα να με αντίκριζες χαμένη μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, να ακουμπώ το κεφάλι μου γλυκά, αφημένη στη ζεστασιά του κορμιού του συντρόφου μου, μέχρι να σβήσω αποκαμωμένη. Θα μου πεις τώρα, στιγμή είναι αυτή που ενσαρκώνω με τη φαντασία μου, όπως τόσες άλλες, χιλιάδες, εκατομμύρια στιγμές στη ταινία της ζωής του καθενός μας. Γι’ αυτή τη συλλογή στιγμών ζούμε, τη συρραφή στο θυμικό μας ετερόκλητων αναμνήσεων και διαφορετικών συναισθημάτων που διαπλάθουν στο μυαλό το φανταστικό μας σενάριο. Ναι, δεν θα διαφωνήσω σε αυτό που λες, να προσθέσω κιόλας πως αυτή η συλλογή στιγμών εκτίθεται πάνω στο τρένο της αδιάκοπης πορείας στο χρόνο, της βουτιάς στον χωροχρόνο, τον άχρονο και αδιερεύνητο συνάμα. Θέλω να σου μιλήσω για πολλά, όσα τόσον καιρό δεν εύρισκα τις λέξεις για να τα χρωματίσω, όσα σαν σκιές περιπλανιόταν μέσα μου και καλύπτονταν από ένα πέπλο αορατότητας. «Ορατών τε πάντων και αοράτων» που αναφέρεται στο Σύμβολο της Πίστεως. Σε αφήνω με το φυτίλι να σιγοκαίει και τη Νύμφη της Έκφρασης να καιροφυλακτεί να δώσει το κλειδί σε μια ακόμη «αποκάλυψη» εντός μου. Το φεγγάρι γεμίζει, το πρόσεξες?
Καληνύχτα…
Marialena, 28/9/2012