Ο χρόνος επηρεάζει με πολλούς τρόπους τον άνθρωπο, αλλά φοβάται μόνον ένα πpάγμα. Δεν τολμά ν'αγγίξει την αγάπη που είναι απλή κι αληθινή. Την κάνει ν'ανθίζει περισσότερο, όχι λιγότερο...
Prem Rawat
Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλούμε στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί με αφορμή την έκδοση του Λευκώματος αφιερωμένου στην Ένωση "Μαζί για το Παιδί" ευγενική προσφορά της εταιρείας ΤΙΤΑΝ.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί
τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009 και ώρα 20:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο "Λεωνίδας Κανελλόπουλος", στην Ελευσίνα, οδός Δραγούμη (πλησίον Ι.Κ.Α.), τηλ. 210-55 37 302.
Σε αυτό το link θα βρείτε χάρτη & οδηγίες για το πως θα πάτε:
Χρειάζεται να τιμήσουμε αυτή την τόσο σημαντική πρωτοβουλία δίνοντας το παρόν στην εκδήλωση.
Από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης "Μαζί για το Παιδί"
ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ Αγίου Θωμά 14, Αθήνα 11527 τηλ. 210 77 82 281 fax 2107482664 Web: www.mazigiatopaidi.gr
σ.σ. Και η δική μας η χαρά είναι μεγάλη που πραγματοποιείται αυτή η εκδήλωση, καθώς 14 παιδιά, μέλη και φίλοι της Πανελλήνιας Ένωσης Αγώνος Κατά του Νεανικού Διαβήτη, έχουν προσφέρει τις ζωγραφιές τους για την έκθεση και θα είμαστε όλοι εκεί για να καμαρώσουμε τις δημιουργίες τους! Σας περιμένουμε!
Μάλτα, η Μελίττη των αρχαίων Ελλήνων, καθώς στο ξερικό της έδαφος παράγονταν μέλι και το όνομα αυτό την ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Το σύμπλεγμα των επτά νησιών, από τα οποία κατοικούνται τα τρία μεγαλύτερα, η Μάλτα, το Γκότζο και το Κομίνο, που συνδέονται μεταξύ τους με ακτοπλοϊκή συγκοινωνία.
Η Μάλτα, αυτή η κουκκίδα στον χάρτη της Μεσογείου, μεταξύ Σικελίας στον Βορρά και Τυνησίας στον Νότο, κατοικήθηκε από τα προϊστορικά χρόνια και συνεχίζει να είναι μια ζωντανή χώρα, μέχρι και σήμερα. Από τα εδάφη της λόγω της στρατηγικής της θέσης, ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική, την έκανε να αποικηθεί από τους Αρχαίους Έλληνες, τους Φοίνικες, τους Καρχηδονίους, τους Ρωμαίους, τους Άραβες, τους Γάλλους και τέλος τους Άγγλους, από τους οποίους απέκτησε την ελευθερία της το 1964 και είναι πλέον Προεδρευόμενη Δημοκρατία.
Η γλώσσα τους είναι επηρρεασμένη από την αγγλική, την ιταλική, την αραβική και δημιουργούν στο αυτί του ανύποπτου επισκέπτη μιαν αίσθηση πολυπολιτισμική. Οι Μαλτέζοι μιλούν τη τοπική διάλεκτο, αλλά και αγγλικά απαραιτήτως, όπως και μιαν ακόμα ευρωπαϊκή γλώσσα, πριν ακόμα αποφοιτήσουν από το σχολείο. Λαός βαθιά θρησκευόμενος, κατά πλειοψηφία είναι Ρωμαιοκαθολικοί στο θρήσκευμα και έχουν πολύ ισχυρή την αίσθηση της πίστης μέσα τους. Η χώρα είναι γεμάτη από μεγαλοπρεπείς ναούς αφιερωμένους σε διαφόρους αγίους και με την ευκαιρία της εορτής τους κάθε χρόνο, οι γειτονιές σημαιοστολίζονται με τα τοπικά εμβλήματα και γίνονται λιτανείες με περιφορές των αγαλμάτων των αγίων ή της Παναγίας μέσα στις ενορίες με κάθε επισημότητα και κατάνυξη από τους πιστούς που ακολουθούν.
Litany in Malta, Valetta
Η πρώτη στάση στην περιήγηση της Μάλτας, είναι η μεσαιωνική πόλη της Μντίνα, της πρώτης πρωτεύουσας του νησιού που πήρε το όνομά της από τους άραβες κατακτητές. Χαρακτηριστικό της πολιτείας αυτής είναι οι δαιδαλώδεις διάδρομοι μέσα στο κάστρο που προστάτευαν τους κατοίκους της καστροπολιτείας από την αφόρητη ζέστη, αλλά και προσέφεραν δίοδο διαφυγής από τις επιθέσεις.
Mdina, Malta
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως στη πορεία του προς τη Ρώμη, το 60 μ.Χ. ο Απόστολος Παύλος, ο Απόστολος των Εθνών πέρασε και από τη Μάλτα και μάλιστα επειδή ήταν θύμα ναυαγίου που τον ξέβρασε στις ακτές της Μάλτας, έμεινε στο νησί και δίδαξε τα Λόγια του Κυρίου στους γηγενείς κατοίκους που έκτοτε, ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό και σε ανάμνηση της επίσκεψης του Αγίου Παύλου, τιμούν τη μνήμη του σε κάθε ευκαιρία.
Η πόλη αυτή είναι επίσης γνωστή για την αργυροχρυσοχοοϊα αλλά και τις κατασκευές από φυσητό γυαλί που μπορεί κανείς να πάρει από τα εκθετήρια στις παρυφές της πόλης σε προσιτές τιμές. Νόμισμα της Μάλτας ήταν η Λίρα, που από το 2007 αντικαταστάθηκε με το ευρώ, αλλά διατηρεί μια πολλή καλή ισοτιμία, που ισούται με αυτήν την αγγλικής λίρας.
Valetta, Malta
Σημείο αναφοράς στην ιστορία της Μάλτας αποτελεί το γεγονός ότι οι Ιωαννίτες ιππότες μετά την φυγή τους από τους Αγίους Τόπους μετά την Τέταρτη Σταυροφορία και αφού επιχείρησαν να μείνουν στη Κύπρο για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, στη συνέχεια έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στη Μάλτα που έκτοτε έγινε η βάση του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη με σύμβολο τον οκτάγωνο σταυρό στο οικόσημό τους, που έδειχνε τις οκτώ εθνικότητες που αποτελούσαν το τάγμα των Ιωαννιτών.
Η πρωτεύουσα Βαλέττα, πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της Jean de la Valette, ιππότη του Τάγματος και είναι κατασκευασμένη σε απόλυτο σχέδιο πόλεως, έτσι που να αερίζεται από τη θάλασσα και κάθετα αλλά και οριζόντια. Μνημείο πλέον της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, προσφέρεται για περιήγηση με τα πόδια, για να δει κανείς τα κτήρια της Αγγλοκρατίας, τους Κήπους που αποτελούν όαση δροσιάς αλλά και ευχάριστη βόλτα με θέα τη θάλασσα, όπως και τις χαρακτηριστικές γειτονιές με τα πολύχρωμα πολυόροφα σπίτια που φιλοξενούν μικροσκοπικές αυλές και γλάστρες που τις αντικρύζεις καθώς περνάς από μπροστά τους.
Όταν επισκευθήκαμε τις φυλακές της πόλης στον Μεσαίωνα, έκπληκτοι διαπιστώσαμε πως σε μια πλάκα σε έναν τοίχο έγραφε πως παρά τα βασανιστήρια, ένας Έλληνας που είχε καταδικαστεί για μικροκλοπές, κατόρθωσε να διαφύγει τυλιγμένος μέσα σε κουβέρτες στα άπλυτα. Πραγματικά αυτός ο άγνωστος πρόγονος επιβεβαίωνε τα γονίδια της φυλής ότι "ο τράχηλος του έλληνος ζυγό δεν υπομένει!"
Ίσως ο τίτλος του Βασιλιά της Ποπ, να ήταν το ίδιο μοιραίος για τον Michael Jackson, όπως ο Βασιλιάς του Ροκ εν Ρολ υπήρξε για τον Έλβις Πρίσλεϋ 30 και παραπάνω χρόνια πριν.
Στο γραφείο σήμερα πληροφορήθηκα έκπληκτη τα νέα του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον, δίχως στην αρχή να το πιστεύω ότι συνέβη. Ήταν γνωστό πως δεν ήταν καλά εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά η είδηση του θανάτου του από καρδιακή προσβολή έσκασε στα αυτιά μου, ως κεραυνός εν αιθρία.
Το μυαλό μου γύρισε, καθώς το συνειδητοποιούσα όσο περνούσε η ώρα, στα τραγούδια του Τζάκσον που με έχουν σημαδέψει σαν άνθρωπο, μιας και η δική μου η γενιά υπήρξε από εκείνες που μεγάλωσαν με το να τον βλέπουν να μεταμορφώνεται από ταλέντο σε σούπερ σταρ.
Ο Michael Josef Jackson, το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας, γεννήθηκε σε μια φτωχή περιοχή του Νότου, στο Gary της πολιτείας της Indiana. Ο πατέρας Τζάζεφ, ήταν εκείνος που έσπρωξε τα μεγαλύτερα παιδιά του να δημιουργήσουν κατ' αρχήν τους Jackson 5 και στη συνέχεια τους Jacksons, όταν "είδε" πως τα παιδιά του είχαν ταλέντο στη μουσική και ήταν στη μόδα τα σχήματα των εγχρώμων τραγουδιστών όπως των Supremes της Diana Ross.
The Jackson 5- Never Can Say Goodbye
Jackson five-Blame it on the boogie
Ο μικρός Μάικλ, εισχώρησε στο γκρουπ σαν παιδί θαύμα από τη νηπιακή του ηλικία και ήταν η ατραξιόν των παραστάσεων, όταν ξεχώριζε ανάμεσα στα αδέλφια του στη σκηνή. Σύντομα η δημοτικότητα των Τζάκσονς εκτινάχτηκε και ο Μάικλ στην εφηβεία του έκανε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το Off the Wall το 1979.
Off the Wall Medley Live - History Tour
Όμως, ήταν το 1982 που η προσωπική του καριέρα του απογειώθηκε όταν σε παραγωγή Quincy Jones, ο Μάικλ κυκλοφόρησε το καλύτερο άλμπουμ του 20ου αιώνα στη μουσική Ποπ, το Thriller. Με βίντεο κλιπ που είχαν άρτια σκηνοθεσία, υπόθεση και πλοκή, ο νεαρός Τζάκσον κατέπληξε τα πλήθη με τα επτά Νο 1 σίγκλ που κυκλοφόρησε από τη συγκεκριμένη δισκογραφική του δουλειά, που ακόμα και σήμερα ακούγεται όπως τότε, με επιτυχίες όπως το ομώνυμο τραγούδι, το Billie Jean, Dirty Diana, Why, κλπ.
Michael Jackson Thriller 25 Tribute Part 1
Michael Jackson Thriller 25 Tribute Part 2
Ακολουθεί το άλμπουμ Bad, για να εδραιώσει τον πρώτο έγχρωμο περφόρμερ στη παγκόσμια μουσική σκηνή, που τραγουδούσε και χόρευε με τον δικό του μοναδικό τρόπο, το σήμα κατατεθέν του, το Moonwalking, ή αλλιώς το Περπάτημα στη Σελήνη. Σε αυτό το άλμπουμ τραγουδά και σφραγίζει με την ερμηνεία του τραγούδια όπως το Bad, Smooth Criminal, The Way You Make Me Feel, κ.ά.
Michael Jackson - Liberian Girl (Hot Version)
Όμως σε αυτή τη δουλειά βρίσκονται δύο από τα τραγούδια που με έχουν σημαδέψει προσωπικά και τα έχω μέσα στη καρδιά μου. Το I just can't stop loving you & το Man in the Mirror. Το πρώτο, γιατί είναι από τα πλέον ερωτικά τραγούδια που έχει τραγουδήσει και η αισθαντική του ερμηνεία αγγίζει τη καρδιά με την δύναμη του ερωτικού λόγου και της τόσο προσωπικής του ερμηνείας, κατόρθωσε να είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια αγάπης που σε συνεπαίρνουν.
Michael Jackson - Bad - I Just Can't Stop Loving You
Michael Jackson - Man in the mirror
Το Man in the Mirror, θυμάμαι όταν το πρωτόπαιζε η ΕΤ3 με τον Λευτέρη τον Κονγκαλίδη στα πλατώ, με έκανε να κλαίω από συγκίνηση, νεαρή έφηβη πια. Αυτό που χρησιμοποιώ ως ένα από τα μότο μου είναι παρμένο από αυτό το τόσο συναισθηματικό τραγούδι. "If you want to make the world a better place, take a look at yourself and make that change".
Τη περίοδο εκείνη παντρεύτηκε τη κόρη του Έλβις, Lisa Marie Presley, με την οποία χώρισε λίγο αργότερα, λόγω ότι οι επαγγελματικές υποχρεώσεις τους κρατούσαν μακριά, αλλά η αλήθεια ήταν ότι ο Μάικλ πάντα ήταν ένα μεγάλο παιδί που ένιωθε άνετα ανάμεσα στα παιδιά και όχι στους ενηλίκους που του θύμιζαν τον καταπιεστικό πατέρ φαμίλια.
Ζούζε στη Καλιφόρνια σε ένα μεγάλης έκτασης πάρκο, τη Neverland, γεμάτη από παιχνίδια κάθε είδους, ζώα και κάθε τι που είχε στερηθεί ως παιδί. Όταν φιλοξενούσε παιδιά στην έπαυλη, έπαιζε και κοιμόταν μαζί τους σαν συνομίληκός τους, ενώ κάποιοι γονείς το εκμεταλλεύτηκαν αυτό, για να αποκομίσουν από τον ίδιο τεράστια ποσά με τον εκβιασμό της παιδεραστίας στο πρόσωπό του, κατηγορία για την οποία αθωώθηκε αργότερα.
Παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο την Debbie Row, μιαν αυστραλέζα νοσοκόμα που του συμπαραστάθηκε και μαζί της απέκτησε τα τρία του παιδιά, που όμως δεν έζησαν μαζί ως οικογένεια, αλλά την αντάμοιψε πλουσιοπάροχα για να αφήσει την κηδεμονία σε εκείνον.
O Prince Michael, η Paris Michel και ο Blanket, μεγαλώνουν στη σκιά του διασήμου πατέρα τους, προστατευμένα από τα φώτα της δημοσιότητας, που όσο ζούσε ο Μάικλ Τζάκσον τραβούσε πάνω του όντας ο Βασιλιάς της Ποπ.
Η υγεία του εξαιτίας των διαφόρων επεμβάσεων κοσμητικών αλλά και επανορθωτικών που είχε κάνει από την ηλικία των 25 ετών και μετά, αλλά και καταστάσεων που περνούσε είχε επιβαρυνθεί αρκετά, ενώ η λάμψη του είχε ξεθωριάσει στους νεότερους ακροατές. Σχεδιάζε να πραγματοποιήσει μια παγκόσμια περιοδεία με εμφανίσεις στην Αρένα 02 του Λονδίνου, όμως ο θάνατος τον πρόλαβε από ανακοπή καρδιάς ξημερώματα Παρασκευής, σε ηλικία 50 ετών. Ο Michael Josef Jackson είναι πια ένας ακόμη μύθος στο μουσικό παγκόσμιο στερέωμα, μιας και έφυγε νωρίς. Ο Πήτερ Παν της ποπ, το αιώνιο παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ, πέθανε πριν προλάβει να γεράσει.
Προβλέπω πως εκτός από την Graysland, τον τόπο προσκυνήματος του Elvis Presley, παρόμοια φαινόμενα λατρείας θα παρατηρηθούν και για το μνήμα του Michael Jackson. Ο Βασιλιάς της Ποπ, θα ζει στις καρδιές των εκατομμυρίων θαυμαστών και κοινού της μουσικής του στα πλάτη της γης, μιας και όσοι από εμάς μεγάλωσαν τη δεκαετία του '80, ένα κομμάτι τους ντύθηκε με τους ήχους του Πιο Ξεχωριστού Ειδώλου της Ποπ. Αν η Madonna ήταν τότε στα μάτια μας "Σαν τη Παρθένο" (Like A Virgin) που προκαλούσε με τα σεξουαλικά της υπονοούμενα, ο Michael Jackson ήταν ο πιο λευκός έγχρωμος που το ταλέντο του σε άφηνε άφωνο όταν εμφανιζόταν επί σκηνής.
Για το τέλος, θέλω να κλείσω αυτό το αφιέρωμα στην εφηβεία μας μέσα από το περίφημο τραγούδι του 1985, το We Are The World, που με μια πλειάδα μουσικών για τις ανάγκες του φιλανθρωπικού οργανισμού USA for Africa.
We Are The World - Michael Jackson Lionel Richie Cindy Lauper Steve Wonder & Other
Η συγκίνηση με ξεπερνά, συγχωρέστε με σταματώ να γράφω, γιατί τα λόγια είναι απλά περιττά από εδώ και μπρος...
Παράξενη μέρα η χθεσινή. Αιτία της τα νέα από τη διεθνή κοινότητα που έφτασαν στα αυτιά μου μέχρι σήμερα το πρωί. Η πρώτη είδηση έφτασε το βράδυ, όταν η γνωστή ηθοποιός Farrah Fawcett, στα 62 της έχασε τη μάχη με τον καρκίνο που είχε κάνει μετάσταση στο συκώτι.
Πρώτη δημοτικού πήγαινα, όταν η σειρά των "Αγγέλων του Τσάρλυ" του Άαρον Σπέλινγκ μεσουρανούσε στη διεθνή τηλεόραση. Τα καλλίγραμα κορίτσια ήταν ίσως οι πρώτες λυγερόκορμες υπάρξεις που λατρέψαμε σαν εικόνες, αφού θυμάμαι ολοζώντανα πως είχα ένα γαλάζιο τετράδιο ιλουστρασιόν, που στη πρόσοψη είχε τις τέσσερις φωτογραφίες των ηρωϊδων που πόζαραν με στυλ του τέλους της δεκαετίας του '70 με τα περίστροφα στο χέρι. Πρώτη δημοτικού και τις αντίκρυζα και τις θαύμαζα για τον δυναμισμό τους! Η Φάρα Φώσετ με το ομώνυμο στυλ μαλλιών, με το φωτεινό της χαμόγελο, την περίφανη κορμοστασιά, συνέχισε να σταδιοδρομεί και μετά από την αποχώρησή της από την σειρά, χαρίζοντάς μας κάποιες ταινίες όπως θα διαπιστώσετε στη φιλμογραφία της ηθοποιού. Η Τεξανή από το Corpus Christy, με την πλούσια κόμη, έγινε σύμβολο θηλυκότητας για εκατομμύρια γυναίκες σε όλον τον κόσμο στη δεκατία του '70 και του '80 ενώ μετά τον γάμο της με τον γνωστό ηθοποιό Lee Majors που έληξε το 1982, ζούσε με τον σύντροφό της Ryan O' Neil και είχαν αποκτήσει τον 24 ετών Redmont, που ως ακόμα ένα παιδί των σταρς του Hollywood, έχει προβλήματα με τον νόμο και τα ναρκωτικά.
Θα την θυμόμαστε για τον καρκίνο που διεγνώσθη το 2006 και έκτοτε ξεκίνησε τη προσωπική της μάχη τόσο με την αρρώστεια, αλλά και με την αφύπνιση του κοινού μέσα από ένα ντοκυμαντέρ με θέμα την αντιμετώπιση της νόσου. Ο σύντροφός της Ράιαν Ο'Νηλ, δεν πρόλαβε να την παντρευτεί, όπως της είχε προτείνει πρόσφατα, αλλά ήταν πάντα κοντά της στην άνιση πάλη με τον καρκίνο. "Την αγαπώ, δήλωσε, ειδικά από τότε που αρρώστησε, την αγαπώ κάθε μέρα και περισσότερο..." λόγια ενός άνδρα που σαν ακόμα ένα "Love Story", την ταινία που είχε πρωταγωνιστήσει μαζί με την Alie Mc Graw, έμοιαζε σαν να ξαναζούσε το σενάριο αυτή τη φορά, στη πραγματικότητα.
Farrah Fawcett, image by cinematicpassions.files.wordpress.com
Robert Frost (1874–1963). Mountain Interval. 1920.
1. The Road Not Taken
TWO roads diverged in a yellow wood, And sorry I could not travel both And be one traveler, long I stood And looked down one as far as I could To where it bent in the undergrowth; 5
Then took the other, as just as fair, And having perhaps the better claim, Because it was grassy and wanted wear; Though as for that the passing there Had worn them really about the same, 10
And both that morning equally lay In leaves no step had trodden black. Oh, I kept the first for another day! Yet knowing how way leads on to way, I doubted if I should ever come back. 15
I shall be telling this with a sigh Somewhere ages and ages hence: Two roads diverged in a wood, and I— I took the one less traveled by, And that has made all the difference. 20
σ.σ. Δύο δρόμοι...
αυτός της αρετής και αυτός της κακίας, αυτός της επιθυμίας και αυτός της λογικής, η διττή φύση του ανθρώπου που εκφράζεται μέσα από τη διαδικότητα της ύπαρξής μας, της απόφασης που λαμβάνεται μέσα από δύο παραμέτρους.
"Δύο δρόμοι χώρισαν σε ένα δάσος και εγώ πήρα αυτόν που ήταν ο λιγότερο ταξιδεμένος και αυτό έκανε όλη τη διαφορά"
Πήρε στα χέρια της ακόμα έναν ταξιδιωτικό οδηγό με τα ταξίδια του καλοκαιριού, καθώς περίμενε τη σειρά της σε ένα ιατρείο. Εικόνες θαλασσινές, γεμάτες από τα τοπία της Ελλάδας ξεπρόβαλλαν μπροστά της, ενώ χάζευε τις φωτογραφίες από τα αφιερώματα μέσα στο περιοδικό και προσπαθούσε να διακρίνει τη ζωντάνια της κάθε εικόνας στο φυσικό της περιβάλλον, που πρόβαλλαν σε αντίθεση με τον χώρο αναμονής που καθόταν.
Έξαφνα, μια εικόνα την έκανε να παγώσει τον χρόνο γύρω της. Η τοποθεσία της έμοιαζε γνωστή και έσκυψε καλύτερα να την δει. "Παναγία Θαλασσινή" έγραφε από κάτω η λεζάντα και εκείνη ξανακοίταξε καλύτερα την εικόνα. Μια εκκλησίτσα χτισμένη στα βράχια μιας απόκρυμνης ακτής λουσμένη από το αιγαιοπελαγίτικο φως, κόντρα στους ανέμους που την μάστιγωναν στου καιρού τα περάσματα.
Έκλεισε για λίγο τα μάτια και θυμήθηκε που την είχε ξαναδεί. Καλοκαίρι ήταν και τότε και ο ήλιος έκαιγε στο μεσουράνημά του. Είχαν πάρει το αυτοκίνητο και ακολούθησαν μια ορεινή διαδρομή που κατέληξε σε ένα ξέφωτο με θέα τη θάλασσα. "Που πάμε?" τον ρώτησε εκείνη, "θα δεις, ακολούθησέ με" της απάντησε εκείνος και την έπιασε από το χέρι. Κατηφόρησαν ένα χωμάτινο μονοπάτι για αρκετή ώρα, ανάμεσα σε κλαδιά και πέτρες που ξεφύτρωναν από το έδαφος. Εκείνος ήταν μαθημένος σε χωμάτινες διαδρομές, όντας φυσιολάτρης και σκαρφάλωνε συχνά στα βουνά, εκείνη όμως δεν ήταν τόσο εξοικειωμένη με την ορειβασία, οπότε κατέβαινε όπως μπορούσε το δύσβατο μονοπάτι.
Έχοντας τα λιόδεντρα που έστεκαν στις απόκρυμνες άκριες του μονοπατιού ως βοήθημα, κατηφόρησαν προς τη χαράδρα αρχικά χωρίς τίποτε να φαίνεται στον ορίζοντα. Δεν άργησε όμως να φανερωθεί μπροστά τους η σκεπή μιας μικροσκοπικής εκκλησίτσας που έκανε αντίθεση με το μπλε της θάλασσας και το πράσινο των φύλλων των δέντρων στο βάθος. Τα βήματά τους, τους οδήγησαν σε ένα μικρό ξέφωτο που έγλυφε κυριολεκτικά το κύμα, σε μια παλιά εκκλησία φυτρωμένη λες από τον ίδιο τον Θεό ανάμεσα στα απόκρυμνα βράχια και την ακροθαλασσιά.
image by Marialena, 2008
"Πως σου φαίνεται το τοπίο?" τη ρώτησε, ενώ με θαυμασμό εκείνη αντίκρυζε για πρώτη φορά αυτόν τον απομονωμένο κολπίσκο στο νησί. "Δεν φανταζόμουν πως υπάρχει τέτοιο μέρος!" του απάντησε ενθουσιασμένη. "Έλα να πάμε λίγο πιο κάτω, στην ακτή να σου δείξω κάτι..." την προσκάλεσε και με προσοχή ανάμεσα από τα γλυστερά βράχια την οδήγησε λίγο παρακάτω. Μπροστά τους πρόβαλλε μια καταβόθρα, ένας φυσικός σχηματισμός από πέτρες στην ακτή, που από μέσα της ανέβλυζε ένας πίδακας από νερό. "Το βλέπεις αυτό?" της είπε. "Είναι φυσική κατάληξη του γλυκού νερού που εισρέει στη θάλασσα, έλα να μπούμε μέσα στην λιμνούλα".
Έβγαλε τα ρούχα του και μπήκε μέσα στον σχηματισμό του νερού. Έβγαλε και τα δικά της και με αδαμιαία περιβολή και οι δύο βούτηξαν καθώς ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει, αφού το μεσημέρι είχε περάσει εδώ και ώρα. Μια παράξενη αίσθηση την κατέκλυσε καθώς το θαλασσινό νερό, αναμιγνύονταν με το γλυκό προκαλώντας ρεύμα μέσα σε λίγα τετραγωνικά. Η γαλήνη του τόπου αυτού, ο παφλασμός των κυμμάτων παραδίπλα, εκείνη και εκείνος, σαν τους πρωτόπλαστους να αγκαλιάζονται και να φυλιούνται μέσα στην απόλυτη ησυχία. Το πάθος μέσα τους φούντωσε και το υγρό στοιχείο ήταν ο σύμμαχός τους για να έλθουν πιο κοντά.
Την πήρε στην αγκαλιά του και την κρατούσε εκεί όσο το νερό έντυνε τη γύμνια τους. Τον κοίταξε με νόημα, ένιωσε σαν την Εύα μέσα της, η Γυναίκα στην Πρώτη Ενανθρώπιση. Έσφιξε τα χέρια της στον λαιμό του, οι στιγμές αυτές δεν χωρούσαν λόγια περιττά. Έσβησε τη ματιά της στη δική του και τα χείλη τους ενώθηκαν ανταλλάσσοντας μανιασμένα φιλιά λαγνείας. Της χάιδευε τα μαλλιά, τον λαιμό, τη πλάτη, το στήθος που έτρεμε έτσι νοτισμένο κόντρα στο κορμί και τον αέρα. Άρχισε να τον μαλάσσει στους ώμους και να κατεβαίνει προς τη σπονδυλική του στήλη, κατέβασε το χέρι της χαμηλότερα. Εκείνος έκανε να τραβηχτεί, μα δεν αντιστάθηκε τελικά στο χάδι της. Τον θώπευε στην γενετήσια περιοχή του, νιώθοντας την ορμή του να προβάλλει όσο συνέχιζε να τον αγγίζει.
"Σταμάτα..." της έκανε ασθμαίνοντας. Του έγνεψε αρνητικά και συνέχισε, "θέλω να σε κάνω ευτυχισμένο" του απάντησε και σε λίγο το όργανό του σπαρτάρισε στη παλάμη της. Ένιωσε ικανοποιημένη και γύρισε να τον φιλήσει απαλά στα χείλη. "Σου άρεσε?" του ψιθύρησε στο αυτί, ενώ εκείνος είχε ανακτήσει την αναπνοή του και τη φίλησε με νόημα. "θα σου δείξω" της απάντησε και τότε ήλθε η δική της σειρά να χαθεί στο άγγιγμά του μέσα στη λιμνούλα. Ρίγη διαπέρασαν το κορμί της καθώς εκείνος την πυροδοτούσε να ερεθίζεται όλο και περισσότερο. Ένας βαθύς αναστεναγμός ξέφυγε από τα σωθικά της καθώς σκιρτούσε στα χέρια του, παραδωμένη στην έξαψη της επαφής τους.
Καθώς τα πυροτεχνήματα μέσα της είχαν πια πάψει, ένιωσε να κρυώνει, εκείνος έκανε μια βουτιά από τα διπλανά βράχια στη θάλασσα και εκείνη βγήκε έξω να σκουπιστεί. Έβαλαν τα ρούχα τους ξανά και ανέβηκαν στο πλάτωμα της εκκλησούλας. Της άνοιξε τη πόρτα και μπήκαν μέσα στον ναϊσκο. Παναγιά η Θαλασσινή λοιπόν, μια κουκκίδα στον χάρτη που έκρυβε παμπάλαιες εικόνες, προσφορά των πιστών στη Κυρά της Θάλασσας, στην Προστάτιδα των Ναυτικών του νησιού. Τα κεριά μύριζαν κερύθρα και στην άκρη είχε και κάποια προσευχητάρια αφημένα.
Έκαναν τον σταυρό τους και έμειναν για λίγο μέσα στον χώρο. Το λευκό του Αιγαίου φώτιζε απαράμιλλα το μπλε της θάλασσας παραδίπλα. Πήρε ένα προσευχητάρι στα χέρια της, έριξε ένα νόμισμα στη σχισμή και το πήρε μαζί της στη τσάντα της. Οι κόμποι του θα της χρησίμευαν για τις ώρες που το λευκό κομποσχοίνι, θα την έφερνε ξανά στην Παναγιά τη Θαλασσινή με το νου της. Έκατσαν για λίγη ώρα ακόμα στο προαύλιο και έφαγαν το προσφάι τους, η ζέστη είχε κόψει αρκετά, ο ήλιος έκαιγε σαφώς πια λιγότερο.
Κίνησαν για τον δρόμο της επιστροφής, ενώ εκείνη γύριζε όλο πίσω το κεφάλι της για να δει ίσως για τελευταία φορά, τον τόπο της Εδέμ της. Δεν ήθελε τίποτε άλλο, μόνον εκείνον στην αγκαλιά της και αυτό που ζούσε μαζί του εκείνο το καλοκαίρι. Έφτασαν ιδρωμένοι από την ανάβαση στο αυτοκίνητο, καθώς ο τρούλος είχε πια χαθεί από το οπτικό τους πεδίο και το μέρος ήταν όπως αρχικά το πρωταντίκρυσε το πρωί. Ελιές, βουνά και στο βάθος το Αιγαίο Πέλαγο να σταφταλιάζει κόντρα στον Φωτεινό Δίσκο που έδυε μέσα της.
Της κρατούσε το χέρι στην επιστροφή καθώς οδηγούσε προς τη πόλη, την άγγιζε τρυφερά συνέχεια και στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου ακουγόταν ερωτικά τραγούδια που είχε επιλέξει εκείνος για να ακούσουν καθ' οδόν. "Όλα σε θυμίζουν, γλυκά κι αγαπημένα, πράγματα δικά σου καθημερινά..."
Μια άγνωστη φωνή την επανέφερε στην πραγματικότητα. "Ο γιατρός σας περιμένει, μπορείτε να περάσετε", την ειδοποίησε η γραμματέας και εκείνη έκλεισε το περιοδικό βιαστικά. Η καρδιά της είχε χτυπήσει ακανόνηστα πάλι στη σκέψη του, σε όσα έζησαν δίχως να τα χορταίνει όσο ήταν μαζί. "Έρχομαι, ευχαριστώ" απάντησε, ενώ σηκώθηκε από τη θέση της και προχώρησε στα ενδότερα. Η Παναγιά η Θαλασσινή ήταν πάντα μαζί της σε εκείνο το προσευχητάρι που δεν είχε βγάλει ακόμα από την τσάντα της, σε ανάμνηση όσων έζησε στον Παράδεισο, έστω και για μια στιγμή, όσο κοιτάς μια φωτογραφία σε ένα ταξιδιωτικό αφιέρωμα...
Marialena, 7-17/6/2009 (σ.σ. πόσο εύκολο είναι άραγε να παραδωθούν στη Λήθη, όσα ποθείς να ζήσεις?)
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ 1950
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο. Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ΄τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες - μα ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία. Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή. Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες. Δεν έχεις καιρό δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου. Δε θα διστάσεις. Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο. Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς. Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον. Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο. Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη . Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία. Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν τα μαλλιά σου δε θα γερνάς. Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό. Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη : Ειρήνη σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου. Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον. Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
My truth is yet to be revealed to the eyes of those who dare to seek it!
Join me in one of the most thought provoking adventures of discovering what lies beneath the lines of my self-driven but not necessarily self-centered blogs! What does "Marialena" mean?
Click here!
Αναρτήσεις
