Κάποτε ήμουν ο Τάνταλος...

1η Δεκέμβρη σήμερα. Μπήκαμε στο τελευταίο μήνα του χρόνου, για σκέψου! Κάποτε η έλευση των γιορτών με γέμιζε με συναισθήματα θλίψης, έλλειψης χαράς, το στρες των εορτών που το λένε. Η χαρά μ' είχε αφήσει από παιδί ακόμα και κίνησε το δρόμο της χώρια. Στα 18 μου πέθανε παραμονή Χριστουγέννων η γιαγιά μου η Ελένη κι εμείς κακήν κακώς τα μαζέψαμε τα στολίδια. Από τότε ο πατέρας μου δε ξανάθελε δέντρο στο σπίτι, ευκαιρία ζήταγε θαρρώ κι η μάνα μου που τα Χριστούγεννα ήταν η γιορτή που έδινε τα ρέστα της, ενώ ποτέ δεν έλεγε ότι της άρεσαν, πάντα στόλιζε το σπίτι γιορτινά, όπως κάνουν οι παλιές νοικοκυρές, με τα σεμεδάκια της, τα κρεμαστά της στεφάνια στη πόρτα για καλή τύχη, τα κρεμμύδια κρεμασμένα στο παράθυρο της κουζίνας πάλι για καλή τύχη του νέου χρόνου και φωτάκια, φωτάκια στο πεύκο, φωτάκια στη πορτοκαλιά, φωτάκια στο μπαλκόνι, φωτιζόταν το κατά τ' άλλα άχρωμο σπίτι, έτσι όπως το χαν φτιάξει και διακοσμήσει.

Πέρσι με πλάκωσε το μαύρο σκοτάδι, απ' όλες τις πλευρές και μέσα μου κι έξω μου  και παντού. Δε γινόταν αλλιώς, οι απώλειες δεν αφήνουν περιθώριο να στολίσεις, εκτός αν έχεις παιδιά στο σπίτι που δε σου φταίνε σε τίποτα να ζουν στη μαυρίλα, αλλά παιδιά σ' αυτό το σπίτι δεν ευτυχίσαμε να δούμε, εκτός από εκείνα των νοικάρηδών μας που μεγάλωσαν στο σπίτι μας κάποτε. Φέτος όμως, εκεί που καθόμουν και κλαιγόμουν με τον εαυτό μου (τι πρόσφορο!), κάτι μέσα μου μ' έκανε ν' αλλάξω στάση. Πήρα μια λεντοταινία που είχα για μικρό δέντρο και τη στόλισα πάνω από το γκαράζ, να ανάβει και να φωτίζει λίγο την αυλή. Μου άρεσε αυτό! Πήγα σήμερα να ψάξω τα φώτα στην αποθήκη, βρήκα μιαν ακόμα σειρά από φώτα που την έβαζε η μάνα μου στο μπαλκόνι και δούλευε! Τη πήρα και έφαγα δυο ώρες να τη περάσω στα κάγκελα, αλλά το κανα κι αυτό να δώσω λίγο λάμψη, να μη ζω στο μαύρο, μέρες που έρχονται.

Προχθές πήγα στο σούπερ μάρκετ και εκεί που έψαχνα να βρω τα τρόφιμα, έπεσα πάνω στα Χριστουγεννιάτικα! Υπέροχα στολίδια από ξύλο τράβηξαν τη προσοχή μου, ενώ άλλοι πελάτες ήδη ψώνιζαν. Πήρα για τον τοίχο ένα κρεμαστό που γράφει Welcome friends και έχει διακόσμηση φιγούρες των Χριστουγέννων και τρία μικρά ξύλινα δεντράκια που τα έβαλα πάνω στο καλό τραπέζι που δε κάθεται πια κανείς, αλλά είπα πως έτσι θα κάνω φέτος το σπίτι, λίγο πιο γιορτινό, λίγο πιο χαρούμενο, για μένα πια... Εκεί που έψαχνα να βρω τα φώτα στην αποθήκη, ήταν και το στεφάνι που κρέμαγε η μάνα μου με κάθε μεγαλοπρέπεια στην είσοδο. Η χρονιά που έγραφε πάνω του ήταν το 2015, τελευταία φορά που έκαναν στην Αθήνα γιορτές οι γονείς. Μετά κενό, εκείνοι αλλού κι εγώ μέσα σε μπερδεμένες καταστάσεις και ανατροπές στη ζωή μου, έκανα φέτος κάτι πια για μένα...

Πρωί Σαββάτου, 1η Δεκέμβρη και σηκώθηκα ψιλοσκουντούφλα, να δω τι καιρό κάνει έξω και για να κάνω δουλειές του σπιτιού που χρειαζόμουν να τις κάνω. Σκούπισμα, πλυντήριο, άπλωμα, στόλισμα στο μπαλκόνι, μεσημεριανό φαγάκι, λίγη ξεκούραση, μαγείρεμα για να το βρω μπροστά μου για το γραφείο και να η κυκλοθυμία παρούσα καθώς νύχτωσε, καθώς πήρα τη μάνα μου να τη ρωτήσω μια μαγειρική συμβουλή και από πίσω ο πατέρας μου γκρίνιαζε ως συνήθως. Τι... ποιος είναι??? Αμάν βρε παιδιά, μια ερώτηση θέλω να κάνω και μου βγάζετε τη ψυχή, η σχεδόν μόνιμη επωδός μου σε τέτοιου είδους επικοινωνίες μαζί τους. Όταν δεν αντέχεις τη κακή διάθεση για εκατομμυριοστή φορά και θες απλά να μαγειρέψεις, γιατί η κυκλοθυμία σου σε βαραίνει απίστευτα και αρχίζεις και κάνεις σκέψεις απαισιόδοξες πάλι, δύσκολες που φανερώνουν έλλειψη κι όχι γαλήνη μέσα σου. Με μια τόσο δα αφορμή, είναι αρκετό να ξεπηδήσει πάλι ο Τάνταλος μέσα σου, που το πρωί σήκωνε τη Γη για να την ανεβάσει στη κορφή ενός βουνού σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία και το βράδυ μόλις το κατάφερνε να τη φτάσει στη κορυφή, κατρακυλούσε πάλι στη βάση του βουνού και ξανάρχιζε το μαρτύριο.

"Αν ήσουνα αγάπη δεν θα σ' άφηνα..." κολλάει πάλι το μυαλό στο ομώνυμο τραγούδι της Παπαρίζου και είσαι έτοιμη να πάρεις το μαστίγιο μέσα σου ν' αρχίσεις το αυτομαστίγωμα, γιατί κάπως πρέπει να τιμωρηθείς ψυχικά που σε βαραίνουν αυτές οι καταστάσεις. Εμ πως, δεν γίνεται αλλιώς, έτσι ξέρεις να κάνεις. Δε μιλάς, δε ξεσπάς, αλλά μέσα σου, ηφαίστειο, μπουρλώτο, τσουνάμι, να τα γαμήσεις όλα θες, να ησυχάσεις. Αφήνεις το φαΐ να κρυώσει στη κουζίνα και τρέχεις να κάτσεις να γράψεις τι σου κυκλώνει το μυαλό, γιατί αλλιώς θα παραμιλάς όλο το βράδυ στον εαυτό σου, γιατί αυτά τα γαμημένα Σαββατόβραδα, είναι τα πιο δύσκολα να περάσουν, ειδικά όταν σε πιάνει το δικό σου το "αφήστε με στη μοναξιά μου, όλα μου φταίνε". Άλλα σου φταίνε κούκλα μου, μ' αυτούς που έχεις μπλέξει, όχι εσύ, τι στο κόρακα...!

Κοιτάς έξω στο μπαλκόνι και σ' αρέσει που κάτι φωτάκια στο βάθος κάνουν το παιχνίδι τους. Μέσα στο βαθύ σκοτάδι, η νύχτα παίρνει χρώμα, το μαύρο έχει και μικρά λεντάκια που ανάβουν ρυθμικά, για έναν μήνα ακόμα και κάτι μέρες και σπάνε τη μονοτονία του κρύου καιρού το καταχείμωνο. Φέτος τα κατάφερες και τα έβαλες τα φώτα, κινητοποιήθηκες. Στόλισες κι όσο πατάει η γάτα το χώρο σου, πάλι καλά! Το ξεπέτσιασμα να δω πότε θα πάψεις να το κάνεις, κάθε φορά που σε βαραίνει η στεναχώρια και το μυαλό σου γυρίζει στα περασμένα, γιατί μόνον αυτά ξέρεις κι έχεις να θυμάσαι. Το πρωί που ξυπνάς συνέρχεσαι λες, ξεκινάς πάλι τον αγώνα, μέρα με τη μέρα κι ο χρόνος κυλάει αδυσώπητα, αδιαμαρτύρητα κι εσύ προσπαθείς να τον παρατηρείς, για να προλάβεις ν' αντιδράσεις, νομίζεις ε?

Αν ο Τάνταλος ζούσε στις μέρες μας, είμαι σίγουρη πως έχω πάρει τις καταβολές του, δεν εξηγείται διαφορετικά κάθε που βραδυάζει...

(c) Marialena, 01.12.2018

Οκτώβρης

Εγώ, το παιδί της Άνοιξης, αγάπησα τον Οκτώβρη, όπως αγάπησα εσένα, έλλειμμά μου, αλλοτινέ μου έρωτα. Γινάτι μου.

Αυτός ο γλυκός μήνας που στέκει ανάμεσα στο πριν και το μετά, κυριολεκτικά στη ζωή μου, όπως και στις εποχές, πριν το μικρό καλοκαιράκι, μετά λίγο πριν τον χειμώνα, ήλθε και έφερε στο μεσουράνημά του, μια μέρα που για μένα σήμαινε γιορτή κι υπόσχεση. Ήταν η 14 Οκτωβρίου αυτή η μέρα κι από το 2009 (σκέψου πόσος καιρός πάει, σχεδόν 10 χρόνια πια...), ήταν η μέρα της επετείου μου, της επετείου μας, η δική μας μέρα που γιορτάζαμε τον έρωτά μας.

Πάντα με τον φόβο στη καρδιά ζούσα, ακόμα κι όταν τον άφησα πίσω προς όφελος της προσμονής και της συναισθηματικής επένδυσης που έφεραν τα χρόνια της συμπόρευσης και οι υποσχέσεις σου ότι η ζωή μας θα έβαινε να σμίξει μετά από τόσο καιρό. Τότε ο φόβος της ασυμβατότητας έγινε επιλογή και μοίρα πως όταν θες κάτι, μπορείς να το καταφέρεις, μπορείς να φτάσεις ως εκεί που ονειρεύεσαι μαζί μ' εκείνον που στο ενέπνευσε, νόμιζες.

Κι ύστερα η πτώση του Ικάρου απ' τον ουρανό, το κάψιμο των κέρινων φτερών και η καταβαράθρωση. Ο αλκοολισμός σου που ισοπέδωσε τα πάντα, η έλλειψη σεβασμού στον εαυτό σου και σε μένα, ο αργός θάνατός σου ζωντανός και η έξοδος απ' τον Παράδεισο, που είχε πια μετατραπεί σε Κόλαση.

Φτου ξελευτερία, φτου και βγαίνω. Μετράω πια τις μέρες, τις εποχές, τις γιορτές, τις αφορμές και τις αιτίες χωρίς εσένα. Το μυαλό γυρίζει πίσω αναγκαστικά σε αυτή τη περίοδο του μετά και του πριν, σε πράγματα που ήταν οικεία, που είχαν δημιουργηθεί προσλαμβάνουσες, που είχαμε στιγμές και εμπειρίες που τις σηματοδούσαν. Θυμάσαι κάθε 14 του Οκτώβρη που έφερνες τούρτα στο σπίτι και ανάβαμε ένα κερί μαζί μ' ευχή, δική μας, προσωπική μας, ο καθένας έλεγε τις επιθυμίες του και εγώ το φοβισμένο πλάσμα, άρχισα να ξεθαρρεύω, να διεκδικώ, να ζητώ, πολλές φορές εις μάτην μπροστά από τον τοίχο που χες υψώσει στο να με κάνεις ευτυχισμένη, χάριν σε σένα, με την αγάπη σου κι εγώ με το άφημά μου, με τη δοτικότητά μου και τελικά με τη θυσία του Εγώ μου για σένα, γιατί έτσι νόμιζα ότι έκανα το σωστό, ότι έκανα το καλό, ότι έτσι κρατούσα την αγάπη μας ζωντανή. Μα πλανιόμουν, παραμυθιαζόμουν σε κάτι που ήδη είχε αρχίσει να σβήνει και να χάνεται, ω καημένη μου ζωή!

Θυμάσαι που για μας ήταν κάτι το ξεχωριστό αυτή η μέρα. Ήταν τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε μετά από ένα σύντομο φλερτ, για πρώτη φορά, εσύ μ' ένα ριγέ πουκαμισάκι λευκό γαλάζιο, ένα μελαχροινό αγόρι με ευγενικούς τρόπους και γλυκό χαμόγελο, κι εγώ η ζουμπουρλού με το ροδακινί μπλουζάκι που το χω ακόμα κρατημένο, που πήγαμε για καφέ για να γνωριστούμε. Μιλήσαμε με χιούμορ και συστολή κι ευγένεια, μα δε σου κρύβω με κέρδισες κι ας μην ήταν όλα ρόδινα και αναμενόμενα. Δυο νέοι άνθρωποι ήμασταν, με την επιθυμία να συναντηθούμε, να μοιραστούμε πράγματα κοινά και να γνωρίσουμε ο ένας στον άλλον τον κόσμο του. Εν αρχή ειν' το Χάος κατά τον Ησίοδο και εμείς γιατί ν' αποτελούμε εξαίρεση? Μου χες πει ότι δυο μέρες πριν είχες γενέθλια στις 12 και εγώ είχα ακριβώς έξι μήνες μετά, στις 12 τ' Απρίλη, ακριβώς απέναντι, για σκέψου.

Και μ' άρεσε που ήσουν γλυκός και ήρεμος άνθρωπος, άσχετα που δεν έβλεπα αυτά που ήθελα, νωρίς έλεγα είναι ακόμα, έβλεπα όμως άλλα που με τραβούσαν σε σένα, που να ξερα! Τυφλώνει ο έρωτας, αυτή η αίσθηση που σε τυλίγει όταν κάποιος δείχνει ότι του αρέσεις. Και σου άρεσα, ακόμα σου αρέσω, (ίσως σαν απωθημένο), αλλά δεν έφτανε αυτό, ποτέ δεν έφτανε. Σου άρεσα για το μυαλό και το κορμί μου και αυτή την κινητοποιό δύναμη που έφερνα στη ζωή σου που χε βαλτώσει και πάλι που να ξερα τι έκρυβε, το όμορφο αυτό αγόρι στη ψυχή του! Χριστέ μου.

Θυμάσαι που ήρθε η πρώτη φορά που γιορτάσαμε μαζί τα γενέθλιά σου και μετά την επέτειό μας με την τουρτίτσα απ' το ζαχαροπλαστείο και το κόκκινο τριαντάφυλλο, που έφερνες όσο ήθελες να με κατακτήσεις? Θυμάσαι που τραβούσαμε φωτογραφίες που τις έχω ακόμα, εσύ κι εγώ κάθε 14 του Οκτώβρη. Και στις αρχές ήταν έρωτας, μετά αμηχανία, μετά αγάπη και μετά για μένα ακόμα πιο βαθιά αγάπη με έναν έρωτα να περιμένει να συναντήσει τον δικό σου, εκεί που τον είχες κρύψει πνιγμένος στα προβλήματά σου και περίμενα η Πηνελόπη, περίμενα... μάταια πια.

Θυμάσαι που τα δωράκια μας ήταν μικρά, αλλά τα δίναμε σαν παιδιά ο ένας στον άλλον? Κι όταν οι θυσίες έγιναν μεγάλες, πολύ μεγαλύτερες απ' την αγάπη μας, θυμάσαι που αρχίσαμε να γονατίζουμε? Σκέφτεσαι άραγε τι έκανες και φτάσαμε στο γκρεμό? Τι έκανα κι εγώ μέσα στην απόγνωσή μου? Θυμάσαι τη τελευταία φορά που μου κανες έρωτα, πραγματικό έρωτα πόσα χρόνια πριν, εσύ κι εγώ μαζί αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι μας, εγώ να σου μιλώ τρυφερά, να σ' αγγίζω απαλά όπως μ' άρεσε και εσύ, να μου δίνεις ένα κομμάτι από σένα κάθε φορά, κάνοντάς με να λάμπω, όπως μου λεγες μετά? Κι ύστερα να γαληνεύουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου?

Λυπάμαι πολύ που δε φέρνω στο νου μου τη τελευταία μας 14 Οκτωβρίου. Σκοτάδι σκεπάζει τη μνήμη μου, συγχώρεσέ με... Μαζί μέναμε, σου χα πάρει δώρο ένα έμβλημα για τη μηχανή σου ίδιο με την ηλικία σου, στο προσέφερα και στο κόλλησα στον ανεμοθώρακα και βγάλαμε φωτογραφίες με σένα δίπλα φορώντας ένα άσπρο μπλουζάκι. Εσύ τις έχεις κρατημένες, όχι εγώ. Εγώ δεν ήμουν πουθενά εκεί. Εσένα ήθελα να βγάλω, να θυμάσαι. Εγώ είχα χαθεί μέσα στο πόνο του θανάτου του μικρού αδελφού λίγους μήνες πριν, του πέπλου του θανάτου που χε έρθει ανέλπιστα στη ζωή μας και αν δεν ήσουν εκεί, εγώ χανόμουν, όπως χανόμουν και μετά που έφυγες τόσο βίαια από τη ζωή μου. Σου ζητούσα μια ζεστή αγκαλιά να κουρνιάσω, να νιώσω ότι μπορείς να με κρατήσεις, μπορώ να νιώσω τη ζεστασιά σου, το νοιάξιμό σου, τη παρηγοριά σου, μα το ποτό σε είχε κερδίσει για τα καλά ξανά, ίσως και πάντα, όπως φαίνεται και οι αγκαλιές δεν ήταν πια ζεστές και αγαπουδερές, ούτε τα σώματά μας ζητούσαν το ένα το άλλο πια, ψυγείο εγώ, σε άμυνα κι εσύ ο αδιάφορος καμπόσος. Έφευγα κι έπινες, γύριζα και σ' έβρισκα τέζα. Αυτή ήταν η ζωή μας, μαζί με υπεκφυγές και δικαιολογίες και ψέματα, πολλά ψέματα που ξεπήδησαν απ' το σεντούκι σαν παγιδευμένα φαντάσματα που σε κυνηγούσαν απ' το παρελθόν. Ακόμα αυτά τα ψέματα σε παρηγορούν, ρίχνοντας το φταίξιμο στον άλλον κάθε φορά, όχι σε σένα, εσύ είσαι μια χαρά παλιάτσος που αναγεννιέσαι απ' τις στάχτες σου!

Γι' αυτό και δε θυμάμαι τι κάναμε πέρσι, τέτοια μέρα μαζί, αν πήρες γλυκάκι όπως παλιά, ή μείναμε περιτριγυρισμένοι στις συμφορές μας, στη κάθοδο προς τον Καιάδα. Δε θυμάμαι άλλο πια, συγχώρεσέ με. Θέλω μονάχα να τ' αφήσω πίσω μου, όσο κι αν έχουν μείνει μέσα μου αυτά τα κομμάτια της δικής μας ιστορίας, τώρα πια μόνο δικά σου και δικά μου σαν μνήμες και προσωπικές ιστορίες ανομολόγητες, που θα τις κουβαλάμε πάντα, στο πέρασμα του χρόνου με τη πατίνα που μοιραία θ' αποκτήσουν. όταν οι λεπτομέρειες πάψουν πια να ναι σημαντικές. ...
Ε Αγάπη μου? (πότε τ' άκουσες για τελευταία φορά και πότε θα το ξανακούσεις από χείλη ανθρώπου που σ' αγάπησε πολύ, πες μου...)



Αφού δε μιλάμε πια, δε μιλάμε...

(...και τι να πούμε πια, αφού η ζωή είναι αλλού, εκεί που ο καθένας μας αφήνεται να την κοιτά στα μάτια. Κι αυτό πίστεψέ με, είναι καλό πράγμα, αρκεί να βλέπει αυτό που τον πάει παρακάτω, όπου κι όπως κι αν είναι στραμμένη η ματιά, μη τη λήθη να χει το δικό της το μερίδιο, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου).

(c) Marialena, 14.10.2018 

Το Θρόισμα Τ’ Ανέμου

Όταν ξημέρωναν επέτειοι σαν του Αγίου Βαλεντίνου, ένιωθε άβολα. Ίσως γιατί είχε μεγάλη δυσκολία να προσαρμοστεί σ’ αυτό το κλίμα της γιορτής των Ερωτευμένων. Όχι γιατί δεν είχε αισθήματα, κάθε άλλο ήταν πάρα πολύ ευαίσθητη, αλλά γιατί ήθελε εκ μέρους του συντρόφου της την ώθηση για να αισθανθεί καλά, για να το γιορτάσουν μαζί.

Παράξενο πλάσμα μα την Αλήθεια. Έκρυβε τις ανασφάλειές της, δίνοντας αγάπη και νοιάξιμο για τους άλλους, ενώ στην ουσία αγνοούσε τον ίδιο της τον εαυτό, όσο αισθανόταν ότι δεν είχε συναισθηματική ασφάλεια. Έκρυβε τον φόβο της ότι αν θελήσει να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή, τα πράγματα θα στρεφόταν εναντίον της. Γι’ αυτό και κάθε φορά που ερχόταν αντιμέτωπη με τέτοιου είδους εκδηλώσεις συναισθηματικής έκφρασης, μέσα της πάγωνε και προσπαθούσε να το ξεπεράσει με συνοπτικές διαδικασίες.

Φέτος ήθελε να είναι αλλιώς τα πράγματα. Μέσα της δεν είχε πάψει να την απασχολούν τα δικά της κρατήματα, αλλά τουλάχιστον ήθελε να προσπαθήσει να είναι η κατάσταση διαφορετική του Αγίου Βαλεντίνου.

Δεν θα πήγαινε ν’ αγοράσει σοκολατάκια ή αρκουδάκια σε ένδειξη αγάπης. Ήθελε όμως, να δεχθεί ένα τριαντάφυλλο από τον καλό της, με μια ευχή και μιαν επιθυμία να το συνοδεύουν. Θα του ετοίμαζε μια κάρτα όπου θα του έγραψε τα δικά της λόγια αγάπης. Ονειρευόταν να καθίσουν να φάνε μαζί το βράδυ, έστω κι αν θα ήταν μια ακόμα εργάσιμη ημέρα, ν’ άναβαν κεράκια για να κάνουν πιο ρομαντική την ατμόσφαιρα, ν’ ανοίξουν ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, να βάλουν ερωτική μουσική να ακούγεται στο βάθος, να ήταν εκεί ο ένας για τον άλλον.

Ήθελε να την πάρει να χορέψουν αγκαλιά, να την φιλήσει με τη γλύκα του φιλιού του στο στόμα κι εκείνη να κλείνει τα μάτια και να τον κρατάει ακόμα πιο σφιχτά στην αγκαλιά της. «Μ’ αγαπάς?» του έλεγε συχνά, σε σημείο που κάποιες φορές ήταν κωμικοτραγική η κουβέντα. «Μ’ αγαπάς?» ήθελε να του ξαναψιθυρίσει, γιατί για εκείνην ήταν το πιο σημαντικό που μπορούσε να έχει, να την αγαπά πραγματικά. Και έτσι ν’ αφεθεί στα χάδια και τα φιλιά του, νιώθοντας τον πόθο ολοένα να την κυριεύει.

Ήθελε να την πάρει από το χέρι και να καταλήξουν στη κρεβατοκάμαρά τους, όπου όπως παλιά, θα ζούσαν τις στιγμές τους όπως εκείνοι ήξεραν. Η φωτιά και ο αέρας, το νερό κι η γη, όταν έσμιγαν στο ίδιο το κρεβάτι. Να του μιλούσε γλυκά και τρυφερά, ν’ αφήνονταν να νιώσει την επαφή τους, την αίσθηση του ενός στον άλλον, το μαζί, αχ αυτού του μαζί που η ψυχή και το σώμα προετοιμάζονται για τη μια στιγμή που κρατάει, αλλά αυτή η στιγμή που μοιάζει να κρατά αιώνια!

Κι έπειτα, να τον έπαιρνε στην αγκαλιά της αποκαμωμένο ν’ αποκοιμηθεί στο στέρνο της, ενώ θα του χάιδευε τα μαλλιά, την ώρα εκείνη που τίποτε δεν θα πήγαινε να τους χωρίσει. Εκείνη την ώρα που όλες οι ανασφάλειες έμοιαζαν να έχουν εξαφανιστεί στο θρόισμα τ’ ανέμου, που φυσούσε έξω από το παράθυρό τους.

Μια ακόμα μέρα ξημέρωνε. Άνοιξε το κινητό της, έδειχνε 14 Φεβρουαρίου. Το σφίξιμο παρόν από την πρώτη στιγμή. Ντύθηκε, ετοιμάστηκε για τη δουλειά. Το ραδιόφωνο να παίζει όλη μέρα τραγούδια αγάπης, τραγούδια ερωτικά, για έρωτες ατελέσφορους, για έρωτες παθιασμένους. Δεν άνοιξε ραδιόφωνο, δεν άντεχε το συναίσθημα και τις θύμισες που τις προκαλούν αυτά τα ακούσματα.

Στο μυαλό της ένα τραγούδι έπαιζε από την προηγούμενη, το “When you tell me that you love me” της Diana Ross:

Θέλω να σε κρατήσω σφιχτά

Κάτω από τη βροχή

Θέλω να φιλήσω το χαμόγελό σου

Και να αισθανθώ τον πόνο

Ξέρω ότι είναι όμορφο

Να σε κοιτάζω

Σε έναν κόσμο γεμάτο ψέματα

Είσαι η αλήθεια

Μωρό Μου

Κάθε φορά που μ 'αγγίζεις

Γίνομαι ήρωας

Θα σε προστατεύσω

Όπου κι αν είσαι

Και θα σου φέρω

Ό, τι ζητάς

Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορώ να κάνω

Λάμπω σαν κερί μέσα στο σκοτάδι

Όταν μου λες πως μ 'αγαπάς

Οι στίχοι ερχόταν ξανά και ξανά σε ανύποπτες στιγμές μέσα στη μέρα και την έκαναν να αποσπάται από τη καθημερινότητα. Γύρισε σπίτι, απόλυτη ησυχία. Έβαλε το τραγούδι να παίξει στο ίντερνετ γιατί ήθελε να το ακούσει και ζωντανά. Δεν άντεχε να δει το βίντεο, γύριζε στα δωμάτια σαν χαμένη. Έβαλε τη φόρμα της, φόρεσε το μπουφάν της κι έφυγε για το γυμναστήριο. Στο δρόμο έμοιαζε σαν να μιλούσε στον εαυτό της. «Αχ, μωρό μου, αχ…» φώναξε μέσα στη βουή του δρόμου, οδηγώντας.

Πήγε γυμναστήριο, να δώσει στο κορμί της λίγη από την ευχαρίστηση που είχε ανάγκη. Γύρω σκοτάδι, η νύχτα ήδη προχωρούσε γοργά. Γύρισε πάλι σπίτι κι έβαλε τις πιτζάμες της με τα αρκουδάκια. Έκανε ν’ ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί, το μετάνιωσε. Το άφηνε πάντα για μιαν άλλη φορά, ίσως και ποτέ. Έφτιαξε ένα τσάι και κάθισε κάτω. Άνοιξε πάλι τα βίντεο και διάλεξε το επόμενο τραγούδι που γύριζε στο μυαλό της. Κι ένα ακόμα που για εκείνην ήταν ό,τι πιο όμορφο είχε ακούσει για την ημέρα των ερωτευμένων. Θυμόταν τη συγκίνηση που της είχε προκαλέσει όταν το είχε τυχαία ανακαλύψει και από τότε το φύλαγε σαν ένα πολύ δικό της προσωπικό τραγούδι, που θα ήθελε όσο τίποτε άλλο, να τ’ αφιερώσει στην αγάπη της. Να του πει «αυτό νιώθω για σένα, αγάπησέ με…» και ν’ αφήσει τη καρδιά της στα χέρια του.

Με το κινητό στο χέρι καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας και άκουγε τα δικά της ακούσματα στη μέρα που ήδη είχε αρχίσει να γίνεται παρελθόν. «Πάλι καλά που τα καταφέραμε και σήμερα» είπε μονολογώντας, λίγο πριν κλείσει τα μάτια της κι ετούτη τη βραδιά. Μέσα της, η καρδιά της πάλευε να ανταπεξέλθει στο συναίσθημα και την επιθυμία να μπορέσει να μην φοβάται άλλο πια, το δικαίωμα στην αγάπη, στον έρωτα, στη ζωή. Ήθελε να την έχει αγκαλιά και να αισθάνεται ότι αυτή η αγκαλιά ήταν το λιμανάκι της κι ο άνθρωπός της, προστάτης της από όλα αυτά που την έκαναν να νιώθει ευάλωτη. Αποκοιμήθηκε με τα σκεπάσματα στο κεφάλι, κουλουριασμένη, με τα τραγούδια που αγαπούσε να παίζουν ακόμα στο μυαλό της.

Μια ακόμα ημέρα είχε σβηστεί από το ημερολόγιο, μέχρι που θα ερχόταν πάλι ο καιρός να ξαναζήσει τη προσμονή και το ξημέρωμά της. Κοιμήσου κόρη μου, ηρέμησε, ο Μορφέας να σε ταξιδεύει εκεί που ποθείς να βρίσκεσαι…

© Marialena, 13/2/2018 (Μείνε μες τα όνειρά μου, γίνε φόβος και χαρά μου, μείνε μέσα στη ζωή μου, μείνε…)

Μια Αγάπη Μικρή

Αισθάνομαι πως χρονιάρες μέρες πλησιάζουν και η Αγάπη δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Η Αγάπη μοιάζει με ένα σκέπασμα, άλλοτε μακρύ και ζεστό που νιώθεις ότι χάνεσαι μέσα του κι άλλοτε κοντό, μικρό και άβολο, που όσο και να το τραβάς, δε  φτάνει για να σε ζεστάνει.

 Big Hugs by www.sodahead.com

Γι' αυτή την Αγάπη τη μικρή, θέλω να μιλήσω, να αναμετρηθώ μαζί της. Γιατί φανερώνεται όταν θες να ξεφύγεις από τα βολικά σου όρια και σου λέει "σιγά σιγά, με το μαλακό", ενώ εσύ θες να κάνεις την υπέρβαση και να βρεθείς αντιμέτωπος με τον φόβο σου. Θες να γίνεις η κουβέρτα που τυλίγει, ή η κουρτίνα που ανεμίζει για να αφήνει τον καθαρό αέρα σε μια σχέση να περνάει, αντί για το διακοσμητικό βάζο που θα ήθελαν κάποιοι, ή εσύ επιτρέπεις να γίνεσαι για να σ' "αγαπάνε".

Για το "πως κάνεις έτσι", όταν αυτή η Αγάπη η μικρή, δεν φτάνει για να κάνει τις σημαντικές στιγμές, ακόμα πιο σημαντικές με το να πάψει να μπαίνει ανάμεσά τους, για να τις φέρει στα μέτρα της. Ακόμα κι όταν μιλάς, αλλά οι λέξεις δεν φτάνουν σε αυτή την Αγάπη τη μικρή να τη μεγαλώσουν, να τη ζεστάνουν, να τη κάνουν να γίνει Αυτάρκτης και Αυτεξούσια, να την Ελευθερώσουν.

Γιατί για μια Αγάπη μικρή, που ταυτιζόμαστε, βολευόμαστε και γινόμαστε κομμάτι της. Γιατί να ζήσουμε μιαν Αγάπη μεγάλη, γιατί να βγούμε από τον εγωϊστικό μας εαυτό, όταν θεωρούμε ότι τα έχουμε όλα κλεισμένα και τακτοποιημένα σε κάθε τι μικρό μέσα μας? Μικροί άνθρωποι, μικρά συναισθήματα, μικρές Αγάπες, μεγάλα ψέμματα κι απάτες, ψευδαισθήσεις και αυταπάτες.

Ίσως να αναμετριέμαι ξανά με τον Διάβολο, όταν αυτές τις γιορτές, για μια ακόμα φορά, ήλπιζα, ήθελα και ποθούσα την πολυπόθητη ηρεμία, για να ζήσω το πνεύμα των ημερών. Αυτή την αίσθηση, ότι έρχονται μέρες γιορτής και τις ζεις με τους αγαπημένους σου, με τους ανθρώπους που αξίζει να τις ζεις, που μια ακόμα ημέρα μαζί τους χρωματίζεται διαφορετικά, εξαιτίας της αίσθησης της ημέρας. Τέτοιες μέρες δεν είναι πολλές, είναι λίγες και αξιομνημόνευτες, ειδικά για όλους εμάς που μας τρώει η ανταπόκριση στα υπερβολικά, συχνά, θέλω της κάθε ημέρας. Ειδικά για εμάς, που η θέα ενός στολισμένου δέντρου μας κάνει να χαμογελάμε νοσταλγικά, αναπολώντας τα παιδικά χρόνια που η μαγεία έλαμπε στα λαμπιόνια του δέντρου, στον φουσκωτό Άγιο Βασίλη και τη φάτνη κάτω από το δέντρο. Τότε που οι ημέρες είχαν χρώμα, είχαν νόημα και έμοιαζαν με παραμύθι στα παιδικά μας μάτια. 

Τώρα, οι σωλήνες με τα λαμπάκια led φωτίζουν το μπαλκόνι, για να σπάνε περισσότερο το σκοτάδι της χειμωνιάτικης νύχτας, ενώ το σπίτι στέκει βουβό. Τα όνειρα ταξιδεύουν σε μνήμες και επιθυμίες ανείπωτες, εικονικές και πραγματικές, χαμένες στο χρόνο και στη φαντασία. Τα δώρα δίνονται για να δώσουν χαρά στους άλλους, αλλά δεν λαχταράς πια, ούτε τα κάλαντα, ούτε τη Παραμονή των Χριστουγέννων και τρέμεις τη Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, που αν δεν υπάρχει ένταση στο σπίτι (πόσες φορές...), θα ανταλλάξεις φιλιά και ευχές, ενώ η καρδιά θα σφίγγεται για να μην φωνάξει: "Θέλω τη ζωή μου πίσω, θέλω τα όνειρα να είναι δικά μου, θέλω να μην πονάω άλλο πια...", αλλά θα σωπάσεις, όπως πάντα. Θα αφήσεις το βλέμμα να χαθεί στον αττικό ουρανό, θα γίνει η αλλαγή του χρόνου, θα κρατάς τα γούρια σου στο χέρι και στο τέλος θα ξαπλώσεις αγκαλιά με τον ροζ κούνελό σου, για να σου κρατάει συντροφιά και για να ακούει τα παραπονάκια σου ή τα μυξοκλάμματά σου μέχρι να αποκοιμηθείς.

Κι έπειτα θα ανταλλάσσεις ευχές με φίλους και γνωστούς, θα κρυφοκοιτάς τις στιγμές που ζουν ή δεν ζουν, θα δεις πρόσωπα χαρούμενα,  φωτεινά, λαμπερά, πρόσωπα σχηματισμένα με αισθήματα, με αγκαλιές και φιλιά, με γιορτινή διάθεση, θα ανταλλάξετε ευχές, γιατί το καλό χρειάζεται να ενδυναμώνεται και να φτάνει μέχρι εκεί που η σκέψη σου κατευθύνει τις ευχές. Χαίρεσαι για τις χαρές τους, χαίρεσαι για την ευτυχία τους, χαίρεσαι για το θάρρος και το κουράγιο τους, την ανθρώπινη διάσταση που δείχνουν να έχουν και αντεύχεσαι. Γιορτάζεις με τη γιορτή τους, καμαρώνεις τα παιδιά τους, θαυμάζεις τις οικογένειές τους, προσεύχεσαι για την υγεία τους.

Και παίρνεις τον ταρανδούλη σου αγκαλιά και παίζεις κουκλοθέατρο με τη σκυλίτσα σου που σε κοιτά έτοιμη να αρπάξει το κουκλί και να το βάλει στη κρυψώνα της, κάνοντάς το δικό της! Και τη χαϊδεύεις, για να νιώσεις κάτι οικείο στο άγγιγμά σου, γιατί ξέρεις πως είναι δώρο θεού που υπάρχει τέτοιες μέρες στη ζωή σου και σε αγαπάει γι' αυτό που είσαι, για εκείνη και αυτό που είναι εκείνη για σένα. 

Όχι, δεν θες πολλά αυτές τις ημέρες, μονάχα λίγη ηρεμία, που σαν άλλη κινέζικη πορσελάνη τη κρατάς στα δυο χέρια και περπατάς πάνω στο τεντωμένο σχοινί της αυτολύπησης σε συνδιασμό με την ακατανόητη στους άλλους, συμπεριφορά σου. Δε μιλάς πολύ, η ματιά σου ταξιδεύει, η καρδιά χτυπάει, θυμάται, σκέφτεται, ποθεί και φλέγεται, μόνο για να σβήσει με συνοπτικές διαδικασίες και να μπει πάλι σε "ασφαλή λειτουργία". Έλα μωρέ πως κάνεις έτσι, δυο μέρες είναι θα περάσουν. Εσύ δεν θα πας πουθενά? Και δεν τολμάς να πεις, "θα έκανα τα πάντα να είμαστε μαζί, αλλά αφού δεν το θες, τι να σε κάνω...". Σηκώνεις τους ώμους σε απόγνωση και σφίγγεις τα χείλη.  Έλα μωρέ πως κάνεις έτσι, 12 μέρες είναι θα περάσουν και μετά θα αρχίσουν πάλι τα καλέσματα και οι κοινωνικές υποχρεώσεις και θα ξεχαστείς από αυτό που έζησες, άλλωστε μόνον εσύ το ξέρεις, ποιον άλλον τον νοιάζει και τον αφορά?

Ουφ, θα περάσουν οι μέρες, θα γυρίσεις στη ρουτίνα της καθημερινότητας, ένα χρόνο μετά ημερολογιακά και μέσα στις κρύες μέρες θα σκέφτεσαι πως πέρασες και δεν θα το ομολογείς ούτε στον εαυτό σου. Φτάνουν οι διηγήσεις των άλλων, φτάνουν οι εντυπώσεις που μοιραστήκατε. Η σιωπή είναι χρυσός. Το "οικογενειακά" καλύπτει τις περιγραφές, έστω και αν αισθανόσουν σαν ξερόκλαδα στον άνεμο, μέσα στη δική σου ζώνη του λυκόφωτος. Αν κερδίσεις το φλουρί της πίτας, θα το θεωρήσεις σημάδι καλοτυχίας, άσχετα που ο προηγούμενος χρόνος σου άλλαξε τα φώτα. Άσχετα που η Αγάπη που νιώθεις, είναι αντικείμενο κοπτοραπτικής και φασόν, γιατί και τι έγινε?

Αυτή η Αγάπη η μικρή, η απείθαρχη, η απροκάλυπτη, η βασανιστική, σαν τα καλλικατζαράκια των παραμυθιών που βγαίνουν από τα έγκατα και παιδεύουν τους ανθρώπους με τις σκανταλιές τους, μέχρι να γίνει ο αγιασμός των υδάτων τα Φώτα και να ξαναμπούν στα λαγούμια τους μέχρι του Χρόνου. Θα σβήσουν τα λαμπιόνια, θα μαζευτούν ξανά στις κούτες στην αποθήκη τα στολίδια και εσύ θα προσπαθείς να μαζέψεις τη ζωή σου που δεν μαζεύεται με τίποτα!

Χρόνια Πολλά, Υγεία, Ευτυχία, Προκοπή και Χαρά σε όλους σας, μικρούς και μεγάλους!

Καλές Γιορτές με Αγάπη!

(c) Marialena, 8/12/2014 (the rest is history) 

ΠΕΡΙ ΈΡΩΤΟΣ

Νομίζω πως τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη Γιορτή των Ερωτευμένων, βιώνω μέσα μου έναν ακόμα καταναγκασμό, (δεν ξέρω αν έχω πολλούς ή λίγους, αυτό εξαρτάται), αυτόν της θλίψης. Θλίψη για το γεγονός ότι παρότι έχω έναν ρομαντικό προσανατολισμό στο να βλέπω τα θέματα της καρδιάς, για μια ακόμη φορά θα προσγειωθώ στη πραγματικότητα, με τον δικό μου, σκληρό και άπονο τρόπο.

Τη συγκεκριμένη μέρα, κανόνισα το απόγευμα να πάω στον οφθαλμίατρο μου για να κάνω μια ακόμη μικροεπέμβαση στο μάτι μου, που είναι απαραίτητη και έπρεπε να γίνει ούτως ή άλλως αυτές τις ημέρες. Η διαδικασία αυτή από μόνη της, με βάζει σε φάση που έχω να φροντίσω το ματάκι, μετεγχειρητικά για να εξελιχθεί δίχως επιπλοκές, γι’ αυτό και μοιραία, στρέφω το ενδιαφέρον μου στο να πάνε όλα καλά.

Θα μου πει τώρα κανείς: «Μα καλά χριστιανή μου, βρήκες και εσύ την ημέρα να κάνεις την επέμβαση, αφού καίγεσαι και καλά για τον Άγιο Βαλεντίνο…» Έλα μου ντε, τι να ανταπαντήσω, ό,τι αν είχα αντιστάθμισμα, δεν θα καθόμουν να με τρώει προκαταβολικά και μετά φόβου Θεού θα έκανα τον καταναγκασμό μου λιγότερο φοβικό?

Επειδή δυστυχώς η χαρά στη ζωή μου συνδέεται με υπέρβαση δύσκολων και επίπονων καταστάσεων, σε κάθε περίπτωση που απαιτεί συνειδητή μετατόπιση στην επίγνωση της στιγμής, η πρώτη μου αντίδραση είναι φόβος και κρύψιμο από τον ίδιο μου τον εαυτό. Όχι, ότι δεν χαίρομαι, στιγμές και πράγματα που έρχονται, δεν επικροτώ ανθρώπους που χαίρονται ή εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους με ανάλογο τρόπο, αλίμονο, δεν είμαι αρνητική σε αυτό, απλά όσον αφορά εμένα, κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο.

Το να έχει κανείς όρεξη, διάθεση, κίνητρο εσωτερικό και εξωτερικό, να γιορτάσει, να χαρεί τις μικροχαρές της ζωής, για μένα αυτό είναι ανεκτίμητο! Είναι εκ φύσεως πλούσιοι άνθρωποι και δεν μιλώ για απόκτηση χρημάτων και υλικών αγαθών, αλλά για τη ψυχή που αντί να έχει έλλειμμα, έχει πλεόνασμα γιατί το νιώθει, έτσι απλά!

Ο σύντροφός μου κάποια στιγμή το προηγούμενο σαββατοκύριακο μου πρότεινε να με συνοδεύσει εκείνος στον οφθαλμίατρο και να πω την αμαρτία μου, χάρηκα για τη προθυμία του να το κάνει. Αν θα το κάνει ή όχι τελικά, εξαρτάται από τη δική του διάθεση, γι’ αυτό και χθες το βράδυ που συνάντησα τη νύφη μου και με ρώτησε σχετικά, μου πρότεινε να με πάνε με τον αδελφό μου στο γιατρό και ομολογώ πως και μόνο στη σκέψη, τους χρωστώ ευγνωμοσύνη για τη πρόθεσή τους!

Να σταθώ στη σχέση του αδελφού μου με τη γυναίκα του που γιορτάζουν τις επετείους τους με τρυφερότητα. Κάθε χρόνο της γνωριμίας τους, ανταλλάσσουν ένα μικρό δωράκι αγάπης μεταξύ τους, πράγμα που με συγκινεί αφάνταστα, γιατί εγώ το φοβάμαι σαν το διάολο να το έχω. Κι όπως μου είπε η νύφη μου τις προάλλες, όταν με ρώτησε πως θα γιορτάσω τον Βαλεντίνο και εγώ το έκανα γαργάρα, απαντώντας ότι χαίρομαι που το γιορτάζουν εκείνοι, μου ανταπάντησε πως φυσικά και δεν περιμένουν τη 14^η Φεβρουαρίου για να γιορτάσουν την αγάπη τους και έχει απόλυτο δίκιο! Για όνομα αν δεν ίσχυε στη σχέση τους κάτι τέτοιο…

Ψεύτικη ή ψευδεπίγραφη αφορμή για τόνωση της αγοράς, με την προσφορά γλυκών, λουλουδιών και δώρων, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, έχει καθιερωθεί να θυμίζει ότι είναι μια ακόμα ευκαιρία να εκφράσουμε στους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας αυτά που νιώθουμε, για εκείνους. Με λόγια απλά, με μια χειρονομία, με τον δικό μας μοναδικό τρόπο, να δείξουμε την αγάπη μας, γιατί αυταπόδεικτο δεν είναι τίποτα. Λουλούδι είναι η αγάπη που τη θρέφει ο έρωτας, τη θεριεύει το πάθος, τη ποτίζει η συντροφικότητα και το μοίρασμα μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής.

Γι’ αυτό λοιπόν, σαν θα ξημερώσει η 14 Φεβρουαρίου, κάντε τη διαφορά στη σχέση σας. Πείτε ένα «Σ´ αγαπώ» στον άνθρωπό σας, δώστε του ένα λουλούδι, κάντε του μια έκπληξη, μοιραστείτε μαζί του μια στιγμή ευτυχίας, ξεφύγετε από τα καθημερινά και τα τετριμμένα, γιατί αυτό που δίνεις στον άλλον γυρίζει πολλαπλάσια σε εσένα! Φιληθείτε τρυφερά, κάντε σωματική επαφή αγγίζοντας τον άλλον, κάντε έρωτα, κάνετε όμορφα μωρά, χορέψτε κάπου οι δυο σας, ακόμα και με μουσική από το ραδιόφωνο στο καθιστικό του σπιτιού σας ή βάζοντας το αγαπημένο σας τραγούδι να παίζει. Αφήστε του ένα μήνυμα να το βρει όταν γυρίσει από τη δουλειά, φτιάξτε του μια κάρτα μόνο για εκείνον. Πάρτε του μια καρδουλάτη σοκολάτα και φάτε τη μισή μισή, χαζογελώντας σαν παιδιά, πείτε σ’ αγαπώ και εννοήστε το, φίλες και φίλοι, σαν να μην υπάρχει αύριο ή αν υπάρχει αύριο, να είναι όλο δικό σας!

Και εμείς, όλοι οι υπόλοιποι, θεατές στην ευτυχία σας, θα ακούμε αφιερώσεις που χτυπούν κατευθείαν στη καρδιά και συνοδεύονται από τραγούδια αγάπης που ντύνουν την αγάπη σας και τη δική μας μοναξιά κι ανάγκη να αγαπηθούμε δίχως να πονάμε, γλυκά και βασανιστικά, σαν το μαρτύριο του Ταντάλου. Στιγμές σαν κι αυτές, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τις κρατήσετε στη μνήμη σας, να τις προσθέσετε στο καλαντάρι της σχέσης σας, να έχετε να λέτε κάτι, σαν θα περάσουν τα χρόνια και θα αναπολείτε αυτά που σας έφεραν μαζί! Σαν να σας βλέπω να χαμογελάτε ήδη…

Να είναι η Αγάπη οδηγός σας, χρόνια πολλά σε όλους τους Ερωτευμένους!

© Marialena, 13/2/2013

Dance me to the end of love...

Σήμερα το πρωί, πριν φύγω για το γραφείο ανοίγω τον υπολογιστή για να στείλω ένα μήνυμα και να γράψω τα Χρόνια Πολλά για τη Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη και να το μοιραστώ με τους φίλους και τις φίλες που η σημερινή ημέρα σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γι’ αυτούς, όπως και για μένα.

Και τότε η Μοίρα, η Ροή των Πραγμάτων, με φέρνει αντιμέτωπη με αυτό που τόσα χρόνια περιμένεις και τόσα χρόνια στρέφεις τα μάτια αλλού, γιατί η ζωή συνεχίζεται, γιατί η ζωή δεν μπορεί να μένει στο κάπως, κάπου, κάποτε, αλλά κρατά μόνο τον απόηχο των συναισθημάτων που ένιωσες για τον άλλον, εκείνη τη στιγμή, ως τον δικό σου προσωπικό σου θησαυρό.

Είδα μπροστά μου την εξομολόγηση ενός ανθρώπου για μια γυναίκα που άγγιξε τη ψυχή του πριν φύγει σαν τον άνεμο από τη ζωή του. Είδα τη γλύκα του έρωτα, τη συντριβή των προσδοκιών και την ευχή να είναι καλύτερα χωρίς εκείνον στη ζωή της. Είδα το απέλπιδο σενάριο ότι η αγάπη όλα τα κατακτά, έστω και για το απειροελάχιστο που τείνεις το χέρι και λες στον άλλον άνθρωπο και να του ανοίγεις τη καρδιά σου, γιατί σε άγγιξε, σε ιντρίγκαρε, σε ώθησε να συνδεθείς μαζί του εκεί που βρίσκεται το ιδανικό μέρος της ευτυχίας σου, έστω και αν προδικάζεται η δυστυχία μέσα από τις επιλογές σου.

Κι έπειτα η φυγή, η ξέχωρη πορεία και αυτός που μένει πίσω για να θυμάται, για να επιθυμεί, να μελαγχολεί και να ποθεί αυτό που αποτελεί το μόνο της ψυχής του το απάγκιο…

Τον έζησα αυτόν τον έρωτα κάποτε, όσο τον άντεξα και όσο μου δόθηκε η ευκαιρία, πριν ανοίξει τα φτερά του και πετάξει και εκείνος μακριά και αυτή η εξομολόγηση ήρθε να με αφυπνίσει ξανά. Από το πρωί, προσπαθώ να μπω στη σκέψη του, στην επανάληψη των «τυχαίων»  αυτών συμπεριφορών που οδηγούν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Τη φυγή, την εγκατάλειψη και την αίσθηση του μοιραίου.

Θα πω ότι χαίρομαι που τον είδα να έχει ζήσει αυτό το «θεϊκό άγγιγμα», την επικοινωνία στο επίπεδο που μόνο οι άνθρωποι που έχουν πάει εκεί ξέρουν πως είναι. Εκεί που η Πλάση ολάκερη σου παραδίνεται μέσα στη γαλήνη της Ευτυχίας, εκεί που οι δυο άνθρωποι γίνονται Ένα, ως «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» του Δημιουργού τους. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να το ζήσουν, οι περισσότεροι αρκούνται σε σταλάγματα ευτυχίας για να θρέψουν τη ψυχή που έχει μάθει να αρκείται στα λίγα και τα οφθαλμοφανή.

´Ήθελα να του πω  «αχ, καρδούλα μου, πόσο σε καταλαβαίνω…», μα αυτά τα πράγματα δεν λέγονται, ούτε γράφονται, ειδικά όταν οι παλιές αγάπες είναι κομμάτι της ζωής του καθενός μας και καλύτερα να μένουν στο συρτάρι της καρδιάς που ανοίγει μονάχα κάθε φορά που ένα ερέθισμα, μια θύμηση, τον φέρνει ξανά στο νου.

Εύχομαι στην ανηφοριά της ζωής του καθενός μας, να υπάρχει και το πλάτωμα όπου λαχανιασμένος ή αποκαρδιωμένος από τις προκλήσεις, βρίσκεις το δέντρο που σου προσφέρει τη σκιά του, τον άνθρωπο που θα σε δροσίσει με την καλοσύνη της καρδιάς του, εκεί όπου η καρδιά μπορεί να χτυπά ελεύθερα νιώθοντας την Αγάπη να την πλημμυρίζει!

Όταν συναντάς μοναδικούς μέσα στην ιδιαιτερότητά τους, ανθρώπους, ξέρεις πως τίποτε δεν έρχεται τυχαία στο διάβα μας. Η φώτιση συχνά έρχεται όταν εγκαταλείπουμε τη πεπατημένη και τα εγκόσμια, αυτά που μας κρατούν δέσμιους μιας πραγματικότητας που αντί να μας ωθεί να αυτοπραγματωθούμε, μας περιορίζει στο να υπομένουμε καρτερικά, αυτόν τον βίο τον ανυπόστατο.

Ούτε εγώ μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου όσα πρωτόγνωρα έζησα μαζί του, τότε. Δεν γίνεται γιατί είναι πια κομμάτι της προσωπικής μου ιστορίας, αυτής που με έφερε μέχρι εδώ, σήμερα. Στη πορεία και εξιδανικεύσεις υπάρχουν και αποσπασματικές μνήμες σε ένα ιδιοτελές σενάριο, για να ενισχύσεις το ιδανικό πριν τη συντριβή, το ανύποπτο, που ήταν όμως τετελεσμένο.

Η ζωή όμως προχωρά και δεν συγκρίνεται, το πριν με το μετά, το τότε με το σήμερα. Βρίσκω τον εαυτό μου συχνά, όταν με καταλαμβάνει η ανάγκη της επαφής εκ των έσω, η επικοινωνία που δεν εκφράζεται με λόγια, παρά μόνο με τους χτύπους της καρδιάς, να στρέφομαι στον σύντροφό μου και να του λέω «Μ’ αγαπάς?» και να περιμένω να ακούσω τον ήχο της φωνής του, για να με καθησυχάσει, να σταλάξει στη καρδιά μου μια σταγόνα γαλήνης και ηρεμίας, μέσα από αυτήν την επιβεβαίωση.

Εμείς οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, οι συμπορευτές και δεν το λέω εγωιστικά αυτό, εμείς που βαδίζουμε το μονοπάτι της ζωής μας, μοναχικά, ωθούμενοι από τα βιώματα και τις προδιαθέσεις μας, έχουμε καταλάβει πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ρόδα, όμως δεν παύουμε να αναζητούμε το δικό μας Βασίλειο του Άβαλον, εκεί που ο Βασιλιάς Αρθούρος του μύθου, θα ανακαλύψει το δικό μας κρυμμένο Άγιο Δισκοπότηρο της ολοκλήρωσης της ύπαρξής μας.

Πολλά ματωμένα γόνατα, πολλές λοξοδρομήσεις στο μονοπάτι της αποκάλυψης και ο Κακός ο Δράκος, να καραδοκεί για να αρπάξει κάποιο από τα κομμάτια μας, ως τρόπαιο. Θα μας εξολοθρεύσει στο τέλος, το ξέρω, το έχουμε ήδη αποφασίσει από τη στιγμή που τον επιλέξαμε ως αντίπαλο στην αρένα που τα παίξαμε όλα για όλα, για να μας δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουμε εν ειρήνη και η μάχη αυτή δεν θα σταματήσει ποτέ, μέχρι να μας νικήσει, καρατομημένους από τον άνισο αγώνα που διαλέξαμε.

Επειδή ποτέ δεν πρόκειται να ζήσουμε αυτά που η φαντασία πλάθει ως σωσίβια λέμβο μπροστά στα αδιέξοδά μας και επειδή ανάμεσα στους συμβιβασμούς και τις ήττες, υπάρχει το νερό στη πηγή που λέγεται Αγάπη και Δύναμη για Ζωή, αυτό το «Μ’ αγαπάς?», είναι για μένα το σωσίβιό μου, το κράτημα του χεριού να μην σκοντάψω όταν δεν βλέπω στο σκοτάδι, όταν είμαι η Μαριαλένα με τις αδυναμίες και την άγαρμπη εξισορρόπηση με την αποδοχή της αναπηρίας, ως κομμάτι της ζωής μου, από ένα σημείο κι ύστερα. Ναι, αυτό το «Μ’ αγαπάς?» είναι η σανίδα σωτηρίας μου.

Αν μπορείς να με καταλάβεις, αν μπορείς να δεις πίσω από όσα μπορώ και δεν μπορώ να σου εκφράσω, όσα παραδέχομαι και όσα με ξεσκίζουν, όσα κατάφερα και όσα δεν προσπάθησα καν να τα κάνω πραγματικότητα, από τον φόβο της καταβαράθρωσης, κράτα μονάχα μια κουβέντα από μένα, σαν αντίλαλος στη σιωπή ενός ιδιαίτερου ανθρώπου και δες το χέρι μου να ψάχνει να σ’ αγγίξει. «Μ’ αγαπάς?»

Marialena, 14/11/2012

(ήταν μέρες που το ένιωθα και σήμερα το εξέφρασα καρδούλα μου…)

Τα Πρόσωπα του Διαβήτη

Είναι αλήθεια πως έχω καιρό να καταγράψω τις σκέψεις μου διαδικτυακά, αφού ο τελευταίος καιρός έχει περάσει μέσα σε εναλλαγές διαφόρων γεγονότων που με κράτησαν αρκετά από το να νιώσω το ερέθισμα να γράψω κάτι που με αφορά.

Στις 14 Νοεμβρίου, ξημερώνει ξανά η Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη, τότε που οι Μπάντινγκ και Μπεστ, ανακάλυψαν ότι η ενέσιμη ινσουλίνη, τότε από χοίρο ή αγελάδα, έσωζε τους ασθενείς που έπασχαν από διαβήτη, από σίγουρο θάνατο! Η ανακάλυψη αυτή, μας έχει φέρει σήμερα στο να ζούμε με τον διαβήτη μας και να είμαστε ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, αντί μια ακόμη στατιστική στα δεδομένα για την θνησιμότητα πληθυσμών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες.

Ομολογώ, πως τώρα που έχω μεγαλώσει, η συνύπαρξη με τον διαβήτη μου έχει γλυκάνει, αφού οι εσωτερικές συγκρούσεις έχουν πια κατευναστεί και μπορώ να απολαμβάνω ένα επίπεδο ζωής τέτοιο, που οι όποιοι περιορισμοί υφίστανται λόγω της πάθησής μου, δεν μου στερούν το περιθώριο να είμαι ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας, στο επίπεδο που μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου ακόμα.

Όμως, έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα των νέων γονιών που τα παιδιά τους έχουν διαγνωστεί με διαβήτη και μέσα από τις αφηγήσεις και τους προβληματισμούς τους, αισθάνομαι πως ο δρόμος για μια ζωή μαζί με τον διαβήτη είναι συχνά στρωμένος με αγκάθια και όχι με ρόδα, για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Συνταγή επιτυχίας στο να βρεις τις όποιες ισορροπίες σου, δεν υπάρχουν, αφού ο καθένας μας αντιμετωπίζει τη ζωή και τον διαβήτη του μέσα από το προσωπικό του πρίσμα. Όμως, είναι μεγάλη υπόθεση να ξεφύγεις από το καθεστώς του φόβου, του άγχους και των κατακλυσμιαίων συναισθημάτων που προβάλουν όταν σε ξεπερνά η πραγματικότητα η οποία ζεις και να μπορέσεις να κάνεις βήματα προς τη προσαρμογή σε έναν τρόπο ζωής τέτοιο, ώστε να μπορείς να είσαι αυτόνομος, αυτοδύναμος και ανεξάρτητος στις επιλογές σου, επαναλαμβάνω, πάντα παρέα με το "γλυκό βάσανο" που λέγεται διαβήτης.

Ο Θεός λένε, ή η Μοίρα ή η Ειμαρμένη, διαλέγετε και παίρνετε, μας στέλνει όσα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, μα υπάρχουν ώρες και στιγμές, τώρα που έχω κοντά 30 χρόνια στο κουρμπέτι, δίχως να γνωρίζω τη δική μου πορεία από εδώ και μπρος, που λέω μέσα μου "Παναγία μου, τι τραβάνε και αυτοί οι άνθρωποι..." αναφερόμενη στις προσπάθειες των γονιών να αναστήσουν το παιδί τους και να εξασφαλίσουν μέσα από την εμπλοκή τους, μια σωστή θεραπεία και καλή υγεία σε ένα άτομο με διαβήτη που εξαρτάται από τη δική τους ενεργή δράση, σε όλα τα επίπεδα.

Αυτές τις ημέρες στην Αθήνα γίνονται διάφορες δράσεις που αφορούν στον σακχαρώδη διαβήτη μέσα από ημερίδες επιστημονικού ενδιαφέροντος που διοργανώνονται ή ενημερωτικές εκδηλώσεις για το κοινό από φορείς που έχουν να κάνουν με τον διαβήτη. Προέρχομαι από μια γενιά διαβητικών που στη δεκαετία που '80 που μεγαλώσαμε και παρουσιάσαμε διαβήτη, η ευρεία ενημέρωση και κινητοποίηση πάνω στα θέματα του διαβήτη, ήταν ακόμη στα σπάργανα στη χώρα μας.

Να πω ότι χαίρομαι, όχι δεν χαίρομαι που ο διαβήτης αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες θανάτου από επιπλοκές παγκοσμίως, αλλά από την άλλη, το κοινό έχει υποχρέωση και δικαίωμα, να ενημερωθεί και να διατηρήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής που θα απομακρύνει το ενδεχόμενο να θέσει την υγεία του σε κίνδυνο, λόγω άγνοιας ή κακής πληροφόρησης για τον διαβήτη.

Από την άλλη, δεν είμαστε διάολε, οι "τρελλοί του χωριού" για να μας ξεχωρίζουν λόγω της πάθησής μας και αυτό είναι κάτι που θα το πολεμώ μέχρι τέλους. Δεν θέλω να είμαστε "ξεχωριστοί" λόγω της ορμονικής μας διαταραχής και του ειδικότερου τρόπου ζωής που αυτό συνεπάγεται. Δεν θέλω στη τελική, να μας θυμούνται μόνο κάθε 14 Νοεμβρίου και να φτύνουν τον κόρφο τους όσοι δεν έχουν διαβήτη, δεν τις μπορώ αυτές τις κομπλεξικές συμπεριφορές που πηγάζουν από ανασφάλειες και έλλειψη ανθρωπιάς.

Αντί για λόγια, λόγια, λόγια, μικρούς ψιθύρους στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, επιτρέψτε μου να αφήσω αυτά τα βίντεο να μιλήσουν για λογαριασμό όλων των "γλυκών παιδιών", γιατί αυτά, εμείς, είμαστε τα Πρόσωπα του Διαβήτη.





Καλή μας Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη 2011!

Marialena, 11/11/11

Ράλλυ Ακρόπολις 2011

Το Ράλλυ Ακρόπολις μετρά ήδη 57 χρόνια παρουσίας στη χώρα μας και μετά από έναν χρόνο απουσίας το 2010, η φετινή διοργάνωση προσέφερε θέαμα και πολλές συγκινήσεις, τόσο στους θεατές, όσο και στους αγωνιζόμενους που όργωσαν τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοπονήσσου, για να καταφέρουν να τερματίσουν κατά τη διάρκεια του τετραήμερου αγώνα.

Φέτος υπήρξε η μεγάλη αλλαγή σε αγωνιστικά αυτοκίνητα 1600 κυβικών, υπερτροφοδοτούμενων, ισχύος 300+ ίππων το καθένα, που το αμάξωμά τους ανήκει στη κατηγορία των μικρών αυτοκινήτων (segment B), περίπου τεσσάρων μέτρων στο μήκος. Οι κύριες εταιρίες που μετέχουν είναι οι Citroen με το DS3 WRC και η Ford με το Fiesta WRC, τόσο με εργοστασιακές ομάδες, αλλά και συμμετοχές ιδιωτών. Ακόμα, συμμετείχε και η κατηγορία S 2000 με διάφορους τύπους αγωνιστικών αυτοκινήτων και πολλές συμμετοχές ομάδων από όλη την Ευρώπη και τη χώρα μας.

Έχοντας εξασφαλίσει το πολυπόθητο πάσο για είσοδο στο Service Park της Citroen WRC, το Σάββατο 18/6, κατηφορήσαμε προς το Λουτράκι, όπου στο Στρατόπεδο του Πυροβολικού, είχε στηθεί ο χώρος ανασυγκρότησης των αυτοκινήτων και συνάμα τα περίπτερα των χορηγών και διοργανωτών του Ακρόπολις και παρά τη ζέστη και τη σκόνη, το θέαμα μας αποζημίωσε!

Με απόλυτη τάξη είχαν οργανωθεί τα κινητά συνεργεία που μέσα σε 20' από την άφιξη των αγωνιστικών αυτοκινήτων, έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί επιτόπου η επισκευή των μηχανικών μερών και τα αμάξια να είναι και πάλι έτοιμα για δράση στις επόμενες ειδικές διαδρομές της ημέρας. Με τα αυτοκίνητα των Loeb και Ozier σε πρώτο πλάνο, παραταχθήκαμε μπροστά στα κιγκλιδώματα που μας χώριζαν από τον χώρο επισκευής και περιμέναμε εναγωνίως την άφιξη των πρωταγωνιστών για την ολιγόωρη απαραίτητη διακοπή.

Πρώτο, έφτασε το DS3 WRC των Loeb/Elena και λίγο αργότερα ακολούθησε εκείνο των Ozier/Ingrassia που στέφθηκαν και νικητές του Ακρόπολις 2ο11. Έχοντας ελάχιστη σχέση με τα αυτοκίνητα παραγωγής που οδηγούμε, τα μοντέλα του WRC είναι γυμνά και προσαρμοσμένα στην άμεση επισκευή και αντικατάσταση των φθαρμένων εξαρτημάτων από τις τεχνικές ομάδες που τα υποστηρίζουν. Για ένα 20' κρατούσαμε την ανάσα μας, ενώ βλέπαμε να λύνονται τα αυτοκίνητα μπροστά μας και να τοποθετούνται βήμα προς βήμα οι ειδικές αναρτήσεις εμπρός και πίσω, για να συνεχίσουν το "κοπάνημα" στις βραχώδεις διαδρομές πάνω στα βουνά. Είδαμε από κοντά τους οδηγούς της εργοστασιακής ομάδας της Citroen και προλάβαμε να διαπιστώσουμε το ειδικό βάρος της τεχνικής υποστήριξης στα αγωνιζόμενα αυτοκίνητα, για να είναι και πάλι αξιόμαχα και να διεκδικήσουν τη θέση στο βάθρο των νικητών!

Την επόμενη και τελευταία ημέρα των αγώνων, Κυριακή, παρακολουθήσαμε τη τελευταία ειδική διαδρομή του αγώνα, τη λεγόμενη Power Stage, όπου όποιο πλήρωμα έκανε τα τέσσερα χιλιόμετρα της διαδρομής πιο γρήγορα, κέρδιζε επιπλέον πόντους, λίγο πριν τον τερματισμό και τη λήξη του αγώνα!

Για 9/10 του δευτερολέπτου, νικητής στέφθηκε ο Sebastian Ozier, Νο 2 στην εργοστασιακή ομάδα των οδηγών της Citroen και επειδή "πέρασε" τον πολυνικητή των Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων Αγώνων, Sebastian Loeb για 10 δευτερόλεπτα συνολικά, ανέβηκε πρώτος στο βάθρο των νικητών με δεύτερο τον Loeb και τρίτο τον Mikka Hakinen που οδηγούσε Ford Fiesta WRC!

Μετά το Power Stage, τροχάδην στο Service Park ξανά για να απολαύσουμε την επιστροφή των αυτοκινήτων από του βουνό και τη προετοιμασία τους για την εξέδρα του νικητή. Σε λίγη ώρα, μπροστά στη παραλία του Club Hotel Casino Loutraki, πλήθος κόσμου συνέρρευσε για να παρακολουθήσει την απονομή και να χειροκροτήσει από κοντά όσους τερμάτισαν με τα αυτοκίνητά τους!

Όλοι μαζί, σχετικοί και άσχετοι με το άθλημα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, χειροκροτήσαμε τους τερματίσαντες και δώσαμε υπόσχεση να τους συναντήσουμε ξανά μαζί με τα υπέροχα υπεραυτοκίνητά τους, στο επόμενο εθνικό μας Ράλλυ, το 2012 κάπου ανάμεσα στις μυθικές ειδικές διαδρομές της ραχοκοκκαλιάς της Ελλάδας!

Σύνδεσμοι: Ράλλυ Ακρόπολις 2011
Το Ακρόπολις με τα μάτια των παιδιών

Μαριαλένα, 29/6/2011

Δι' ευχών

Για φαντάσου, έφτασε κι αυτή η μέρα που πάτησα και εγώ τα 40, ξεγελώντας πολλές φορές και τον ίδιο μου τον εαυτό, μωρή κουφάλα νεκροθάφτη! Ίσως λίγο πριν ή λίγο μετά ή ακριβώς στο ανάμεσα, η δεκαετία των 40 έφτασε και στη δική μου τη ζωή, για φαντάσου…

Με έντονη όσο ποτέ στη ζωή μου, την αίσθηση της ρευστότητας, αλλά και παράλληλα της ακινησίας ή καλύτερα να πω των αδιέξοδων καταστάσεων, βρίσκω και πάλι παρηγοριά στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας που δίνουν τη σπίθα σε μια ψυχή που λαχταράει να δίνει τον καλύτερο εαυτό της στους ανθρώπους που της παρέχουν το περιθώριο να βγάλει την αγνότητα των συναισθημάτων της δίχως επιβολές και επιβουλεύσεις.

«Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε…» λέει ένα γνωστό τραγούδι της Δήμητρας Γαλάνη και έφτασα να το λέω συχνά τον τελευταίο καιρό, σηματοδοτώντας ένα όριο για τους άλλους στο πως αντιλαμβάνονται εμένα την ίδια ή μάλλον πως θα ήθελα να αντιλαμβάνονται εμένα, ως προσωπικότητα.

Είναι γεγονός πως αυτά που θεωρούμε δεδομένα, συχνά μας εξαπατούν και αποτελούν απλά και μόνο μια ιδεοληψία που μας κάνει να πορευόμαστε και να αλληλεπιδρούμε κάτω από συγκεκριμένες παραμέτρους, που εμείς οι ίδιοι έχουμε ορίσει για να εξυπηρετούν στους σκοπούς μας. Αν εγώ, λόγου χάρη, θεωρώ τον εαυτό μου άνθρωπο που προτιμά να πορεύεται μοναχικά, από το να φθείρεται σε μια, λόγου χάρη, «μη ισορροπημένη» σχέση, τότε έτσι θα συνεχίσω να πορεύομαι, μέχρις ότου αφήσω το περιθώριο να έλθει στη ζωή μου αυτός ο παράγοντας που είτε θα με εξελίξει, ή θα με γυρίσει πάλι πίσω στη «ζώνη ασφαλείας», δική μου η επιλογή, δική μου και η απόφαση.

Σκέφτομαι πως αυτό που θέλω γι’ αυτά μου τα γενέθλια, είναι το να έχω το περιθώριο να ζήσω ακόμα αρκετά καλά χρόνια μπροστά μου, ή για να το πω αλλιώς, να μπορώ να χαράσσω μια πορεία ζωής τέτοια που να μπορώ να πω, όπως λέει και το ομώνυμο τραγούδι του Frank Sinatra, «I did it my way»! Να μπορώ να έχω την συνείδησή μου ήσυχη για όσα έκανα και για όσα επιθυμώ να έλθουν στο διάβα μου, για όσα ρίσκα πήρα και για όσες προκλήσεις ακόμα χρειάζονται να αντιμετωπίσω.

Δεν βάζω το κακό στο νου μου, παρόλο που καλό και κακό είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, ανάλογα το πώς το βλέπεις. Πιστεύω πως ο κόσμος γύρω μας λειτουργεί με ή και χωρίς εμάς, γιατί πέραν από αυτό που είμαστε, υπάρχουν αμέτρητα άλλα παράλληλα σύμπαντα που λειτουργούν ταυτόχρονα με τον δικό μας μικρόκοσμο και λειτουργούν αυτόνομα, δίχως τη δική μας παρέμβαση ή θέληση.

Θέλω λοιπόν να είμαι καλά, μέσα και έξω μου, όπως επιθυμώ να είναι καλά και οι άνθρωποι που νοιάζομαι, σκέπτομαι και αγαπώ, με όποιον τρόπο υπάρχουν στη ζωή μου. Θέλω να μπορώ να βρίσκω τον τρόπο να ρουφώ το μέλι της ζωής, να νιώθω τη γλύκα του μέχρι τη ψυχή μου και να ευφραίνομαι, για το περιθώριο που έχω να ζω την κάθε μέρα, σαν να ήταν η τελευταία μου στη γη. Θέλω να μπορώ να δοξάζω τη μεγαλοσύνη της Πλάσης για το δικαίωμα που μου παρέχει να ζω έναν βίο ανευλαβή και ανεπαίσχυντο, όπως μου αρέσει να λέω, για το αποτύπωμα που αφήνει ο καθένας μας σε αυτή τη γη που τη πατάει.

Η Κόρη του Ανέμου θέλει μονάχα να παίρνει τη μηχανή της και να βρίσκει τα σημάδια στο χάρτη που θα της δείχνουν τον προορισμό στη κατεύθυνση που κινείται και εύχομαι να φυσάει ούριος άνεμος στη πορεία μου, για να με οδηγεί στα απάνεμα λιμάνια που αποτελούν τις στάσεις και τα σημεία αναφοράς σε αυτό που ζω και είμαι! Κι όποιου το ταξίδι τον φέρει να βαδίσουμε από κοινού τον δρόμο της προσωπικής μας πορείας, καλώς να ορίσει να συμπορευθούμε με Αγάπη... (γιατί εγώ - η αθεράπευτα ρομαντική ύπαρξη - αλλιώς την ονειρευόμουν, κι αλλιώς την έχω ζήσει μέχρι σήμερα, αλλά και πάλι δεν μετανιώνω για τίποτα, πέραν ότι αφήνω τη ζωή να φεύγει δίχως νόημα, αν είναι χωρίς Αγάπη).

Αντί για το Happy Birthday, μου αφιερώνω αυτά τα τραγούδια που με αντιπροσωπεύουν (για διαφορετικό λόγο το καθένα τους):

Christopher Cross - Ride like the wind


Kansas - Dust in the wind


Patrick Swayze feat. Wendy Frazer - She's like the wind

Μαριαλένα, 7/4/2011 (στην υποτιθέμενη τούρτα γενεθλίων ένα εικονικό κεράκι για φέτος, προσπαθώντας να βρίσκουμε τη χαρά ακόμα και εκεί που δεν φανταζόμαστε ότι υπάρχει!)

My Valentine

Είναι να απορείς πως μια συγκεκριμένη ημερομηνία στο ημερολόγιο, όπως αυτή της 14ης Φεβρουαρίου, έχει τέτοιον αντίκτυπο στο κοινωνικό υποσυνείδητο. Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ή αλλιώς "των ερωτευμένων", μια ξενόφερτη γιορτή, που όμως έχει κατορθώσει να μας αγγίζει όλους με τον τρόπο της.

Θα μου πείτε "βλακείες, όταν είσαι ερωτευμένος, γιορτάζεις κάθε μέρα..." και άλλα τέτοια παρόμοια, αλλά τι κάνει να χτυπάει η καρδιά μας δυνατά, ειδικά στις 14 Φεβρουαρίου? Για εμάς τις γυναίκες, ίσως το γεγονός ότι περιμένουμε και προσδοκούμε να αισθανθούμε για μια ακόμη φορά οι εκλεκτές στη καρδιά των αγαπημένων μας και αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από τη χειρονομία τους, προσφέροντας ένα λουλούδι, μια κάρτα, ένα δωράκι τέλος πάντων, που δείχνει ότι δεν μας έχουν ξεχάσει, ότι κάτι σημαίνουμε γι' αυτούς ακόμα.

Για τους άνδρες, από όσο έχω καταλάβει, πέραν από το γεγονός ότι τους προκαλεί αμηχανία η εκδήλωση των συναισθημάτων τους, ειδικά σε τέτοιες περιστάσεις, βρίσκουν και εκείνοι τον τρόπο να εισπράξουν τον έρωτα της αγαπημένης τους, μέσα από το ερωτικό παιχνίδι, την χαρά που εκδηλώνουν όταν τους προσφέρουν ένα δώρο επί τη ευκαιρία, τη μαγεία της στιγμής όπου οι σύντροφοί τους παραδίδονται στη δίνη των αισθήσεών τους για να μοιραστούν τη στιγμή οι δυο τους.

Τον Βαλεντίνο τον γνώρισα από μια αγαπημένη φίλη από την Αμερική, που πολλά χρόνια πριν, καθώς αλληλογραφούσαμε, μου έστελνε κάρτες με την ευγνωμοσύνη της για τη φιλία μας, τις οποίες φύλαξα με αγάπη στο συρτάρι των αναμνήσεών μου, όμως την Ημέρα των Ερωτευμένων, αν θέλετε, τη "γιόρτασα" δυο φορές, μέχρι τώρα, στην ενήλικη ζωή μου με ανάμεικτα συναισθήματα.

Τη πρώτη γιατί ούσα ερωτευμένη εκείνη την εποχή, ο εκλεκτός της καρδιάς μου τότε, εκεί που είχα παρασυρθεί στην αίσθηση της ημέρας, με επανέφερε στη πραγματικότητα, όταν πηγαίνοντας έξω για φαγητό, οι τιμές του φάνηκαν ακριβές και προσγειώθηκα ανώμαλα στα καθ' ημάς, ενώ τη δεύτερη, χρόνια μετά και σε άλλες συνθήκες και πρόσωπα, μας βρήκε σε ένα ξύλινο σπιτάκι στη κορυφή ενός βουνού, όπου κάτω από τις βαριές κουβέρτες και τα πολλά ρούχα που φορούσαμε για να μην κρυώνουμε, ο ένας έδωσε το πρώτο αναμνηστικό στον άλλον, που ακόμα και τώρα θυμίζει εκείνη τη περίσταση.

Φέτος θέλω να αφιερώσω σε όλες και όλους σας αυτό το πανέμορφο τραγούδι, με τα τόσο σημαντικά νοήματα που εκφράζει και την ευαίσθητη ερμηνεία της Martina McBride. Αν μπορείτε, αν θέλετε, μη μιζεριάσετε, είτε έχετε κάποιον στη σκέψη σας, είτε ακόμα όχι. Το να πεις "σ' αγαπώ" με όλη σου τη καρδιά στους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σου, μη περιμένεις να ξημερώσει 14 Φεβρουαρίου για να το εκφράσεις.



Ladies and gentlemen, αγκαλιαστείτε, φιληθείτε, κάντε κάτι που ξέρετε ότι κάνει τον άλλον άνθρωπο στη σχέση σας ευτυχισμένο και σας ακόμα περισσότερο, αγαπηθείτε, ερωτευθείτε ξανά και ξανά το κορμί που σας ταξιδεύει στην αθανασία της ψυχής, σαν σμίγετε. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη και μια τέτοια μέρα μπορεί να το αποδείξει περίτρανα.

My Valentine και μη φοβάστε να αγαπήσετε και να αγαπηθείτε, όποια και αν είναι η περίσταση που σας το υπενθυμίζει κάθε φορά και κάθε μέρα!

Marialena, 13/2/2011

Να το σβήσω το κεράκι?

Ελένη Βιτάλη - Κιβωτός

Στίχοι: Ελένη Βιτάλη
Μουσική: Ελένη Βιτάλη
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη

Γεννήθηκα στην Κιβωτό
μαζί με τ' άλλα ζώα
και τώρα εδώ σας τραγουδώ
δαιμόνια κι αθώα

Γεννήθηκα και μου 'δωσαν
για προίκα μια μαγκούρα
να τη βαράω με δύναμη
στου νου την καμπούρα

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας
κι ο γιος μου τ' ανταλλακτικό
θα 'ναι εντάξει μια ζωή στη δούλεψή σας
είναι από άριστο υλικό

Γεννήθηκα με ένα γιατί
μες την καρδιά κρυμμένο
ποιους μάγκες εξυπερετώ
ποιοι μ' έχουν κουρδισμένο

Με φέρανε και μου 'πανε
ποτέ μιλιά μη βγάλω
πως είναι που γεννήθηκα
προνόμιο μεγάλο

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας...

Γεννήθηκα στην Κιβωτό
εννιά και δεκατρία
την ώρα που οι πλανήτες μου
βαράγαν μα...

Μαρία με τα κίτρινα
με βάση τα δεδόμενα
εδώ ο πλανήτης χάνεται
κι εσύ το παίζεις γκόμενα

Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας....

σ.σ. Άντε, να το σβήσουμε και φέτος, ε? Αντί άλλων σκέψεων, αυτό το τραγούδι μοιάζει να είναι ιδανικό με την μοναδική Ελένη Βιτάλη να λέει για τα εξαρτήματα της μηχανής μας/σας/τους και πάει λέγοντας! Μια ευχή μονάχα, να μην χάνω το Φως που με καθοδηγεί στη πορεία της μετεξέλιξής μου και να ζω την κάθε στιγμή όπως της και μου αξίζει. Το ξέρω πως με την Χαρά σκοντάφτω ακόμα να την ζήσω χωρίς εμπόδια, αλλά τουλάχιστον έχω κάτι σημαντικό να θέτω ως στόχο για να μην "βάζω τρικλοποδιές" όποτε μου χτυπάει τη πόρτα και με καλεί να την αγγίξω. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη... Χρόνια μας Πολλά σε όσους και όσες γεννήθηκαν σαν σήμερα!

Μοναχικές Γυναίκες

Μοναχικές Γυναίκες ~ Γλυκερία, Δήμου & Τσανακλίδου

Μοναχικές Γυναίκες

Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Πρώτη εκτέλεση: Γλυκερία - Ελένη Δήμου - Τάνια Τσανακλίδου

Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,
από ένα χέρι να πιαστώ,
να βγω έξω να ζήσω,
για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,
να πιάσω κάποιον να του πω:
"δώσ' μου το χρόνο σου...
κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου."
Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:
"δε γίνεται".
Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"
δεν παραδίνεται.

Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.
Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".
Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ' αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.
Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,
και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του
με πιάνει κρίση,
σέρνεται απάνω μου
τον έρωτα να ζήσει.

Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.
Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.
Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,
να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.
Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,
χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.
Καπνός και σκόνη,
και όλα γύρω μου φωνάζουν
"είμαι μόνη".

Οι πιο μεγάλες νύχτες
είναι αυτές που κλαις και δε σ' ακούν.
Θυμίζουνε γυναίκες,
μοναχικές γυναίκες που πονούν.

σ.σ. Για την Ημέρα της Γυναίκας, 8 του Μάρτη.

Μια μέρα σαν τις άλλες, μια μέρα όπου τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, έρχονται σε αντίθεση με τη Γυναίκα που ζει ανάμεσά μας.

Δεν θα πω ότι το να είσαι Γυναίκα, είναι ευχή ή κατάρα στη σύγχρονη εποχή μας. Θα πω όμως ότι το να είσαι Γυναίκα, βιώνεις μέσα σου το μεγαλείο της Πλάσης τούτης που εξανθρωπίζεται μέσα από σένα. Είσαι η Αόρατη Δύναμη που κρατά τις ισορροπίες σε έναν κόσμο που τρέχει με ταχύτητες φωτός μπροστά σου, είσαι η Γη που δέχεται, που υπομένει, που αντέχει και ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο.

Είσαι η Πηγή της Ζωής, είσαι η κόρη της θεάς Εστίας, η ιέρεια της Αφροδίτης, η συνεχιστής της θεάς Αθηνάς και η ενσάρκωση της Αρτέμιδας σε έναν αέναο κύκλο που ξεκινά από σένα και καταλήγει πάλι σε εσένα.

Είσαι εκείνη που ανδρώνει τους άνδρες, που συμπληρώνει τον σύντροφό της, φροντίζει τους γονείς και τα παιδιά της, είσαι εκείνη που βάζει τα στήθη μπροστά για ό,τι συμβεί με εκείνο το θάρρος που βγαίνει από τα σωθικά σου εν καιρώ κινδύνου. Είσαι αυτή που κρατά τις τύχες του Κόσμου στα χέρια της, κάθε ώρα και κάθε στιγμή που περνά και εσύ καλείσαι να παίξεις τον ρόλο της μάνας, της αδελφής, της συντρόφου, της ερωμένης, της εργαζόμενης, του θύτη και του θύματος στο δυαδικό σύστημα των εναλλασσόμενων ρόλων και προσωπείων που σε έχουν βάλει να ζεις για να υπάρχεις.

Για την Ημέρα της Γυναίκας 2010, ένα συγκλονιστικό τραγούδι τραγουδισμένο από Γυναίκες για Γυναίκες...

Να μας χαίρεστε, να μας αγαπάτε και να μας εκτιμάτε που υπάρχουμε στη ζωή σας!

Μαριαλένα, 6/3/2010

Η Αθήνα θυμάται τους εθελοντές του 2004

Αλήθεια, ποια ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες περήφανος που είσαι Έλληνας?

Η απάντηση είναι το 2004, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, όταν η χώρα μας βρισκόταν στο επίκεντρο του παγκόσμιου αθλητισμού και όχι μόνο.

Τότε που η πόλη μας άλλαζε πρόσωπο και οι πολίτες της ξεχύνονταν στους δρόμους με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη, νιώθοντας μέθεξη για ό,τι συνέβαινε εκείνες τις ημέρες στην Αθήνα και στις υπόλοιπες πόλεις που φιλοξενούσαν ολυμπιακά αθλήματα.

Η έκθεση που διεξάγεται στις εγκαταστάσεις της Γλυπτοθήκης στο Άλσος Στρατού στο Γουδί μέχρι τις 20 του μηνός, είναι αφιερωμένη στους εθελοντές που πλαισίωσαν τις τελετές έναρξης και λήξης της Ολυμπιάδας, επιδεικνύοντας στο κοινό κάποιες από τις σημαντικότερες στιγμές των θεαμάτων αυτών καθώς και μαρτυρίες των δημιουργών του.


All images by Marialena, 2009

Εκπληκτικές οι λεπτομέρειες που αποτυπώνονταν στα κουστούμια, όπως και στα πόστερ στους τοίχους που μικρά ενσταντανέ απαθανάτιζαν το τι έζησαν οι μεγάλοι αθλητές και οι εθελοντές κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

Έξω από το κτίριο που φιλοξενούσε την έκθεση στη Γλυπτοθήκη, βρισκόταν το λευκό καράβι που είχε ως επιβάτη ένα αγοράκι που κρατούσε μιαν ελληνική σημαιούλα, στην Τελετή Έναρξης, όπως και εκθέματα μόνιμα της Σύγχρονης Τέχνης στην Ελλάδα που με φόντο τον Υμηττό αλλά και το γκρίζο του ουρανού που ετοιμάζονταν να βρέξει, αναδεικνύονταν οι μορφές και τα σχήματά τους.

Στη συνέχεια, περπατήσαμε μέχρι το θέατρο του Batminton, όπου φιλοξενείται φέτος το Χωριό του Άι Βασίλη, εκτός Συντάγματος, αυτή τη φορά. Επίκεντρο του ενδιαφέροντος στα παιδιά αποτελεί η τέντα της Playmobil, όπου μπορούν με τις ώρες να παίξουν στα νέα δημιουργήματα της εταιρείας με δράκους και ιππότες, φαραώ και όργανα της τάξης, ενώ η υπόλοιπη έκθεση φιλοξενεί διάφορα περίπτερα για δώρα και γλυκίσματα, όπως και παγοδρόμιο μαζί με καρουσέλ.



Τελευταία στάση, στη γερμανική μπυραρία του Octoberfest, όπου γευτήκαμε νόστιμα γερμανικά λουκάνικα με ξινολάχανο, παρέα με γνήσια γερμανική μπύρα, ενώ ο καιρός έδειχνε τις άγριες διαθέσεις του και ήδη η βροχή είχε κατακλύσει τους γύρω δρόμους.

Marialena, 17/12/2009

Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη 2009 στην Αθήνα

Επιστημονικό Πρόγραμμα

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009

16:30-17:00 Εγγραφές
Έναρξη-Προσφωνήσεις

17:00-18:30 Συνεδρία Ι
Προεδρείο: Σ. Α. Ράπτης

Η θέση της Πολιτείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα προβλήματα
των ατόμων με Σ.Δ.
Μαριέττα Γιαννάκου

Η οικονομική διάσταση της αντιμετώπισης του Σ.Δ.
Γ. Κυριόπουλος

Συζήτηση

18:30-19:00 Δ ι ά λ λ ε ι μ α

19:00-21:00 Συνεδρία ΙΙ
Προεδρείο:
Αικ.Δάκου-Βουτετάκη

Η προσφορά της εκπαίδευσης στη ρύθμιση του Σ.Δ.
Μ. Μπενρουμπή, Β. Σπηλιώτη

Παχυσαρκία και Σ.Δ.:
Μια σύγχρονη επιδημία που μπορεί να προληφθεί
Ν. Κατσιλάμπρος

Σακχαρώδης Διαβήτης και επαγγελματική επιλογή του εφήβου
και νεαρού ενήλικα
Μ. Λιακοπούλου

Ελληνική πραγματικότητα από τη σκοπιά του διαβητικού
Γ. Κουκούλης

Συζήτηση

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009

09:30-11:30 Συνεδρία ΙΙΙ
Προεδρείο: Χρ. Μπαρτσόκας
Στρογγυλό τραπέζι

Νεότερα αντιδιαβητικά δισκία
Στ. Λιάτης

Ινσουλινοθεραπεία στα παιδιά και εφήβους με Σ.Δ. 1
Χρ. Κανακά

Ινσουλινοθεραπεία στον Σ.Δ. τύπου 2. Πότε και γιατί;
Κ. Κανταρτζής

Αντλίες Ινσουλίνης στο παιδί και έφηβο με Σ.Δ. 1
Α. Βαζαίου

Αντλίες Ινσουλίνης στον ενήλικα με Σ.Δ.
Χ. Βασιλόπουλος

Συζήτηση

11:30-12:00 Δ ι ά λ ε ι μ μ α

12:00-13:00 Συνεδρία ΙV
Προεδρείο: Φ. Παυλάτος

Η διατροφή στο παιδί και τον έφηβο με Σ.Δ.
Ε. Κουή

Η διατροφή στον ενήλικα με Σ.Δ.
Αιμ. Παπακωνσταντίνου

Το διαβητικό πόδι: Πρόληψη και αντιμετώπιση
Ν. Τεντολούρης

Συζήτηση
13:00-14:00 Είμαι άτομο με Σακχαρώδη Διαβήτη;
Gogito ergo sum (Καρτέσιος)
(Σκέφτομαι άρα υπάρχω)
Συντονιστές –Σχολιαστές: Ε. Μπουτάτη, Δ. Χιώτης
Συμμετέχουν άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη*


Η Eκπαιδευτική Διημερίδα θα πραγματοποιηθεί στο Πολεμικό Μουσείο
στις 14 & 15 Νοεμβρίου 2009.

Ε ί σ ο δ ο ς Ε λ ε ύ θ ε ρ η

* Είναι μεγάλη τιμή και χαρά που σε αυτή τη συζήτηση έχω κληθεί και εγώ ως εθελοντής στην ΕΛΟΔΙ, να επικοινωνήσω και να μοιραστώ με το ακροατήριο τις απόψεις μου για το τι σημαίνει να είναι κάποιος άτομο με διαβήτη στη χώρα μας. Όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε να παρευρεθείτε στην εκδήλωσή μας, θα τα πούμε εκεί!

Μαριαλένα, 13/11/2009

Σαν Ζάχαρη Άχνη - Μια εκδήλωση για Μικρούς και Μεγάλους

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

Οι εκδόσεις Διάπλαση και η ΠΕΑΝΔ Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη σας προσκαλούν στην εκδήλωση που θα γίνει το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009 στις 12:30 το πρωί στο βιβλιοπωλείο Ιανός με αφορμή την παγκόσμια ημέρα Νεανικού Διαβήτη. Μετά τη συζήτηση η Μάρω Θεοδωράκη -συγγραφέας- και οι ηθοποιοί που την συνοδεύουν θα παρουσιάσουν το βιβλίο της «ΣΑΝ ΖΑΧΑΡΗ ΑΧΝΗ» με ένα μοναδικό γλυκό θεατρικό δρώμενο.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο CAFÉ IANOS

Βιβλιοπωλείο Ιανός Σταδίου 24 Αθήνα τηλ. 2103217917

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

October 24th - World Day for Climate Action

Σε 173 χώρες σε όλον τον κόσμο η 24η Οκτωβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα για τη Κλιματική Δράση. Η οργάνωση www.350.org, είναι αφιερωμένη στη προώθηση της μείωσης του διοξειδίου του άνθρακα στα αποδεκτά ως ασφαλή επίπεδα των 350 μικρογραμμαρίων, μέσα από περισσότερες από 4500 δράσεις για τη περιβαλλοντική αφύπνιση ανάμεσα σε ευαισθητοποιημένους πολίτες.



Μην απορήσετε όμως αν στον σχετικό χάρτη που υπάρχει στην ιστοσελίδα, δεν θα βρείτε πουθενά σημειωμένη με δράσεις, τη συγκεκριμένη ημέρα, στη χώρα μας... Θα ήθελα να υπάρχει ένα οικολογικό κίνημα στην Ελλάδα που να είναι σε θέση να διασπείρει το μήνυμα της ημέρας, όχι γιατί προσβλέπει σε πολιτικά οφίτσια, αλλά γιατί έχει ως στόχο την εξάπλωση του οικολογικού τρόπου ζωής και σκέψεις στους Νεοέλληνες, που άμα τω νεοπλουτισμώ και την ξιπασιά που μας δέρνει ως λαός τα τελευταία χρόνια, έχουμε ξεχάσει ότι η φύση εκδικείται, όταν τη βιάζεις και τη παραμελείς.

Να ευχηθώ του χρόνου, μια ακόμα σχετική εκδήλωση να έχει διοργανωθεί σε κάποιες από τις πόλεις της Ελλάδας και να κοσμούν φωτογραφίες από το γεγονός τη διεθνή σελίδα του www.350.org και κυρίως να ευχηθώ να ξυπνήσουν συνειδήσεις ότι χωρίς αυγά ομελέτα δεν γίνεται, ή αλλιώς χωρίς τη συμμετοχή όλων μας σε μια ειρηνική συγκέντρωση με θέμα τη μείωση των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, το μήνυμα θα μας αφήσει για μια ακόμη φορά αδιάφορους. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει να διαδηλώσουμε κατά της πολιτικής της ΔΕΗ να λειτουργεί ακόμα εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας με λιθάνθρακα π.χ. ή να αποσύρουμε επιτέλους με απλουστευμένες διαδικασίες και κίνητρα από τη πολιτεία, τα σαραβαλάκια μας που τα κρατούσαμε γιατί περιμέναμε τη μεγάλη "ευκαιρία", ενώ το μόνο που κάνουν είναι να ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα με τα καυσαέριά τους.

Marialena, 23/10/2009

Blog Action Day: 2009 Climate Change

Take Action: Tell the U.S. it's Time to Act on Climate Change



More than any other country, action taken by the United States to limit greenhouse gases and build a clean energy economy is needed to achieve a sustainable solution to our global climate crisis.

This December world leaders will gather in Copenhagen to negotiate a global response to climate change. As a world leader in greenhouse gas pollution as well as clean energy technology, the United States needs to take bold action by implementing comprehensive clean energy policies to curb emissions.

President Barack Obama has said that climate change is an urgent threat, and that he wants to restore America's responsible leadership in the world.

This is a chance for people around the world and in the United States to join together in telling President Obama that we want him to lead the United States in taking bold and significant action to reduce greenhouse gasses.

Time is running out, and our planet can't afford to wait.

Link: Blog Action Day '09

Προσφορά αγάπης για το "Μαζί για το Παιδί"

Αγαπητοί φίλοι,

Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλούμε στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί με αφορμή την έκδοση του Λευκώματος αφιερωμένου στην Ένωση "Μαζί για το Παιδί" ευγενική προσφορά της εταιρείας ΤΙΤΑΝ.


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί

τη Δευτέρα 6 Ιουλίου 2009 και ώρα 20:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο "Λεωνίδας Κανελλόπουλος", στην Ελευσίνα, οδός Δραγούμη (πλησίον Ι.Κ.Α.), τηλ. 210-55 37 302.

Σε αυτό το link θα βρείτε χάρτη & οδηγίες για το πως θα πάτε:

Πολιτιστικό Κέντρο Λεωνίδας Καννελόπουλος, Ελευσίνα

Χρειάζεται να τιμήσουμε αυτή την τόσο σημαντική πρωτοβουλία δίνοντας το παρόν στην εκδήλωση.

Από το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης "Μαζί για το Παιδί"



ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ
Αγίου Θωμά 14, Αθήνα 11527
τηλ. 210 77 82 281 fax 2107482664
Web: www.mazigiatopaidi.gr

σ.σ. Και η δική μας η χαρά είναι μεγάλη που πραγματοποιείται αυτή η εκδήλωση, καθώς 14 παιδιά, μέλη και φίλοι της Πανελλήνιας Ένωσης Αγώνος Κατά του Νεανικού Διαβήτη, έχουν προσφέρει τις ζωγραφιές τους για την έκθεση και θα είμαστε όλοι εκεί για να καμαρώσουμε τις δημιουργίες τους! Σας περιμένουμε!

Μαριαλένα, 4/7/2009

Το τέλος της αθωώτητας - Michael Jackson

Ίσως ο τίτλος του Βασιλιά της Ποπ, να ήταν το ίδιο μοιραίος για τον Michael Jackson, όπως ο Βασιλιάς του Ροκ εν Ρολ υπήρξε για τον Έλβις Πρίσλεϋ 30 και παραπάνω χρόνια πριν.

Στο γραφείο σήμερα πληροφορήθηκα έκπληκτη τα νέα του θανάτου του Μάικλ Τζάκσον, δίχως στην αρχή να το πιστεύω ότι συνέβη. Ήταν γνωστό πως δεν ήταν καλά εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά η είδηση του θανάτου του από καρδιακή προσβολή έσκασε στα αυτιά μου, ως κεραυνός εν αιθρία.

Το μυαλό μου γύρισε, καθώς το συνειδητοποιούσα όσο περνούσε η ώρα, στα τραγούδια του Τζάκσον που με έχουν σημαδέψει σαν άνθρωπο, μιας και η δική μου η γενιά υπήρξε από εκείνες που μεγάλωσαν με το να τον βλέπουν να μεταμορφώνεται από ταλέντο σε σούπερ σταρ.

Ο Michael Josef Jackson, το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας, γεννήθηκε σε μια φτωχή περιοχή του Νότου, στο Gary της πολιτείας της Indiana. Ο πατέρας Τζάζεφ, ήταν εκείνος που έσπρωξε τα μεγαλύτερα παιδιά του να δημιουργήσουν κατ' αρχήν τους Jackson 5 και στη συνέχεια τους Jacksons, όταν "είδε" πως τα παιδιά του είχαν ταλέντο στη μουσική και ήταν στη μόδα τα σχήματα των εγχρώμων τραγουδιστών όπως των Supremes της Diana Ross.


The Jackson 5- Never Can Say Goodbye


Jackson five-Blame it on the boogie

Ο μικρός Μάικλ, εισχώρησε στο γκρουπ σαν παιδί θαύμα από τη νηπιακή του ηλικία και ήταν η ατραξιόν των παραστάσεων, όταν ξεχώριζε ανάμεσα στα αδέλφια του στη σκηνή. Σύντομα η δημοτικότητα των Τζάκσονς εκτινάχτηκε και ο Μάικλ στην εφηβεία του έκανε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο το Off the Wall το 1979.


Off the Wall Medley Live - History Tour

Όμως, ήταν το 1982 που η προσωπική του καριέρα του απογειώθηκε όταν σε παραγωγή Quincy Jones, ο Μάικλ κυκλοφόρησε το καλύτερο άλμπουμ του 20ου αιώνα στη μουσική Ποπ, το Thriller. Με βίντεο κλιπ που είχαν άρτια σκηνοθεσία, υπόθεση και πλοκή, ο νεαρός Τζάκσον κατέπληξε τα πλήθη με τα επτά Νο 1 σίγκλ που κυκλοφόρησε από τη συγκεκριμένη δισκογραφική του δουλειά, που ακόμα και σήμερα ακούγεται όπως τότε, με επιτυχίες όπως το ομώνυμο τραγούδι, το Billie Jean, Dirty Diana, Why, κλπ.


Michael Jackson Thriller 25 Tribute Part 1


Michael Jackson Thriller 25 Tribute Part 2

Ακολουθεί το άλμπουμ Bad, για να εδραιώσει τον πρώτο έγχρωμο περφόρμερ στη παγκόσμια μουσική σκηνή, που τραγουδούσε και χόρευε με τον δικό του μοναδικό τρόπο, το σήμα κατατεθέν του, το Moonwalking, ή αλλιώς το Περπάτημα στη Σελήνη. Σε αυτό το άλμπουμ τραγουδά και σφραγίζει με την ερμηνεία του τραγούδια όπως το Bad, Smooth Criminal, The Way You Make Me Feel, κ.ά.


Michael Jackson - Liberian Girl (Hot Version)

Όμως σε αυτή τη δουλειά βρίσκονται δύο από τα τραγούδια που με έχουν σημαδέψει προσωπικά και τα έχω μέσα στη καρδιά μου. Το I just can't stop loving you & το Man in the Mirror. Το πρώτο, γιατί είναι από τα πλέον ερωτικά τραγούδια που έχει τραγουδήσει και η αισθαντική του ερμηνεία αγγίζει τη καρδιά με την δύναμη του ερωτικού λόγου και της τόσο προσωπικής του ερμηνείας, κατόρθωσε να είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια αγάπης που σε συνεπαίρνουν.


Michael Jackson - Bad - I Just Can't Stop Loving You


Michael Jackson - Man in the mirror

Το Man in the Mirror, θυμάμαι όταν το πρωτόπαιζε η ΕΤ3 με τον Λευτέρη τον Κονγκαλίδη στα πλατώ, με έκανε να κλαίω από συγκίνηση, νεαρή έφηβη πια. Αυτό που χρησιμοποιώ ως ένα από τα μότο μου είναι παρμένο από αυτό το τόσο συναισθηματικό τραγούδι. "If you want to make the world a better place, take a look at yourself and make that change".

Τη περίοδο εκείνη παντρεύτηκε τη κόρη του Έλβις, Lisa Marie Presley, με την οποία χώρισε λίγο αργότερα, λόγω ότι οι επαγγελματικές υποχρεώσεις τους κρατούσαν μακριά, αλλά η αλήθεια ήταν ότι ο Μάικλ πάντα ήταν ένα μεγάλο παιδί που ένιωθε άνετα ανάμεσα στα παιδιά και όχι στους ενηλίκους που του θύμιζαν τον καταπιεστικό πατέρ φαμίλια.

Ζούζε στη Καλιφόρνια σε ένα μεγάλης έκτασης ράντσο, τη Neverland, γεμάτη από παιχνίδια κάθε είδους, ζώα και κάθε τι που είχε στερηθεί ως παιδί. Όταν φιλοξενούσε παιδιά στην έπαυλη, έπαιζε και κοιμόταν μαζί τους σαν συνομίληκός τους, ενώ κάποιοι γονείς το εκμεταλλεύτηκαν αυτό, για να αποκομίσουν από τον ίδιο τεράστια ποσά με τον εκβιασμό της παιδεραστίας στο πρόσωπό του, κατηγορία για την οποία αθωώθηκε αργότερα.

Παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο την Debbie Rowe, μιαν αυστραλέζα νοσοκόμα που του συμπαραστάθηκε και μαζί της απέκτησε τα δύο μεγαλύτερα του παιδιά, που όμως δεν έζησαν μαζί ως οικογένεια, αλλά την αντάμοιψε πλουσιοπάροχα για να αφήσει την κηδεμονία σε εκείνον.

O Prince Michael, η Paris Michel και ο Blanket, μεγαλώνουν στη σκιά του διασήμου πατέρα τους, προστατευμένα από τα φώτα της δημοσιότητας, που όσο ζούσε ο Μάικλ Τζάκσον τραβούσε πάνω του όντας, ο Βασιλιάς της Ποπ.

Η υγεία του εξαιτίας των διαφόρων επεμβάσεων κοσμητικών αλλά και επανορθωτικών που είχε κάνει από την ηλικία των 25 ετών και μετά, αλλά και καταστάσεων που περνούσε είχε επιβαρυνθεί αρκετά, ενώ η λάμψη του είχε ξεθωριάσει στους νεότερους ακροατές. Σχεδιάζε να πραγματοποιήσει μια παγκόσμια περιοδεία με εμφανίσεις στην Αρένα 02 του Λονδίνου, όμως ο θάνατος τον πρόλαβε από ανακοπή καρδιάς ξημερώματα Παρασκευής, σε ηλικία 50 ετών. Ο Michael Josef Jackson είναι πια ένας ακόμη μύθος στο μουσικό παγκόσμιο στερέωμα, μιας και έφυγε νωρίς. Ο Πήτερ Παν της ποπ, το αιώνιο παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ, πέθανε πριν προλάβει να γεράσει.

Προβλέπω πως εκτός από την Graysland, τον τόπο προσκυνήματος του Elvis Presley, παρόμοια φαινόμενα λατρείας θα παρατηρηθούν και για το μνήμα του Michael Jackson. Ο Βασιλιάς της Ποπ, θα ζει στις καρδιές των εκατομμυρίων θαυμαστών και κοινού της μουσικής του στα πλάτη της γης, μιας και όσοι από εμάς μεγάλωσαν τη δεκαετία του '80, ένα κομμάτι τους ντύθηκε με τους ήχους του Πιο Ξεχωριστού Ειδώλου της Ποπ. Αν η Madonna ήταν τότε στα μάτια μας "Σαν τη Παρθένο" (Like A Virgin) που προκαλούσε με τα σεξουαλικά της υπονοούμενα, ο Michael Jackson ήταν ο πιο λευκός έγχρωμος που το ταλέντο του σε άφηνε άφωνο όταν εμφανιζόταν επί σκηνής.

Για το τέλος, θέλω να κλείσω αυτό το αφιέρωμα στην εφηβεία μας μέσα από το περίφημο τραγούδι του 1985, το We Are The World, που με μια πλειάδα μουσικών για τις ανάγκες του φιλανθρωπικού οργανισμού USA for Africa.


We Are The World - Michael Jackson Lionel Richie Cindy Lauper Steve Wonder & Other

Η συγκίνηση με ξεπερνά, συγχωρέστε με σταματώ να γράφω, γιατί τα λόγια είναι απλά περιττά από εδώ και μπρος...



Michael Josef Jackson R.I.P (1958 - 2009)

Μαριαλένα, 27/6/2009

Links: Michael Jackson - Wikipedia
CNN - Michael Jackson and the 'extreme' price of fame