Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα music videos. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα music videos. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 30 Ιουλίου 2019

Η πριγκίπησσα του δικού σου παραμυθιού

Εμείς οι γυναίκες μεγαλώνουμε σύμφωνα με τις επιρροές του περιβάλλοντός μας και τις προδιαθέσεις μας. Σαν άγραφη κόλλα χαρτί γινόμαστε αυτό που έχουμε μέσα μας ή κάτι άλλο
διαφορετικό τελικά?

Μου αρέσει να βλέπω θηλυκά που η φύση τα έχει προικίσει με τη γλυκύτητα που τους δίνει η φύση τους. Αυτό το "κάτι" που χαρακτηρίζει τις γυναίκες με θηλυκότητα από τις γυναίκες που δεν είναι προφανής η κομψότητά ή η φινέτσα τους. Από την άλλη η υπερέκθεση με φτιασιδώματα και στολίδια που κάνουν τη γυναίκα να μετατρέπεται σε άψυχη κούκλα, με αφήνει αδιάφορη. Όχι γιατί όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, προφανώς, αλλά γιατί άλλο η κομψότητα και άλλο η λατέρνα ζωντανή και η υπερβολή.

Θα μου πείτε τώρα, εσύ τα λες αυτά που είσαι σαν αγοροκόριτσο ώρες ώρες? Γεγονός και είναι και αυτός ένας τρόπος συμπεριφοράς και ένταξης στο κοινωνικό σύνολο. Κανείς δεν είπε ότι το φύλο είναι περιοριστικό σε συμπεριφορές αλλά και τρόπους εκδήλωσής του. Πιστεύω πως έχουμε φτάσει πια ως κοινωνία σε ένα επίπεδο που δεχόμαστε αναγκαστικά και τη θηλυκή αλλά και την αρσενική πλευρά των ατόμων ως έχουν. Το αγοροκόριτσο μεγάλωσε με δυο ισχυρά πρότυπα, ελλείψει άλλων οικογενειακών μελών που θα μπορούσαν να επηρρεάσουν το κοινωνικό πλαίσιο που κινείτο. Η μεν μητέρα, κοκκέτα και θηλυκό, αλλά όχι διεκδικητική ως χαρακτήρας, ο μεν πατέρας παρορμητικός, αρσενικό και με επιθυμία το πρωτότοκό του να ήταν αγόρι. Το κοριτσάκι αυτό είχε και τις δυο ταυτότητες και να γίνει άξια για τον πατέρα και να του μοιάσει και να μην ανταγωνίζεται τη μαμά που ξεχείλιζε από τις γυναικείες τις ποιότητες, θετικές και αρνητικές. Κι έτσι αυτό το κοριτσάκι, τράβηξε ένα δρόμο με τους επηρεασμούς του περιβάλλοντος παρόντες αλλά και τη δική της ιδιωτική λογική παρούσα.

Ως γυναίκα η φύση της είναι τρυφερή και αισθαντική, η έκφανση των ερωτικών συναισθημάτων είναι σε επαφή με το βαθύτερο εαυτό της, η αγάπη της για τα παιδιά, αυτά που αισθάνεται ως γυναίκα είναι σύννομα της γονιδιακής της προδιάθεσης. Από την άλλη όμως, για να "προστατεύει" αυτή την ευαίσθητη φύση, το αγοροκόριτσο την εκθέτει κατ' επιλογήν και δεν διστάζει να προβάλλει τις αγορίστικες πλευρές της κοινωνικής της συμπεριφοράς για να επιβιώσει. Να οδηγεί το δίκυκλό της και να μη τη νοιάζει ουδόλως αν το μαλλί πατικώθηκε ή η χωρίστρα στράβωσε φορώντας το κράνος, αν δεν βάλει μακιγιάζ ταξιδεύοντας, παρά μόνο κρέμες προστασίας, ή αν αράξει μετά από ένα κουραστικό ταξίδι, θα απλώσει την αρίδα της για να ξεκουραστεί και δεν την ενδιαφέρει πόσο γυναίκα φαίνεται σε αυτή τη φάση.

Ως γυναίκα θα χρησιμοποιήσει τις γυναικείες της ικανότητες για να αντιμετωπίσει τη καθημερινότητα, αλλά εκεί που θα χρειαστεί να "πατήσει πόδι" θα το κάνει, αναμετρώμενη συχνά  με άνδρες εκεί που θίγεται ή παραβιάζονται τα όριά της. Της αρέσει να συνοδεύεται από άνδρες που διαθέτουν ευγένεια στον χαρακτήρα και τρόπους αλλά δεν καβαλάνε κανένα καλάμι για να επιβεβαιωθούν από εκείνη ή το περιβάλλον τους. Τους ταξιδευτές και τους ονειρευτές τους αγαπάει λίγο περισσότερο, γιατί είναι ελεύθερες ψυχές, σαν και τη δική της και δεν μπαίνουν εύκολα σε καλούπια των άλλων, όπως κι η ίδια.

Γιατί η πριγκιποπούλα που στο κοινωνικό υποσυνείδητο χτίζεται σε παλάτια με πρίγκιπες, με υπηρέτες που της κάνουν αέρα και έχει το τέλειο σώμα, την αλαβάστρινη επιδερμίδα, το πιο λαμπερό χαμόγελο, μαλλιά της Ραπουνζέλ και όταν βγαίνει από το σπίτι, να λάμπει περισσότερο από τηον Ήλιο, αγάπες μου, δεν υπάρχει. Ειδικά αν η πρώτη νιότη έχει πια περάσει και η πριγκιποπούλα του παραμυθιού μας προσπαθεί εναγωνίως να παραμείνει νέα κι ωραία για να εισπράττει τον θαυμασμό και τα κολακευτικά σχόλια του περίγυρου.

Πέραν από τo καλώς νοούμενo χιούμορ όμως, η γυναίκα που είναι ο εαυτός της, η γυναίκα που δεν φοβάται να δείξει ποια είναι και δεν αναλώνεται στα ψιμμίδια για να λάμψει εκ των έσω, αυτή η γυναίκα μπορεί να αισθάνεται γυναίκα από τις πιο προσωπικές και ανθρώπινες στιγμές της, ως εκείνες που οι περιστάσεις απαιτούν να αφήσει κατά μέρους την επιβεβαίωση του Εγώ της για την ουσία εκ της αναγκαιότητας των καταστάσεων. Τότε αυτή η γυναίκα είναι πριγκίπησσα του δικού της παραμυθιού, όταν αυτό που νιώθει, είναι αυτό που είναι και αυτό που τη χαρακτηρίζει στο σώμα, στη ψυχή και το πνεύμα της.

Σαν την αναδυόμενη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, που προβάλλει από τη θάλασσα πάνω στο κοχύλι φορώντας τίποτε άλλο εκτός από αυτό που εκπέμπει. Και αυτό είναι αρκετό.




Marialena, 23.10.2018 (I may not be a classy lady but I'm all woman...)



Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018

Οκτώβρης

Εγώ, το παιδί της Άνοιξης, αγάπησα τον Οκτώβρη, όπως αγάπησα εσένα, έλλειμμά μου, αλλοτινέ μου έρωτα. Γινάτι μου.

Αυτός ο γλυκός μήνας που στέκει ανάμεσα στο πριν και το μετά, κυριολεκτικά στη ζωή μου, όπως και στις εποχές, πριν το μικρό καλοκαιράκι, μετά λίγο πριν τον χειμώνα, ήλθε και έφερε στο μεσουράνημά του, μια μέρα που για μένα σήμαινε γιορτή κι υπόσχεση. Ήταν η 14 Οκτωβρίου αυτή η μέρα κι από το 2009 (σκέψου πόσος καιρός πάει, σχεδόν 10 χρόνια πια...), ήταν η μέρα της επετείου μου, της επετείου μας, η δική μας μέρα που γιορτάζαμε τον έρωτά μας.

Πάντα με τον φόβο στη καρδιά ζούσα, ακόμα κι όταν τον άφησα πίσω προς όφελος της προσμονής και της συναισθηματικής επένδυσης που έφεραν τα χρόνια της συμπόρευσης και οι υποσχέσεις σου ότι η ζωή μας θα έβαινε να σμίξει μετά από τόσο καιρό. Τότε ο φόβος της ασυμβατότητας έγινε επιλογή και μοίρα πως όταν θες κάτι, μπορείς να το καταφέρεις, μπορείς να φτάσεις ως εκεί που ονειρεύεσαι μαζί μ' εκείνον που στο ενέπνευσε, νόμιζες.

Κι ύστερα η πτώση του Ικάρου απ' τον ουρανό, το κάψιμο των κέρινων φτερών και η καταβαράθρωση. Ο αλκοολισμός σου που ισοπέδωσε τα πάντα, η έλλειψη σεβασμού στον εαυτό σου και σε μένα, ο αργός θάνατός σου ζωντανός και η έξοδος απ' τον Παράδεισο, που είχε πια μετατραπεί σε Κόλαση.

Φτου ξελευτερία, φτου και βγαίνω. Μετράω πια τις μέρες, τις εποχές, τις γιορτές, τις αφορμές και τις αιτίες χωρίς εσένα. Το μυαλό γυρίζει πίσω αναγκαστικά σε αυτή τη περίοδο του μετά και του πριν, σε πράγματα που ήταν οικεία, που είχαν δημιουργηθεί προσλαμβάνουσες, που είχαμε στιγμές και εμπειρίες που τις σηματοδούσαν. Θυμάσαι κάθε 14 του Οκτώβρη που έφερνες τούρτα στο σπίτι και ανάβαμε ένα κερί μαζί μ' ευχή, δική μας, προσωπική μας, ο καθένας έλεγε τις επιθυμίες του και εγώ το φοβισμένο πλάσμα, άρχισα να ξεθαρρεύω, να διεκδικώ, να ζητώ, πολλές φορές εις μάτην μπροστά από τον τοίχο που χες υψώσει στο να με κάνεις ευτυχισμένη, χάριν σε σένα, με την αγάπη σου κι εγώ με το άφημά μου, με τη δοτικότητά μου και τελικά με τη θυσία του Εγώ μου για σένα, γιατί έτσι νόμιζα ότι έκανα το σωστό, ότι έκανα το καλό, ότι έτσι κρατούσα την αγάπη μας ζωντανή. Μα πλανιόμουν, παραμυθιαζόμουν σε κάτι που ήδη είχε αρχίσει να σβήνει και να χάνεται, ω καημένη μου ζωή!

Θυμάσαι που για μας ήταν κάτι το ξεχωριστό αυτή η μέρα. Ήταν τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε μετά από ένα σύντομο φλερτ, για πρώτη φορά, εσύ μ' ένα ριγέ πουκαμισάκι λευκό γαλάζιο, ένα μελαχροινό αγόρι με ευγενικούς τρόπους και γλυκό χαμόγελο, κι εγώ η ζουμπουρλού με το ροδακινί μπλουζάκι που το χω ακόμα κρατημένο, που πήγαμε για καφέ για να γνωριστούμε. Μιλήσαμε με χιούμορ και συστολή κι ευγένεια, μα δε σου κρύβω με κέρδισες κι ας μην ήταν όλα ρόδινα και αναμενόμενα. Δυο νέοι άνθρωποι ήμασταν, με την επιθυμία να συναντηθούμε, να μοιραστούμε πράγματα κοινά και να γνωρίσουμε ο ένας στον άλλον τον κόσμο του. Εν αρχή ειν' το Χάος κατά τον Ησίοδο και εμείς γιατί ν' αποτελούμε εξαίρεση? Μου χες πει ότι δυο μέρες πριν είχες γενέθλια στις 12 και εγώ είχα ακριβώς έξι μήνες μετά, στις 12 τ' Απρίλη, ακριβώς απέναντι, για σκέψου.

Και μ' άρεσε που ήσουν γλυκός και ήρεμος άνθρωπος, άσχετα που δεν έβλεπα αυτά που ήθελα, νωρίς έλεγα είναι ακόμα, έβλεπα όμως άλλα που με τραβούσαν σε σένα, που να ξερα! Τυφλώνει ο έρωτας, αυτή η αίσθηση που σε τυλίγει όταν κάποιος δείχνει ότι του αρέσεις. Και σου άρεσα, ακόμα σου αρέσω, (ίσως σαν απωθημένο), αλλά δεν έφτανε αυτό, ποτέ δεν έφτανε. Σου άρεσα για το μυαλό και το κορμί μου και αυτή την κινητοποιό δύναμη που έφερνα στη ζωή σου που χε βαλτώσει και πάλι που να ξερα τι έκρυβε, το όμορφο αυτό αγόρι στη ψυχή του! Χριστέ μου.

Θυμάσαι που ήρθε η πρώτη φορά που γιορτάσαμε μαζί τα γενέθλιά σου και μετά την επέτειό μας με την τουρτίτσα απ' το ζαχαροπλαστείο και το κόκκινο τριαντάφυλλο, που έφερνες όσο ήθελες να με κατακτήσεις? Θυμάσαι που τραβούσαμε φωτογραφίες που τις έχω ακόμα, εσύ κι εγώ κάθε 14 του Οκτώβρη. Και στις αρχές ήταν έρωτας, μετά αμηχανία, μετά αγάπη και μετά για μένα ακόμα πιο βαθιά αγάπη με έναν έρωτα να περιμένει να συναντήσει τον δικό σου, εκεί που τον είχες κρύψει πνιγμένος στα προβλήματά σου και περίμενα η Πηνελόπη, περίμενα... μάταια πια.

Θυμάσαι που τα δωράκια μας ήταν μικρά, αλλά τα δίναμε σαν παιδιά ο ένας στον άλλον? Κι όταν οι θυσίες έγιναν μεγάλες, πολύ μεγαλύτερες απ' την αγάπη μας, θυμάσαι που αρχίσαμε να γονατίζουμε? Σκέφτεσαι άραγε τι έκανες και φτάσαμε στο γκρεμό? Τι έκανα κι εγώ μέσα στην απόγνωσή μου? Θυμάσαι τη τελευταία φορά που μου κανες έρωτα, πραγματικό έρωτα πόσα χρόνια πριν, εσύ κι εγώ μαζί αγκαλιασμένοι στο κρεβάτι μας, εγώ να σου μιλώ τρυφερά, να σ' αγγίζω απαλά όπως μ' άρεσε και εσύ, να μου δίνεις ένα κομμάτι από σένα κάθε φορά, κάνοντάς με να λάμπω, όπως μου λεγες μετά? Κι ύστερα να γαληνεύουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου?

Λυπάμαι πολύ που δε φέρνω στο νου μου τη τελευταία μας 14 Οκτωβρίου. Σκοτάδι σκεπάζει τη μνήμη μου, συγχώρεσέ με... Μαζί μέναμε, σου χα πάρει δώρο ένα έμβλημα για τη μηχανή σου ίδιο με την ηλικία σου, στο προσέφερα και στο κόλλησα στον ανεμοθώρακα και βγάλαμε φωτογραφίες με σένα δίπλα φορώντας ένα άσπρο μπλουζάκι. Εσύ τις έχεις κρατημένες, όχι εγώ. Εγώ δεν ήμουν πουθενά εκεί. Εσένα ήθελα να βγάλω, να θυμάσαι. Εγώ είχα χαθεί μέσα στο πόνο του θανάτου του μικρού αδελφού λίγους μήνες πριν, του πέπλου του θανάτου που χε έρθει ανέλπιστα στη ζωή μας και αν δεν ήσουν εκεί, εγώ χανόμουν, όπως χανόμουν και μετά που έφυγες τόσο βίαια από τη ζωή μου. Σου ζητούσα μια ζεστή αγκαλιά να κουρνιάσω, να νιώσω ότι μπορείς να με κρατήσεις, μπορώ να νιώσω τη ζεστασιά σου, το νοιάξιμό σου, τη παρηγοριά σου, μα το ποτό σε είχε κερδίσει για τα καλά ξανά, ίσως και πάντα, όπως φαίνεται και οι αγκαλιές δεν ήταν πια ζεστές και αγαπουδερές, ούτε τα σώματά μας ζητούσαν το ένα το άλλο πια, ψυγείο εγώ, σε άμυνα κι εσύ ο αδιάφορος καμπόσος. Έφευγα κι έπινες, γύριζα και σ' έβρισκα τέζα. Αυτή ήταν η ζωή μας, μαζί με υπεκφυγές και δικαιολογίες και ψέματα, πολλά ψέματα που ξεπήδησαν απ' το σεντούκι σαν παγιδευμένα φαντάσματα που σε κυνηγούσαν απ' το παρελθόν. Ακόμα αυτά τα ψέματα σε παρηγορούν, ρίχνοντας το φταίξιμο στον άλλον κάθε φορά, όχι σε σένα, εσύ είσαι μια χαρά παλιάτσος που αναγεννιέσαι απ' τις στάχτες σου!

Γι' αυτό και δε θυμάμαι τι κάναμε πέρσι, τέτοια μέρα μαζί, αν πήρες γλυκάκι όπως παλιά, ή μείναμε περιτριγυρισμένοι στις συμφορές μας, στη κάθοδο προς τον Καιάδα. Δε θυμάμαι άλλο πια, συγχώρεσέ με. Θέλω μονάχα να τ' αφήσω πίσω μου, όσο κι αν έχουν μείνει μέσα μου αυτά τα κομμάτια της δικής μας ιστορίας, τώρα πια μόνο δικά σου και δικά μου σαν μνήμες και προσωπικές ιστορίες ανομολόγητες, που θα τις κουβαλάμε πάντα, στο πέρασμα του χρόνου με τη πατίνα που μοιραία θ' αποκτήσουν. όταν οι λεπτομέρειες πάψουν πια να ναι σημαντικές. ...
Ε Αγάπη μου? (πότε τ' άκουσες για τελευταία φορά και πότε θα το ξανακούσεις από χείλη ανθρώπου που σ' αγάπησε πολύ, πες μου...)



Αφού δε μιλάμε πια, δε μιλάμε...

(...και τι να πούμε πια, αφού η ζωή είναι αλλού, εκεί που ο καθένας μας αφήνεται να την κοιτά στα μάτια. Κι αυτό πίστεψέ με, είναι καλό πράγμα, αρκεί να βλέπει αυτό που τον πάει παρακάτω, όπου κι όπως κι αν είναι στραμμένη η ματιά, μη τη λήθη να χει το δικό της το μερίδιο, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου).

(c) Marialena, 14.10.2018 

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

Τα Κορμιά και τα Μαχαίρια

Αυτήν την εβδομάδα βίωσα συναισθήματα απόρριψης πολύ έντονα και μοναξιά, πολύ μοναξιά.

Μαχαίρι στη καρδιά μου έμπηξε η επίθεση φίλης η οποία για να καλύψει τα δικά της αδιέξοδα, με κατηγόρησε "ότι δεν κάνω τη δουλειά μου". Λαβώθηκα... ειδικά που για εμένα την "ανάπηρη", η δουλειά είναι απόδειξη ότι μπορώ να είμαι παραγωγική και χρήσιμη, γιατί κάθε μέρα είμαι αντιμέτωπη με τα θέματα της υγείας μου και όσα αυτά συνεπάγονται στην καθημερινότητά μου. Δεν χρειάζεται να τα ξέρει κανείς, γιατί δεν θέλω να προσδιορίζομαι μέσα από αυτά, αλλά μέσα από τη προσπάθεια που συνεχώς καταβάλω για να ανταπεξέρχομαι μέσα από τους περιορισμούς μου στη καθημερινότητά μου τουλάχιστον επαρκώς, γιατί μέχρι εκεί μπορώ πια να φτάσω.

Εύχομαι στον καθένα που κρίνει στους άλλους από θέση "ισχύος", να μην αξιωθεί να αντιμετωπίσει θέματα υγείας που θα τον επαναπροσδιορίσουν ως άνθρωπο, γιατί τότε θα καταλάβει πως να περιμένει από τους άλλους να σηκώσουν τα βάρη του, δεν γίνεται και δεν το λέω ως δικαιολογία, αλλά γιατί το σωστό είναι να αντιλαμβανόμαστε τα όρια του καθενός και όχι να περιμένουμε τη "καλή νεράιδα" ή τον "καλό μαλάκα" καλύτερα, να τους ανακουφίσει από το χάος που όλοι βιώνουμε, λίγο ή πολύ. Άδικο, πολύ άδικο και εγωϊστικό, γιατί ο καθένας μας δεν αντιδρά με τον ίδιο τρόπο, ειδικά όταν δεν ενοχλεί ή παρεμποδίζει ή δεν αποτελεί βάρος για τους γύρω του.

Κι όχι τίποτε άλλο, αυτός ο μήνας ξημέρωσε γεμάτος υποχρεώσεις πέραν από τη δική μου διάθεση απέναντι στα πράγματα. Θα πρέπει να πάω να ξανακαταθέσω τα χαρτιά μου στα ΚΕΠΑ για νέα βεβαίωση αναπηρίας με τη γραφειοκρατία και το τρέξιμο που αυτό συνεπάγεται, να πάω στον οφθαλμίατρο να δω πως εξελίσσεται η κατάσταση των ματιών μου και να κάνω και γενικές εξετάσεις για να συμβουλευθώ τον διαβητολόγο μου για τα περαιτέρω στη ρύθμιση των αιματολογικών μου, ενώ η προσπάθεια που καταβάλλω για καλύτερη ρύθμιση με τον διαβήτη μου είναι καθημερινή και αδιάλειπτη, έστω και αν αισθάνομαι "φουσκωμένη" από τις στεναχώριες και τα άγχη μου το τελευταίο διάστημα.

Σήμερα οδηγούσα και στην επιστροφή από το γραφείο το απόγευμα σκεφτόμουν πως απόψε ήθελα να βρίσκομαι στην αγκαλιά του συντρόφου μου για να απολαύσω μαζί του προσωπικές στιγμές, πράγμα που το είχα και εξακολουθώ να το έχω ανάγκη, να το ζήσω, να το εκφράσω, να το εισπράξω ως άνθρωπος και ως γυναίκα.
Δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω αυτό το συναίσθημα, μοναξιά κατ' επιλογήν ή από ανάγκη, πανάθεμά με?
Αποχώρηση από τη ζωή με όλα μέσα και σιγά σιγά ξανά να ζούμε σε "safe mode", με ελάχιστες στιγμές χαλάρωσης και επαφής με τις πραγματικές μας ανάγκες? Τι στο καλό...! Αδιέξοδα και παρά τις όποιες προθέσεις ή διαθέσεις, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Ζωή που δεν μοιράζεται, είναι ζωή χαμένη ε?

Μεγαλώνουμε και εγκλωβιζόμαστε σε επιλογές ή τώρα πια φαίνεται ξεκάθαρα ποια είναι τα θέλω και οι προτεραιότητές μας τελικά? Βρίσκω διέξοδο στην εθελοντική εργασία, ενάντια σε μια ανούσια πραγματικότητα και σε αστάθμητους παράγοντες, όπως είναι η ανατροπή στην υγεία των υπερήλικων γονέων μου και της έλευσης της κατάθλιψης και της έλλειψης ενδιαφέροντος από την ακμαία μέχρι πρόσφατα, μητέρας μου. Πως να με αφήσει αδιάφορη κάτι τέτοιο, πως να μην με επηρρεάσει ότι την βλέπω να μην προσπαθεί να ορίσει τη ζωή της με όρεξη αντί για απόσυρση και επιστροφή σε νηπιακές συμπεριφορές? Πως να το αντέξω, όταν εγώ η ίδια στερούμαι χαράς, ευτυχίας, ολοκλήρωσης και τα βάρη στη ζωή μου αυξάνονται? Πως μπορώ να πω φτάνει πια, αφήστε με ήσυχη, δεν αντέχω άλλο? Μπορώ να το πω, ή ο Θεός γελάει μαζί μου, αυτή τη φορά σαρκαστικά?

Σήμερα το βράδυ, πριν από λίγο, στο μάθημα χορού που είχαμε με τις υπόλοιπες τσούπρες, για κλείσιμο η δασκάλα μας έπαιξε αυτό το κομμάτι, "Τα κορμιά και τα μαχαίρια" από τη λατρεμένη Ελευθερία Αρβανιτάκη.
Ένιωσα έστω και για λίγο να αφήνομαι στη κυριολεξία στο ρυθμό και στο λίκνισμα και να χορεύω διακτινισμένη έστω και αν κρατιόμουν να κάνω τη χορογραφία "σωστά", ενώ η ψυχή μου πετάριζε ακούγοντας τη μελωδία και χόρευα ενώ τραγουδούσα ταυτόχρονα. Ψυχή μου εσύ βασανισμένη, ψυχή μου εσύ που ζεις μέσα στις απαγορεύσεις και στη πειθαρχία που σου επέβαλαν, για να μην βρεις τη χαρά με τα εγκόσμια, αλλά μέσα από το άφημα σε άλλες διαστάσεις, αν ποτέ το καταφέρεις. Γερνάς καρδούλα μου, μοναχή και ταλαιπωρημένη, ενώ στιγμές σαν κι αυτή, ανάμεσα στις τρελιάρες συμμαθήτριές σου, αισθάνεσαι έστω και για όσο κρατάει ένα τραγούδι, λεύτερη μέσα στην αγγουροσύνη σου και τους αυτοπεριορισμούς σου.

Ενώ μέσα βαθιά μέσα σου, αυτό που λαχταράς είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι, να λαχταράς και να σε λαχταρούν και αυτό που αισθάνεσαι να βρίσκει ανταπόκριση. Αυτό θες και συμβιβάζεσαι με τη μοναξιά σου και ημίμετρα που νομίζεις ότι κάτι γίνεται, χωρίς αγάπη να σε γεμίζει και έρωτα να σε ησυχάζει.

Γαμώτο!



(c) Marialena, 06.03.2015 (Καληνύχτα σας...)

Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Η Επιστροφή

Το Κάστρο του Πλαταμώνα, 
photo by Marialena, 28.10.2014

Επέστρεψα πριν από λίγο σπίτι, μετά από μια τετραήμερη ανάπαυλα. Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία του Κάστρου του Πλαταμώνα που τράβηξα με το κινητό, όταν ξύπνησα το πρωί και ετοιμαζόμουν να φύγω από το ξενοδοχείο. Για τέσσερις ημέρες το Κάστρο ήταν η πρώτη και η τελευταία εικόνα που αντίκρυζα κάθε πρωί και βράδυ, ένας έρωτας, για μένα, διαρκείας, που με έκανε να νιώσω νοσταλγία και να μου ξυπνήσει θύμησες από πρόσωπα, μέρη και στιγμές που έχω ζήσει στην απεραντοσύνη του και που λαχταρώ ακόμα να ζήσω...

Στη διάρκεια του ταξιδίου από τη Μακεδονία ως την Αθήνα, είχα φορτώσει στο κινητό και άκουγα μουσικές που ανακάλυψα πρόσφατα και ήδη ομολογώ πως λατρεύω, γι' αυτό και τις άκουγα ξανά και ξανά, όσο ταξιδεύαμε, ειδικά όταν έπεφτε το σκοτάδι. Μια από αυτές έρχεται από την λατρεμένη μου Toni Braxton που μαζί με τον Babyface έφτιαξαν ένα εκπληκτικό rnb άλμπουμ, το "Love, marriage and divorce". Πέραν από τις υπέροχες μελωδίες και τις ερμηνείες που δεν αφήνουν αδιάφορο έναν λάτρη της μαύρης μουσικής, όσο το άκουγα, στεκόμουν πια στους στίχους και στα μηνύματα που εξέπεμπαν στους ακροατές.

Παρόλο που δεν έχω περάσει τη διαδικασία έρωτα, γάμου  και διαζυγίου και εύχομαι να μην μου προκύψει στη ζωή μου, αν και εφόσον, μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τι φανερώνονταν πίσω από τις λέξεις. Πήρα ασυνείδητα το ρόλο του ανθρώπου που περνάει από αυτές τις διαδικασίες, για να φτάσει μοιραία, να ζήσει τη ζωή μετά και ομολογώ πως κάθε φορά που άκουγα, ακόμα πιο προσεκτικά, τα τραγούδια του άλμπουμ, βυθιζόμουν λίγο περισσότερο στη θλίψη του αδιεξόδου στις προσωπικές σχέσεις, όσο αφηρημένο αν ακούγεται αυτό, αλλά ένιωσα τι σημαίνει να απομακρύνεσαι στη σχέση σου, να βρίσκεις δικαιολογίες για να διαλύσεις έναν δεσμό, να χρησιμοποιείς την απιστία ως μοχλό αποσυμπίεσης τάχα, να προσπαθείς να τα ξαναβρείς και στο τέλος ο καθένας να παίρνει το δρόμο του, μετά από αυτό το συναισθηματικό τρενάκι του τρόμου, όπως λέει και το ομώνυμο τραγούδι που επέλεξα απόψε να ντύσει αυτές μου τις σκέψεις.

Η αίσθηση που κυριαρχούσε μέσα μου ήταν αυτή της θλίψης, γι' αυτό και μέσα σε ένα πούλμαν με γνωστούς και φίλους, πέραν από το χιούμορ ή των κοινωνικών συζητήσεων, υπήρχαν στιγμές που χανόμουν μέσα στα τραγούδια που άκουγα. Προσπαθούσα να καταλάβω τι κάνει έναν άνθρωπο να παραδώσει τα όπλα σε μια σχέση, να ακρωτηριαστεί συναισθηματικά, να μην μπορεί πια να ζήσει φυσιολογικά, όσο και αν το θέλει ή το πιστεύει, γιατί αυτά που τον διακατέχουν ως άνθρωπο, τον ορίζουν και ως χαρακτήρα.

 

Ένιωσα ξανά αυτή τη μοναξιά τη δυσβάσταχτη, που νιώθεις όταν η αγάπη δεν ζεσταίνει πια τη καρδιά όπως μέχρι πριν από λίγο καιρό, όταν δεν δίνεις πια αυτό που ξεπηδούσε απ' τη ψυχή, την έλλειψη επικοινωνίας, το "μάγκωμα", τις προσδοκίες που θες να επιβεβαιώνονται μέσα από τη προβολή στον άνθρωπό σου, τα συναισθήματα να σε πλημμυρίζουν και να μπορείς να τα εκφράσεις ανερυθρίαστα προς τον σύντροφό σου και βυθίστηκα ακόμα περισσότερο σε περίσκεψη. Από τη μια αναπολούσα αυτά που κάποτε έζησα μαζί με ανθρώπους που εδώ και χρόνια κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου και σκεπτόμουν τι θα έκανα αν είχα την ευκαιρία να τα ξαναζήσω μαζί τους στο παρόν και από την άλλη, με τύλιγε το κρύο από την ευγενική, πλην απόμακρη, λόγω απωθημένων ή ανεκπλήρωτων θέλω, που εισέπραττα ή να τολμήσω να πω, ότι εξέπεμπα.

Συγκλονίστηκα όταν επιστρέφοντας από τη Χερσόνησο του Άθω χθες, περνούσαμε από τον περιφερειακό της Θεσσαλονίκης και μου ερχόταν στο νου, οι αγαπημένοι μου άνθρωποι εκεί. Ήθελα να έχω την ευκαιρία να τους ξαναδώ, να τους αγκαλιάσω, να τους φιλήσω, να τους πω πόσο μου έχουν λείψει από τότε που τελευταία ιδωθήκαμε, όταν τέτοια εποχή, έβρισκα την ευκαιρία να πάω να τους δω και να περάσω λίγες ημέρες μαζί τους. Να τους πω πόσο τους αγαπάω και πόσο μου λείπουν από τη ζωή μου, όταν πια αρκούμαστε στη γραπτή επικοινωνία όταν μπορούμε και έχουμε το χρόνο.

God knows I didn't mean to hurt you, I didn't mean to break your heart, λέει το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου και γυρίζει στο μυαλό μου συνέχεια. Αναρωτιέμαι ξανά, αν ποτέ θα αξιωθώ να αγαπήσω και να αγαπηθώ από έναν άνδρα που θα είναι ικανός και θα θέλει να με καλύψει συναισθηματικά, να είναι ο σύντροφος, ο φίλος, ο εραστής, ο σύζυγος, ο συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης στη κοινή μας ζωή. Μεγάλες κουβέντες λέω μου φαίνεται και όταν το αντικρύζω, το σέβομαι, το εκτιμώ αλλά και μπαίνω στη σύγκριση με τις δικές μου επιλογές και τότε μετά λύπης μου, βγαίνω χαμένη...

Αυτόν τον καιρό, υπάρχουν πράγματα στη ζωή μου που περιμένουν να διευθετηθούν με τη δική μου ανάληψη ευθυνών, όπως και αντίστοιχα υπάρχουν πράγματα που υφίστανται ή αργοπεθαίνουν πέραν από τη δική μου θέληση ή διάθεση, αλλά στέκω ως μάρτυς στην εξέλιξή τους. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι απλά "δεν ενδιαφέρομαι", αλλά αν και φαίνεται ότι έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά, δεν είναι έτσι. Στα ζητήματα της καρδιάς, είμαι γυναίκα και όσο και το δυναμικό μου προφίλ, επισκιάζει άλλες πλευρές του χαρακτήρα μου, πιο εσωστρεφείς, δεν παύω να νιώθω και να εκφράζομαι έτσι και όχι σαν τον Ζούπερμαν ή τον Οδυσσέα Ανδρούτσο με το σπαθί, που θα ήθελαν μερικοί να είμαι, αλλά λυπάμαι πολύ, δεν θέλω να γίνω για να αισθάνονται αυτοί καλά με την δική τους προβολή στο πρόσωπό μου.

Εισπράττω πια ότι κοινωνικά οι άλλοι προσφεύγουν σε μένα γιατί τους δημιουργώ αισθήματα εμπιστοσύνης και ίσως έχει φτάσει η εποχή που προβάλλεται ισχυρά κάτι τέτοιο, όμως δεν κρύβω ότι αισθάνομαι ως άλλη Ιφιγένεια εν Αυλίδι, όταν πέραν από τη κοινωνική δράση, αυτό που θέλω να είμαι είναι ένας δοτικός άνθρωπος, με αισθήματα που περιμένουν να εκφραστούν, σαν ένα πυροτέχνημα που σκάει καταμεσής ενός σκοτεινού ουρανού, αλλά θέλουν να πέσουν στη γη και να φυτρώσουν, να ανθίσουν, να αναπτυχθούν. Είναι ωραίο να προσφεύγουν οι άλλοι σε σένα, γιατί αναγνωρίζουν πράγματα που τους κάνουν να νιώθουν καλά, όμως ο ρόλος της Καγκελαρίου της Γερμανίας, δεν είναι αυτό που με ικανοποιεί και με εκφράζει, όταν μέσα μου σπαρταράω να νιώσω τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, του χτισίματος της εμπιστοσύνης, της ηθικής και ψυχολογικής στήριξης. 

Άραγε υπάρχει αυτός που θα μπορέσει να αντέξει μια γυναίκα στα 40+ της, ολίγον χύμα στο κύμα πια, με μεγάλες ευαισθησίες, με ακόμα μεγαλύτερη παρόρμηση και φιλότιμο, με όρεξη για ζωή, με μια χρόνια πάθηση που την κάνει εγκρατή και ανασφαλή για το μέλλον, αλλά που αυτό που θέλει είναι να αγαπά με όλη της τη ψυχή, να σέβεται, να αναγνωρίζει και να θαυμάζει αυτόν που θα την εκτιμήσει, θα την αγαπήσει, θα της προσφέρει την οικογένεια που ποθεί να φτιάξει μαζί του, πριν να είναι αργά να ζήσουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους μαζί? Τη Μαριαλένα που προτιμά την ειλικρίνεια από ένα ωραίο ψέμα, την συντροφικότητα από τη κοσμική ζωή, τον εθελοντισμό από τον κωλοεγωϊσμό των ξετσίποτων, τον πνευματισμό από την κεκοιμημένη συνείδηση, το χαμόγελο από τη γκρίνια, τη μοναχικότητα από τις αδιέξοδες σχέσεις. Ίσως κουβέντα να κάνουμε, ποιος το ξέρει?




Marialena, 28.10.2014 (Because the Truth is out there...)

Σάββατο 24 Μαΐου 2014

Φύγε μακρυά...

Εγώ είμαι πάλι. Δεν έχω άλλο τρόπο να τα πω, αν δεν τα γράψω, δεν γίνεται διαφορετικά, ειδικά απόψε, ειδικά αυτό το διάστημα.

Σκεφτόμουν ότι κοντά 20 χρόνια πριν, τα ίδια έκανα πάλι, όταν δεν είχα άλλον τρόπο να αντιμετωπίσω τις κλεισομάρες μου. Νοέμβρης 1995, νομίζω ήταν, τότε που σχεδόν δεν έβλεπα μετά τα λέιζερ, αλλά έβρισκα καταφύγιο στο να βάφω τα τάσια του αυτοκινήτου μου, τότε. Καθισμένη σε ένα χαλάκι στην αυλή, να έχω ένα πινέλο και να βάζω χρώμα στα τάσια που ήθελαν βάψιμο.

Ένα πρόβατο για σφαγή, αυτό ήμουν, αλλά δεν το είχα καταλάβει. Πήγα εθελούσια στο βωμό. Ναι, γλύτωσαν τα μάτια από χειρότερα, έμεινε όμως η αναπηρία, μέχρι και σήμερα. Δεν έχει σημασία που το συνήθισα, που στραπακλωνόμουν στα σκαλιά, γιατί δεν έβλεπα τα σκαλοπάτια πια, που δεν διέκρινα το βράδυ στο μισοσκόταδο και έπρεπε να αρχίσω να ψηλαφίζω για να μην σκουντουφλάω συνέχεια, όπως και έγινε.

Άλλαξε και το βήμα μου, βάρυνε, τα πόδια εξερευνούν πια πρώτα και μετά τα μάτια, άλλαξε και ο τρόπος που βλέπω γύρω μου, τώρα πια πιο περιορισμένα. Δεν άλλαξε το "ταξίδεμα" στον ορίζοντα, η ενατένιση του ουρανού, τα σύννεφα, τα δέντρα, τα χρώματα του ουρανού, οι σταθερές μου όσο βλέπω. Η ευγνωμοσύνη ότι είμαι ζωντανή και μπορώ και συνδέομαι με το περιβάλλον κατ' αυτόν τον τρόπο.

12 Ιουνίου. Πάμε για χειρουργίο, πάλι στο μάτι. Στο ευαίσθητο, στο ζαβούλι μου, σ' αυτό που παλεύει κόντρα στους νόμους της φύσης και τον χρόνο για μην εγκαταλείψει τη προσπάθεια να βλέπει, όσο μπορεί. Τώρα πια βλέπει ελάχιστα, αποσπασματικά, μέσα από φίλτρο του θολωμένου φακού του. Είμαι αποφασισμένη και ας φοβάμαι. Δεν έχω άλλη επιλογή, να του δώσω το φιλί της ζωής, να δει ξανά, να μην κυκλοφορώ σαν τη θείτσα, να μην γυρίζω το κεφάλι δεξιά, γιατί αριστερά δεν βλέπει.

Να αλλάξει ο φακός, να γίνει και έγχυση αζώτου, να κολλήσει ο αμφιβληστροειδής. Δεν ρώτησα ακόμα αν θα ξαναγίνει η ίδια κατάσταση. Το "δώρο" θα είναι η πρεσβυωπία. Από τώρα γαμώτο? Σκάσε και κολύμπα. Το ένα μάτι θα θέλει γυαλιά για κοντά, το άλλο όχι. Να δω πως θα διαβάζω το κινητό μετά την επέμβαση. Τι θα γίνει και το άλλο μάτι, το "καλό". Πότε θα καταπέσει και εκείνο για να γίνει και εκεί η αλλαγή φακού, να τελειώνουμε με αυτό το πράγμα επιτέλους? Πέντε χρόνια από τη ζωή μου ζω με τη μελαγχολία του καταρράκτη. Τα καλύτερά μου χρόνια, ίσως... λέω, μια μελαγχολία που δεν περνάει, όσο και αν κάνω τον κλόουν, όσο και αν προσπαθώ να χαλαρώσω και να ζήσω το σήμερα, δεν περνάει. Είναι εκεί, κολλημένη στο δέρμα και το υποσυνείδητό μου.

Αυτή τη φορά, βρήκα καταφύγιο στο να σφίγγω τις βίδες στο μηχανάκι μου. Το αυτοκίνητο, δεν το αγγίζω πια, δεν μου έχω εμπιστοσύνη να οδηγώ σε συνθήκες δύσκολες, δεν με βοηθούν τα μάτια μου και έτσι άρχισα να καταλαβαίνω τι περνάνε οι μεγάλοι άνθρωποι που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μένα. Προχθές επιχείρησα να δω και μια ταινία στη τηλεόραση μετά από καιρό και αποκοιμιώμουν, γιατί δεν έβλεπε το μάτι, να πάει το σήμα στον εγκέφαλο να μείνει ξύπνιος...

Το λιμανάκι μου, να φροντίζω τις προεκτάσεις του εαυτού μου, για να βρω λίγη χαρά, λίγη ικανοποίηση ότι δεν ακυρώνομαι σαν άνθρωπος μέσα από τις δοκιμασίες. Το υλικό μέσον κι εγώ, η εξανθρώπιση, η προβολή των συναισθημάτων πάνω σε ένα χρηστικό αντικείμενο, γιατί σε μένα πάντα φέρομαι αυστηρά, γιατί έτσι έχω μάθει να με μεταχειρίζομαι. No mercy, έτσι ακριβώς. Θέλω να βρω και το εγχειρίδιο επισκευής της μηχανής, μπας και καταφέρω να κάνω τον Κύρο Γρανάζη και τα χέρια μου δώσουν, αυτό το "κάτι" που με κάνει να λέω: "μπράβο ρε Μαριαλένα, τα κατάφερες! Το μηχανάκι τώρα δεν τρίζει..."

Και στο ενδιάμεσο του αυτομαστιγώματος, οι ζωές των άλλων, ταινίες φυλαγμένες που περίμεναν την ώρα τους για να τις δω στην οθόνη του υπολογιστή. Τα παράλληλα σύμπαντα που μέσα από αυτά ζω σε προβολή, σε αντιπαραβολή με το δικό μου καύκαλο της χελώνας. Είδα αρκετές ταινίες τελευταία, με αιχμαλώτισε το Labor Day με την Kate Winslet και τον Josh Brolin, όπως και το The Book Thief με τους Geoffrey Rush και Emily Watson που λατρεύω. Τι ταινίες! Πως το συναίσθημα εξυφαίνεται μέσα από τις δυσκολίες, η ανθρωπιά ξεπηδά εκεί που η αγριότητα οργιάζει, πως η αγάπη φανερώνεται μέσα από καρδιές που μπορούν να την εκφράσουν! Τι να πω!

Θέλω να αρχίσω και διατροφή ξανά, να ξεφουσκώσω λίγο από τα άγχη και τις αγωνίες μου. Μετά την επέμβαση και την ανάρρωση, οπωσδήποτε. Νιώθω ότι έχω χάσει την εικόνα του εαυτού μου, δεν είμαι στα πάνω μου, δεν αισθάνομαι καλά με το σώμα μου. Έχω καταπνίξει και την ερωτική επιθυμία, γιατί μέσα μου κυριαρχεί η ανάγκη για εσωστρέφεια, δεν αισθάνομαι ερωτική εγώ η ίδια και έχω μπει σε safe mode, πράγμα που με εξυπηρετεί ή με βολεύει, για πόσο δεν ξέρω, αλλά όπως το βλέπω, για αρκετό διάστημα. Η ερωτική έκφραση, η ανάγκη επικοινωνίας, της άδηλης, της μη λεκτικής, δεν είναι ανάγκη να εκφράζεται μόνο από το σεξ. Ποτέ δεν το πίστευα αυτό και δεν το εφάρμοζα. Σεξ κάνουν οι άνδρες για εκτόνωση των ορμονών τους σωματικά, εγώ τι στο καλό να θέλω, εκτός από τρυφερότητα και ηρεμία, που πανάθεμά με, αν αρκεί και καλύπτει έναν άνδρα!

Γι' αυτό θα ήθελα να δώσω το κλειδί της ελευθερίας στον σύντροφό μου, που μάλλον το έχει πάρει από μόνος του και να βρει τη χαρά, την ανεμελιά ή την κάλυψη των αναγκών του σε προσωπικό επίπεδο, εκεί που δύνανται να του τα παρέχουν. Θα ήθελα να ήμουν νέα, όμορφη, υγιής και διαθέσιμη, αλλά δεν είμαι πια. Θέλω και εγώ τα πράγματα σε ένα άλλο επίπεδο. Όσο βουτάω μέσα μου και ψυχαναλύομαι, τόσο αναζητώ το παρακάτω, το επόμενο επίπεδο συνειδητότητας, δεν μπορώ πια τα φρου φρου και αρώματα, το να περνάει ο χρόνος δίχως νόημα και δίχως προορισμό, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι θέτω εαυτόν εκτός νυμφώνος, εκτός παιχνιδιού, εκτός πραγματικότητας.

Θα ήθελα να ήθελε να μοιραζόμαστε περισσότερες στιγμές μεταξύ μας, σαν ζευγάρι και όχι σαν φιλαράκια, γιατί δεν αντέχει τις δικές μου προκλήσεις. Ανθρώπινο, το κατανοώ, ίσως στη θέση του και εγώ το ίδιο να έκανα, να κρατούσα τις αποστάσεις μου, από μια κατάσταση που δεν ξέρεις πως να φερθείς. Αγαπάμε ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά αυτό μάλλον δεν είναι αρκετό για να μας κάνει να είμαστε ΜΑΖΙ και όχι μαζί κοινωνικά και γιατί μας αρέσουν κοινές δραστηριότητες και ασχολίες.

Δεν ξέρω, μάλλον έφτασα στο σημείο να μην ελπίζω ότι η ζωή μου μπορεί να είναι καλύτερη, γιατί ίσως εγώ δεν έχω πιστέψει ότι μπορεί να είναι καλύτερη. Πάλι καλά που υπάρχουν και οι γονείς ακόμα και δίνουν μια χείρα βοηθείας, εκεί που μπορούν, αφού όσο και αν δεν το ομολογώ το έχω ανάγκη, να περάσω αυτή τη κατάσταση, μη νιώθοντας ότι τα κάνω όλα και συμφέρω, άσχετα που δείχνω ψύχραιμη και δίνω και κουράγιο, γιατί η ψυχούλα τους το ξέρει αν θέλουν να βλέπουν το παιδί τους να ταλαιπωρείται και εγώ να προσπαθώ να μην το δείξω μέσα από την αποστασιοποίησή μου.



Σήμερα το πρωί στο γραφείο, έβαλα λίγο το ραδιόφωνο στο κινητό, να με συντροφεύει εν ώρα εργασίας. Αυτό το τραγούδι του Γιάννη Βαρδή, "καρφώθηκε" μέσα μου όταν το άκουσα, είχα να το ακούσω και χρόνια, ίσως, αλλά ήρθε και με ακολούθησε μέχρι τώρα που περασμένα μεσάνυχτα, γράφω ξανά, σαν τον παλιό καιρό, το πληκτρολόγιό μου, οι σκέψεις μου κι εγώ αντάμα.

(c) Marialena, 24/5/2014

Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου 2013

ΠΕΡΙ ΈΡΩΤΟΣ


Νομίζω πως τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη Γιορτή των Ερωτευμένων, βιώνω μέσα μου έναν ακόμα καταναγκασμό, (δεν ξέρω αν έχω πολλούς ή λίγους, αυτό εξαρτάται), αυτόν της θλίψης. Θλίψη για το γεγονός ότι παρότι έχω έναν ρομαντικό προσανατολισμό στο να βλέπω τα θέματα της καρδιάς, για μια ακόμη φορά θα προσγειωθώ στη πραγματικότητα, με τον δικό μου, σκληρό και άπονο τρόπο.

Τη συγκεκριμένη μέρα, κανόνισα το απόγευμα να πάω στον οφθαλμίατρο μου για να κάνω μια ακόμη μικροεπέμβαση στο μάτι μου, που είναι απαραίτητη και έπρεπε να γίνει ούτως ή άλλως αυτές τις ημέρες. Η διαδικασία αυτή από μόνη της, με βάζει σε φάση που έχω να φροντίσω το ματάκι, μετεγχειρητικά για να εξελιχθεί δίχως επιπλοκές, γι’ αυτό και μοιραία, στρέφω το ενδιαφέρον μου στο να πάνε όλα καλά.

Θα μου πει τώρα κανείς: «Μα καλά χριστιανή μου, βρήκες και εσύ την ημέρα να κάνεις την επέμβαση, αφού καίγεσαι και καλά για τον Άγιο Βαλεντίνο…» Έλα μου ντε, τι να ανταπαντήσω, ό,τι αν είχα αντιστάθμισμα, δεν θα καθόμουν να με τρώει προκαταβολικά και μετά φόβου Θεού θα έκανα τον καταναγκασμό μου λιγότερο φοβικό?

Επειδή δυστυχώς η χαρά στη ζωή μου συνδέεται με υπέρβαση δύσκολων και επίπονων καταστάσεων, σε κάθε περίπτωση που απαιτεί συνειδητή μετατόπιση στην επίγνωση της στιγμής, η πρώτη μου αντίδραση είναι φόβος και κρύψιμο από τον ίδιο μου τον εαυτό. Όχι, ότι δεν χαίρομαι, στιγμές και πράγματα που έρχονται, δεν επικροτώ ανθρώπους που χαίρονται ή εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους με ανάλογο τρόπο, αλίμονο, δεν είμαι αρνητική σε αυτό, απλά όσον αφορά εμένα, κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο.

Το να έχει κανείς όρεξη, διάθεση, κίνητρο εσωτερικό και εξωτερικό, να γιορτάσει, να χαρεί τις μικροχαρές της ζωής, για μένα αυτό είναι ανεκτίμητο! Είναι εκ φύσεως πλούσιοι άνθρωποι και δεν μιλώ για απόκτηση χρημάτων και υλικών αγαθών, αλλά για τη ψυχή που αντί να έχει έλλειμμα, έχει πλεόνασμα γιατί το νιώθει, έτσι απλά!

Ο σύντροφός μου κάποια στιγμή το προηγούμενο σαββατοκύριακο μου πρότεινε να με συνοδεύσει εκείνος στον οφθαλμίατρο και να πω την αμαρτία μου, χάρηκα για τη προθυμία του να το κάνει. Αν θα το κάνει ή όχι τελικά, εξαρτάται από τη δική του διάθεση, γι’ αυτό και χθες το βράδυ που συνάντησα τη νύφη μου και με ρώτησε σχετικά, μου πρότεινε να με πάνε με τον αδελφό μου στο γιατρό και ομολογώ πως και μόνο στη σκέψη, τους χρωστώ ευγνωμοσύνη για τη πρόθεσή τους!

Να σταθώ στη σχέση του αδελφού μου με τη γυναίκα του που γιορτάζουν τις επετείους τους με τρυφερότητα. Κάθε χρόνο της γνωριμίας τους, ανταλλάσσουν ένα μικρό δωράκι αγάπης μεταξύ τους, πράγμα που με συγκινεί αφάνταστα, γιατί εγώ το φοβάμαι σαν το διάολο να το έχω. Κι όπως μου είπε η νύφη μου τις προάλλες, όταν με ρώτησε πως θα γιορτάσω τον Βαλεντίνο και εγώ το έκανα γαργάρα, απαντώντας ότι χαίρομαι που το γιορτάζουν εκείνοι, μου ανταπάντησε πως φυσικά και δεν περιμένουν τη 14η Φεβρουαρίου για να γιορτάσουν την αγάπη τους και έχει απόλυτο δίκιο! Για όνομα αν δεν ίσχυε στη σχέση τους κάτι τέτοιο…

Ψεύτικη ή ψευδεπίγραφη αφορμή για τόνωση της αγοράς, με την προσφορά γλυκών, λουλουδιών και δώρων, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, έχει καθιερωθεί να θυμίζει ότι είναι μια ακόμα ευκαιρία να εκφράσουμε στους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μας αυτά που νιώθουμε, για εκείνους. Με λόγια απλά, με μια χειρονομία, με τον δικό μας μοναδικό τρόπο, να δείξουμε την αγάπη μας, γιατί αυταπόδεικτο δεν είναι τίποτα. Λουλούδι είναι η αγάπη που τη θρέφει ο έρωτας, τη θεριεύει το πάθος, τη ποτίζει η συντροφικότητα και το μοίρασμα μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής.

Γι’ αυτό λοιπόν, σαν θα ξημερώσει η 14 Φεβρουαρίου, κάντε τη διαφορά στη σχέση σας. Πείτε ένα «Σ´ αγαπώ» στον άνθρωπό σας, δώστε του ένα λουλούδι, κάντε του μια έκπληξη, μοιραστείτε μαζί του μια στιγμή ευτυχίας, ξεφύγετε από τα καθημερινά και τα τετριμμένα, γιατί αυτό που δίνεις στον άλλον γυρίζει πολλαπλάσια σε εσένα! Φιληθείτε τρυφερά, κάντε σωματική επαφή αγγίζοντας τον άλλον, κάντε έρωτα, κάνετε όμορφα μωρά, χορέψτε κάπου οι δυο σας, ακόμα και με μουσική από το ραδιόφωνο στο καθιστικό του σπιτιού σας ή βάζοντας το αγαπημένο σας τραγούδι να παίζει. Αφήστε του ένα μήνυμα να το βρει όταν γυρίσει από τη δουλειά, φτιάξτε του μια κάρτα μόνο για εκείνον. Πάρτε του μια καρδουλάτη σοκολάτα και φάτε τη μισή μισή, χαζογελώντας σαν παιδιά, πείτε σ’ αγαπώ και εννοήστε το, φίλες και φίλοι, σαν να μην υπάρχει αύριο ή αν υπάρχει αύριο, να είναι όλο δικό σας!

Και εμείς, όλοι οι υπόλοιποι, θεατές στην ευτυχία σας, θα ακούμε αφιερώσεις που χτυπούν κατευθείαν στη καρδιά και συνοδεύονται από τραγούδια αγάπης που ντύνουν την αγάπη σας και τη δική μας μοναξιά κι ανάγκη να αγαπηθούμε δίχως να πονάμε, γλυκά και βασανιστικά, σαν το μαρτύριο του Ταντάλου. Στιγμές σαν κι αυτές, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τις κρατήσετε στη μνήμη σας, να τις προσθέσετε στο καλαντάρι της σχέσης σας, να έχετε να λέτε κάτι, σαν θα περάσουν τα χρόνια και θα αναπολείτε αυτά που σας έφεραν μαζί! Σαν να σας βλέπω να χαμογελάτε ήδη…

Να είναι η Αγάπη οδηγός σας, χρόνια πολλά σε όλους τους Ερωτευμένους!



© Marialena, 13/2/2013

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Dance me to the end of love...

Σήμερα το πρωί, πριν φύγω για το γραφείο ανοίγω τον υπολογιστή για να στείλω ένα μήνυμα και να γράψω τα Χρόνια Πολλά για τη Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη και να το μοιραστώ με τους φίλους και τις φίλες που η σημερινή ημέρα σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γι’ αυτούς, όπως και για μένα.

Και τότε η Μοίρα, η Ροή των Πραγμάτων, με φέρνει αντιμέτωπη με αυτό που τόσα χρόνια περιμένεις και τόσα χρόνια στρέφεις τα μάτια αλλού, γιατί η ζωή συνεχίζεται, γιατί η ζωή δεν μπορεί να μένει στο κάπως, κάπου, κάποτε, αλλά κρατά μόνο τον απόηχο των συναισθημάτων που ένιωσες για τον άλλον, εκείνη τη στιγμή, ως τον δικό σου προσωπικό σου θησαυρό.

Είδα μπροστά μου την εξομολόγηση ενός ανθρώπου για μια γυναίκα που άγγιξε τη ψυχή του πριν φύγει σαν τον άνεμο από τη ζωή του. Είδα τη γλύκα του έρωτα, τη συντριβή των προσδοκιών και την ευχή να είναι καλύτερα χωρίς εκείνον στη ζωή της. Είδα το απέλπιδο σενάριο ότι η αγάπη όλα τα κατακτά, έστω και για το απειροελάχιστο που τείνεις το χέρι και λες στον άλλον άνθρωπο και να του ανοίγεις τη καρδιά σου, γιατί σε άγγιξε, σε ιντρίγκαρε, σε ώθησε να συνδεθείς μαζί του εκεί που βρίσκεται το ιδανικό μέρος της ευτυχίας σου, έστω και αν προδικάζεται η δυστυχία μέσα από τις επιλογές σου.

Κι έπειτα η φυγή, η ξέχωρη πορεία και αυτός που μένει πίσω για να θυμάται, για να επιθυμεί, να μελαγχολεί και να ποθεί αυτό που αποτελεί το μόνο της ψυχής του το απάγκιο…

Τον έζησα αυτόν τον έρωτα κάποτε, όσο τον άντεξα και όσο μου δόθηκε η ευκαιρία, πριν ανοίξει τα φτερά του και πετάξει και εκείνος μακριά και αυτή η εξομολόγηση ήρθε να με αφυπνίσει ξανά. Από το πρωί, προσπαθώ να μπω στη σκέψη του, στην επανάληψη των «τυχαίων»  αυτών συμπεριφορών που οδηγούν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα. Τη φυγή, την εγκατάλειψη και την αίσθηση του μοιραίου.

Θα πω ότι χαίρομαι που τον είδα να έχει ζήσει αυτό το «θεϊκό άγγιγμα», την επικοινωνία στο επίπεδο που μόνο οι άνθρωποι που έχουν πάει εκεί ξέρουν πως είναι. Εκεί που η Πλάση ολάκερη σου παραδίνεται μέσα στη γαλήνη της Ευτυχίας, εκεί που οι δυο άνθρωποι γίνονται Ένα, ως «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» του Δημιουργού τους. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να το ζήσουν, οι περισσότεροι αρκούνται σε σταλάγματα ευτυχίας για να θρέψουν τη ψυχή που έχει μάθει να αρκείται στα λίγα και τα οφθαλμοφανή.

´Ήθελα να του πω  «αχ, καρδούλα μου, πόσο σε καταλαβαίνω…», μα αυτά τα πράγματα δεν λέγονται, ούτε γράφονται, ειδικά όταν οι παλιές αγάπες είναι κομμάτι της ζωής του καθενός μας και καλύτερα να μένουν στο συρτάρι της καρδιάς που ανοίγει μονάχα κάθε φορά που ένα ερέθισμα, μια θύμηση, τον φέρνει ξανά στο νου.

Εύχομαι στην ανηφοριά της ζωής του καθενός μας, να υπάρχει και το πλάτωμα όπου λαχανιασμένος ή αποκαρδιωμένος από τις προκλήσεις, βρίσκεις το δέντρο που σου προσφέρει τη σκιά του, τον άνθρωπο που θα σε δροσίσει με την καλοσύνη της καρδιάς του, εκεί όπου η καρδιά μπορεί να χτυπά ελεύθερα νιώθοντας την Αγάπη να την πλημμυρίζει!

Όταν συναντάς μοναδικούς μέσα στην ιδιαιτερότητά τους, ανθρώπους, ξέρεις πως τίποτε δεν έρχεται τυχαία στο διάβα μας. Η φώτιση συχνά έρχεται όταν εγκαταλείπουμε τη πεπατημένη και τα εγκόσμια, αυτά που μας κρατούν δέσμιους μιας πραγματικότητας που αντί να μας ωθεί να αυτοπραγματωθούμε, μας περιορίζει στο να υπομένουμε καρτερικά, αυτόν τον βίο τον ανυπόστατο.

Ούτε εγώ μπορώ να σβήσω από τη μνήμη μου όσα πρωτόγνωρα έζησα μαζί του, τότε. Δεν γίνεται γιατί είναι πια κομμάτι της προσωπικής μου ιστορίας, αυτής που με έφερε μέχρι εδώ, σήμερα. Στη πορεία και εξιδανικεύσεις υπάρχουν και αποσπασματικές μνήμες σε ένα ιδιοτελές σενάριο, για να ενισχύσεις το ιδανικό πριν τη συντριβή, το ανύποπτο, που ήταν όμως τετελεσμένο.

Η ζωή όμως προχωρά και δεν συγκρίνεται, το πριν με το μετά, το τότε με το σήμερα. Βρίσκω τον εαυτό μου συχνά, όταν με καταλαμβάνει η ανάγκη της επαφής εκ των έσω, η επικοινωνία που δεν εκφράζεται με λόγια, παρά μόνο με τους χτύπους της καρδιάς, να στρέφομαι στον σύντροφό μου και να του λέω «Μ’ αγαπάς?» και να περιμένω να ακούσω τον ήχο της φωνής του, για να με καθησυχάσει, να σταλάξει στη καρδιά μου μια σταγόνα γαλήνης και ηρεμίας, μέσα από αυτήν την επιβεβαίωση.

Εμείς οι ιδιαίτεροι άνθρωποι, οι συμπορευτές και δεν το λέω εγωιστικά αυτό, εμείς που βαδίζουμε το μονοπάτι της ζωής μας, μοναχικά, ωθούμενοι από τα βιώματα και τις προδιαθέσεις μας, έχουμε καταλάβει πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ρόδα, όμως δεν παύουμε να αναζητούμε το δικό μας Βασίλειο του Άβαλον, εκεί που ο Βασιλιάς Αρθούρος του μύθου, θα ανακαλύψει το δικό μας κρυμμένο Άγιο Δισκοπότηρο της ολοκλήρωσης της ύπαρξής μας.

Πολλά ματωμένα γόνατα, πολλές λοξοδρομήσεις στο μονοπάτι της αποκάλυψης και ο Κακός ο Δράκος, να καραδοκεί για να αρπάξει κάποιο από τα κομμάτια μας, ως τρόπαιο. Θα μας εξολοθρεύσει στο τέλος, το ξέρω, το έχουμε ήδη αποφασίσει από τη στιγμή που τον επιλέξαμε ως αντίπαλο στην αρένα που τα παίξαμε όλα για όλα, για να μας δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουμε εν ειρήνη και η μάχη αυτή δεν θα σταματήσει ποτέ, μέχρι να μας νικήσει, καρατομημένους από τον άνισο αγώνα που διαλέξαμε.

Επειδή ποτέ δεν πρόκειται να ζήσουμε αυτά που η φαντασία πλάθει ως σωσίβια λέμβο μπροστά στα αδιέξοδά μας και επειδή ανάμεσα στους συμβιβασμούς και τις ήττες, υπάρχει το νερό στη πηγή που λέγεται Αγάπη και Δύναμη για Ζωή, αυτό το «Μ’ αγαπάς?», είναι για μένα το σωσίβιό μου, το κράτημα του χεριού να μην σκοντάψω όταν δεν βλέπω στο σκοτάδι, όταν είμαι η Μαριαλένα με τις αδυναμίες και την άγαρμπη εξισορρόπηση με την αποδοχή της αναπηρίας, ως κομμάτι της ζωής μου, από ένα σημείο κι ύστερα. Ναι, αυτό το «Μ’ αγαπάς?» είναι η σανίδα σωτηρίας μου.

Αν μπορείς να με καταλάβεις, αν μπορείς να δεις πίσω από όσα μπορώ και δεν μπορώ να σου εκφράσω, όσα παραδέχομαι και όσα με ξεσκίζουν, όσα κατάφερα και όσα δεν προσπάθησα καν να τα κάνω πραγματικότητα, από τον φόβο της καταβαράθρωσης, κράτα μονάχα μια κουβέντα από μένα, σαν αντίλαλος στη σιωπή ενός ιδιαίτερου ανθρώπου και δες το χέρι μου να ψάχνει να σ’ αγγίξει. «Μ’ αγαπάς?»

Marialena, 14/11/2012
(ήταν μέρες που το ένιωθα και σήμερα το εξέφρασα καρδούλα μου…)

Τετάρτη 29 Αυγούστου 2012

I wonder where you are


Καλησπέρα…
Ναι, σε εσένα μιλάω, εσένα απέναντί μου. Δεν με αναγνωρίζεις? Το είδωλό σου είμαι ή να πω καλύτερα εσύ είσαι το είδωλό μου στον καθρέφτη. Κοίταξέ με, κάνε εσύ τη πρώτη κίνηση, σε παρακαλώ, ναι… κοίταξέ με τα μάτια μου, σαν να ήτανε δικά σου. Δε ξέρω γιατί, αλλά θέλησα απόψε να σου μιλήσω ξανά, μετά από καιρό. Να σου πω που όταν γύρισα από το γραφείο και βγήκα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, ενώ ο ήλιος έλουζε ακόμα τη πλάση και φώτιζε με το θερμό του φως το τοπίο, ένιωσα τόσο έντονα την ανάγκη να σου εκμυστηρευθώ αυτό που ακούω χρόνια μα προσπερνούσα με συγκατάβαση, μη αντιλαμβανόμενη το νόημα αυτής της διαπίστωσης: Ο πλούτος υπάρχει μονάχα στα συναισθήματα και μάλιστα σε αυτά που δημιουργείς την ευκαιρία να τα μοιράζεσαι, αυτό αισθάνθηκα τη στιγμή εκείνη που η ματιά μου περιπλανήθηκε στα οικεία σημάδια στο χώρο, μέσα στον ανεπαίσθητο χρόνο της μιας και μοναδικής στιγμής. Κι έπειτα σκαρφάλωσε στο μυαλό μου η μελωδία του τραγουδιού



i wonder were you are 
i wanna know were you are 
i need to find the love i once had for you 
i wonder were you are...

γιατί «..ζωή που δεν μοιράζεται, είναι ζωή κλεμμένη…» που λέει και η Ελευθερία η Αρβανιτάκη. Θέλω να παραδεχτώ πως αισθάνομαι ευάλωτη, ευσυγκίνητη, ευαίσθητη, ανασφαλής και ανώριμη, ώρες ώρες. Ναι, με όλα αυτά μαζί πάει και η γυναίκα χταπόδι, που εξυπηρετεί, βοηθά, συντρέχει, κατανοεί, φτιάχνει πράγματα, βρίσκει λύσεις, κάνει ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω, γιατί δεν μπορεί την υπερέκθεση για ένα μπράβο ή ευχαριστώ που θέλει να ακούσει, αλλά δεν της χρωστάει κανείς να της το χαρίσει, έτσι που έχουμε μάθει να ζούμε. Αυτήν εδώ τη γυναίκα έχεις απόψε απέναντί σου, αντικατοπτρισμέ μου. Θα ήθελα να με αντίκριζες χαμένη μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά, να ακουμπώ το κεφάλι μου γλυκά, αφημένη στη ζεστασιά του κορμιού του συντρόφου μου, μέχρι να σβήσω αποκαμωμένη. Θα μου πεις τώρα, στιγμή είναι αυτή που ενσαρκώνω με τη φαντασία μου, όπως τόσες άλλες, χιλιάδες, εκατομμύρια στιγμές στη ταινία της ζωής του καθενός μας. Γι’ αυτή τη συλλογή στιγμών ζούμε, τη συρραφή στο θυμικό μας ετερόκλητων αναμνήσεων και διαφορετικών συναισθημάτων που διαπλάθουν στο μυαλό το φανταστικό μας σενάριο. Ναι, δεν θα διαφωνήσω σε αυτό που λες, να προσθέσω κιόλας πως αυτή η συλλογή στιγμών εκτίθεται πάνω στο τρένο της αδιάκοπης πορείας στο χρόνο, της βουτιάς στον χωροχρόνο, τον άχρονο και αδιερεύνητο συνάμα. Θέλω να σου μιλήσω για πολλά, όσα τόσον καιρό δεν εύρισκα τις λέξεις για να τα χρωματίσω, όσα σαν σκιές περιπλανιόταν μέσα μου και καλύπτονταν από ένα πέπλο αορατότητας. «Ορατών τε πάντων και αοράτων» που αναφέρεται στο Σύμβολο της Πίστεως. Σε αφήνω με το φυτίλι να σιγοκαίει και τη Νύμφη της Έκφρασης να καιροφυλακτεί να δώσει το κλειδί σε μια ακόμη «αποκάλυψη» εντός μου. Το φεγγάρι γεμίζει, το πρόσεξες?
Καληνύχτα…
Marialena, 28/9/2012

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011

Και Καλά Χριστούγεννα αν δεν σε ξαναδώ...

Πρωί Παρασκευής πριν από τα Χριστούγεννα στο τοπικό υποκατάστημα των ΕΛΤΑ, περιμένοντας να εξυπηρετηθώ. Στον γκισέ ένας υπάλληλος, η ουρά φτάνει στα 15 άτομα, ίσως και περισσότερα. Κοιτάζω το διακοσμημένο κουτί που γράφει "Γράμματα στον Αη Βασίλη", γεμάτο με αυτοκόλλητα με χαρούμενες φατσούλες, η ουρά κινείται αργά, μεσημεριάζει.

Έξω βρέχει, δεν έχει σταματήσει από χθες. Κάνει και κρύο. Η διάθεση αγχωμένη, όχι γιατί έχω να κάνω πολλά πράγματα, τις τελευταίες δυο μέρες πριν τα Χριστούγεννα, αλλά γιατί αυτά τα λεγόμενα "Holiday Blues" μου έχουν γίνει βίωμα τα τελευταία 20 χρόνια της ενήλικης ζωής μου. Κοιτάζω τους ανθρώπους που περιμένουν μαζί μου, νέοι, μεγαλύτεροι, άνδρες και γυναίκες. Προσπαθώ να δω στα μάτια τους τι σκέφτονται, δεν το καταφέρνω βέβαια, αλλά προσπαθώ να τους φανταστώ πως είναι σε μέρες γιορτινές, όπως αυτές που έρχονται.

Με διακόπτει από τη περισυλλογή μου, η κοπέλα μπροστά μου, με ρωτά: "Εδώ τσεκέρνουν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο?", "Ορίστε?" της απαντώ, γιατί δεν το έπιασα με την πρώτη τι εννοούσε, "εδώ το τσεκέρνουν, το ...αυτό" επαναλαμβάνει και μου δείχνει στα χέρια της το βιβλιάριο καταθέσεών της, παλιό και φθαρμένο. "Α, ναι, κατάλαβα, ναι, εδώ", της απαντώ και υπομειδιώ ή νομίζω ότι το κάνω με ευγένεια. Ακόμα περιμένουμε, η ουρά βαδίζει αργά και ο ένας υπάλληλος, δεν εξυπηρετεί γρήγορα. Πάει μια κυρία να γκρινιάξει, με μάτια μαύρα και κατσαρά μαλλιά, της λέω να μην το κάνει, να μην χαλάσει τη διάθεσή της μέρες που είναι, δεν χρειάζεται. Σωπαίνει, μα ένας κύριος λίγο πιο πέρα αρχίζει τη μουρμούρα.

Αθάνατε Έλληνα, αχάριστε και απρεπή, φωνάζουμε δίχως να σεβόμαστε το δικαίωμα του συνανθρώπου μας. Ο κύριος εξυπηρετείται και δεν λέει φεύγοντας, ούτε ένα ευχαριστώ στην υπάλληλο, προφανώς γαμεί και δέρνει γενικότερα, να πει και ευχαριστώ, δεν χρειάζεται. Φεύγει και η σειρά μας φτάνει σιγά σιγά. Όσο περιμένω, ξανά παρατηρώ, το δρόμο απέναντι, τα λεωφορεία που περνούν, τον υπάλληλο των ΕΛΤΑ που παίρνει τη χρηματαποστολή και λέει στη προϊσταμένη "Και Καλά Χριστούγεννα αν δεν σε ξαναδώ...", δεν του απαντά, εκείνος φεύγει. Μια ευχή στον αέρα, τη πιστεύεις ή όχι, τη λες, δειλά για να σπάσει μέσα σου ο πάγος, αυτό φαντάζομαι. Μια ευχή ελπίδα και απειλή ταυτόχρονα για μένα. Γυρίζω στα 21, με το φούξια μπουφάν του apres ski περπατάω τον κεντρικό δρόμο της συνοικίας μου, παραμονή Χριστουγέννων, γυρίζοντας από τα τελευταία ψώνια στο σούπερ μάρκετ, λίγο πριν κλείσουν. Στο φανάρι περνώ απέναντι και ανάμεσα στα αυτοκίνητα περιμένουν να φύγουν δυο φίλοι στο δικό τους, η Γιάννα και ο Περικλής. Τους βλέπω να φιλιούνται και εγώ είμαι μόνη. Κρατώ από το χέρι τη μάνα μου για να διασχίσει το δρόμο, ενώ οι φίλοι μου είναι στον μικρόκοσμό τους μέσα στο αμάξι τους. Τα φωτάκια στο δρόμο σπάνε το κρύο, φωτίζουν το σκοτάδι, μέχρι να απομακρυνθούμε. Με κυνηγάει ακόμα αυτή η ανάμνηση τέτοιες μέρες, γιατί μέσα μου είναι σαν να τη ξαναζώ κάθε φορά.

Φέτος, τα Χριστούγεννα δεν θα τα γιορτάσω οικογενειακά. Μίλησα στους γονείς μου, γι' αυτό που θα ήθελα να γίνει, όμως φέτος τα Χριστούγεννα θα τα γιορτάσω αλλιώς, καλά ή κακά δεν ξέρω, απλά αλλιώς. Η αγάπη για μένα, δεν έχει όρια, δεν έχει περιορισμούς, αλλά δεν μπορώ να αλλάξω χαρακτήρα και πεποιθήσεις στους ανθρώπους, αυτό δεν γίνεται. Θα ήθελα μέρα που έρχεται να είμαστε όλοι μαζί στο γιορτινό τραπέζι, όμως δεν εξαρτάται μόνο από μένα κάτι τέτοιο.

Κάπου μέσα μου, ανομολόγητος πόθος είναι αυτός, να έρθουν γιορτές δίχως γκρίνια, μουρμούρα, κατήφεια, αρρώστιες, στεναχώρια. Όχι ότι δεν τα βιώνεις αυτά τα συναισθήματα όπως και να χει, αλλά να μην είναι τα κυρίαρχα της εποχής στο σπιτικό σου, για κάποιον λόγο, σημαντικό ή ασήμαντο. Για μένα εδώ και πολλά χρόνια, από ανάγκη εσωτερική, λέω πως οι γιορτές είναι για τα παιδιά, για τους όσους αγαπιούνται, για τις οικογένειες, για τους φίλους, για όλους εκτός από μένα. Όχι γιατί δεν πιστεύω σε αυτές, καμία σχέση, αλλά γιατί εγώ παραμένω πάντα στη φαντασία μου εκείνο το 21χρονο κορίτσι που έβλεπε τους φίλους της να φιλιούνται Παραμονή Χριστουγέννων στο αμάξι τους και εκείνη κατέβαζε το κεφάλι και πήγαινε στο σπίτι από το σκοτεινό δρόμο.

Που η ευτυχία, η γαλήνη στη ψυχή, το περιθώριο που έχει ο καθένας μας με τον εαυτό του και τους άλλους δεν εξαντλείται σε ένα τηλεφώνημα που άλλα θες να πεις και άλλα λες, σε ένα γραπτό μήνυμα για την επόμενη των Χριστουγέννων, σε ένα συναίσθημα κατακλυσμιαίο που με κυριεύει χρονιάρες μέρες: "Μ' αγαπάς???". "Σε σκέφτομαι", "μου έλειψες μωρό μου" και όχι σε απαγορεύσεις και ανασφάλειες που με οδηγούν τρέχοντας προς τον δικό μου Καιάδα. Στέκομαι στο γκισέ επιτέλους, μπροστά μου ευχετήριες κάρτες των ΕΛΤΑ, "Κάνε μια Ευχή". Σκέφτομαι, λαχταρώ, επιθυμώ όσο τίποτε άλλο. All I want for Christmas is... αυτή η μεγάλη αγκαλιά που μέσα της, θα νιώθω ασφαλής, έστω και σαν αίσθηση, ή σαν ψευδαίσθηση. Αυτό, τίποτε άλλο...


Michael Buble - I'll be home for Christmas

Home is where the heart is... Merry Christmas!

Marialena, 23/12/2011

Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011

Τα Χριστούγεννα της αθωότητας

Παρόλο που πια μεγαλώσαμε, παρόλο που όσο περνούν τα χρόνια αλλάζουν και οι έγνοιες, ομολογώ πως μέχρι και πέρσι, δεν είχα ιδέα για το τι θα επακολουθούσε φέτος και πόσα άλλα μας περιμένουν από εδώ και πέρα...

Δεν μου αρέσει να γκρινιάζω εκ φύσεως και όταν το κάνω, είναι γιατί με πνίγει μια κατάσταση που πιθανόν αντιμετωπίζω, αλλά φέτος ομολογώ πως τα έχω χαμένα με όσα κάθε μέρα σκάνε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου, ειδικά στα οικονομικά.

Ποτέ δεν ήμουν υψηλόμισθη, ούτε είχα την προσδοκία να εξελιχθώ σε κάτι ανάλογο με το επάγγελμα που έχω διαλέξει να κάνω. Ίσως μέχρι πρότινος, να μπορούσα να ισχυρισθώ ότι έχω έναν μισθό που μου επιτρέπει να έχω μιαν αξιοπρεπή ζωή, μέσα στις δυνατότητές μου και κάποιες στιγμές να μπορώ να κάνω κάποιες από τις επιθυμίες μου, πραγματικότητα, σε ειδικές περιπτώσεις!

Τώρα πια, που δεν ισχύει κάτι τέτοιο, για πολλούς από εμάς που ενταχθήκαμε στο λεγόμενο Ενιαίο Μισθολόγιο του Δημοσίου, θέλοντας και μη, είδαμε το μισθό μας να κατρακυλά ραγδαία σε τριψήφιο νούμερο και επιπλέον, να μην περνάει δεκαπενθήμερο που να μην έρχεται επιπλέον φορολογία για τα "κερατιάτικα" της κακοδιαχείρισης του δημοσίου χρέους, που πίσω από τη πλάτη μας ακόμα, κάποιοι επιτήδειοι κερδοσκοπούν, ενώ η πλειονότητα του κόσμου βυθίζεται σε καθεστώς ύφεσης για τα επόμενα χρόνια!

Ποτέ δεν ήμουν υπερκαταναλωτική ως άτομο, ούτε κατέφευγα στα ψώνια για να νιώσω καλά, αλλά φέτος κατάλαβα πως θα περάσει πολύς καιρός ακόμα, για να περισσέψουν χρήματα για να πάρω κάτι το περιττό, για τον εαυτό μου. Βολεύομαι, όπως πολλοί από εμάς, με τα περσινά και τα προπέρσινα και αν δεν χαλάσει ένα ρούχο, δεν θα το βγάλω εκτός κυκλοφορίας, ούτε και τα παπούτσια και λοιπά αξεσουάρ. Τώρα που το λεγόμενο Δώρο των Χριστουγέννων, είναι πια για εμάς τους δημοσίους υπαλλήλους, γύρω στα 300€ και με τις έκτακτες εισφορές να τρέχουν, τα τέλη κυκλοφορίας να πρέπει να πληρωθούν, το τέλος ακίνητης περιουσίας να πληρώνεται από τη ΔΕΗ, συγνώμη, αλλά λεφτά δεν υπάρχουν τώρα πια...

Εξακολουθεί να πεταρίζει η καρδιά μου για μια βόλτα στην εξοχή, για έναν περίπατο στη φύση, για μιαν εξόρμηση πέραν των συνηθισμένων, όμως να πω πως τώρα πια κάτι τέτοιο γίνεται με προσεχτικό σχεδιασμό και περιθώριο να χαλάσω 20€ από τα χρήματά μου. Γιατί αν δεν περισσεύουν, απλά δεν γίνεται, πολύ απλά. Πήγα πρόσφατα βόλτα σε ένα εμπορικό κέντρο στη Λεωφόρο Κηφισού, όπου τα καταστήματα εκεί απευθύνονται στον μέσο καταναλωτή και ήταν, αναμενόμενο, άδεια, εκτός από κάποιες καφετέριες, όπου κάποιοι έπιναν τον καφέ τους και από το μικρό υποκατάστημα αλυσίδας σούπερ μάρκετ, όπου ψώνιζαν για τα απαραίτητα, αυτοί που το επισκέπτονταν.

Ο Έλληνας από τη φύση του είναι συναισθηματικός στη συμπεριφορά του, ως αγοραστής. Ενθουσιάζεται, παρασύρεται, μιμείται και αισθάνεται σημαντικός μέσα από την αγοραστική του δύναμη, συμπεριφορές οι οποίες αντανακλούσαν μέχρι πρόσφατα, πως είχε μάθει να ζει, είχε λιγότερα ή περισσότερα χρήματα στη τσέπη του. Και να μην είχε, ήξερε να μοιράζεται από το τίποτε, αυτή είναι η ψυχή του Έλληνα που μάθαμε από τους παππούδες μας που είχαν ζήσει τους δικούς τους Γολγοθάδες, με πολέμους, ξεριζωμούς και Κατοχές στα καλύτερά τους χρόνια.

Τώρα, για πρώτη φορά στο γραφείο, υπήρξαν συνάδελφοι που την ημέρα της γιορτής τους δεν είχαν να κεράσουν σε όσους πήγαιναν να τους ευχηθούν και μέσα στη στενωπό που μας έχει επιβληθεί, είναι πια κατανοητό, γιατί δεν περισσεύουν τα χρήματά τους για γλυκά.

Παρόλες αυτές τις σκέψεις, λίγο πριν εκπνεύσει το πολύπαθο 2011, τα Χριστούγεννα έρχονται ολοταχώς και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει! Παρηγοριά τα φώτα των στολισμών στα σπίτια που σπάει το σκοτάδι με λαμπάκια που αναβοσβήνουν, τα τραγούδια της εποχής που ακούς σε δημόσιους χώρους και φεύγει το μυαλό λιγάκι από τα προβλήματα, τα χαμόγελα των παιδιών που πιστεύουν στον Αη Βασίλη, οι στιγμές που περνάς με αγαπημένα πρόσωπα...

Να ευχηθώ να είναι ήρεμες αυτές οι γιορτές, γαλήνιες και με υγεία. Με λίγα ή περισσότερα δεν μετράει, σημασία έχει να μείνει στο μυαλό αυτή η περίοδος με φωτεινά χρώματα, γιατί επιλέξαμε να την δούμε έτσι και όχι αλλιώς, χαμένοι στα αδιέξοδά μας.


The Muppets - Have Yourself A Merry Little Christmas

Αυτά τα Χριστούγεννα, ας είναι ειρηνικά φίλες και φίλοι και ό,τι ποθείτε, με αγάπη!

Marialena, 16/12/2011

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

Τα Πρόσωπα του Διαβήτη


Είναι αλήθεια πως έχω καιρό να καταγράψω τις σκέψεις μου διαδικτυακά, αφού ο τελευταίος καιρός έχει περάσει μέσα σε εναλλαγές διαφόρων γεγονότων που με κράτησαν αρκετά από το να νιώσω το ερέθισμα να γράψω κάτι που με αφορά.

Στις 14 Νοεμβρίου, ξημερώνει ξανά η Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη, τότε που οι Μπάντινγκ και Μπεστ, ανακάλυψαν ότι η ενέσιμη ινσουλίνη, τότε από χοίρο ή αγελάδα, έσωζε τους ασθενείς που έπασχαν από διαβήτη, από σίγουρο θάνατο! Η ανακάλυψη αυτή, μας έχει φέρει σήμερα στο να ζούμε με τον διαβήτη μας και να είμαστε ένα ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας, αντί μια ακόμη στατιστική στα δεδομένα για την θνησιμότητα πληθυσμών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες.

Ομολογώ, πως τώρα που έχω μεγαλώσει, η συνύπαρξη με τον διαβήτη μου έχει γλυκάνει, αφού οι εσωτερικές συγκρούσεις έχουν πια κατευναστεί και μπορώ να απολαμβάνω ένα επίπεδο ζωής τέτοιο, που οι όποιοι περιορισμοί υφίστανται λόγω της πάθησής μου, δεν μου στερούν το περιθώριο να είμαι ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας, στο επίπεδο που μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου ακόμα.

Όμως, έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα των νέων γονιών που τα παιδιά τους έχουν διαγνωστεί με διαβήτη και μέσα από τις αφηγήσεις και τους προβληματισμούς τους, αισθάνομαι πως ο δρόμος για μια ζωή μαζί με τον διαβήτη είναι συχνά στρωμένος με αγκάθια και όχι με ρόδα, για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Συνταγή επιτυχίας στο να βρεις τις όποιες ισορροπίες σου, δεν υπάρχουν, αφού ο καθένας μας αντιμετωπίζει τη ζωή και τον διαβήτη του μέσα από το προσωπικό του πρίσμα. Όμως, είναι μεγάλη υπόθεση να ξεφύγεις από το καθεστώς του φόβου, του άγχους και των κατακλυσμιαίων συναισθημάτων που προβάλουν όταν σε ξεπερνά η πραγματικότητα η οποία ζεις και να μπορέσεις να κάνεις βήματα προς τη προσαρμογή σε έναν τρόπο ζωής τέτοιο, ώστε να μπορείς να είσαι αυτόνομος, αυτοδύναμος και ανεξάρτητος στις επιλογές σου, επαναλαμβάνω, πάντα παρέα με το "γλυκό βάσανο" που λέγεται διαβήτης.

Ο Θεός λένε, ή η Μοίρα ή η Ειμαρμένη, διαλέγετε και παίρνετε, μας στέλνει όσα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, μα υπάρχουν ώρες και στιγμές, τώρα που έχω κοντά 30 χρόνια στο κουρμπέτι, δίχως να γνωρίζω τη δική μου πορεία από εδώ και μπρος, που λέω μέσα μου "Παναγία μου, τι τραβάνε και αυτοί οι άνθρωποι..." αναφερόμενη στις προσπάθειες των γονιών να αναστήσουν το παιδί τους και να εξασφαλίσουν μέσα από την εμπλοκή τους, μια σωστή θεραπεία και καλή υγεία σε ένα άτομο με διαβήτη που εξαρτάται από τη δική τους ενεργή δράση, σε όλα τα επίπεδα.

Αυτές τις ημέρες στην Αθήνα γίνονται διάφορες δράσεις που αφορούν στον σακχαρώδη διαβήτη μέσα από ημερίδες επιστημονικού ενδιαφέροντος που διοργανώνονται ή ενημερωτικές εκδηλώσεις για το κοινό από φορείς που έχουν να κάνουν με τον διαβήτη. Προέρχομαι από μια γενιά διαβητικών που στη δεκαετία που '80 που μεγαλώσαμε και παρουσιάσαμε διαβήτη, η ευρεία ενημέρωση και κινητοποίηση πάνω στα θέματα του διαβήτη, ήταν ακόμη στα σπάργανα στη χώρα μας.

Να πω ότι χαίρομαι, όχι δεν χαίρομαι που ο διαβήτης αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες θανάτου από επιπλοκές παγκοσμίως, αλλά από την άλλη, το κοινό έχει υποχρέωση και δικαίωμα, να ενημερωθεί και να διατηρήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής που θα απομακρύνει το ενδεχόμενο να θέσει την υγεία του σε κίνδυνο, λόγω άγνοιας ή κακής πληροφόρησης για τον διαβήτη.

Από την άλλη, δεν είμαστε διάολε, οι "τρελλοί του χωριού" για να μας ξεχωρίζουν λόγω της πάθησής μας και αυτό είναι κάτι που θα το πολεμώ μέχρι τέλους. Δεν θέλω να είμαστε "ξεχωριστοί" λόγω της ορμονικής μας διαταραχής και του ειδικότερου τρόπου ζωής που αυτό συνεπάγεται. Δεν θέλω στη τελική, να μας θυμούνται μόνο κάθε 14 Νοεμβρίου και να φτύνουν τον κόρφο τους όσοι δεν έχουν διαβήτη, δεν τις μπορώ αυτές τις κομπλεξικές συμπεριφορές που πηγάζουν από ανασφάλειες και έλλειψη ανθρωπιάς.

Αντί για λόγια, λόγια, λόγια, μικρούς ψιθύρους στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, επιτρέψτε μου να αφήσω αυτά τα βίντεο να μιλήσουν για λογαριασμό όλων των "γλυκών παιδιών", γιατί αυτά, εμείς, είμαστε τα Πρόσωπα του Διαβήτη.





Καλή μας Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη 2011!

Marialena, 11/11/11

Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011

Επαφή/The touch



Το βιντεάκι αυτό έφτασε στα χέρια μου χθες το βράδυ απρόσμενα, καθώς έλαβα ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο από τον Νίκο, που μου έλεγε πως διάβασε αυτούς μου τους διαλόγους στο μπλογκ και εμπνεύστηκε να τους εικονοποιήσει!

Χάρηκα πολύ για αυτή του την κίνηση, τόσο να μ' ενημερώσει, όσο και να διαβάσει τα πριν από πέντε χρόνια "ψαξίματά" μου και να θελήσει να φτιάξει αυτό το βίντεο. Μπήκα και εγώ στη διαδικασία να διαβάσω τι έγραφα τότε, να με αφουκραστώ ξανά πέντε χρόνια μετά και να δω που βρίσκομαι μέσα μου. Κάποια πράγματα έχουν αλλάξει, μα κάποια ακόμα όχι...

Η γραφή μου, μοιάζει άλλοτε τρυφερή και άλλοτε ακανθώδης, μαστίγιο και καρότο μαζί, τρυφερότητα μα και πόνος, όπως όλα αυτά που εισπράττουμε από τη ζωή. Ίσως με το πέρασμα του χρόνου, να έχω γίνει πιο εκδηλωτική σαν άνθρωπος, αλλά και ταυτόχρονα και πιο "εσωτερική" στις προσωπικές μου αναζητήσεις, φωτιά και νερό μαζί, όπως είμαι πλασμένη.

Φίλε Νίκο, δεν γνωριζόμαστε, αλλά η χθεσινή μας επικοινωνία μου έδωσε μεγάλη χαρά για το αποτέλεσμα της έμπνευσής σου, με υπόστρωμα τις σκέψεις τις δικές μου μια φορά και έναν καιρό. Αυτό το βίντεο είναι για όλους μας, μέλη αυτής της μεγάλης διαδικτυακής παρέας που έχουμε χτίσει με τα χρόνια και όχι μόνο!

Σ' ευχαριστώ...

Marialena, 30/9/2011

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Θεός των Μικρών Θαυμάτων


Συλλέκτης Στιγμών ~ Πιστεύω

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε κατά κανόνα, ανυπόμονοι, ανασφαλείς, ανικανοποίητοι. Αυτό έχουμε μάθει να κάνουμε μπροστά στη ροή των πραγμάτων, γιατί το "άφημα" και η κατανόηση όσων συμβαίνουν, μας έρχεται δύσκολο. Διερωτώμαι σχεδόν καθημερινά το τελευταίο χρονικό διάστημα, για τον Θεό των Μικρών Θαυμάτων, για εκείνη την Υπερφυσική Δύναμη ή μήπως τόσο Ανθρώπινη, που κάνει τα πράγματα να κυλούν μέσα από Εμάς αλλά και πέρα από Εμάς, από ένα σημείο και ύστερα και μένω με την απορία του Πρωτάρη ή του Απαίδευτου, να πω καλύτερα, στους Ουράνιους Τρόπους που η ζωή κυλάει με ή χωρίς Εμάς.

Ο Θεός των Μικρών Θαυμάτων, είναι παντού και πουθενά, αν δεν υπάρχει έστω και σαν ιδέα, μέσα μας. Εκεί που σε κυριεύει η αίσθηση του Απόλυτου Τίποτα, ή της Ισορρόπησης ανάμεσα στη Πτώση και την Ανάταση, έρχεται ετούτη η Δύναμη να σου θυμίσει πως τίποτα δεν είναι όπως το βλέπεις, τίποτα δεν υφίσταται όπως το Νομίζεις... και σε χτυπάει διακριτικά στον ώμο, για να αλλάξεις οπτική ή σκέψεις που σε ταλανίζουν/σε βολεύουν για να κολυμπάς στον ίδιο λάκκο, αντί στη θάλασσα της Απεραντοσύνης. Μα δεν το αντέχεις, δεν το χωράει ο νους σου κάτι τέτοιο, γι' αυτό μένεις σε ένα μυγόφτυσμα που θεωρείς, εσύ και μόνον εσύ, ζωή.

Ο Θεός των Μικρών Θαυμάτων, όλων εκείνων που έρχονται και σε αιφνιδιάζουν, μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμή, για να σου θυμίζουν ότι δεν υπάρχει Δεδομένο, δική σου ανάγκη είναι να "πιαστείς" από τη ρευστότητα και να την κάνεις σκαλοπάτι να πατήσεις για να πας εκεί που το άστατο βήμα σου σε ωθεί, δίχως εγγυήσεις ή αποτελέσματα σίγουρα. Το δέχεσαι και προχωράς, το αποδέχεσαι και βιώνεις το "άδειασμα" της ψυχής που δεν σε πεθαίνει, μα σε επαναπροσδιορίζει ενάντια στα όσα πίστευες μέχρι σήμερα και βλέπεις ότι καταρρίπτονται επί ματαίω.

Αυτή η Εσώτερη Παρόρμηση, αυτή η Αδιόρατη Αποκάλυψη για το τι μέλλει γενναίσθαι, με ή χωρίς Εμάς τους ίδιους παρόντες στα Μαθήματα Ζωής που παραδίδονται κάθε στιγμή, για να "δούμε" με τα μάτια της Ψυχής ποιοι είμαστε στο Εδώ και Τώρα μας, απαλλαγμένοι από τις "φορεσιές" που χρόνια την έχουμε "στολίσει" ή "καταδικάσει" να φορούμε για να μας αναγνωρίζουμε εκεί που Όλοι και Όλα είναι Ελεύθερα, δίχως Μορφή και δίχως Κώδικες Αναγνώρισης, άλλους εκτός από την Πυξίδα τη Προαιώνια που ενδύεται την Υπόσταση του Θεού των Μικρών Θαυμάτων, για να τροφοδοτεί με Κώδικες Αδιαίρετους, τη Πηγή της Ύπαρξης που τρέφεται από την Εναλλαγή ανάμεσα στο Φως και το Σκοτάδι, όπως το "βλέπουμε" δίχως τα μάτια να λένε αυτά που μπροστά τους απλώνονται, ανάμεσα στη Πίστη και στην Απιστία, στη Θέληση και στην Εντροπία.

Marialena, 25/9/2011

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

Like last summer...

…I want you like last summer

Μέσα στη καρδιά του καλοκαιριού, μέσα στη πόλη που βαριανασαίνει καθώς ο καυτός λιβάς μας καίει σαν τα σπαρτά στον κάμπο, το μυαλό ξεφεύγει σε όλα εκείνα που σε συσχετίζουν με τη πιο όμορφη εποχή του χρόνου!

Σαν παιδί, θυμάμαι στην πίσω αυλή του σπιτιού μας να παίζω με το νερό από τη βρύση της αυλής, να κάνω κούνια με τις ώρες και με το ποδηλατάκι πάνω κάτω ή μεγαλώνοντας γύρω γύρω στη πλατεία μπροστά από το σπίτι. Κι έπειτα κυνηγητό με τα παιδιά της γειτονιάς, κρυφτό, μήλα, σχοινάκι, στρατιωτάκια ακούνητα μέχρι το βράδυ που μας φωνάζανε για να μαζευτούμε. Φρεσκοκομμένη ντομάτα στο τάπερ και ψωμί με τυρί και μουρταδέλλα για βραδυνό, κεράσια και βερίκοκα με τα κουκούτσια να τα πετάω στον κήπο και να φυτρώνουν μικρές ριζούλες λίγο καιρό μετά. Διάβασμα του Μίκυ Μάους και του Ποπάυ σε εβδομαδιαία βάση, πριν καταλήξουν στους στρατεύσιμους της μονάδας που υπηρετεί ο πατέρας.

Διακοπές στον Άγιο Ανδρέα της Αεροπορίας ή στην Αγία Μαρίνα του Ναυτικού, επίγειοι παράδεισοι για τα παιδιά, παιχνίδι όλη μέρα, μπάνιο, βουτιές στην εξέδρα, ποδήλατα θαλάσσης, κανώ, παιδικός κινηματογράφος, παιδική χαρά, ποδηλατάδα, ιστορίες για φαντάσματα και σαγανάκι ή σουβλάκι απαραιτήτως για βραδυνό, ενώ ξαμολιόμασταν στο θέρετρο, χωρίς ανησυχία για το που είμαστε και τι κάνουμε. Πρώτη εκμάθηση τέννις, προπονήσεις, παιχνίδι στον τοίχο με τη ρακέτα και πάλι ραντεβού του χρόνου…

Πιο μεγάλη, με το ποδήλατο να οργώνω το Αλεποχώρι (ακόμα πολυαγαπημένο μου μέρος, έστω και για μια βουτιά), ή η διαδρομή Λέχαιο-Βραχάτι ή Βραχάτι-Κιάτο παραλιακά, σε καθημερινή βάση για να εκτονωθεί η εφηβική ενέργεια και να κορεστεί η διάθεση ανακάλυψης ιδανικών διαδρομών ξανά και ξανά μέχρι να βραδιάσει. Ταξιδάκια στο παππού και τη γιαγιά στο Ηράκλειο, παιχνίδι στον κήπο με τις γάτες, εκδρομές και βόλτες με θείους και ξαδέλφια που περίμεναν να μας δουν.

Κι έπειτα, τα άγαρμπα χρόνια της νιότης, θερινά μαθήματα στο κολλέγιο, η άδεια οδήγησης αυτοκινήτου, μπανάκια στον Κορινθιακό, ποδήλατο ξανά για το φευγιό εντός ορίων, θερινό σινεμά τακτικά, πρώτες έξοδοι στις καφετέριες του Βραχατίου με τη παρέα εκεί, κατασκήνωση με τα παιδιά με διαβήτη στο Διόνυσο, εκμάθηση οδήγησης πενηνταριού σκούτερ, απέλπιδοι έρωτες κι έτσι τριανταρίσαμε λοχία!

Παρέα με τα φιλαράκια από την Αθήνα, γέλια, εκδρομές, φλερτ, αλλαγή δουλειάς, πλατωνικοί έρωτες και σεξ στα πεταχτά, οι πρώτες σχέσεις κρυφά και φανερά, τριανταπενταρίζεις και δεν το έχεις πάρει χαμπάρι ακόμα? Ψάξιμο πολύ εσωτερικά, «μα τι έχω πάθει και όλα μου φταίνε?», μοναξιές κι ο έρωτας που ξεφουσκώνει, μέχρι να αναζωπυρωθεί μέσα από νέα ερεθίσματα, ανακαλύπτω το παιχνίδι με τις λέξεις, τη μαγεία του γραπτού λόγου ως προέκταση της προσωπικής έκφρασης, «μα πόσες φορές μπορεί να αγαπήσει κάποιος?», γυμναστική, οδήγηση μοτοσυκλέτας, ταξίδια με ή δίχως αφορμή, «μ’ αγαπάς?», «θα είμαστε μαζί για πάντα…», πρωτόγνωρες εμπειρίες, βήματα μικρού παιδιού σε ενήλικη στράτα, αξέχαστες στιγμές, σώπα σαρανταρίσαμε!

Baby, I want you like last summer… τώρα πια μόνη, έρχονται τα σ/κ, μπανάκια σε κοντινές παραλίες, επιστροφή στο σπίτι για ηρεμία, η άδεια έχει ακόμα μέρες, σε τρώει που δεν μοιράζεσαι τη ζωή, τον έρωτα, τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας με το έτερον ήμισυ, κάνεις όνειρα ψαλιδισμένα από μια πραγματικότητα που ούτε καν ήταν δική σου, την άγγιξες, σε έριξε στο πυρ το εξώτερο και τώρα αναρωτιέσαι αν θα χορέψεις το χορό της φωτιάς ή δεν σε αφορά το παιχνίδι πλέον. Ρακέτες με έναν δεν παίζονται, ούτε υπάρχουν καλοκαιρινά βράδια που τα πετάς όλα και είσαι εσύ μαζί με τον άλλον, σαν τους πρωτόπλαστους στον κήπο της Εδέμ. Και πάλι ποδήλατο τα βράδια στη παραλία, οι φίλοι του καλοκαιριού που περιμένεις να τους δεις όταν έρχονται από μακριά για να ανταμώσετε, «πως είναι η ζωή σου?» θα πείτε και αν η απάντηση είναι «σκατά, αλλά να μην το συζητήσουμε», μην δώσεις σημασία, η ηχώ στο κεφάλι σου είναι, μέχρι να βγεις από το λούκι, όταν θα βγεις από το λούκι, την ευλογημένη εκείνη ημέρα!

Ένα καλοκαίρι που μεσουρανεί, ένα καλοκαίρι που η γη γυρίζει, είτε είσαι εσύ καλά μέσα σου, είτε όχι, ένα καλοκαίρι που συνεχίζεις να βλέπεις γύρω σου τα παιδιά των φίλων να μεγαλώνουν, συναδέλφους σου να παντρεύονται στα ξωκλήσια, ανθρώπους στο περίγυρο να συνεχίζουν να είναι αγαπημένοι ή να μην είναι, γιατί αυτοί το επέλεξαν, βλέπεις το ένστικτο να οδηγεί τα βήματα των νέων ανθρώπων, βλέπεις ανθρώπους μαζί, βλέπεις τον ήλιο να δύει στις 9, ακούς τα τζιτζίκια να δίνουν το ρυθμό ενώ διαβάζεις τα βιβλία που περίμενες να διαβάσεις στη καλοκαιρινή σου ραστώνη όλη τη χρονιά, ξεχνάς τις συνήθειες του χειμώνα και της πόλης που ζεις, like last summer, I just want you in my life...

Τραγούδια που σε συντροφεύουν, μουσικές που σε συνοδεύουν καθώς τα βράδια στη βεράντα πίνεις παγωμένο τσάι στη ξαπλώστρα κι αφήνεις το μυαλό να ταξιδέψει πως είναι να τα δίνεις όλα όταν μαθαίνεις να αγαπάς, όταν σκέφτεσαι πια για δυο αντί μόνο για σένα, το φθινόπωρο θα συγκατοικούσατε επιτέλους για εκείνον και «βούτα στα βαθιά» για σένα, πόσα βουνά δεν περπατήσατε μαζί, πόσους απόμερους κόλπους δεν βουτήξατε παρέα, πόσα και πόσα δεν ζήσατε, τώρα που συνειδητοποιείτε ότι η ζωή δεν ήταν έτσι όπως τη βλέπατε εν μέσω του καλειδοσκοπίου μιας αγάπης μικρής, που ήθελε να μεγαλώσει και να γίνει μια αγάπη μεγάλη ε?

Στη παραλία θα είμαι και εγώ εκεί, ήσυχα, στον απογευματινό ήλιο να με ζεσταίνει, να φοράω το μαγιό μου, να βουτάω στη θάλασσα κοιτάζοντας τη παραλία, να βλέπω τον ήλιο να γέρνει στο γιόμα του, να ακούω το κύμα να σκάει στην ακροθαλασσιά, να κλείνω τα μάτια, να αντικρίζω το γαλάζιο του ουρανού, να χαλαρώνω, να ντύνομαι και να φεύγω μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθώ εκεί παρέα με τον εαυτό μου. Θα ακούω τις φωνές των παιδιών να παίζουν, το μπαλάκι να χοροπηδάει στις ρακέτες, ανθρώπους να συζητούν, να περπατούν, να χαίρονται τις στιγμές ενός καλοκαιριού που τα έχει όλα, αρκεί να το νιώθεις και να το αφήνεις να πλημμυρίζει όλο σου το Είναι, αλλιώς θα ονειροσκοπείς ασύστολα, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι…


Nicko - Last summer (2010)

Μαριαλένα 7/7/2011

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011

Δε Φεύγω...

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

χτύποι της καρδιάς μου εσείς, ανάσες και αναπνοές μου, λέξεις και λόγια δικά μου...

Σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι, μου φαίνεται πως δεν σταματώ να σκέφτομαι, ούτε και όταν παραδίνομαι στο βασίλειο του ύπνου μέσα στη νύχτα. Οι σκέψεις γίνονται όνειρα και τα όνειρα αυτά, προβολές αυτών που ζω ή όλων αυτών που θα ήθελα να ζήσω στον ιδανικό μου κόσμο, με τα σκιάγματα και τα οράματα παρέα, με το ανεκπλήρωτο και το ποθούμενο να σχηματίζουν αέναες φιγούρες στου μυαλού μου τα περίπλοκα μονοπάτια.


"Παρ'τα όλα όλα δικά σου
κάνε τη φωτιά μου φωτιά σου
παλεψέ με σώμα με σώμα
κάνε μ'ο,τι θες λίγο ακόμα
σου'χω τέτοια αγάπη μεγάλη
που δε μοιάζει με καμιά άλλη
τη ψυχή στα χέρια σου αφήνω
όταν με κοιτάς εγώ σβήνω."


"Φεύγω" από όλους και από όλα όσα με φέρνουν σε επαφή με τους ανθρώπους γύρω μου σε συναισθηματικό επίπεδο. Βρίσκω παρηγοριά και καταφύγιο στην απεραντοσύνη της πλάσης τούτης και ενώ ξεφεύγω, παρατηρώ, εκεί που η ματιά πηγαίνει και αναγνωρίζει ως κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς τόσο οικείας, μα συνάμα και τόσο μακρινής, ως επιλογή αλλά και ως αποτέλεσμα της αντίδρασης του γλυψίματος των πληγών κάπου εκεί στο δάσος, παρέα με τους λύκους!


"Σκοτάδι πυκνό κι ακούω τα βήματα
Μα προς τα που τρέχεις έρχεσαι ή φεύγεις
Βουτιά στο κενό ή μέσα στα κύματα
Δεν ξέρω τι θέλεις και τι αντέχεις..."


Εσείς οι φίλοι, οι αγαπημένοι, όσοι ξέρουν πια να με "αποκωδικοποιούν" μέσα από τις συμπεριφορές μου, τις λιγοστές κουβέντες και τα παράξενα φερσίματά μου, με τη τρυφερότητα και το νοιάξιμό σας, όλοι εσείς, καρδιές μου μονάκριβες, που έχετε την υπομονή μαζί μου και δεν αγανακτείτε, αλλά βαθιά μέσα σας καταλαβαίνετε, πως η Κόρη του Ανέμου, μαζεύει τα κομμάτια της σε μια διαρκή διαμάχη με το μέσα και το έξω της, εσείς που όταν θέλω -επιτέλους- να μιλήσω, με ακούτε, μέχρι να ξανακλειστώ στο καβούκι μου και αφήνω το στίγμα μου μέσα από αγαπημένες μουσικές που θέλω να τις μοιράζομαι μαζί σας, ω! εσείς φίλοι μου καλοί, φίλοι που σας αγαπώ και σας εκτιμώ, που σας νιώθω και σας σκέφτομαι, που χαίρομαι με τη χαρά σας και στη λύπη, θα σας πω να μην το βάζετε κάτω (σαν κι εμένα ώρες, ώρες...), που κάνετε τη καρδιά μου να λαχταρά το καλό σας, να γίνουν τα όνειρά σας πραγματικότητα, να ζήσετε τη ζωή όπως σας αξίζει, να, να, να... όμορφοι άνθρωποι στη ζωή μου, εσείς!


"Αν με ζητήσει κανείς
Δεν υπάρχω εγώ, γίναμε ένα να πεις
Μέσα σου χάθηκα πια
Aπ' το λίγο που ζω, ας πνιγώ στα βαθιά
Αν με ζητήσει κανείς
Θάλασσα, σώσε με, κάτι να βρεις να τους πεις"



Βλέπω ανθρώπους, απλούς, καθημερινούς, όπως όλοι μας, να πορεύονται μαζί, να μοιράζονται, να χαίρονται και να ζουν τη στιγμή αντάμα, ενώ εγώ όσο δεν το αντέχω πια αυτό, άλλο τόσο το αποζητώ, όπως τίποτε άλλο... Βλέπω σε εκείνους, αυτό που ήθελα εγώ να φτάσω να είμαι, όχι αποσπασματικά, αλλά στο σύνολο, όχι για μένα, αλλά για όλους όσους βρίσκονται γύρω μου. Τα Φτερά της Ελευθερίας, θέλουν Αγάπη για να σε κάνουν να πετάξεις ψηλά, να νιώσεις λεύτερος, να νιώσεις ολάκερος, να νιώσεις ότι βρήκες το νόημα της ζωής σου. Μα μένουμε στο τίποτα, στο μηδέν και στο περίπου, χτυπώντας το ρόπτρο της πόρτας που δεν ανοίγει παρά για να μας δώσει ψίχουλα από όλα αυτά που λαχταρά η ψυχή μας. Με αυτά τα ψίχουλα ζούμε, που τα κρατούμε ευλαβικά στη παλάμη για να μην σκορπίσουν και χάσουμε -λες- την αγάπη των άλλων. Θεέ μου, τι αυταπάτη! Αντί να χτυπήσουμε τη πόρτα που θα ανοίξει διάπλατα και θα μας υποδεχτεί, μένουμε σε όλα εκείνα που ταλανίζουν τη ζωή μας και τη χαραμίζουν, στο όνομα του Μηδέν και του Τίποτα.


"Ακόμα ένα βράδυ με το χέρι ενοχλώ
το ίδιο σημάδι στο τραπέζι το γνωστό
Ακόμα ένα βράδυ ψάχνω μήπως σε δω
σκιά στο σκοτάδι να περνάς απ'το στενό

Είσαι εδώ..."


Κι έπειτα αυτό που θυμάσαι, αυτό που σου μένει, είναι το σφίξιμο στη καρδιά και εκείνη η αδιόρατη θλίψη που σε διακατέχει, όταν αναπολείς αυτά που έζησες και όσα θα ήθελες να ζήσεις, όπως είναι στα γραμμένα των ανθρώπων να τα ζήσουν, όπως είμαστε φτιαγμένοι να τα ζήσουμε, όταν έρχεται η ώρα και η στιγμή εκείνη να αξιωθούμε να βγούμε από το προστατευτικό μας κέλυφος και να νιώσουμε τον αέρα, σαν νεογέννητα βρέφη, σαν τη πρώτη φορά που υπάρχει για όλα σε αυτή τη ζωή. Αρκεί να μην στενέψουν τα περιθώρια μέσα μας, αρκεί να υπάρχει αναμμένη ακόμα κάπου εκεί στα κατάβαθα της ψυχής μας εκείνη η φλογίτσα που σου δείχνει το δρόμο, μέσα στους σκοτεινούς λαβυρίνθους μιας ύπαρξης, που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί, ακόμα δεν έχει επιτελέσει το κάλεσμα για το οποίο της δόθηκε η θεϊκή πνοή και εκείνη τη σπαταλά σε αδιέξοδα. Και τότε η φλογίτσα γίνεται Φλόγα, γίνεται πυρσός που λάμπει και σε καθοδηγεί στα επόμενα βήματα που έχεις να κάνεις και αντί να λυγίζεις, δεν κάμπτεσαι, αντί να φοβάσαι, παίρνεις Δύναμη και Κουράγιο από την Αγάπη που σε κατακλύζει και σε θωρακίζει απέναντι σε όσα σου επιφυλάσσουν της Μοίρας σου τα γραμμένα...

Αχ, εσύ, μικρή, ακόμα παιδική και αθώα ψυχή μου, ενδεδυμένη σε ένα σώμα 40 Απριλίων, μα τη θωριά και την αίσθηση ενός πλάσματος έξω από τα καλούπια που θέλουν να σου βάλουν, για να σε δέχονται, να σε "αγαπούν" και να σε αναγνωρίζουν. Αχ, καρδούλα μου εσύ λαβωμένη, φοβισμένη, μπερδεμένη και αποθαρρυμένη, χαμογέλα, όλα στο μυαλό είναι, έλα, ό,τι και αν είναι, όπως και αν είναι αυτή η ζωή, είναι η δική σου, μη το ξεχνάς!


"Για πάντα θα μείνω αν ρωτάς
Για πάντα θα με 'δω να με κοιτάς
Για πάντα,εδώ είναι το κορμί εδώ είναι η ζωή
Δεν φεύγω αν δεν φύγουμε μαζί..."

(Κι αυτό για μένα, που όλο "φεύγω" γιατί επιτέλους θέλω να μείνω εκεί που είναι η ζωή)

Marialena, 4/7/2011

Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Ράλλυ Ακρόπολις 2011

Το Ράλλυ Ακρόπολις μετρά ήδη 57 χρόνια παρουσίας στη χώρα μας και μετά από έναν χρόνο απουσίας το 2010, η φετινή διοργάνωση προσέφερε θέαμα και πολλές συγκινήσεις, τόσο στους θεατές, όσο και στους αγωνιζόμενους που όργωσαν τα βουνά της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοπονήσσου, για να καταφέρουν να τερματίσουν κατά τη διάρκεια του τετραήμερου αγώνα.

Φέτος υπήρξε η μεγάλη αλλαγή σε αγωνιστικά αυτοκίνητα 1600 κυβικών, υπερτροφοδοτούμενων, ισχύος 300+ ίππων το καθένα, που το αμάξωμά τους ανήκει στη κατηγορία των μικρών αυτοκινήτων (segment B), περίπου τεσσάρων μέτρων στο μήκος. Οι κύριες εταιρίες που μετέχουν είναι οι Citroen με το DS3 WRC και η Ford με το Fiesta WRC, τόσο με εργοστασιακές ομάδες, αλλά και συμμετοχές ιδιωτών. Ακόμα, συμμετείχε και η κατηγορία S 2000 με διάφορους τύπους αγωνιστικών αυτοκινήτων και πολλές συμμετοχές ομάδων από όλη την Ευρώπη και τη χώρα μας.

Έχοντας εξασφαλίσει το πολυπόθητο πάσο για είσοδο στο Service Park της Citroen WRC, το Σάββατο 18/6, κατηφορήσαμε προς το Λουτράκι, όπου στο Στρατόπεδο του Πυροβολικού, είχε στηθεί ο χώρος ανασυγκρότησης των αυτοκινήτων και συνάμα τα περίπτερα των χορηγών και διοργανωτών του Ακρόπολις και παρά τη ζέστη και τη σκόνη, το θέαμα μας αποζημίωσε!

Με απόλυτη τάξη είχαν οργανωθεί τα κινητά συνεργεία που μέσα σε 20' από την άφιξη των αγωνιστικών αυτοκινήτων, έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί επιτόπου η επισκευή των μηχανικών μερών και τα αμάξια να είναι και πάλι έτοιμα για δράση στις επόμενες ειδικές διαδρομές της ημέρας. Με τα αυτοκίνητα των Loeb και Ozier σε πρώτο πλάνο, παραταχθήκαμε μπροστά στα κιγκλιδώματα που μας χώριζαν από τον χώρο επισκευής και περιμέναμε εναγωνίως την άφιξη των πρωταγωνιστών για την ολιγόωρη απαραίτητη διακοπή.

Πρώτο, έφτασε το DS3 WRC των Loeb/Elena και λίγο αργότερα ακολούθησε εκείνο των Ozier/Ingrassia που στέφθηκαν και νικητές του Ακρόπολις 2ο11. Έχοντας ελάχιστη σχέση με τα αυτοκίνητα παραγωγής που οδηγούμε, τα μοντέλα του WRC είναι γυμνά και προσαρμοσμένα στην άμεση επισκευή και αντικατάσταση των φθαρμένων εξαρτημάτων από τις τεχνικές ομάδες που τα υποστηρίζουν. Για ένα 20' κρατούσαμε την ανάσα μας, ενώ βλέπαμε να λύνονται τα αυτοκίνητα μπροστά μας και να τοποθετούνται βήμα προς βήμα οι ειδικές αναρτήσεις εμπρός και πίσω, για να συνεχίσουν το "κοπάνημα" στις βραχώδεις διαδρομές πάνω στα βουνά. Είδαμε από κοντά τους οδηγούς της εργοστασιακής ομάδας της Citroen και προλάβαμε να διαπιστώσουμε το ειδικό βάρος της τεχνικής υποστήριξης στα αγωνιζόμενα αυτοκίνητα, για να είναι και πάλι αξιόμαχα και να διεκδικήσουν τη θέση στο βάθρο των νικητών!

Την επόμενη και τελευταία ημέρα των αγώνων, Κυριακή, παρακολουθήσαμε τη τελευταία ειδική διαδρομή του αγώνα, τη λεγόμενη Power Stage, όπου όποιο πλήρωμα έκανε τα τέσσερα χιλιόμετρα της διαδρομής πιο γρήγορα, κέρδιζε επιπλέον πόντους, λίγο πριν τον τερματισμό και τη λήξη του αγώνα!

Για 9/10 του δευτερολέπτου, νικητής στέφθηκε ο Sebastian Ozier, Νο 2 στην εργοστασιακή ομάδα των οδηγών της Citroen και επειδή "πέρασε" τον πολυνικητή των Παγκοσμίων Πρωταθλημάτων Αγώνων, Sebastian Loeb για 10 δευτερόλεπτα συνολικά, ανέβηκε πρώτος στο βάθρο των νικητών με δεύτερο τον Loeb και τρίτο τον Mikka Hakinen που οδηγούσε Ford Fiesta WRC!

Μετά το Power Stage, τροχάδην στο Service Park ξανά για να απολαύσουμε την επιστροφή των αυτοκινήτων από του βουνό και τη προετοιμασία τους για την εξέδρα του νικητή. Σε λίγη ώρα, μπροστά στη παραλία του Club Hotel Casino Loutraki, πλήθος κόσμου συνέρρευσε για να παρακολουθήσει την απονομή και να χειροκροτήσει από κοντά όσους τερμάτισαν με τα αυτοκίνητά τους!

Όλοι μαζί, σχετικοί και άσχετοι με το άθλημα του μηχανοκίνητου αθλητισμού, χειροκροτήσαμε τους τερματίσαντες και δώσαμε υπόσχεση να τους συναντήσουμε ξανά μαζί με τα υπέροχα υπεραυτοκίνητά τους, στο επόμενο εθνικό μας Ράλλυ, το 2012 κάπου ανάμεσα στις μυθικές ειδικές διαδρομές της ραχοκοκκαλιάς της Ελλάδας!





Μαριαλένα, 29/6/2011

Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011

Για τις παλιές αγάπες

«Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω…»

Έχει περάσει καιρός από τότε που έχω εκπλαγεί ευχάριστα στη ζωή μου, να με προλάβουν καταστάσεις τέτοιες που θα αφήσουν ένα θετικό αποτύπωμα στο ρου των γεγονότων που με αφορούν. Ίσως γιατί και εγώ η ίδια δεν είμαι σε ανάλογη φάση τελευταία, γι’ αυτό άλλωστε οι κεραίες μου είναι περισσότερο οξυμένες προς τα αρνητικά, παρά προς τα θετικά που μπορείς να βλέπεις όταν είσαι χαλαρός, παρά όταν νιώθεις ότι είσαι εν μέσω κεραυνών και καταιγίδων.

Ποτέ δεν μου άρεσε το «προσέξτε με, προσέξτε με!» με κάθε κόστος, ούτε έχω τη μύγα ντε και καλά, αν δεν είναι στραμμένη η προσοχή πάνω μου κάτι θα πάθω. Από την άλλη, το να υπάρχουν σαφείς συμπεριφορές και λεπτά αισθήματα που εκφράζονται ανάλογα, με βοηθάει να λειτουργώ κι εγώ πιο οριοθετημένα στον τρόπο συμπεριφοράς μου και αντίστοιχα να μπορώ να εκτιμώ γι’ αυτό το λόγο και τους άλλους.

Είναι αδιαμφισβήτητα σημαντικό στις σχέσεις στις οποίες επενδύεις, να έχουν το χαρακτηριστικό που τις κάνει να ξεχωρίζουν από τις οποιαδήποτε άλλες, επαφές διατηρούμε στον περίγυρό μας. Για να ακριβολογήσω, στις σημαντικές σχέσεις που επιλέγουμε να έχουμε και να κάνουμε, είναι βασικό το να νιώθεις μοναδικός και το ίδιο να κάνεις να νιώθουν και όσοι σχετίζονται μέσα από αυτές. Οι σχέσεις αυτές χρειάζονται ειλικρίνεια, αλληλοσεβασμό, αγάπη και κίνητρο για να απλώνουν τις ρίζες τους μέσα μας και να δημιουργείται το υπόβαθρο που τις κάνει να αντέχουν στο χρόνο και στα ποικίλα ερεθίσματα που έρχονται να τις βομβαρδίσουν.

Δεν γίνεται να γίνεις σημαντικός για κάποιον εν μια νυκτί, αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις, όσο γίνεσαι κομμάτι της ζωής κάποιου, τόσο αυτή η σημαντικότητα γίνεται κομμάτι της σχέσης, απαραίτητο για να μπορείς να λειτουργήσεις σε όλα τα επίπεδα. Είναι μεγάλη υπόθεση να αποκαλείς τον άλλον «ο άνθρωπός μου», όπως αντίστοιχα «ο κολλητός μου» ή «το άλλο μου μισό», δηλώσεις που πιθανόν να ακούσεις από ανθρώπους που το έχουν νιώσει και το εννοούν.

Όμως, τα λόγια δεν αρκούν αν δεν συνοδεύονται από πράξεις ανάλογες π.χ. πως θεωρείς κάποιον ως τον άνθρωπό σου, αν δεν τον υπολογίζεις, δεν τον σέβεσαι, δεν τον εκτιμάς, δεν του δίνεις την αξία που του αρμόζει για να νιώθει σημαντικός στη ζωή σου. Πολλοί από εμάς επιλέγουν συνειδητά ή ασυνείδητα, να παίρνουν το ρόλο του θύματος, που πολύ βολικά γίνεται και θύτης, για να προκαλούν τη προσοχή των άλλων και να εισπράττουν το ενδιαφέρον τους, ειδικά μέσα από συμπεριφορές όπως για θέματα υγείας, ζήλιας, διεκδίκησης κλπ. Το αποτέλεσμα είναι ότι όντως τις περισσότερες φορές καταφέρνουν να γίνουν σημαντικοί για κάποιους, αλλά για τους λόγους που εξυπηρετούν αυτούς και τις ανασφάλειές τους και όχι γιατί η σημαντικότητά τους πηγάζει από το ψυχικό τους απόθεμα ή αυτό που νιώθουν.

Εκεί είναι που όπως λέει και το περίφημο τραγούδι των Πυξ Λαξ, «για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω…». Γιατί διαλύονται άλλωστε προσωπικές σχέσεις που έφεραν δυο ανθρώπους πολύ κοντά σε κάποια στιγμή της ζωής τους? Όταν παύει να είναι σημαντικός ο ένας στον άλλον, απαραίτητο συστατικό της προσωπικής του ευτυχίας, τότε επέρχεται η ρήξη. Να πω ότι θεωρώ πολύ σημαντικό στις εποχές που ζούμε και πολλοί από εμάς έχουμε χάσει τη προσωπική μας ηρεμία με όσα συμβαίνουν στη κοινωνία, να μπορείς να εστιάσεις στον άλλον, να του δώσεις την αγάπη σου, να μοιραστείς μαζί του τον έρωτα αλλά και τη καθημερινή ρουτίνα που σας κάνουν να λειτουργείτε σαν σύνολο μαζί και όχι ξεχωριστά, σαν να είστε μόνοι.

Δεν μιλάω για περιορισμό των προσωπικών ελευθεριών σε καμία περίπτωση, αλλά από το «εγώ» να σκέφτεσαι το «εσύ», όπως λέει και στρατηγός Μακρυγιάννης, να μπορείς να λειτουργείς προς όφελος του άλλου και μετά του δικού σου αυστηρά προσωπικού, γιατί σε αντίθετη περίπτωση, είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό, ότι η σχέση αυτή δεν είναι ούτε ισότιμη, αλλά ούτε και έντιμη τελικά. Πόσες φορές βρίσκουμε καταφύγιο σε φιλικές σχέσεις αλλά και ερωτικές, οι οποίες μας προσφέρουν αυτό που οι δικές μας προσωπικές επιλογές δεν μπορούν να μας το δώσουν.

Είναι μεγάλη υπόθεση όταν υπάρχει το υπόβαθρο μιας υγειούς κοινωνικής συμπεριφοράς, με περιθώρια διαμερισμού των ερεθισμάτων και των ενδιαφερόντων μας ανάλογα, όμως όχι εις βάρος των ισορροπιών που διατηρούμε σε όλες τις σχέσεις στη ζωή μας. Είναι εξίσου σημαντικό, να ενθαρρύνεις και να ενθαρρύνεσαι αντίστοιχα για να βγάζεις τον καλύτερο εαυτό σου με τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν, γιατί όταν αγαπάς αληθινά, δεν υπάρχουν κενά και δικαιολογίες, αφού αυτό που αισθάνεσαι αρκεί για να κινητοποιήσει να αντικρίζεις τη ζωή με ψυχικό σθένος και αισιοδοξία για τη προσωπική σου πορεία.



Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνω πίσω
Δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
Κρυφτήκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι έιναι δύσκολο
Για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου
κρύψου απο μένα
Δεν ξέρω αν φεύγεις, ΤΩΡΑ!, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα

Ό,τι αξίζει πονάει, κι έιναι δύσκολο

Μαριαλένα, 24/6/2011

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011

Όπου φυσάει ο άνεμος...



Όπου φυσάει ο άνεμος

Στίχοι: Κώστας Τουρνάς
Μουσική: Κώστας Τουρνάς
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Τουρνάς


Κουράστηκα μ' όρια με περιθώρια
με παραμύθια με παραμύθια με παραμύθια
διαγράφω τους δεσμούς, συναισθηματισμούς
και θέλω αλήθεια και θέλω αλήθεια θέλω αλήθεια

Όπου φυσάει ο άνεμος πάω
είμαι καλάμι γέρνω δεν σπάω
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

Όπου φυσάει ο άνεμος θα 'μαι
και δεν ελπίζω πια δε φοβάμαι
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

Γυρεύω πείραμα ζωή εγχείρημα
δίχως βολέματα δίχως βολέματα
αν θα σου λείψω άσε με ξέχνα με χάσε με
βρες νέα θέματα βρες νέα θέματα

Όπου φυσάει ο άνεμος πάω
είμαι καλάμι γέρνω δεν σπάω
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

Όπου φυσάει ο άνεμος θα 'μαι
και δεν ελπίζω πια δε φοβάμαι
όπου φυσάει ο άνεμος
γίνομαι άνεμος

σ.σ. Αντί για εντυπώσεις, έντυσα μ' αυτή την αγαπημένη μουσική, τις εικόνες που τραβήξαμε από τη Πανελλήνια Συνάντηση του ScooterClub Hellas στο Πευκί της Βόρειας Εύβοιας, στις 28-29/5/3011.

Εικόνες από ανθρώπους που βρέθηκαν μαζί για ένα σαββατοκύριακο, φίλοι και γνωστοί που τους ενώνει η αγάπη για τη μοτοκίνηση και το παρεάκι του ScooterClub Hellas, από όλη την Ελλάδα, με φόντο τα όμορφα τοπία της καταπράσινης βόρειας ακτογραμμής της Εύβοιας και όχι μόνο...

460 χλμ μετά από την εμπειρία μας αυτή, οι φωτογραφίες και τα βίντεο μας θυμίζουν ότι τα καταφέραμε και αυτή τη χρονιά! Μέχρι την επόμενη αφορμή για να "αποδράσουμε" παρέα με τα δίτροχά μας, αυτό το βίντεο που έφτιαξα, είναι εδώ για να μας ταξιδέψει τώρα πια νοητά, στις όμορφες στιγμές της ζωής που μένουν χαραγμένες μέσα μας για πολύ, αφού τις ζήσεις και τις μοιραστείς με τους αναβάτες και τις αμαζόνες του Κλαμπ!

Μαριαλένα, 2/6/2011

Παρασκευή 27 Μαΐου 2011

Μια ανάσα δρόμος

Μετράω αντίστροφα για την αυριανή μέρα, Πανελλήνια Συγκέντρωση Μελών του ScooterClub Hellas, αυτή τη φορά στο Πευκί της Βόρειας Εύβοιας. Συμμετοχές ρεκόρ από όλη σχεδόν την Ελλάδα, το κέφι των προετοιμασιών ξεχειλίζει στις μεταξύ μας επικοινωνίες, αλλά και η αγωνία για τον καιρό και την απρόσκοπτη έλευση στον προορισμό μας.

Η βροχή που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες, μας απασχολεί όλους, άραγε θα συναντήσουμε βροχοπτώσεις στη πορεία μας, πώς να ντυθούμε για να μην βραχούμε, με πόση ταχύτητα να πηγαίνω για να είμαι ασφαλής με βροχή στην Εθνική Οδό… Τι να πάρω να φορέσω για να αλλάξω τα βρεγμένα, αλλά και να χωράει στο μικρό σακ βουαγιάζ που θα έχω μαζί μου?

Τόσα χρόνια μέλος του Κλαμπ, πρώτη φορά θα κάνω το ταξίδι αυτό με τη δική μου μηχανή και σόλο. Όλα αυτά τα χρόνια, συμμετείχα σε εκδρομές και βόλτες σε γειτονικούς νομούς της Αττικής, αλλά φέτος το αποφάσισα, να οδηγήσω το σκούτερ μου τόσο μακριά, μαζί με την υπόλοιπη σκουτεροπαρέα και να πάω στη Πανελλήνια, η Μάρλεν και το σκουτέρι της σε άγνωστα μέρη και καινούργιες διαδρομές!

Αν φοβάμαι? Και ναι και όχι, μπορώ να πω! Ναι, για να πάω και να γυρίσω σώα και ασφαλής και εγώ και η μηχανή μου, σε όποιες καιρικές συνθήκες και αν εκτεθούμε αυτό το διήμερο και όχι γιατί εγώ είμαι υπεύθυνη για τον εαυτό μου και εγώ θα μας οδηγήσω με πλήρη επίγνωση σε αυτό μας το ταξίδι επί των δυο τροχών.

Η οδήγηση των μοτοσυκλετών, θέλει συναίσθηση, θέλει θάρρος, θέλει τρέλα, για να πεις ότι ευχαριστιέσαι να οδηγείς, είτε σε ορεινές διαδρομές, είτε στη πόλη, σε μεγάλους δρόμους ή εθνικές οδούς, σε χώμα ή άσφαλτο, σε καλντερίμια ή καλοστρωμένους δρόμους που δεν κοπανιέσαι. Είσαι εσύ με τον εαυτό σου, μόνη σου μονολογείς τις ώρες που οδηγείς το δίτροχό σου, μόνη σου σχολιάζεις τι σου έρχεται στο μυαλό, μόνη σου σφίγγεις τα δόντια για να κρατήσεις γερά εκεί που δυσκολεύεσαι και επειδή οι γυναίκες είμαστε από τη φύση μας πιο ανασφαλή όντα όταν οδηγούμε και παίρνουμε λιγότερα ρίσκα, έχεις να κάνεις και με το ραντάρ σου που σου λέει συνέχεια «…φρένο, δώσε γκάζι, πάρε ανοιχτά τη στροφή, βγάλε φλας για να προσπεράσεις, γκάζι κόντρα στον άνεμο…» και άλλα τέτοια όμορφα, συνηθισμένα στον κόσμο των μοτοσυκλετιστών.

Θέλω να πιστεύω ότι θα πάνε όλα καλά και όλα τα αγόρια και κορίτσια που θα συμμετέχουμε θα γυρίσουμε πίσω όρθιοι, όπως λέμε μεταξύ μας, αλλά και γεμάτοι από εμπειρίες που ζήσαμε στη συνάντησή μας, εμείς και τα δίτροχά μας!

Θα εξομολογηθώ κάτι όμως, χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά, γιατί το ένιωσα και θέλω να ξαναγίνει κομμάτι της ζωής μου, όταν και αν μπορέσει να γίνει, ελπίζω, κάποτε: Θέλω πολύ να μοιράζομαι τέτοιου είδους εμπειρίες, από την πιο απλή βόλτα, μέχρι την πιο μεγαλεπίβολη απόδραση, όχι μόνο με τη παρέα, με τα φιλαράκια μου, αλλά και με τον άνθρωπό μου, να είμαστε όπως και άλλα παιδιά στο Κλαμπ, με τις γυναίκες και τους άνδρες μας, να καβαλάμε τα σκούτερ μας και να πορευόμαστε μαζί σε αυτά τα συναρπαστικά βιώματα της ζωής, γιατί είναι κάτι που μας γεμίζει και μας εκφράζει… και να προσθέσω είναι κομμάτια της προσωπικής σχέσης που «δένουν» τους ανθρώπους μαζί, τους κάνουν να μοιράζονται τις εμπειρίες τους και να τις ζουν συντροφικά, ενώ ο άνδρας και η γυναίκα συμπληρώνονται στους ρόλους τους, ακόμα και πάνω στις μηχανές.

Καλό μας ταξίδι και ραντεβού στο Πευκί!

Μαριαλένα, 27/5/2011



Steppenwolf - Born to be wild

Υ.Γ. Πήγα να βάλω αέρα και βενζίνα στο σκούτερ, μόλις ξέσπασε η σημερινή καρεκλοπόδαρη βροχή πριν από λίγο. Είμαι ήδη παπί, αλλά ποιος καταλαβαίνει από τέτοια?