Ο χρόνος επηρεάζει με πολλούς τρόπους τον άνθρωπο, αλλά φοβάται μόνον ένα πpάγμα. Δεν τολμά ν'αγγίξει την αγάπη που είναι απλή κι αληθινή. Την κάνει ν'ανθίζει περισσότερο, όχι λιγότερο...
Prem Rawat
Χάζευε τα περιοδικά μόδας από ανία, ένα απόγευμα λίγο πριν πει αντίο στο καλοκαίρι και ετοιμαστεί ψυχολογικά για την αναπόφευκτη συνάντηση με το φθινόπωρο. Τα μάτια της έπεσαν επάνω σε ένα ζευγάρι Allstar σε προσφορά, μαύρα με λουλουδάκια. Έμεινε για λίγο στη σελίδα και τα κοιτούσε, μάλλον καλύτερα χανόταν το βλέμμα της μέσα στο σχέδιο των παπουτσιών, σε προορισμούς που μόνο εκείνη ήξερε τη ταυτότητά τους.
Πήγε πίσω είκοσι ολόκληρα χρόνια, όταν φοιτούσε για τελευταία χρονιά στο Λύκειο. Φορεματάκια, βερμουδίτσες, η μπλούζα εκείνη η καλοκαιρινή η ροζ από την Ocean Pacific με τα σερφ, τζιν που έλιωναν επάνω της 501 με τα κουμπιά, το "καλό" παιδί που αποκτούσε ταυτότητα μέσα στο κοινωνικό σύνολο που κινείτο, μέσα από τα Benetton της εποχής και την ανέφελη ευμάρεια που δικαιολογούσε τη "μάρκα" ως κομμάτι του εφηβικού ντυσίματος.
Allstar όμως, όχι, δεν είχε πάρει, άσχετα που έβλεπε τις "ροκούδες" συμμαθήτριές της να τα φορούν μέχρι που τα έσκιζαν από τη χρήση, χειμώνα καλοκαίρι. Η Γιάννα που λάτρευε τον Jim Morisson, η Σία που άκουγε Παπακωνσταντίνου και κάπνιζε κρυφά στις τουαλέτες, αυτές ναι, ήταν άγρια νιάτα, ήταν αυτό που δεν τολμούσε εκείνη να γίνει. Break on through to the other side...
Χάζευε τα Allstar στο περιοδικό και της γεννήθηκε η επιθυμία να τα αποκτήσει. Δεν ήταν πια έφηβη, αλλά αυτό στο μυαλό της δεν είχε καμία μα καμία σημασία. Πέρασε από το πολυκατάστημα των αθλητικών ειδών την επόμενη, καθοδηγούμενη από ένα μυστήριο κίνητρο να πάει να τα περιεργαστεί από κοντά. Εκεί έβλεπες συνήθως τη πιτσιρικαρία να αγοράζει παπούτσια για την καινούργια σχολική χρονιά και όχι μια γυναίκα στο κατώφλι των σαράντα να ορέγεται ένα ζευγάρι πάνινα παπούτσια τόσο πολύ.
Δεν την ένοιαζε όμως, πιο πολύ σκεφτόταν τo concept της διαφήμισης όπου ένας ντραμίστας φορώντας τα allstar του μπροστά στα κρουστά του δείχνει να έχει βρει το μυστικό της ευτυχίας, παρά ότι αντί για άλλα κομψά γυναικεία παπούτσια, εκείνη έβλεπε μπροστά της αυτό που ήθελε να νιώσει, αυτό που δεν είχε γίνει τόσα χρόνια που πέρασαν.
Πήρε ένα ζευγάρι φούξια μποτάκια, αν και της άρεσαν και τα ασημένια, αλλά διάλεξε τελικά τα φούξια με το δερμάτινο σήμα στο πλάι. Πήγε σπίτι, άνοιξε το κουτί, τα πήρε στα χέρια της και τα περιεργαζόταν για ώρα, λες και ήταν ξανά παιδί και έπαιζε με το παιχνίδι της. "Για φαντάσου", είπε μονολογώντας, "έφτασα τόσο χρονών γαϊδούρα και αυτά είναι τα πρώτα μου allstar"!
Την επόμενη μέρα άφησε τις γόβες κατά μέρους, ενώ ντυνόταν να πάει στο γραφείο. "Θα βάλω τα allstarάκια" είπε από μέσα της "και να πάει να γαμηθεί το σύμπαν, σκασίλα μου!". Ντύθηκε ανάλαφρα, με φουλάρι στο λαιμό και φορεματάκι πάνω από κολάν, ενώ καμάρωνε τα καινούργια της παπούτσια στον καθρέπτη. Τελικά ήθελε να ήταν σαν εκείνον τον τύπο στη διαφήμιση με τα ντραμς, που αποτύπωνε τόσο πειστικά την ευδαιμονία της στιγμής φορώντας τα συγκεκριμένα παπούτσια. Τελικά ήθελε να έχει ζήσει αυτά τα είκοσι χρόνια της ενηλικίωσης στην "άλλη πλευρά" και αυτό ήταν που τώρα, φορώντας ένα ζευγάρι χρωματιστά παπούτσια από καμβά, έψαχνε μέσα της να δει που στο καλό είχε πάει και που την είχε οδηγήσει...
H γνωστή αυτοκινητοβιομηχανία Citroen έκανε και πάλι το θαύμα της! Κατάφερε να ξαναζωντανέψει τον μύθο της θρυλικής DS (1954-1971), λανσάροντας κάτω από την ίδια ονομασία ένα ακόμα σημαντικό αυτοκίνητο για τη φίρμα, το νέο DS3.
Η DS ήταν ένα όχημα καινοτόμο για την εποχή του, καθώς εκτός από το ριζοσπαστικό σχεδιασμό, έφερε και την λεγόμενη "υδροπνευματική" ανάρτηση, πατέντα της Citroen, η οποία επέτρεπε μέσα από πολύπλοκους μηχανισμούς να ανασηκώνει το αυτοκίνητο στην επιθυμητή απόσταση από το έδαφος αλλά και πρόσφερε απαράμιλλη άνεση στους έξι επιβάτες της Ντίβας.
Τα χρόνια όμως πέρασαν και οι ανάγκες του καταναλωτικού κοινού για αυτοκίνητα φιλικά προς το περιβάλλον αλλά και με design που τονίζει το lifestyle των αγοραστών, (βλέπε αναβίωση Mini Cooper από τη BMW), ώθησαν τη Citroen να λανσάρει εν έτει 2010, τον απόγονο του "Βατράχου", με την ονομασία DS3.
Το νέο σούπερ μίνι σε διαστάσεις (Μ: 3,95 Χ Π: 1,71 Χ Υ: 1,46), σχεδιάστηκε δίπορτο με σπορ γονίδια, καθώς τόσο το στήσιμο, όσο και η ανάρτηση με ημιάκαμπτο άξονα πίσω, είναι έτσι σχεδιασμένα, για να προσφέρουν κράτημα και διασκεδαστική οδήγηση κατά κύριο λόγο. Τόσο μεγάλο ώστε να χωρά άνετα τέσσερα άτομα, αλλά και τόσο μικρό, ώστε να χώνεται στους δρόμους της πόλης και να παρκάρει με ευκολία, προσφέρει έναν παιχνιδιάρικο σχεδιασμό στο εξωτερικό, καθώς εμπρός τα φώτα LED το κάνουν να ξεχωρίζει, ενώ στο πλάι η πλαϊνή κολόνα σε σχήμα πτερυγίου καρχαρία, του δίνουν δυναμισμό. Πίσω η αεροτομή σε συνδυασμό με τα φώτα αρέσουν οπτικά, ενώ η διχρωμία στο αμάξωμα στους καθρέπτες και την οροφή, δίνουν έναν πιο προσωπικό τόνο, ενώ ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα αυτοκίνητα, ενώ προσφέρει αναβαθμισμένη ποιότητα κατασκευής, ποιοτικά υλικά και καλή αίσθηση όσον αφορά στη συναρμολόγηση, σε σχέση με το παρελθόν.
Με πρωτότυπους χρωματικούς συνδιασμούς, τόσο εξωτερικά όσο και στο εσωτερικό, η DS3 αρέσει για τις επιλογές που προσφέρει στην προσωποποίηση του αμαξώματος, αλλά και με τη τεχνολογία αιχμής που έχει εφαρμοστεί σε αυτόν τον μικρό "πύραυλο", με κορυφαίο τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα των 156 νευρικών αλόγων και των 1600 κυβικών.
Η νέα άφιξη στην premium κατηγορία των αυτοκινήτων στα τέσσερα μέτρα, είναι γαλλίδα με σήμα τις "σαρδέλες" του λοχαγού, έχει γονίδια από αριστοκρατική οικογένεια (DS) και τιμή value for money, που την κάνει ανταγωνιστική απέναντι στις λοιπές επιλογές στην αγορά όπως το Audi A1, Alfa Romeo Mito, Mini Cooper S. Όμως ο λόγος για να την αγοράσεις είναι ότι είναι τόσο γοητευτική, όσο να σου κλείνει πονηρά τον προβολέα της και να σε προσκαλεί να την οδηγήσεις σαν τον άνεμο, ενώ ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίζεται στο πρόσωπό σου, όσο το γκάζι σε απογειώνει στις ιδανικές σου διαδρομές.
La petite c'e beau! Καλές διαδρομές με στυλ που κλέβει τη παράσταση!
Φέτος το καλοκαίρι, ήμασταν τυχεροί να αντικρίσουμε δυο πανέμορφες πανσελήνους στα τέλη Ιουλίου και του Αυγούστου. Το φεγγάρι πελώριο ως ο φωτεινός δίσκος του Φαέθωνα ξεπρόβαλε από τις βουνοκορφές στις καλύτερες στιγμές του.
Η Πανσέληνος της 24ης Αυγούστου με βρήκε να ατενίζω τα νερά του Κορινθιακού για μιαν ακόμη φορά και κάτι το τόσο μοναδικό με ώθησε να περάσω απέναντι στη χερσόνησο του Ηραίου στη Περαχώρα του Λουτρακίου, για να ακούσω τη συναυλία της Νίνας Λοτσάρη με την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Λουτρακίου Περαχώρας.
Φτάνουμε στη Λίμνη της Βουλιαγμένης όπου και κατεβαίνουμε, για να κάνουμε τον υπόλοιπο δρόμο μέχρι τον φάρο με τα πόδια (περίπου 1 χλμ απόσταση), λόγω μεγάλης προσέλευσης του κόσμου. Το τοπίο ήρεμο και μυστηριακό, φωτιζόταν μόνο από τον δίσκο της Σελήνης που μας ακολουθούσε καθώς προχωρούσαμε. Η φωνή της Λοτσάρη ήδη έσπαζε την σιγαλιά του δάσους και δυνάμωνε όσο φτάναμε στον προορισμό μας.
Σε λίγο, μπροστά μας έστεκε ο Κορινθιακός βυθισμένος στο σκοτάδι, μα με τα φώτα από τις απέναντι ακτές να σηματοδοτούν που ήμασταν πριν από λίγη ώρα και που φτάσαμε. Η Σελήνη από ψηλά μας ατένιζε, ενώ διαγραφόταν η σιλουέτα της στο υδάτινο βασίλειό της.
Η Συμφωνική Ορχήστρα παίζει το "Ποιος πληρώνει τον βαρκάρη", γνωστό κομμάτι από την ομώνυμη ταινία σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου.
Ακολουθεί η Νίνα Λοτσάρη, που λαμπερή αλλά και άμεση μας ταξίδεψε με τις μελωδίες των Θεοδωράκη, Χατζηδάκη, Πλέσσα, Μικρούτσικου κ.ά. σε ένα μαγευτικό μουσικό ταξίδι με θέα τη Πανσέληνο...
Πόσα Καλοκαίρια - Νίνα Λοτσάρη
Η Σκλάβα (Παιδί μου παράξενο) - Νίνα Λοτσάρη
Luna Rossa - Νίνα Λοτσάρη
Summertime - Νίνα Λοτσάρη
Πόσο όμορφη ήταν η ατμόσφαιρα, που όμως με αυτό το ανκόρ έφτασε στο τέλος της, George Gershwin "Summertime" και εμείς να ταξιδεύουμε μέσα από την αγαπημένη μελωδία εκεί που το φεγγάρι μας οδηγούσε!
Σύντομα μπαίνουμε ημερολογιακά στο φθινώπορο αυτής της χρονιάς, όμως η διάθεση και ο καιρός είναι σαν να σε σπρώχνουν να ζήσεις τον απόηχο αυτού του καλοκαιριού, για όσο ακόμα μπορείς και θέλεις...
It is the night. My body's weak. I'm on the run. No time to sleep. I've got to ride.
Ride like the wind to be free again. And I got such a long way to go. To make it to the border of Mexico. So I'll ride like the wind.
I was born the son of a lawless man. Always spoke my mind with a gun in my hand. Lived nine lives gunned down ten. Gonna ride like the wind.
And I got such a long way to go. To make it to the border of Mexico. So I'll ride like the wind. Ride like the wind. Ride like the wind.
Accused and tried and told to hang I was no where in sight when the church bells rang. Never was the kind to do as I was told. Gonna ride like the wind before I get old.
It is the night. My body's weak. I'm on the run. No time to sleep. I've got to ride. Ride like the wind to be free again.
And I got such a long way to go. To make it to the border of Mexico. So I'll ride like the wind. Ride like the wind.
And I got such a long way to go. To make it to the border of Mexico. So I'll ride like the wind. Gonna run like the wind.
Η αίσθηση του να "φεύγεις", να αφήνεσαι στον άνεμο να σε οδηγήσει σε μονοπάτια απάτητα ή χιλιοπερπατημένα, με την ίδια λαχτάρα, όπως ένα μωρό κάνει τα πρώτα του βήματα στο πάτωμα, με οδηγό μονάχα το ένστικτό του. Η ζέστη να ποτίζει το κορμί σου και εσύ να ιππεύεις τον Δούρειο Ίππο και να ξεκινάς για μια περιπέτεια δίχως παρελθόν και μέλλον. Μόνο η στιγμή μετράει, μόνο το κλάσμα του δευτερολέπτου όπου συμβαίνουν όλα, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ!
"Φύγε" και νιώσε το κορμί να καίγεται από την καυτή άσφαλτο, καθώς ο αγέρας σε τυλίγει σαν τον Λίβα στην έρημο. Βάλε μπρος, άκου τον γνώριμο ήχο που σε μεθάει και φύγε, ξεκίνα αργά και προοδευτικά κάνε τον δρόμο δικό σου, χάραξε τη πορεία σου και όρισε το πεπρωμένο σου. Ζύγισε τις κινήσεις σου, συγκεντρώσου και προχώρα, εσύ και ο Άνεμος είστε παρόντες σε αυτό το παιχνίδι, δίνοντας πάσες ο ένας στον άλλον καθώς τα χιλιόμετρα αυξάνονται και η αδρεναλίνη σε κυριεύει.
Μη σταματήσεις μέχρι να φτάσεις στον Ιδανικό σου Προορισμό. Σε όλα ετούτα που μέσα σου αποζητάς και κατευθύνεσαι. Είτε πρόκειται για τη γραμμή των οριζόντων, για το μελένιο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού, για το σούρουπο που σε προφταίνει, για τη νύχτα που σε κάνει δικό της μέσα στο σκοτάδι, για τον ήλιο που σε πυρώνει και πορώνει, δικό σου το ταξίδι, δικός σου και ο προορισμός.
Για τους όλους τους ταξιδευτές της ζωής, τον φίλο μου τον Demetrios Traveller, το μωρό μου, τον Σάκη τον Σταυραετό, τους φίλους στο ScooterClub Hellas, τον Ματ, τον Alex Papaioannou, την An - Lu, τη Βούλα τη Κιτρομελλένια, τη Μαρίνα, τον Μίλτο, τη Φαραόνα, τη Γιώτα μου τη ξενιτεμένη, για όσους είναι ακόμα εδώ πριν, μετά και ανάμεσα, στον άνεμο που μας παίρνει μακρυά... Σε όλους και όλες, το λατρεμένο μου, μας το αφιερώνω: Ride Like The Wind, με αγάπη & καλές διαδρομές του νου και της φαντασίας και φύγαμε για εκεί που η καρδιά χαράσσει πορεία!
Υ.Γ. Έξι χρόνια blogging ετούτο τον Αύγουστο και συνεχίζουμε όσο γουστάρουμε να "φεύγουμε" μέσα από τις λέξεις, τις σκέψεις, τις μελωδίες και τις εικόνες. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε, παρέα με όλους τους φίλους που έκανα, τους ενδιαφέροντες ανθρώπους που συνάντησα μέσα από τα ιστολόγια όλα αυτά τα χρόνια και τις εμπειρίες που αποκόμισα, μια λέξη μοναχά στο νου ωσάν πυξίδα, με το ομώνυμο τραγούδι, να με εκφράζει όσο τίποτε άλλο: Never was the kind to do as I was told Gonna ride like the wind before I get old και... "φύγαμε"!
Το Αγκίστρι, για όσους ακόμα δεν το έχουν γνωρίσει προσωπικά, είναι ένας μικρός επίγειος παράδεισος στη θάλασσα του Αργοσαρωνικού, μια ώρα μόνο απόσταση από το λιμάνι του Πειραιά με το συμβατικό πλοίο.
Ανάμεσα στην Αίγινα και τα Μέθανα γεωγραφικά, αυτό το καταπράσινο νησάκι, περιμένει τον επισκέπτη για να ανοίξει την αγκαλιά του και να του χαρίσει απλόχερα, τις φυσικές του ομορφιές. Πνιγμένο ακόμα ευτυχώς, στην πυκνή βλάστηση που φτάνει ως τη θάλασσα, με τα πεύκα να αναδύουν το χαρακτηριστικό άρωμα της ρετσίνης καθώς περνάς ανάμεσά τους και με τη θάλασσα να είναι πεντακάθαρη στους φυσικούς όρμους που σχηματίζονται, το Αγκίστρι δεν είναι τυχαία αγαπημένος τόπος για πολλούς από εμάς, νέους στην ηλικία ή στη καρδιά.
Δημοφιλής προορισμός για τους "φυγάδες" του σαββατοκύριακου, προσφέρει την ηρεμία που αναζητάς μακρυά από τη πόλη, αλλά και τις ανέσεις για φαγητό, καφέ και ποτό στα συμπαθητικά μαγαζιά που σε υποδέχονται και το κυριότερο, σε λογικές τιμές. Δεν είναι ανάγκη να πάρεις αυτοκίνητο μαζί σου, αφού με 15€ κόστος για ημερήσια ενοικίαση, μπορείς να νοικιάσεις ένα σκουτεράκι και να "οργώσεις" το νησί με τη παρέα σου απ' άκρη σ' άκρη χωρίς βιασύνη, αφού ο νότος με τον βορρά, απέχουν γύρω στα δέκα χιλιόμετρα με οδικό δίκτυο προσβάσιμο! Με προσιτό κόστος διαμονής/διατροφής και μετακίνησης, προσφέρεται για διακοπές του φοιτητόκοσμου σε σκηνή στη φύση ή ενοικιαζόμενα δωμάτια ή ακόμα πιο πολυτελή ξενοδοχεία με θέα το πέλαγο στη Χώρα, ενώ σε απόσταση βολής έχεις τα πάντα δίπλα σου, παραλία, βόλτα, σούπερ μάρκετ, φούρνο κλπ και το περπάτημα εδώ αποτελεί διασκέδαση, τόσο κοντά που είναι όλα!
Τι θα κάνεις εκεί? Κατ' αρχήν θα δεις από το καράβι που πλησιάζει από την Αίγινα, το κουκλίστικο τοπίο της Σκάλας Αγκιστρίου και θα χαμογελάσεις που έφτασες πριν το καταλάβεις. Θα κατέβεις και αν είσαι με τα πόδια, σε λίγα λεπτά βαδίζεις στη μεγάλη παραλία δίπλα στο λιμάνι και αν είσαι με το μηχανάκι, μέχρι να πεις κύμινο πάρκαρες στο τόπο διαμονής σου. Θα αφήσεις τα πράγματά σου και θα ρίξεις τη πρώτη βουτιά στην οργανωμένη παραλία με θέα τον αιγαιοπελαγίτικο ναό των Αγίων Αναργύρων και το καράβι που πηγαινοέρχεται τακτικά, ενώ τα δροσερά νερά της θάλασσας θα σε δροσίσουν κολυμπώντας.
θα πας για φαγητό στα μαγαζιά του παραλιακού δρόμου, ψάρι ή κρέας φρεσκότατα, ή θα προτιμήσεις την ιταλική πιτσαρία που βρίσκεται λίγο πιο πάνω στη δροσιά για νόστιμη ψημένη πίτσα στα ξύλα και σαλάτες με φαντασία. Αν έχεις χιούμορ, θα φας σουβλάκι τυλιχτό στο "Γύρομπανκ" και θα γελάσεις με το λογοπαίγνιο.
Το απόγευμα θα πας για καφέ 1,5 χλμ μακρυά, στους Μύλους, τον παράλιο συνοικισμό που αράζουν τα ιπτάμενα δελφίνια, όπου θα πας στο Κάστρο Club και θα πιεις τον καφέ σου με θέα από ψηλά της ακτής απέναντι και θα αγναντεύσεις τη θάλασσα στο βάθος. Σαν θα πέσει το βράδυ, θα πας για ποτό στις παραθαλάσσιες καφετέριες και θα ακούσεις ζωντανή μουσική στο Aquarius, με έντεχνα και ροκ ακούσματα κάθε Σάββατο, ενώ θα χαλαρώνεις στους αναπαυτικούς καναπέδες με το κοκτέιλ στο χέρι.
Αν δεν θες πολυτέλειες, πηγαίνεις και στήνεις τη σκηνή σου είτε στη παραλία της Χαλικιάδας και τη Σκληρή με θέα την Αίγινα, είτε εναλλακτικά στη Δραγονέρα, στην αντίθετη κατεύθυνση, όπου είναι ο παράδεισος όσων τους αρέσει η ελεύθερη κατασκήνωση σε πνεύμα εναλλακτικό και χίπικο, δίπλα στους βράχους, μακριά από τον δρόμο και τον πολιτισμό.
Όμως το νησί δεν τελειώνει εδώ. Παίρνεις το δίτροχό σου και κατευθύνεσαι στον μοναδικό δρόμο του νησιού προς τα νότια, όπου περνάς το Μεγαλοχώρι, τον κύριο οικισμό στο νησί μετά τη Σκάλα, το γραφικό ξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας και φτάνεις στα Λιμενάρια, με τη ταβέρνα του Τάσου στη πλατεία να δίνει ρέστα νοστιμιάς και φθήνιας σε ό,τι ετοιμάζει πρόθυμα! Μέσα από τα Λιμενάρια, βλέπεις στο βάθος τη Πελοπόννησο από τη μεριά των Μεθάνων και στρίβεις μέσα από το χωριό προς τη παραλία της Μαρέζας, όπου απόκρημνοι βράχοι και το κύμα να σκάει εμπρός σου σε περιμένουν να κολυμπήσεις στα βαθιά της νερά, αν σου αρέσει κάτι τέτοιο.
Φεύγεις και ο δρόμος σε οδηγεί προς τις Αλυκές και το απάνεμο λιμάνι της Απόνησσου, μέρος με σμαραγδένια νερά και φυσικό όρμο, όπου βρίσκουν καταφύγιο σκάφη που σταματούν εκεί, για κολύμπι και φαγητό στη ταβέρνα που βρίσκεται μπροστά στο κύμα. Στο βάθος ένα ιδιωτικό νησάκι που συνδέεται με γέφυρα με τη στεριά, φιλοξενεί ομπρέλες, ενώ αν δεν σε πτοεί το κρυστάλλινο νερό, βάζεις μαγιό και απολαμβάνεις την εμπειρία και πάλι με τα πεύκα να φτάνουν μέχρι το νερό.
Στην επιστροφή σου προς τη Σκάλα, μη ξεχάσεις να ανέβεις μέχρι τον οικισμό στο Μετόχι, που βλέπει από ψηλά αμφιθεατρικά τα υπόλοιπα νησιά του Αργοσαρωνικού, αλλά και το Αγκίστρι το ίδιο και να θαυμάσεις τη θέα από εκεί, νιώθοντας την ευεξία που σου προσφέρει αυτό το μέρος, ο μικρός καταπράσινος παράδεισος που ακόμα αξίζει να χάνεσαι μέσα του, ξανά και ξανά, γιατί όπως λένε και οι ντόπιοι, αν έλθεις μια φορά στο Αγκίστρι, θα θες να ξανάρχεσαι κάθε χρόνο!
Βράδυ Κυριακής στη μεγάλη πόλη, μόλις ο ήλιος είχε δύσει και η δροσιά έδινε τη θέση της στη καλοκαιρινή ζέστη, ενώ το σκοτάδι απλωνόταν γοργά στον ουρανό. Μπήκαν σπίτι κατάκοποι από το πολύωρο ταξίδι της επιστροφής, ενώ εκείνη πήγε στο κρεβάτι να ξαπλώσει για να συνέλθει, εκείνος ξεπακετάρισε τα πράγματά του και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο για να φρεσκαριστεί.
Λίγο πριν μπει την είδε να κείτεται στα στρωσίδια, με την αρμύρα ακόμα του ιδρώτα και του νερού κολλημένη στο δέρμα της, με τα μαλλιά της ξέλυτα και το κορμί της μαυρισμένο. Τη πλησίασε και εκείνη όταν τον ένιωσε δίπλα της, τον αγκάλιασε και τον φίλησε στα απόκρυφα σημεία του. Τον ξάφνιασε, καθώς εκείνος ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του χωρίς να υποκύπτει στον ερωτισμό της, σαν βρισκόταν μόνοι τους στο δωμάτιο, όλο το διάστημα που απουσίαζαν για το διήμερο.
Σε θέλω της είπε, με την έξαψη του πάθους να διαγράφεται σε όλο του πρόσωπο. Κι εγώ σε θέλω, του απάντησε εκείνη καθώς τα κορμιά τους αγγίζονταν με λαχτάρα. Όλο το σαββατοκύριακο ήθελα να σε νιώσω κοντά μου, πρόσθεσε. Της έβγαλε τα ρούχα και τα πέταξε στο πάτωμα ενώ το σώμα της διαγραφόταν από τη λάμψη του φεγγαριού στον ουρανό. Θα μας δουν οι γείτονες της είπε διστακτικά, δεν με νοιάζει αν μας δουν, του απάντησε χαμογελώντας και επιδόθηκαν στο παθιασμένο βαλς του έρωτά τους πάνω στα σεντόνια.
Σ' αγαπώ της φώναξε καθώς ενωνόταν ψυχές και κορμιά μαζί. Αγάπη μου, του ψιθύρισε κοιτώντας τον μέσα στα μάτια στη σκοτεινιά, αγάπη μου... Λέξεις που για εκείνην δεν ήταν διακοσμητικές, ήταν όλη της η καρδιά βγαλμένη σε μια τόσο μικρή μα και τόσο παντοδύναμη έννοια. Έπαιζαν και γελούσαν ενωμένοι, όσο έκαναν χιούμορ για το τι θα κάνουν άμα γεράσουν και δεν θα χαίρονται πια τον έρωτά τους με την ίδια ένταση κι έπειτα η κορύφωση, εσωτερική για εκείνην, σαν κελαρυστό νεράκι για εκείνον, ενώ ο καθένας τους την προσέφερε στον άλλον.
Σηκώθηκαν, πήγαν στο μπάνιο όπου με περισσή τρυφερότητα την έλουσε και τη σαπούνισε, ενώ εκείνη τον φιλούσε τρυφερά και τον χάιδευε ενώ την περιποιόταν. Της άρεσε αυτή η στιγμή, εκεί που ανάμεσα στο νερό και το σφουγγάρι, γινόταν στα χέρια του ξανά παιδί, ένα κοριτσάκι που με θύμισες παιδικές απολάμβανε τη φροντίδα και το νοιάξιμο του αγαπημένου της.
Λίγο ύστερα κι όσο η νύχτα προχωρούσε, στιγμές ανέμελες πριν κοιμηθούν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Εκείνος σηκωνόταν πιο νωρίς πάντα, ετοιμάστηκε για το γραφείο και την ξύπνησε με ένα φιλί φεύγοντας. Καλημέρα όλη μέρα, της είπε και της έδωσε ένα φιλάκι για να ξυπνήσει. Εκείνη γουργούρισε σαν γάτα, καθώς μισάνοιγε τα μάτια της και του έγνεφε καταφατικά προσπαθώντας να συνέλθει από τον ύπνο. Να πας στο καλό και πάρε με όταν γυρίσεις από τον γιατρό, του είπε και άκουσε τη πόρτα να κλείνει πίσω του.
Βράδυ της ίδιας μέρας, δεν είχε επικοινωνήσει μαζί της ακόμα. Τον πήρε στο τηλέφωνο, τον άκουσε ξέπνοο. Τι έγινε τον ρώτησε, γεμάτη αγωνία. Της απάντησε απρόθυμα, ενώ έδειχνε ακόμα πως ήταν σε σοκ από την ανακοίνωση της διάγνωσης. Θα το παλέψουμε του είπε, μην το βάζεις κάτω, όλα αντιμετωπίζονται, θα δεις. Ήθελε να την πιστέψει, μα μέσα του φαινόταν πως δεν ήταν σε θέση να κάνει κάτι τέτοιο ακόμα. Θα πάω και σε δεύτερο γιατρό, γιατί κατά βάθος θέλω να αποδείξω πως ο πρώτος έλεγε βλακείες, της είπε και μια σφήνα της καρφώθηκε στη καρδιά με τα λόγια του.
Σημασία έχει να αντιμετωπίσεις αυτό που συμβαίνει του είπε και όχι να ακούσεις άλλα αντί άλλων. Πιάσε την κατάσταση από τα μαλλιά, για να επανέλθει η ζωή σου στα φυσιολογικά το συντομότερο δυνατό, του είπε και πίστευε ακράδαντα αυτά που του έλεγε από την άλλη άκρη της γραμμής. Δεν της απάντησε, μόνον ένα άντε γεια της είπε, γιατί η ώρα είχε περάσει και ετοιμαζόταν να κοιμηθεί.
Εκείνη ξύπνησε δύσθυμη το επόμενο πρωϊνό, με ένα βάρος στο στήθος από τα πρόσφατα νέα. Στη ζωή της είχε μάθει να μην αναλώνεται πια σε γιατί και πως, αλλά να παίρνει την ασπίδα και να στέκεται απέναντι στα θεριά που της επιτήθονταν κατά καιρούς με τη δική της την υγεία. Ήταν αυστηρή απέναντί του και το ήξερε, μα αυτός πια ήταν ο δικός της μηχανισμός άμυνας απέναντι στο απροσδόκητο. Επικοινώνησε με τον γιατρό και έμαθε περισσότερα για το τι συνέβαινε και τι χρειαζόταν να γίνει στη συνέχεια.
Του μετέφερε τις διαπιστώσεις και εκείνος με το ζόρι συμμετείχε στη κουβέντα. Ο φόβος τον είχε καταβάλει και μαζί και η άρνηση επακόλουθο των ξαφνικών νέων που είχε λάβει και δεν είχε ακόμη αποδεχτεί μέσα του. Ετοιμαζόταν να λείψει ξανά το επόμενο σαββατοκύριακο, για να επισκεφθεί την οικογένειά του σε μια κοντινή πόλη. Της πρότεινε να πάνε μαζί, ενώ εκείνη προτίμησε να μείνει σπίτι για να ξεφύγει από τη βεβαρημένη ατμόσφαιρα.
Εκείνη ξεχνιόταν με τις δουλειές του σπιτιού και με τη μοναξιά της παρέα, έβλεπε αισθηματικές κομεντί με αίσιο τέλος, για να πείσει τον εαυτό της ότι υπάρχει και ευτυχής κατάληξη όταν οι άνθρωποι έχουν προβλήματα, ακόμα και αν αυτό διαφαίνεται μονάχα στις ταινίες ευρείας κατανάλωσης. Τα μάτια της νότιζαν καθώς σκεφτόταν πως ένα απρόσμενο γεγονός, μια ανατροπή στα έως τώρα δεδομένα, άλλαζε ξανά τις δικές της ισορροπίες μέσα στη σχέση της και δεν το άντεχε.
Ο ύπνος βαρύς έκλεισε ανόρεκτα τα βλέφαρά της για μιαν ακόμα νύχτα χωρίς εκείνον στο πλευρό της, ενώ οι σιωπές του και το "καλά" που έλεγε τυπικά όταν τον ρωτούσε τι κάνει και πως είναι, την σκότωναν. Πέντε χρόνια πριν είχε χάσει τον έρωτα της ζωής της από ανάλογη στάση απομάκρυνσης και τώρα ξαναεμφανίστηκαν στη μνήμη της, οι στιγμές όπου δυο άνθρωποι που αγαπιόταν, έγιναν ξανά ξένοι μεταξύ τους, με το χάσμα της έλλειψης επικοινωνίας να τους απομακρύνει μέρα με τη μέρα μέχρι τη τελική πράξη του δράματος. Δεν της ανοιγόταν και ο μεγάλος έρωτας τότε υπό το φάσμα οικογενειακής κρίσης, όπως έκανε και εκείνος τώρα.
Στριφογύριζε στο κρεβάτι της, ενώσω ο ταραγμένος της ύπνος την έκανε μια να σκεπάζεται, μια να πετάει το σεντόνι μακρυά της, ενώ έξαφνα ξύπνησε πνιγμένη από γοερά κλάματα μέσα σε εφιάλτη. Τον χάνω, σκέφτηκε και άνοιξε τα μάτια της έντρομη, τον χάνω από κοντά μου... όσο ψιλαφούσε να βρει τον διακόπτη για το φως και να σκουπίσει τα δάκρυα από το πρόσωπό της. Μέσα της τον ήθελε δυνατό, τον ήθελε να έχει το σθένος να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες τόσο τις δικές του όσο και τις δικές της που πιθανόν να προέκυπταν στο μέλλον, να τον νιώθει ότι μπορεί να την στηρίξει στα δύσκολα και όχι να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του στα προβλήματα.
Δεν έχω την πολυτέλεια να αφήνω τον χρόνο να περνάει εις βάρος κανενός μας, σκέφθηκε αφήνοντας έναν αναστεναγμό να σκίσει την σιγαλιά του ξημερώματος. Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό της και πήγε ξανά να ξαπλώσει, έχοντας κάπως συνέλθει. Τι να κάνω Θεέ μου, τι να κάνω, αναρωτήθηκε, ενώ πρόβαλε στο μυαλό της το παρελθόν και το παρόν που έμοιαζαν τόσο πολύ μεταξύ τους ξανά. Δεν θέλω να γίνουμε δυο άνθρωποι που μας χωρίζει το χάος, κρύβεται από τον εαυτό του και κρύβεται και από μένα, για πόσο ακόμα?
Ξανακοιμήθηκε κουλουριασμένη, αγκαλιάζοντας το ίδιο της το κορμί για να βρει παρηγοριά. Το πρωί έλαβε επιβεβαίωση για την κράτηση που είχαν κάνει για τις ολιγοήμερες καλοκαιρινές τους διακοπές, τις πρώτες τους μαζί, μα οι έννοιες την έκαναν να μην χαίρεται ακόμα και την προοπτική ότι μπορεί να τις περνούσαν σε συναισθηματική απομάκρυνση. Καλύτερα να τον αφήσω ελεύθερο να στρέψει το ενδιαφέρον του στα προβλήματά του, σκέφθηκε, παρά να είμαστε μαζί και να μην είμαστε πια.
Έπρεπε να αντέξει ακόμα δυο εβδομάδες μακριά του, έπρεπε να αντέξει το γεγονός ότι ηθελημένα κρατούσε τις αποστάσεις του πληγωμένος και μόνος για την προσαρμογή του στη νέα πραγματικότητα. Ήθελε τόσο πολύ να τον ταρακουνήσει, να τον πάρει από το χέρι και να του πει ότι η ζωή δεν τελειώνει στη πρώτη ανηφοριά, μα έφευγε από εκείνη όπως έφευγε πάντα στη ζωή του και πρωτύτερα. Σε αντίθεση με εκείνη που διάλεγε να ανοίξει το δρόμο για την επόμενη μέρα, για να μην γίνεται βάρος σε κανέναν και για τίποτα, μέσα από τη δική της ηρωϊκή έξοδο.
Έκλεινε τα μάτια και κρατούσε μέσα της το τελευταίο σαββατοκύριακο μαζί, το φιλί που της έδωσε έξαφνα μέσα στο αμάξι στην άκρη του δρόμου ακούγοντας από το cd τη μουσική του Yann Tiersen, τις διακοπές που περίμεναν με λαχτάρα για να χαρούν τον έρωτά τους και το νέο ξεκίνημα στη ζωή τους, το βράδυ που τον πόθησε και τον έκανε δικό της για τελευταία φορά. Σαν όνειρο, ήθελε να είναι η μάνα των αγέννητων παιδιών του και ας μη γινόταν ποτέ αυτό πραγματικότητα, ούτε καν σαν ενδεχόμενο, ούτε καν στα όνειρά της...
Πάντοτε είχα την επιθυμία να βλέπω στο περιβάλλον μου ανθρώπους με διάθεση για ζωή και θετική προαίρεση. Ιδιαίτερα μου άρεσε να αντικρίζω παιδιά νεότερα στην ηλικία από μένα, που με τον τρόπο τους είχαν καταφέρει να ξεπεράσουν τη δική μου γενιά στη νοοτροπία και στα πεπραγμένα και να χαράξουν τη δική τους πορεία στη ζωή.
Θα πω ότι έχω μεγάλη αδυναμία στα αδέλφια μου, τα "γλυκά παιδιά" ειδικότερα, που χαίρομαι στο πέρασμα του χρόνου να τα βλέπω να προχωρούν και να γίνονται ενήλικες με δική τους προσωπικότητα και με ολοκληρωμένη άποψη για τα πράγματα. Τα καμαρώνω καθώς λίγο πριν τα τριάντα τους χρόνια, έχουν σπουδάσει, εργάζονται, ερωτεύονται και παντρεύονται τους ανθρώπους που είναι στο πλάι τους και αναπόφευκτα, κάνω τις συγκρίσεις μου για το πριν και το τώρα.
Σκέφτομαι πως δέκα χρόνια πριν σχεδόν, έκανα και εγώ τα δικά μου δειλά βήματα να έλθω σε επαφή με το άλλο φύλο, ενώ ήμουν βυθισμένη στη δίνη της προσπάθειας να φέρω το βάρος μου σε φυσιολογικά επίπεδα λόγω αλλαγής της ινσουλινοθεραπείας μου και φλερτάροντας έντονα με την κατάθλιψη και τα υπαρξιακά αδιέξοδα στο κατώφλι της τρίτης δεκαετίας του βίου μου.
Δέκα χρόνια μετά, ο χρόνος δεν έχει φανεί επιεικής μαζί μου όσον αφορά τις επιπτώσεις του διαβήτη που επί 28 χρόνια έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου. Ενώ έχω καταφέρει να διατηρώ μια σχετική ισορροπία οργανικά που βασίζεται στην υγιεινή διατροφή, την άσκηση και έναν πολύ "μαζεμένο" τρόπο ζωής που δεν βασίζεται σε καταχρήσεις, τα περιφερειακά συστήματα έχουν αρχίσει να δείχνουν καιρό τώρα την επιβάρυνση που έχουν δεχτεί, εξαιτίας της πολύχρονης διαβίωσης με τον διαβήτη.
Όταν στα 23 μου ανέλαβα πια πλήρως την ευθύνη του εαυτού μου όσον αφορά τη ρύθμιση του σακχάρου στον οργανισμό μου, πίστεψα διακαώς αυτό που μου είχε πει τότε η γιατρός μου, ότι από εμένα εξαρτάται να ζήσω χωρίς προβλήματα στην υγεία μου, εφόσον διατηρήσω σε καλά επίπεδα τη γλυκόζη στο αίμα μου και από τότε έχουν περάσει πάνω από 16 χρόνια που ανελλιπώς έχω το κίνητρο να το κάνω.
Όμως έχω κλονιστεί τελευταία, καθώς πρόσφατα η οφθαλμιάτρός μου με ενημέρωσε πως στο παιχνίδι προστέθηκε ένας ακόμα παίχτης, ο καταρράκτης, που ήλθε στη ζωή μου ανέλπιστα και πάλι λόγω του διαβήτη τύπου 1, που ευθύνεται για τον εκφυλισμό και τη δυσλειτουργία όσων οργάνων σχετίζονται με αυτόν άμεσα ή έμμεσα. Άρχισα να βλέπω ανθρώπους με τα διπλάσια χρόνια από μένα να αντιμετωπίζουν ανάλογες περιπτώσεις που χρήζουν θεραπείας, όπως και στη περίπτωσή μου όταν πλέον έλθει η ώρα για κάτι τέτοιο.
Έξαφνα ένιωσα να γερνάω, σε ένα σώμα που ακόμα παραμένει δραστήριο και ενεργητικό και σε μια ψυχή που άρχισε να συσχετίζεται με όλους εκείνους τους συνανθρώπους μας στη τρίτη ηλικία, πριν καλά καλά κλείσω τα σαράντα και έπεται συνέχεια. Τώρα μπορώ να καταλάβω τους λόγους για τους οποίους οι παππούδες μας ή γονείς μας παραπονιούνται και δυσθυμούν, ενώ τους κατακλείζουν ανάλογες δυσλειτουργίες που τους μειώνουν τη λειτουργικότητα συγκεκριμένων οργάνων όπως τα μάτια και περιορίζονται σε έναν τρόπο ζωής τέτοιο που τους υπαγορεύει η όραση με τον καταρράκτη.
Μετά το πρώτο ξάφνιασμα μετά τη διάγνωση, ο συσχετισμός με τον διαβήτη και η αναφορά και άλλων ανάλογων περιπτώσεων σε νεαρή ηλικία. "Άλλοι χρειάζονται πέντε μήνες για να χειρουργηθούν" μου είπε η γιατρός μου και μου συνέστησε συνεχή παρακολούθηση για την εξέλιξη της πάθησης. Σε μένα ήδη αντιλαμβάνομαι πως θα πάρει πολύ περισσότερο για να φτάσω στο σημείο να απαλλαγώ από τη θαμπάδα στον φακό που περιορίζει κατά πολύ την κεντρική μου όραση και στα δυο μάτια. Ήδη το γεγονός ότι με την οπτομέτρη μου είχαμε καταφέρει λίγους μήνες πριν, να βελτιώσουμε την οπτική μου οξύτητα μέσω ασκήσεων και υποστηρικτικής αγωγής με λουτεϊνη και μύρτιλο, φαντάζει σαν ένα μακρινό παρελθόν που θα αργήσω να ξαναγυρίσω, αν κάποτε ανακτήσω την όραση που χάνεται με τον καταρράκτη.
Παίρνω ήδη φυτικά συμπληρώματα που υπόσχονται ότι θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της κατάστασης, αλλά η ψυχολογική μου ισορροπία, ξανά έχει ανατραπεί. Ήθελα στη ζωή μου (και χρησιμοποιώ εξεπίτηδες αόριστο εδώ), να έχω την ευκαιρία να ζήσω κάνοντας τον κύκλο μου, να πραγματώσω τον σκοπό για τον οποίο ήλθα στη γη και όχι να γίνω δέσμια των γιατρών και των διαφόρων διαγνώσεων και διαπιστώσεων που με φορτίζουν με επιπρόσθετα βάρη και υποχρεώσεις από εδώ και μπρος. Ήθελα να έχω μιαν αξιοπρεπή διαβίωση, χωρίς να παραβαρύνω γι' αυτόν τον σκοπό το περιβάλλον και τον περίγυρό μου και να υποχρεώνω τους αγαπημένους μου να με αντιμετωπίζουν σαν "πρόβλημα" αντί για άνθρωπο, σαν όλους τους άλλους. Ήθελα να μπορώ να κάνω όνειρα για το αύριο που ξημερώνει, αντί να σκέφτομαι τι άλλο με περιμένει από εδώ και εμπρός που θα κληθώ να αντιμετωπίσω σε προσωπικό επίπεδο.
Δεν μου χρωστάνε τίποτε οι δικοί μου άνθρωποι να αντιμετωπίζουν τις δικές μου προκλήσεις, όποιες και αν είναι αυτές, γι' αυτό και συχνά κρατώ τους προβληματισμούς μου για τον εαυτό μου και καταφεύγω σε έναν βουβό θρήνο για όλα όσα συμβαίνουν, ενώ προσπαθώ ανάμεσα να διατηρήσω το ηθικό μου ακμαίο και να μην γονατίσω μπροστά στις δυσκολίες. Ήθελα και εγώ να κάνω οικογένεια και παιδιά, μα όσο περνάει ο καιρός μέσα μου νιώθω να απομακρύνεται αυτή η προοπτική, άλλες φορές σαν άμυνα και άλλες μην αντέχοντας στην ιδέα πως η ζωή μου θα περνάει με περισσότερα σύννεφα παρά ήλιο στον ορίζοντα της ψυχής μου. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που όταν οι φίλοι μου τα άτομα με διαβήτη, είναι καλά στη προσωπική τους ζωή και οι σύντροφοί τους δείχνουν πόσο τους αγαπούν και τους στηρίζουν, να τα καμαρώνω και να θέλω πριν από όλα να είναι καλά και να ζήσουν τη ζωή που τους αξίζει μακριά από επιπλοκές και ψυχολογικές επιβαρύνσεις.
"Εσύ είσαι δυνατή, είσαι αισιόδοξη, δεν έχεις ανάγκη...", ακούω συχνά από όσους αντί να βλέπουν εμένα, βλέπουν αυτό που θα ήθελαν να δουν σαν αντικατοπτρισμό αυτού που θα ήθελαν να είναι οι ίδιοι. Ναι, έχω και αυτές τις ιδιότητες μέσα μου, όπως και άλλες λιγότερο ή περισσότερο λειτουργικές. Όμως μέσα μου έχω και αυτόν τον διακαή πόθο να ζήσω σε αυτή τη ζωή όσα την κάνουν να πιστεύεις ότι έζησες και όχι ότι πέρασες σαν λαθρεπιβάτης, μην έχοντας επαφή με το νόημα και τη γλύκα της, γιατί έχει και χαρά μέσα της και ομορφιές ανείπωτες που περιμένουν να τις ανακαλύψεις με ματιά πέραν από τα δεδομένα και γι' αυτό δεν είναι μόνον βάσανα και οικτιρμοί, ούτε Γολγοθάδες και Καιάδες, για όνομα!
Δεν ξέρω αν θα προλάβω, ή αν θα μπορέσω να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα, αυτά τα μικρά και τόσο προσωπικά ζητούμενα που σε κινητοποιούν για να πηγαίνεις παρακάτω. Τουλάχιστον να είμαι ικανή και άξια να κάνω τους γύρω μου να βιώνουν την ευτυχία μέσα από την αλληλεπίδρασή μας και η παρουσία μου στη ζωή τους να έχει, όσο γίνεται, θετικό αντίκτυπο, αυτό θέλω. Για μένα δεν ξέρω τι να ευχηθώ, αφού όσα θεωρούσα δεδομένα, κάθε μέρα ανατρέπονται και καλούμαι να αναπροσαρμόζομαι ανάλογα, όσο και αν αυτό με δυσκολεύει κατά περίπτωση.
Show me the way to your heart, image by Flickr.com
Ή μη τι άλλο, αν είναι θέλημα Θεού, ας μην με βασανίζει εις το διηνεκές, γιατί καλύτερα τότε να με πάρει κοντά του, αν αυτό που ζω δεν είναι πια ζωή που έχει ως χαρακτηριστικό της την αξιοπρέπεια και αυτοτέλεια, γιατί να ζήσω θέλω και όχι να φυτοζωώ φορτωμένη χίλιες δυο έννοιες και βάρη που δεν ξέρω τι συμβόλαιο έχω κάνει με τον "Έξω-από-εδώ" σε κάποια από τις προηγούμενες ζωές μου και τώρα τα έχω φορτωθεί στη καμπούρα μου για όσο ζω και υπάρχω. Αλλιώς, θα το κάνω γαργάρα κι αυτό και θα προσπαθήσω να αντεπεξέλθω με όποιον τρόπο μπορώ και έχω περιθώρια, τι άλλο?
My truth is yet to be revealed to the eyes of those who dare to seek it!
Join me in one of the most thought provoking adventures of discovering what lies beneath the lines of my self-driven but not necessarily self-centered blogs! What does "Marialena" mean?
Click here!