Παρασκευή 22 Απριλίου 2011

Πάσχα στο Καστέλλο της Αγάπης

-Αγάπη μου, ξύπνα, ξημέρωσε Μεγάλη Παρασκευή...

-Αγάπη μου, θυμάσαι όπως πέρσι τέτοιον καιρό που ετομαζόμασταν να πάμε στο πρώτο μας ταξίδι, οι δυο μας, "απόδραση" στη Μονεμβάσια?

- Θυμάσαι, αγάπη μου, Μεγάλη Παρασκευή, φτάσαμε, με την Καστροπολιτεία απέναντί μας να μας αντικρίζει και να την θαυμάζουμε από το μπαλκόνι του δωματίου μας!

- Θυμάσαι, αφήσαμε τα πράγματα και αρχίσαμε να περπατάμε, να εξερευνούμε τη γωνιά αυτή του κόσμου, που λες ότι ήταν πλασμένη για εμάς, εκείνη τη στιγμή...

- Θυμάσαι, τον επιτάφιο, με το κεράκι στα χέρια, μυσταγωγικά να περιδιαβαίνουμε το χωριουδάκι και να βλέπουμε από απέναντι τον βράχο ολοφώτιστο!

- Θυμάσαι, Μεγάλο Σάββατο, η Καστροπολιτεία μας περίμενε, από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας, από την ώρα που η ομορφιά του τοπίου ξεπέρασε τη φαντασία μας.

- Αγάπη μου, η πλατεία της Μονεμβάσιας, σκηνικό ονείρου, η εκκλησιά του Χριστού του Ελκόμενου, τα σοκάκια, οι στέγες, τα σπίτια βγαλμένα από τα παραμύθια...

- Θυμάσαι, αγάπη μου, τα τείχη που τα περπατούσαμε, με θέα το απέραντο γαλάζιο και τα λουλούδια της Άνοιξης, ο Ήλιος ο απογευματινός και τα φιλιά μας στις κρυφές γωνιές.

- Ο δικός μου ο μικρός θεός, ήσουν εσύ αγάπη μου, να βλέπω την ευτυχία στα μάτια σου, να ζούμε ως άλλος Ιππότης και Πριγκηπέσσα το δικό μας ειδύλλιο με φόντο τη μαγεία της Μονεμβασιάς, θυμάσαι?

- Η λαμπαδίτσα που σου ζήτησα, ο σοκολατένιος λαγός που σου πήρα, η Νύχτα της Αναστάσεως, στην εκκλησιά λίγο πριν το Αναστάσιμο Φως, λίγο μετά, το Φιλί της Αγάπης, μαζί σου αγάπη μου, θυμάσαι?

- Η Κυριακή της Λαμπρής, ηλιόφωτη, η εκδρομή στον Άγιο Φωκά, η θάλασσα, το ξωκλήσι και εμείς κι έπειτα το Κυπαρρίσι, άκρη θεού, υπέροχος τόπος, όλα στα μάτια μου έμοιαζαν πρωτόγνωρα μαζί σου, θυμάσαι?

- Βράδυ Λαμπρής πίσω στη βάση μας, ο Βράχος φωτισμένος, χέρι χέρι περπατάμε ενώ το σούρουπο γίνεται νύχτα, τα πειράγματα στο φαγητό, η γλυκειά κούραση, θυμάσαι?

- Ήθελα να σου γνωρίσω τους φίλους μου, τη Κατερίνα και τον Λεωνίδα, περίμεναν το πρώτο τους παιδί, φίλοι αγαπημένοι χρόνια τώρα. Καφές στους Μολάους, η εξομολόγηση στη Κατερίνα "άραγε με σκέφτεται σοβαρά?" "Κάνε υπομονή, θα φανεί" η απάντησή της...

- Κι έκανα υπομονή, αγάπη μου, έναν χρόνο ακόμα, έκανα υπομονή, κάθε μέρα που περνούσε, αγάπη μου, γιατί σε αγάπησα με όλο μου το Είναι, θυμάσαι?

- Και η υπομονή, έγινε προσδοκία, "άραγε με σκέφτεσαι σοβαρά?" και ας διαψεύστηκε περίτρανα, έναν χρόνο μετά. Ήθελες να "περνάμε καλά" και εγώ ήθελα να γίνεις ο άνθρωπός μου, ο άνδρας μου, ήθελα να γεράσουμε μαζί και να θυμόμαστε όλα τα ωραία που ζήσαμε, θυμάσαι αγάπη μου, θυμάσαι?

- Και ήλθε το Πάσχα το φετινό, εγώ δυστυχής με το κορμί να χωλαίνει και τη ψυχή να αιμορραγεί ακόμα στη σκέψη σου, εσύ εκεί που ένιωθες καλά να είσαι και τα σκέφτομαι όλα αυτά και τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα της θύμησης, δάκρυα της αγάπης, αγάπη μου, που ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως χάθηκε μέσα από φοβικές δικαιολογίες του εγώ σου.

- Κι ήλθε το Πάσχα το φετινό, εγώ εδώ, εσύ αλλού το ξημερώνουμε πια, εγώ παρέα με τις αναμνήσεις μου κι εσύ, με το να προβάλλεις τις φωτό που σου είχα τραβήξει όσο καιρό ήμασταν μαζί, στα προφίλ των κοινωνικών δικτύων σου, δηλώνοντας "ελεύθερος" και ότι "ψάχνεις για γυναίκες", τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα, τόσο επιπόλαια...

- Άραγε, με σκέφτεσαι όπως ήμουν, αγάπη μου? Δεν τολμώ να σβήσω τις φωτογραφίες που κόσμησαν κοινές μας στιγμές, τις κοιτάζω ακόμα φευγαλέα και βλέπω τόση ομορφιά σε αυτό που ζήσαμε, λες και ήταν χθες, λες και θα αποκτήσουμε φωνή ξανά και θα πούμε, "πόσο όμορφα είναι να ζεις μέσα στην Αγάπη!", αγάπη μου, θυμάσαι?

- Καλή επιτυχία στις αναζητήσεις σου, αγάπη μου, ψάχνεις να μοιραστείς ερωτικές στιγμές και αγάπη με τις άγνωστες που θα σε προσεγγίσουν μέσα από τις φωτογραφίες που σε έδειχναν ευτυχισμένο, όταν είμασταν μαζί? Τι θα τους πεις άραγε, σαν θα φλερτάρεις ξανά, ότι "ήθελες να περνάς καλά" κι εγώ "ήθελα σχέση με προοπτική" και εκεί τα χαλάσαμε ε? Βλακείες, παιδιαρίσματα και ανωριμότητες, αγάπη μου!

- Γιατί, όταν αγαπάς κάποιον δεν τον αφήνεις να φύγει από τη ζωή σου, γιατί τότε θα καταλάβεις τι έχασες, αλλά τότε θα είναι αργά, αγάπη μου και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω...

- Φέτος, δώσε το φιλί της αγάπης, με τους προσφιλείς σου και αν με νιώσεις σαν το αγέρι, να έρχομαι για μια στιγμή στη θύμησή σου, μην ανοίξεις τα μάτια, γιατί θα χαθώ , όπως χάθηκα στην αλλαγή σελίδας, στην "αγάπη" που δεν πίστεψες ότι ένιωθα για σένα!

- Εγώ, το φοβισμένο πλάσμα, το "αγριμάκι" που η αγάπη που ένιωθα για σένα, το γλύκανε, το έκανε να νιώθει την αίσθηση του προορισμού και που σε αγάπησε σε πείσμα των καιρών και των περιστάσεων, όχι γιατί αγαπούσε τα δύσκολα, όπως εσύ, αλλά γιατί αγάπησε εσένα και το πάλεψε, μέχρι που παραδόθηκε στις προτεραιότητες και την έλλειψη αγάπης μεταξύ μας, όπως αποδείχτηκε!

- Σου είχα αφιερώσει τότε ένα τραγούδι που μου έφερνε ρίγη συγκίνησης, το "Μέχρι να σε συναντήσω", ένα ντουέτο που με εξέφραζε και σου έφτιαξα ένα βιντεάκι από το ταξίδι στο όνειρο, το Πάσχα μας μαζί, αγάπη μου, θυμάσαι?

- Τι να το κάνω το Εγώ σου, αγάπη μου, υπερφίαλο και υπερτιμημένο στη έλλειψη αυτοεκτίμησης, όταν μέσα του δεν υπήρχε το Εσύ, το Εσύ + Εγώ, το Μαζί, αυτό που κρατάει δυο ανθρώπους μαζί, ό,τι και να γίνει...? Ε, αγάπη μου τι κρατάει δυο ανθρώπους μαζί, το "να περνάμε καλά", το "καλό κρεβάτι" ή το "εγώ είμαι έτσι και το ήξερες", όταν περίμενα το να βρούμε τις κοινές μας συνισταμένες για να δίνουμε χαρά ο ένας στη ζωή του άλλου?

- Αχ, αγάπη μου, πόσο άλλο να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, σαν όταν σε άφησα ελεύθερο να πάρεις τις αποφάσεις σου, εσύ περίμενες να αποφασίσω εγώ για σένα?

- Αχ, αγάπη μου, να περάσεις όμορφα το φετινό Πάσχα και όλα τα άλλα Πάσχα που θα έλθουν, στο εύχομαι και είμαι σίγουρη πως θα βρεις τα φλερτ που θα σε τονώσουν και τους ανθρώπους που θα σου λένε τα λόγια που θες να ακούς, για να μην ταράσσεις τις ευαίσθητες αν-ισορροπίες μέσα σου, όμως άραγε θα θυμάσαι πως υπήρξε μια γυναίκα στη ζωή σου, που σε αγάπησε ανιδιοτελώς, σου δόθηκε, πίστεψε πως θα μπορούσατε να ζήσετε μια ζωή αγαπημένοι μαζί ή αυτά είναι πράγματα που πια δεν σε αφορούν?

- Χρόνια Πολλά, αγάπη μου, ζήσε τη ζωή που σου αξίζει, ζήσε όπως επέλεξες να ζεις, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, μεταξύ φόβων και εικονικής αγάπης, ζήσε μέχρι να πιστέψεις πως υπάρχει Αγάπη στη ζωή σου, αρκεί να το πιστέψεις, ε, αγάπη μου, το πιστεύεις, το νιώθεις, το ζεις?

- Μη με ρωτήσεις εμένα, πως νιώθω, όχι ακόμα, όχι όσο η σκέψη σου με μελαγχολεί, όσο το κενό στη ζωή μου, δεν βρίσκει διέξοδο να αναπληρωθεί, να γεμίσει με θετική αύρα, με αληθινά συναισθήματα, με λόγια, με έργα αγάπης, με την αίσθηση του προορισμού, που αισθάνεται ο καθένας από εμάς, όταν νιώσει έτοιμος, όταν νιώσει ώριμος να γίνει αυτή η πραγματικότητα της ζωής του και όχι οι κρυμμένες σκέψεις, οι καταπιεσμένοι εγωισμοί και τα δυσαναπλήρωτα κενά σε μια ζωή δίχως ζωή, δίχως λογική και νόημα, αγάπη μου...

- Μικρέ μου Πρίγκηπα, απόγευμα ήταν και τότε που ο έρωτάς μας, σαν νιόβγαλτο βλαστάρι, άνθιζε μέσα στα τείχη του Κάστρου της Μονεμβάσιας και τα έκανε όλα να μοιάζουν παραμυθένια, θυμάσαι, αγάπη μου, θυμάσαι?

- Αγάπη μου, κοιμήσου πια, αυτή η Άνοιξη δεν έφτασε ποτέ να μας θυμίσει πόση ομορφιά μπορούν να αντικρίζουν τα μάτια δυο ερωτευμένων, όταν νιώθουν έτσι, κοιμήσου, πάει πέρασε πια το όνειρο για εμάς, τώρα τη σκυτάλη θα πάρουν οι επόμενοι μικροί άγγελοι, που θα θελήσουν να ζήσουν τις δικές τους στιγμές αθανασίας και να βρουν το μονοπάτι για τη δική τους Αγάπη. Θα τους δω να κρατιούνται χέρι χέρι στην εκκλησιά, να δίνουν το δικό τους φιλί της Αγάπης και να παίρνουν το Άγιο Φως στα κεριά για να ευλογήσει τη δική τους κοινή ζωή, αγάπη μου.

- Αυτό θα ευχηθώ, αγάπη μου, στην Αγάπη που τα κάνει όλα να μοιάζουν δυνατά, όταν ζεις σύμφωνα με αυτήν, όταν ζεις μέσα σε αυτήν, όταν ζεις και δεν ξεφεύγεις μέσα από προφίλ εραστών και φωτογραφίες που αν ήξεραν, αυτοί που τις έβλεπαν, θα αντίκριζαν την αγάπη μου για σένα, αγάπη μου...


Kiss of Love, image by milen07 @ deviant art

Καλό Πάσχα, Καλή Τύχη, Καλή Ζωή, Αγάπη και Ευλογία Κυρίου, αγάπες μου γλυκιές, άνθρωποι ξεχωριστοί, μοναδικοί και ανεπανάληπτοι, φίλες και φίλοι αγαπημένοι, πλάσματα που ζείτε αυτό που για εσάς τα περικλείει όλα...

Μαριαλένα, 22/4/2011

Τρίτη 19 Απριλίου 2011

Οι Δέκα Παρθένες


The Ten Virgins, image by cordelia.typad.com

Μια φορά και έναν καιρό δέκα παρθένες πήγαν να προϋπαντήσουν τον Νυμφίο, οι μεν πέντε έχοντας απόθεμα λαδιού για τα λυχνάρια που θα τους έφεγγαν τη νύχτα, οι άλλες πέντε έφυγαν μόνο με τα λυχνάρια τους στο χέρι και όσο λάδι είχαν ήδη μέσα.

Ο Κύριος όμως αργούσε και καθώς έπεσαν να κοιμηθούν, καθώς τον περίμεναν, φωνή ανήγγειλε τον ερχομό Του. Οι μεν προνοητικές παρθένες άναψαν τα λυχνάρια τους με το λάδι που είχαν φέρει, οι άλλες όμως που είχαν ξεμείνει, αναγκάστηκαν να αναζητήσουν λάδι από αλλού και έτσι δεν πρόλαβαν να εισέλθουν εντός του Νυμφώνος με τον Κύριο, όπως έκαναν οι πέντε πρώτες.

Μεγάλη Τρίτη σήμερα και η Δεύτερη Ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας είναι αφιερωμένη σε αυτή τη παραβολή, των Δέκα Παρθένων. Οι Παρθένες αυτές είμαστε εμείς, που άλλοτε, "σαν έτοιμοι από καιρό" που λέει και ο Ποιητής, έχουμε φυλάξει το λαδάκι που θα φωτίσει το λυχνάρι μας και άλλοτε πράττουμε σαν τις υπόλοιπες πέντε παρθένες που έμειναν εκτός Νυμφώνα, από απερισκεψία τους!

Σύμφωνα με το Χριστιανικό Δόγμα της Πίστης, η ένωση με τον ανώτερο εαυτό μας, ή με τον Κύριο τον Θεό μας, αν προτιμάτε κατά τα θεολογικά θέσφατα, είναι οδός μαρτυρίου που όμως στο τέλος οδηγεί στη Δευτέρα Παρουσία και στη "Ζωή του Μέλλοντος Αιώνος", όπως λέει και το Σύμβολο της Πίστεως. Θα μου επιτρέψετε να εκφράσω τις επιφυλάξεις μου επί τούτου, καθότι στη πορεία της δικής μου συνειδητοποίησης μέχρι σήμερα, έχω καταλάβει πως σαφώς και η ανέλιξη προς την Ένωση με το Θείο, προϋποθέτει άκρα ταπείνωση και αποβολή μετά κόπου των κοινωνικών εκείνων δεδομένων, που περικλείουν τη ζωή μας πολύ βολικά για εμάς τους ίδιους, για να μην μπορούμε να προσεγγίσουμε υπό άλλες συνθήκες, την Θεϊκή μας Υπόσταση και να κάνουμε ένα βήμα συνειδητότητας, κάθε φορά, προς την Πηγή. Η Δευτέρα Παρουσία, δεν έχει να κάνει με την μετά θάνατον Ζωή, αλλά με τις επιλογές μας στην υπάρχουσα που θα μας οδηγήσουν προς τη Θεία Φώτιση.

Έχουμε μάθει να αρκούμαστε στα ημίμετρα, να δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα στη ζωή μας, να υπομένουμε καταστάσεις τέτοιες και συμπεριφορές που αργά και βασανιστικά, μας αποστερούν από την σύνδεσή μας με το Θείο κομμάτι του Εαυτού μας, βάζοντας μια ταφόπλακα στην ανάταση της Ψυχής μας. Έχουμε μάθει να βιώνουμε την αγάπη υπό όρους και προϋποθέσεις, έχουμε διδαχθεί να κρύβουμε τα συναισθήματά μας και να βγάζουμε προς τα έξω μια εικόνα τέτοια που είναι σύμφωνη με τα ζητούμενα της κοινωνίας που ζούμε, έχουμε, τέλος, αρκεστεί να παίρνουμε τα ψίχουλα που μας δίνουν οι άλλοι για να υπάρχουμε και να λέμε πως "η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας" και πως "η ζωή μας τα φέρνει δύσκολα, όπως και να έχει".

Λάθος, μεγάλο λάθος αυτό, καθώς όταν ζεις σύμφωνα με τον Συμπαντικό Νόμο (ή Θείο Λόγο, αν προτιμάτε), μέσα σου βρίσκεις τον τρόπο και προχωράς τη πορεία της ζωής σου μέσα από την Αγάπη και όχι τη σύγκρουση, μέσα από τη Φώτιση και όχι τον σκοταδισμό, μέσα από την Υγεία και όχι την αρρώστια που σε καταβάλλει για ακριβώς να μην ζήσεις μέσα σε Συναίσθηση και Αρμονία με τον Δημιουργό σου.

Σαν τις πέντε προνοητικές Παρθένες, χρειάζεται να είμαστε έτοιμοι για την επαφή μας με το κομμάτι της Ψυχής μας αυτό, που όλα έχουν τη θέση τους και όλα λειτουργούν αυθύπαρκτα, χωρίς τη δική μας αγωνία και παρεμβολή, αρκεί να έχουμε τη πρόθεση και την συναίσθηση για το μονοπάτι που καλούμαστε να ακολουθήσουμε. Σαν τις υπόλοιπες πέντε, επιπόλαιες, Παρθένες, αφήνουμε τα πράγματα στη τύχη τους, εφευρίσκοντας δικαιολογίες για τη μη συμμετοχή μας στα τεκταινόμενα της ζωής μας και κατευνάζουμε τα πάθη μας, μέσα από υλιστικές κατευθύνσεις, μη θέλοντας να έχουμε επαφή με τον Εαυτό μας, γιατί κάτι τέτοιο σαν το βρεις, δεν το χαραμίζεις για το τίποτα και οι περισσότεροι από Εμάς, δείχνουμε μονάχα το φοβικό Εγώ μας, αντί για το Μεγαλείο της Ψυχής μας, ως άλλες Μωρές Παρθένες...

Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση!

Link: Οι Δέκα Παρθένες μέσω της Αποστολικής Διακονίας

Μαριαλένα, 19/4/2011

Σάββατο 16 Απριλίου 2011

Το Άνθος του Λωτού

Ήταν από εκείνα τα απογεύματα του Σαββάτου, που θύμιζαν περισσότερο χειμώνα, παρά άνοιξη με τις λιακάδες και τις μυρωδιές των λουλουδιών που σε τρελαίνουν! Βροχή, κρύο και μουντάδα, συνέθεταν ένα σκηνικό ιδανικό για cocooning, άνετα ρούχα και ζεστασιά εντός των τειχών.

Εκείνη μπήκε στο μπάνιο για να κάνει ένα ντους, να φρεσκαριστεί. Το ζεστό νερό έτρεχε πάνω στο κορμί της, προσφέροντας της την ευχαρίστηση της καθαριότητας αλλά και της φρεσκάδας που ένιωθε, καθώς το δέρμα της νότιζε από το τρεχούμενο νερό και ποτίζονταν από το αφρόλουτρο που γλιστρούσε σαν μετάξι, πάνω της ενώ ξεπλένονταν. Έβαλε τη πετσέτα στα μαλλιά της, φόρεσε το μπουρνούζι και πήρε τη πετσέτα της για να σκουπιστεί από τις σταγόνες του νερού που είχε μείνει πάνω στα πόδια της βγαίνοντας από το μπάνιο.

Κάθισε στο κρεβάτι και η πετσέτα απαλά ανεβοκατέβαινε στις γάμπες της ενώ έπαιρνε την υγρασία του κορμιού της. Ξάφνου, ένιωσε ένα βλέμμα να την περιεργάζεται. Ήταν εκείνος, που σε απόσταση αναπνοής την πλησίαζε δίχως να μιλά. Την κοίταξε με νόημα και άρχισε να μυρίζει το άρωμα της επιδερμίδας της, όπως του άρεσε, στη πτυχή του λαιμού της. Άρχισε να της ανοίγει το μπουρνούζι και η λευκή της σάρκα, αποκαλυπτόταν σαν ένας νιόβαλτος βλαστός σε δέντρο που τώρα άνθιζε! Άρχισε να τη φιλά και να τη χαιδεύει, ενώ την είχε ξαπλώσει στο απαλό πάπλωμα και μόνο ο ήχος των φιλιών τους έσπαγε την ησυχία του βροχερού απογεύματος.



Τα στήθη της σαν ανθός λωτού αναδυόταν, καθώς τα χείλη του σαν μέλισσα τρυγούσαν τους χυμούς των, ενώ εκείνη έκλεινε τα μάτια από ευχαρίστηση και βίωνε τη μοναδική αίσθηση της επαφής με τον άνθρωπό της. Απόψε, ο έρωτάς τους ήταν γεμάτος από χρώματα και αρώματα που εκλύονταν από την παράδοση του θηλυκού στο αρσενικό, του γιν στο γιαν, της γης στον άνεμο...

Τον χάιδευε απαλά στα μαλλιά, στη πλάτη, στο στέρνο, στα χέρια και τον κοίταζε στα μάτια, καθώς σαν άλλος κουρσάρος έψαχνε για τον θησαυρό της! Ένιωθε ήδη υγρή στο άγγιγμά του, άλλωστε εκείνος ήξερε πως θα την κάνει να νιώσει γυναίκα με τον έρωτά του και ήταν κάτι που και οι δυο απολάμβαναν να προσφέρουν ο ένας στον άλλον. Τα δάκτυλά του, αυτοί οι αέναοι εξερευνητές της θηλυκότητάς της, την αναστάτωναν και την γαλήνευαν ταυτόχρονα, καθώς το άγγιγμά του ήταν για εκείνη σαν απάγκιος όρμος, όταν το αναζητούσε.



Κι έπειτα εκείνος γλίστρησε μέσα στη γλύκα του κατάμεστου κήπου της και με κινήσεις ορμέμφυτες, την έκανε να νιώθει τον έρωτά του, ξανά και ξανά. Μικροί βρυχηθμοί, ανάσες που βάθαιναν και αναστεναγμοί που έβγαιναν από τα τρεμάμενα χείλη, καθώς ο χορός της ηδονής τους παρέσερνε σε έναν ρυθμό, μόνο δικό τους... Και τα πυροτεχνήματα της έκφρασης των συναισθημάτων τους, τους έκαναν να χαμογελούν και να βιώνουν τη παράδοση του ενός στον άλλον, την αίσθηση των δυο σωμάτων να αναπνέουν σαν ένα, οι καρδιές τους να ηχούν σαν ένας χτύπος μέσα στη σιγαλιά του δειλινού.

Και τέλος το κρεσέντο, εκεί που η γυναίκα γινόταν η απεραντοσύνη του κόσμου τούτου και ο άνδρας το σημείο αναφοράς, ο κατακτητής της νέας γης, που άφηνε το αποτύπωμά του αιώνια μέσα της και εκείνη άνοιγε σαν το τριαντάφυλλο για να δώσει τους χυμούς της, σαν δώρο, σε εκείνον που την έκανε να ανθίσει στην αγκαλιά του μέσα από την αγάπη που ένιωθε για εκείνον, όχι μόνο τότε, αλλά ακόμα περισσότερο τις στιγμές εκείνες που όλο το σύμπαν έμοιαζε να βρίσκεται στη μαγεία που είχαν βιώσει οι δυο τους, κάθε φορά που άγγιζαν τον Έρωτα, ψυχή τε και σώματι...



Έξαφνα χτύπησε το τηλέφωνο και το σήκωσε. Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής τη ρώτησε τι κάνει και γιατί ακουγόταν "κάπως". Εκείνη άνοιξε τα μάτια και είδε πως ήταν ακόμα με το μπουρνούζι γερμένη στο κρεβάτι της, ενώ είχε ήδη αρχίσει να βραδιάζει. "Καλά είμαι", απάντησε, "απλά ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου, κατά πως φαίνεται, ένα τέτοιο βροχερό απόγευμα..." και έφερε στο νου της την εικόνα που ένιωθε ξανά σαν να είχε βιώσει στο όνειρό της.

Σκούπισε τα μάτια της και ανασκουμπώθηκε. Της έλλειπε η αίσθηση της αγάπης που τα κάνει όλα να μοιάζουν καλύτερα, η ψευδαίσθηση της αλληλοσυμπλήρωσης που αποζητούσε, της γαλήνης μέσα της, της έννοιας του προορισμού που ήθελε να δημιουργήσει σε μια σχέση. Της έλλειπε η αγκαλιά του ενώ έπεφταν για ύπνο κατά τη διάρκεια της κοινής τους ζωής, των αστειοτήτων που αντάλλασσαν σαν δικός τους κώδικας επικοινωνίας, των εορτών που ήθελε να μοιραστεί μαζί του, όλων των στιγμών που έδειχναν ότι είχαν περάσει ανεπιστρεπτί, καθώς η Μοίρα αποφάσισε διαφορετικά για τους δυο τους.



Είχε διαλέξει πια τη σιωπή της, όχι σαν καταφύγιο γιατί όταν η αγάπη μοιάζει να αλλάζει μορφή, δεν έχεις πουθενά να κρυφτείς, αλλά γιατί το μόνο που είχε να πει πια, ήταν πόσο τον είχε αγαπήσει αυτόν τον άνθρωπο που στοίχειωνε πια το υποσυνείδητό της.

Γι' αυτό και του "μιλούσε" πια μέσα από στίχους αγαπημένων της τραγουδιών, βουβά μα και εκκωφαντικά, καθώς του έλεγε πως ένιωθε ενώ ο πρίγκηπας του δικού της παραμυθιού, δεν ήταν παρά ένας ακόμα άνθρωπος, μικρός και ασήμαντος στην σημαντικότητά του, όπως και εκείνη, σε αυτή τη δεδομένη περίσταση. Αναλώσιμοι, αφού δεν έφτασαν ποτέ να εξυψωθούν μέσα από το μεγαλείο της Αγάπης, να κατακτήσουν την Αθανασία μέσα από τη δύναμη του Έρωτά τους! Κι αρκέστηκαν για "παρηγοριά", στο να αντικρίζουν το άθλιο προσωπείο της Θλίψης και το αποκρουστικό ολόγραμμα της Δυστυχίας, σαν αντιστάθμισμα στο Φως και στη Ζωή!



Μαριαλένα, 16/4/2011

Τρίτη 12 Απριλίου 2011

Δι' ευχών

Για φαντάσου, έφτασε κι αυτή η μέρα που πάτησα και εγώ τα 40, ξεγελώντας πολλές φορές και τον ίδιο μου τον εαυτό, μωρή κουφάλα νεκροθάφτη! Ίσως λίγο πριν ή λίγο μετά ή ακριβώς στο ανάμεσα, η δεκαετία των 40 έφτασε και στη δική μου τη ζωή, για φαντάσου…

Με έντονη όσο ποτέ στη ζωή μου, την αίσθηση της ρευστότητας, αλλά και παράλληλα της ακινησίας ή καλύτερα να πω των αδιέξοδων καταστάσεων, βρίσκω και πάλι παρηγοριά στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας που δίνουν τη σπίθα σε μια ψυχή που λαχταράει να δίνει τον καλύτερο εαυτό της στους ανθρώπους που της παρέχουν το περιθώριο να βγάλει την αγνότητα των συναισθημάτων της δίχως επιβολές και επιβουλεύσεις.

«Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε…» λέει ένα γνωστό τραγούδι της Δήμητρας Γαλάνη και έφτασα να το λέω συχνά τον τελευταίο καιρό, σηματοδοτώντας ένα όριο για τους άλλους στο πως αντιλαμβάνονται εμένα την ίδια ή μάλλον πως θα ήθελα να αντιλαμβάνονται εμένα, ως προσωπικότητα.

Είναι γεγονός πως αυτά που θεωρούμε δεδομένα, συχνά μας εξαπατούν και αποτελούν απλά και μόνο μια ιδεοληψία που μας κάνει να πορευόμαστε και να αλληλεπιδρούμε κάτω από συγκεκριμένες παραμέτρους, που εμείς οι ίδιοι έχουμε ορίσει για να εξυπηρετούν στους σκοπούς μας. Αν εγώ, λόγου χάρη, θεωρώ τον εαυτό μου άνθρωπο που προτιμά να πορεύεται μοναχικά, από το να φθείρεται σε μια, λόγου χάρη, «μη ισορροπημένη» σχέση, τότε έτσι θα συνεχίσω να πορεύομαι, μέχρις ότου αφήσω το περιθώριο να έλθει στη ζωή μου αυτός ο παράγοντας που είτε θα με εξελίξει, ή θα με γυρίσει πάλι πίσω στη «ζώνη ασφαλείας», δική μου η επιλογή, δική μου και η απόφαση.

Σκέφτομαι πως αυτό που θέλω γι’ αυτά μου τα γενέθλια, είναι το να έχω το περιθώριο να ζήσω ακόμα αρκετά καλά χρόνια μπροστά μου, ή για να το πω αλλιώς, να μπορώ να χαράσσω μια πορεία ζωής τέτοια που να μπορώ να πω, όπως λέει και το ομώνυμο τραγούδι του Frank Sinatra, «I did it my way»! Να μπορώ να έχω την συνείδησή μου ήσυχη για όσα έκανα και για όσα επιθυμώ να έλθουν στο διάβα μου, για όσα ρίσκα πήρα και για όσες προκλήσεις ακόμα χρειάζονται να αντιμετωπίσω.

Δεν βάζω το κακό στο νου μου, παρόλο που καλό και κακό είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, ανάλογα το πώς το βλέπεις. Πιστεύω πως ο κόσμος γύρω μας λειτουργεί με ή και χωρίς εμάς, γιατί πέραν από αυτό που είμαστε, υπάρχουν αμέτρητα άλλα παράλληλα σύμπαντα που λειτουργούν ταυτόχρονα με τον δικό μας μικρόκοσμο και λειτουργούν αυτόνομα, δίχως τη δική μας παρέμβαση ή θέληση.

Θέλω λοιπόν να είμαι καλά, μέσα και έξω μου, όπως επιθυμώ να είναι καλά και οι άνθρωποι που νοιάζομαι, σκέπτομαι και αγαπώ, με όποιον τρόπο υπάρχουν στη ζωή μου. Θέλω να μπορώ να βρίσκω τον τρόπο να ρουφώ το μέλι της ζωής, να νιώθω τη γλύκα του μέχρι τη ψυχή μου και να ευφραίνομαι, για το περιθώριο που έχω να ζω την κάθε μέρα, σαν να ήταν η τελευταία μου στη γη. Θέλω να μπορώ να δοξάζω τη μεγαλοσύνη της Πλάσης για το δικαίωμα που μου παρέχει να ζω έναν βίο ανευλαβή και ανεπαίσχυντο, όπως μου αρέσει να λέω, για το αποτύπωμα που αφήνει ο καθένας μας σε αυτή τη γη που τη πατάει.

Η Κόρη του Ανέμου θέλει μονάχα να παίρνει τη μηχανή της και να βρίσκει τα σημάδια στο χάρτη που θα της δείχνουν τον προορισμό στη κατεύθυνση που κινείται και εύχομαι να φυσάει ούριος άνεμος στη πορεία μου, για να με οδηγεί στα απάνεμα λιμάνια που αποτελούν τις στάσεις και τα σημεία αναφοράς σε αυτό που ζω και είμαι! Κι όποιου το ταξίδι τον φέρει να βαδίσουμε από κοινού τον δρόμο της προσωπικής μας πορείας, καλώς να ορίσει να συμπορευθούμε με Αγάπη... (γιατί εγώ - η αθεράπευτα ρομαντική ύπαρξη - αλλιώς την ονειρευόμουν, κι αλλιώς την έχω ζήσει μέχρι σήμερα, αλλά και πάλι δεν μετανιώνω για τίποτα, πέραν ότι αφήνω τη ζωή να φεύγει δίχως νόημα, αν είναι χωρίς Αγάπη).

Αντί για το Happy Birthday, μου αφιερώνω αυτά τα τραγούδια που με αντιπροσωπεύουν (για διαφορετικό λόγο το καθένα τους):

Christopher Cross - Ride like the wind


Kansas - Dust in the wind


Patrick Swayze feat. Wendy Frazer - She's like the wind

Μαριαλένα, 7/4/2011 (στην υποτιθέμενη τούρτα γενεθλίων ένα εικονικό κεράκι για φέτος, προσπαθώντας να βρίσκουμε τη χαρά ακόμα και εκεί που δεν φανταζόμαστε ότι υπάρχει!)

Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ 'ΑΝΟΙΞΗΣ

Μετά τον Χειμώνα με την αδυσώπητη δυναμική του, ήλθε επιτέλους ημερολογιακά η Άνοιξη, μια εποχή που ει μη τι άλλο, χαρακτηρίζεται από το απρόσμενο του χαρακτήρα της. Με το ένα πόδι να ακουμπάει στην ακαμψία του Χειμώνα με τα κρύα του και με το άλλο στη πυρωμένη ανάσα του Καλοκαιριού, η Άνοιξη έρχεται πάντα να φέρει τον αέρα της αλλαγής στη ζωή μας.

Είναι που η μέρα μεγαλώνει και βλέπεις πια τη διαφορά, είναι που η φύση ξυπνά από τον λήθαργό της και σε γεμίζει με ερεθίσματα, σαν την Περσεφόνη που την άφηνε ο Άδης να επιστρέφει για έξι μήνες στη γη και αυτό σηματοδοτούσε την αναγέννηση της πλάσης. Έξαφνα βλέπεις τα φυτά να βγάζουν λουλούδια, τα πουλιά να επιστρέφουν στις φωλιές τους, η γη γύρω σου να πρασινίζει, τον ήλιο να ζεσταίνει και το φως του να διαρκεί περισσότερο και αυτό μόνο μας κάνει να νιώθουμε πιο ωραία!

Όσοι από εμάς είχαμε τη τύχη να γεννηθούμε μέσα στην Άνοιξη, αισθανόμαστε πως όταν σιμώνει αυτή η εποχή, είναι η εποχή μας! Το νιώθουμε από την ανυπομονησία που μας κατακλύζει, να βγούμε έξω και να ρουφήξουμε, όπως η μέλισσα το νέκταρ από τα λουλούδια που τρυγάει, γιατί μέσα μας ξέρουμε πως η γενέθλια εποχή μας, μας πάει περισσότερο από κάθε άλλη!

Τα παιδιά του Μαρτίου, δείχνουν εκ φύσεως πιο ευαίσθητα, πιο «φευγάτα» στη συμπεριφορά τους, έχοντας ως κυρίαρχο στοιχείο τους το Νερό. Έχουν αναπτυγμένη τη διαίσθησή τους και συχνά θα τα δούμε να ασχολούνται με μεταφυσικά θέματα και τις τέχνες, καθώς ο χαρακτήρας τους τα ωθεί προς αυτές τις κατευθύνσεις. Η γοητεία τους είναι εσωτερική, ενώ στις δύσκολες πλευρές τους μπορούμε να βάλουμε τον εγωϊσμό και το απρόσιτο που βγάζουν ως άμυνα.

Τα παιδιά του Απριλίου από την άλλη, είναι ενθουσιώδη και παρορμητικά με κύριο χαρακτηριστικό τους το στοιχείο της Φωτιάς. Θα μπορούσε να τα πει κανείς σαν τη χαρά της ζωής, που ζαλίζουν τους γύρω τους με την εξυπνάδα, την έφεση για την πρωτιά και την δυναμικότητα που επιδεικνύουν στη συμπεριφορά τους. Έχουν κλίση στον αθλητισμό και στις πολεμικές τέχνες, ενώ πολύ συχνά θα τα δούμε να διαπρέπουν σε τομείς όπου απαιτούνται ηγετικές ικανότητες, τεχνικές δεξιότητες, αλλά και επιδέξιος χειρισμός του λόγου και ευστροφία. Στα αρνητικά τους μπορούμε να προσάψουμε, την ισχυρογνωμοσύνη και τον κυκλοθυμικό τους χαρακτήρα.

Για τα παιδιά του Μαΐου, η φύση είναι γενναιόδωρη, καθώς γεννιούνται στην ώριμη φάση της Άνοιξης. Ξεχωρίζουν για το εντυπωσιακό, συχνά, παρουσιαστικό τους, καθώς και για την όρεξη που έχουν να ζήσουν τη ζωή ως το μεδούλι. Με τη Γη ως κυρίαρχο στοιχείο να διέπει την ύπαρξή τους, τα βλέπουμε να χαίρονται τις απολαύσεις της ζωής, τόσο υλιστικά, όσο και πνευματικά, να έχουν βαθιά αγάπη για τον συνάνθρωπο και να διαθέτουν μεγάλο επικοινωνιακό χάρισμα. Συχνά ειδικεύονται στην Ιατρική, αλλά και στις πωλήσεις/εξυπηρέτηση κοινού, ενώ στα αρνητικά τους είναι η έλλειψη ευελιξίας και η αίσθηση αυτοκαταστροφής που έχουν.

Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι εμείς που ανήκουμε ημερολογιακά στην Άνοιξη, κάνουμε με την παρουσία μας τη ζωή σας πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα λιγότερο βαρετή, μόνο και μόνο με το να μας γνωρίσετε και να αποφασίσετε να δείτε τη ζωή μέσα από τα δικά μας μάτια και που ξέρετε, μπορεί και να σας αρέσει!


Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά της Άνοιξης: Γλυκερία/Ζερβουδάκης - Άνοιξη

Μαριαλένα, 28/03/2011

Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

Μια φορά μονάχα φτάνει?

Σήμερα το πρωί έφυγα από το σπίτι με τη σκέψη της ματαιότητας της μιας φοράς, αυτών που έρχονται στη ζωή μας και τα ζούμε, ίσως για μια μόνη φορά και το καταλαβαίνουμε μετέπειτα. Οδηγούσα τη μηχανή μου και σκεφτόμουν την αίσθηση της φοράς εκείνης που ο καλός μου τότε μου προσέφερε, όταν αρχίσαμε να ζούμε μαζί στο σπίτι του, ένα σφουγγάρι μαζί με αφρόλουτρο για να κάνω το μπάνιο μου εκεί, τι όμορφα που είχα νιώσει τότε!

Μια μικρή κίνηση, που μέσα σου λες «πόσο όμορφα με κάνει να νιώθω κάτι τέτοιο», το να σε σκέφτεται ο σύντροφός σου και με τον τρόπο του να διευκολύνει τη ζωή σου μαζί του. Να σε σκέφτεται με γνώμονα την ευτυχία που βιώνει μαζί σου, όταν κι εσύ αισθάνεσαι ανάλογα. Λεπτές έννοιες αυτές και λεπτές ισορροπίες, που πολλές φορές τις αφήνουμε στην άκρη, χάριν χιλίων αιτιάσεων και κυρίως «βολέματος».

Ανέκαθεν αναζητούσα το πρότυπο του άνδρα που δίπλα του σε κάνει να αισθάνεσαι ότι μπορείς να βασιστείς, κυρίως συναισθηματικά, αλλά και στις υπόλοιπες εκφάνσεις της πραγματικότητας, όπως λέμε στην καθομιλουμένη να είναι «κιμπάρης». Έναν άνθρωπο που αυτό που λέει, το εννοεί κιόλας και είναι συνεπής στις πράξεις και στα λόγια του. Όχι, γιατί δεν μπορώ εγώ να βασιστώ στον εαυτό μου, αλίμονο, αλλά γιατί σε μια συντροφική σχέση έχει ο ένας τον άλλον και αν δεν τον έχει, τότε στην ουσία δεν έχει τίποτα, ούτε καν σχέση.

Να προσθέσω και τον πλούσιο ψυχικό κόσμο που θα ήθελα να έχει και το να μην είναι μονοδιάστατος ως χαρακτήρας, μαζί με όλες αυτές τις ευαισθησίες και τις αρετές που χαρακτηρίζουν τον καθένα μας, αλλά σύμφωνα με τις μέχρι τώρα επιλογές μου, θα πω ένα μεγάλο «φέξε μου και γλίστρησα», για να βάλω μια άνω τελεία στο θέμα.

Όχι γιατί επεδίωξα να γνωρίσω κακούς ανθρώπους, το αντίθετο, η προσωπικότητά μου έλκυε πάντα άνδρες με ευαισθησίες, αλλά και ανωριμότητα, χαμηλούς τόνους μα και επιπολαιότητα, που αντί να μπορούμε να συμπλέουμε, στο τέλος καταλήγαμε σε αντίθετες κατευθύνσεις, με το ανάλογο πλήγωμα του Εγώ φυσικά, σαν επιστέγασμα.

Στη μέχρι τώρα διαπλοκή μου στο παιχνίδι των φύλων, έχω καταλάβει δυο πράγματα:
Α. ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι συντροφικοί και προσανατολισμένοι στην οικογένεια ή
Β. υπάρχουν οι λεγόμενοι «Μπάκουρες», που όπως και να το κάνουμε, οι σχέσεις δεν είναι το δυνατό τους σημείο
Η περίπτωση Α. τη συναντάμε παντού γύρω μας, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν κάνει οικογένεια, μεγαλώνουν τα βλαστάρια τους και δεν βλέπεις να ανοίγει ρουθούνι, καθώς μεγαλώνουν και εκείνοι μαζί τους στο πέρασμα του χρόνου. Ή αλλιώς, βλέπεις ένα δεμένο ζευγάρι που συνεννοείται, αγαπιέται παρά τις όποιες δυσκολίες και αντιξοότητες τους προκύπτουν και κρατούν τη φλόγα της αγάπης τους αναμμένη, επειδή το θέλουν και το αποζητούν, ως συστατικό της σχέσης τους. Να πω ένα ευτυχώς που με αξίωσε ο Θεός να έχω τέτοιους φίλους και να τους καμαρώνω για τη ζωή που ζουν μαζί, όπως και να έχει.

Κι έπειτα έχουμε τη περίπτωση Β. που εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά με την ανωμαλία που δέρνει τον εγκέφαλό μας! Άλλοι είμαστε μπακούρια από πεποίθηση, γιατί βολευόμαστε να μην αποζητούμε την συναισθηματική εμπλοκή με τον άλλο, για χίλιους δυο λόγους, γιατί είμαστε ανασφαλείς, ανώριμοι, φοβισμένοι, δεν πιστεύουμε πως κάποιος μπορεί να μας αγαπήσει, μας κυνηγάνε τα φαντάσματα του παρελθόντος, ή τέλος ότι κανείς δεν ανταποκρίνεται στα ζητούμενά μας και ούτω καθεξής. Να προσθέσω έναν ακόμη λόγο, τον δικό μου, το γιατί δεν θέλω άλλο να πονέσω, για να δέσει το γλυκό της ψυχανωμαλίας μας.

Υπάρχει και μια κατηγορία ανθρώπων που παίζουν μεταξύ του «μαζί» και το «μόνοι», ανάλογα με τις περιστάσεις. Που αν και συντροφικοί τύποι, τα καταφέρνουν και ως μπακούρια, αν δεν υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος στη ζωή τους να σχετιστούν και να δημιουργήσουν δεσμό. Βέβαια είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ του μπακουριού και του «και μαζί και μόνος», αλλά μου φαίνεται πως πολλές από τις μεγαλοκοπέλες και γεροντοπαλλήκαρα που συναντάμε, θα μπορούσαν να ανήκουν εδώ. Οι αξιοπρεπείς, ευγενικοί, μοναχικοί άνθρωποι που στο βλέμμα τους διακρίνεις τη μελαγχολία της μοναξιάς τους, τον περιστοιχισμένο βίο της μοναχικότητάς τους, ως επιλογή ζωής ή αλλιώς ως κατάληξη των ατυχών προσπάθειών τους να είναι μαζί με κάποιον.

Για να επιστρέψω όμως στον τίτλο που πυροδότησε αυτές μου τις σκέψεις, αν μια φορά μονάχα φτάνει, θα βροντοφωνάξω μέσα από τα σπλάχνα μου πως όταν έχεις νιώσει τι σημαίνει να αγαπάς και αγαπιέσαι, το τώρα μοιάζει με την ολοκλήρωση που μέσα σου βιώνεις και πορεύεσαι με πληρότητα, η μια φορά, είναι μονάχα το έναυσμα για όσα μπορούν να επακολουθήσουν από κει και πέρα, για όλα αυτά τα μικρά θαύματα που ξετυλίγονται εμπρός τα μάτια των μυημένων στη Συμπαντική Αρμονία.

Όταν όμως, απλά έχεις αγγίξει ψήγματα αυτού του μεγαλείου, έχεις φοβηθεί να βιώσεις το Μεγαλείο της Αγάπης που κατακλύζει το Είναι μας, ως ασπίδα ενάντια σε κάθε πιθανό φόβο και ανασφάλεια, έχεις απλά «γλύψει» στην άκρη της γλώσσας σου λίγη από αυτό που λέγεται «γλύκα της ζωής», γιατί δεν το αντέχεις να ζεις με ανοιχτή καρδιά, γιατί δεν πιστεύεις στην ευτυχία που μπορείς να ζήσεις με τον άλλον, γιατί περισσότερο φοβάσαι την επιβεβαίωση των φόβων σου, παρά το να περνάει η ζωή μέσα από τα χέρια σου μέσα στην αμφιβολία, τότε ναι, μια φορά μονάχα δεν φτάνει!

Η μια φορά αφού έχεις συνειδητοποιήσει πως έχει περάσει ανεπιστρεπτί, μοιάζει με το μαρτύριο του Ταντάλου, που όταν έφτανε στη κορυφή του βουνού με τη πελώρια σφαίρα που κουβαλούσε στη πλάτη του, ξανακυλούσε στα ριζά και άρχιζε τη προσπάθεια ξανά και ξανά, ως μέρος της τιμωρίας του. Η μια φορά που πήγες διακοπές μαζί του και θα σου μείνουν αξέχαστες, η μια φορά που «αποδράσατε» στο όνειρο και ευχόσουν να επαναληφθεί, η μια φορά που σε κοιτάζει στα μάτια και σου λέει «θες να γίνεις δικιά μου?» και το εννοεί, η μια φορά που ήθελες να γίνει μια ζωή και δεν έγινε, η μια φορά που δεν χόρτασες, γιατί τη λαχτάρισες να τη γευτείς σαν τη ζωή την ίδια, γλυκόπικρη και αφανέρωτη, μοναδική και ανεπανάληπτη!

Το γαμώτο σε αυτήν την αίσθηση είναι πως αποκτάει άλλη αξία μέσα μας, αν το ζητούμενο είναι να την μοιραστούμε με τους ανθρώπους που την κάνουν ξεχωριστή, γιατί μέσα από τα μάτια τους, ο κόσμος μας αποκτά άλλο χρώμα και οι στιγμές μας άλλο νόημα, γιατί ό,τι και να λέμε η μια και μόνη φορά που ζούμε, δεν ξανάρχεται!


Καίτη Γαρμπή - Η πρώτη μας φορά
(έτσι για να θυμόμαστε πως υπάρχει και η φωτεινή πλευρά του φεγγαριού στον έρωτα, αγαπηθείτε μωρέ, αγαπηθείτε με πάθος, με συναίσθηση, με όλη σας την ύπαρξη να το βιώνει...)

Μαριαλένα, 22/3/2011

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011

Γιατί δεν τους αντέχω...

Υπάρχει ένα τραγούδι της πολυαγαπημένης Χαρούλας Αλεξίου, το «Οι φίλοι μου χαράματα», που στους στίχους του, χαρακτηριστικά, λέει

«…γιατί δεν τους αντέχω
ερωτευμένους και εγώ να μην έχω
κορμί στους πέντε ανέμους
τι θέλω εγώ με τους ερωτευμένους…»

Ωραίο πράγμα ο έρωτας, όχι μόνον η φυσική έλξη, το φλερτ, η χημεία κλπ, αλλά ο έρωτας για ό,τι ωραίο στη ζωή, οι μικρές χαρές που βιώνουμε και μοιραζόμαστε με τους άλλους ή ακόμα μόνο με τον ίδιο μας τον εαυτό, κάθε φορά που το νιώθουμε.

Επίσης χαίρομαι πολύ να βλέπω γύρω μου ανθρώπους που ζουν μονιασμένα τόσο με το μέσα τους όσο και με τους γύρω τους. Ανθρώπους που δεν φοβούνται να δείξουν τα συναισθήματά τους, με τον πιο φυσικό και ανθρώπινο τρόπο που τους χαρακτηρίζει και πιστέψτε με, ξεχωρίζουν όπως η μύγα μες το γάλα.

Γιατί έτσι? Γιατί πολλοί από εμάς, διαλέγουμε συνειδητά ή ασυνείδητα, να παίρνουμε τον ρόλο είτε του θύματος είτε του θύτη στις σχέσεις μας και να δρούμε ανάλογα προς το περιβάλλον μας, επιβεβαιώνοντας αυτή μας τη στάση ζωής, ντύνοντάς την με χίλιες βολικές δικαιολογίες, για το ότι δήθεν «έχουμε προβλήματα» που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, έχουμε ανθρώπους που μας έχουν ανάγκη, έστω και αν αυτοί οι άνθρωποι δεν μας σέβονται, αλλά μόνον μας χρησιμοποιούν. Και το θέμα είναι πως εμείς οι ίδιοι, αν δεν έχουμε δημιουργήσει αυτά τα προβλήματα, τα συντηρούμε για να νιώθουμε απαραίτητοι στο να τα διαιωνίζουμε. Μεγάλη παγίδα αυτή, πολύ μεγάλη παγίδα!

Κι έπειτα τις δικαιολογίες που βρίσκουμε για να καλυπτόμαστε πίσω από τα όποια «προβλήματα», τις ντύνουμε με αληθοφάνεια για να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας και να μην τολμούμε να δώσουμε ένα τέλος ή να βάλουμε όρια, τέλος πάντων, ως προς την έκταση που αυτά θα καταλαμβάνουν στη ζωή μας και σε τι βαθμό τα αφήνουμε να μας επηρεάζουν.

Μικρές ή μεγαλύτερες προκλήσεις, πάντα θα υπάρχουν για να τις αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας, ειδικά αν βλέπουμε υπό αυτό το πρίσμα την γενικότερη στάση ζωής μας. Άλλες προκλήσεις είναι νικηφόρες, γιατί θέλουμε να έχουν αυτό το αποτέλεσμα, άλλες όμως όχι, ειδικά εάν δεν είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας και το αποτέλεσμα που προσδοκούμε να πετύχουμε. Άλλες μάχες τις δίνουμε με κάθε συναίσθηση και άλλες τις δίνουμε χατιρικά, μόνο και μόνο για να πούμε πως ηττηθήκαμε εξαιτίας των όποιων δικαιολογιών, που έχουμε βαφτίσει ως «προβλήματα».

Και μετά έρχονται οι μέλισσες με την έκβαση που επιλέγουμε να έχουμε στις άνισες μάχες με το μυαλό και τις πεποιθήσεις μας. Είτε βολικά και πάλι επιβεβαιώνουμε το ότι θέλουμε να είμαστε θύματα ή το ότι αποζητούμε να είμαστε θύτες για να μας φταίνε, συνήθως, οι άλλοι για την μιζέρια μας, κυρίως τη συναισθηματική ερήμωση που νιώθουμε να τρώει το πετσί μας και δεν την αποτινάζουμε σαν το σαράκι που τρώει τη ξύλινη σάρκα μας.

Αυτοκαταστροφικοί λίγο ή πολύ, έχουμε υπάρξει, όσοι από εμάς αναγνωρίζουμε ότι η αυτοπεποίθησή μας είναι κάτω του μηδενός και έχουμε την αίσθηση της ματαιότητας, στην αποστολή μας στη ζωή. Άνθρωποι με μη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, άγονται και φέρονται από τα δόλια κίνητρα των άλλων και αποδέχονται μοιρολατρικά το γεγονός ότι δεν κάνουν κάτι για να αλλάξει η κατάσταση προς το καλύτερο ή τουλάχιστον όχι προς το χειρότερο.

Εκεί θέλει, αυτό που λέμε στην καθομιλούμενη, κότσια. Ναι, κότσια ή τα αντίστοιχα γεννητικά όργανα του ανδρός, που στη κουλτούρα μας σημειολογικά, σηματοδοτούν την αντρειοσύνη και τη παρρησία. Κότσια να αναλάβεις τις ευθύνες σου για τις επιλογές σου και μάλιστα αυτές που έχουν αποδειχθεί ως μη λειτουργικές πια. Κότσια να κάνεις βήματα, να αναζητήσεις τρόπους να πεις στους άλλους «φτάνει πια, μέχρι εδώ σας παίρνει να φτάσετε μαζί μου!» και να υπερασπιστείς τη στάση σου ανάλογα.

Ο έρωτας ειδικά όταν εμφανίζεται στη ζωή μας μετά από πολύ καιρό απραξίας, έχει τη δύναμη να μας παρακινήσει, να μας πυροδοτήσει να αισθανθούμε μεγαλύτερη σιγουριά στο να βάλουμε τον άνθρωπο που μας τον εμπνέει, πιο βαθιά, πιο ουσιαστικά μέσα στη ζωή μας, ανάλογα βέβαια με το τι ζητάμε να βρούμε κιόλας.

«Σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες» που λέει και το σοφό γνωμικό και σε αυτήν την περίπτωση, δεν πέφτει έξω. Τι γίνεται όταν αντί τα πράγματα να καλυτερεύουν, χειροτερεύουν σε μια σχέση, τι μπορεί να συμβαίνει τότε? Όταν ο πρώτος ενθουσιασμός υποχωρήσει και αρχίσουν να φαίνονται τα πρόσωπα και οι καταστάσεις στις πραγματικές τους διαστάσεις, τότε εκεί αποκαλύπτεται η ωριμότητα ή μη να διαχειριστείς τη διαφορετικότητα των άλλων και να ενταχθείς σε ένα σύνολο που συνυπάρχουν και οι δύο σύντροφοι, χωρίς να πλήττονται ή να βλάπτονται από τα θέλω και τα ζητούμενα του άλλου μέσα στη σχέση.

Αν μπορείς να ακούσεις με διάθεση διευκόλυνσης τον άλλον, όταν έλθει η ώρα και η στιγμή να ειπωθούν οι μεγάλες αλήθειες γιατί είστε ή θέλετε να είστε μαζί του σε σχέση και όχι να θεωρήσεις πως κάθε τι που ξεφεύγει από τα δικά σου δεδομένα είναι αιτία για άρνηση της θέσης του άλλου και λόγος προστριβής για εκμηδένισή του. Θα μου πείτε βέβαια, ότι δεν γεννιόμαστε ψυχολόγοι ή διευκολυντές, για να κάνουμε αυτή τη διαδικασία όσο το δυνατόν πιο ομαλή για όλους, όμως καλόν είναι να μην πέφτουμε στη παγίδα ότι μόνον όταν είσαι ψυχολόγος επί παραδείγματι, μπορείς να χειρίζεσαι τέτοιες καταστάσεις, γιατί έτσι αποφεύγουμε να λάβουμε θέση σε ατομικό επίπεδο και μεταθέτουμε τις ευθύνες μας σε τρίτα πρόσωπα, πολύ βολικά.

Πολλές φορές θέλουμε να γνωρίσουμε κάποιον για να μοιραστεί μαζί μας το φορτίο που έχουμε επωμιστεί, κυρίως ψυχολογικά αλλά και στη καθημερινότητα. Άλλες φορές γιατί η μοναξιά μας αντί για φίλος, είναι αδυσώπητος εχθρός και νομίζουμε πως μπορούμε να τη διώξουμε, με το να έλθει ένας νέος άνθρωπος στη ζωή μας. Γιατί θέλουμε να περάσουμε «καλά» και ό,τι αυτό συνεπάγεται, ή γιατί θέλουμε να επιβεβαιωθούμε μέσα από την «κατάκτηση» του αντικειμένου του πόθου μας, διαλέγετε και παίρνετε από λάθος λόγους για να εμπλακείς με κάποιον στο ερωτικό παιχνίδι.

Για μένα προσωπικά, ένας πολύ σημαντικός λόγος για να έλθει στη ζωή σου ένας σύντροφος, είναι να έχεις δημιουργήσει τις προϋποθέσεις γι’ αυτό, να είσαι ανοιχτός και να θες να λειτουργήσεις συναινετικά μαζί του, για να βρείτε τις κοινές σας συνισταμένες που θα εξασφαλίσουν την εδραίωση και τη μακροβιότητα της σχέσης. Να αναζητάτε μαζί τη χαρά της ζωής, όλα αυτά τα μικρά προσωπικά μονοπάτια που μας κάνουν να νιώθουμε ικανοποιημένοι μέσα από τις επιλογές μας. Να γελάτε, να παίζετε, να επικοινωνείτε τις ανάγκες σας με τέτοιον τρόπο ώστε το ενδιαφέρον του άλλου να είναι γνήσιο και πραγματικό. Να δίνετε στον άλλον από το περίσσευμα της ψυχής σας, στον έρωτα, στη συντροφική σχέση, στη μεταξύ σας τριβή στη καθημερινότητα και ο σύντροφός σας να τα δέχεται με ευγνωμοσύνη και συναίσθηση της προσφοράς του άλλου.

Αυτό που κάνει μια σχέση επιτυχημένη, πέραν από τα «φτιασίδια» της κοινωνικής καταξίωσης και αναγνώρισης που πιθανόν εισπράττουν κάποιοι που το έχουν ανάγκη, είναι το να γεμίζει η ζωή του καθενός από τη παρουσία και την αίσθηση του άλλου, από την αγάπη που δίνεται δίχως όρια και δίχως όρους, από την αίσθηση που τους έφερε κοντά και δεν λέει να σβήσει παρά τον καιρό που έχει περάσει και τις συνθήκες που έχουν αλλάξει εν τω μεταξύ. Γιατί μην ξεχνάμε, είναι ελεύθεροι πια να ζουν τη ζωή τους κατ’ αυτόν τον τρόπο και δεν έχουν ανάγκη να εξαρτώνται καθ’ ουδένα τρόπο από την ύπαρξη του άλλου.

«Τα πάντα ρει», σύμφωνα με τη ρήση του Ηράκλειτου, αλλά όταν η αγάπη έχει βάλει γερά θεμέλια μέσα στη ψυχή και τη καρδιά δυο ανθρώπων, τότε είναι o παράγοντας που μένει αθάνατος πέραν από τη δική μας θνητότητα και εξασφαλίζει έστω και ως αίσθηση, ότι είναι το κυρίαρχο συνδετικό συστατικό στην ύπαρξή μας.

Αλίμονο όποιος δεν θα αξιωθεί στη ζωή του έστω και για μια μόνη φορά, να γίνει κοινωνός αυτής της πανμέγιστης αλήθειας, αφού οτιδήποτε άλλο είναι απλά δικαιολογία!

Marialena, 15/3/2011


Χάρις Αλεξίου - Οι φίλοι τα χαράματα

Υ.Γ. Για πολλούς από εμάς αυτή η περίοδος σηματοδοτεί σημαντικές αλλαγές στη ζωή μας, τόσο κοινωνικά όσο και προσωπικά σε ό,τι δεν λειτουργούσε μέχρι σήμερα. Αδράξτε την ευκαιρία και εκμεταλλευτείτε την για να ζήσετε καλύτερα μέσα από τις επιλογές σας και για ό,τι δεν σας εκφράζει πια, αφήστε το να φύγει για να προχωρήσετε, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη και να χαραμίζεται σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν και δεν σας σέβονται. Και όπου μας βγάλει αυτό το ταξίδι, πάνω στο καρυδότσουφλο που αρμενίζει στα πέλαγα και λέγεται η ζωή του καθενός μας…