Κυριακή 13 Μαρτίου 2011

Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου

Το Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου που άνοιξε πρόσφατα τις πύλες του για το κοινό, στη συμβολή των οδών Γ' Σεπτεμβρίου & Ιουλιανού, φιλοξενεί 110 αυτοκίνητα της συλλογής του Θ. Χαραγκιώνη, από τις απαρχές του 20ου αιώνα, μέχρι και την δεκαετία του '80.

Free Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.usFree Image Hosting at www.ImageShack.us
photos by Marialena, (c) 2011

Ο χώρος πολύ μοντέρνα σχεδιασμένος και οι όροφοι που φιλοξενούν τη συλλογή Χαραγκιώνη, από την είσοδο κιόλας, σε προδιαθέτουν για τη φροντίδα που έχει δοθεί στη συγκέντρωση των εκθεμάτων. Τα αυτοκίνητα δε που φιλοξενούνται στην έκθεση, είναι όλα λειτουργικά και περιοδικά θα ανανεώνονται με άλλα της συλλογής που φτάνει περίπου τα 300 στις μέρες μας.

Να πάτε όσοι αγαπάτε την αυτοκίνηση, αλλά και την ιστορία του αυτοκινήτου γενικότερα, για να δείτε μοναδικά στην ελληνική αγορά μοντέλα που είτε κυκλοφόρησαν εδώ και στη συνέχεια αγοράστηκαν για συλλεκτικούς σκοπούς, είτε ήλθαν από το εξωτερικό και λένε πολλά για τον τόπο καταγωγής τους και για ιστορία που κουβαλούν μέχρι τις μέρες μας.

Νομίζω πως μια επίσκεψη μόνο δεν αρκεί, για να χορτάσεις το θέαμα και να μάθεις διεξοδικά τις λεπτομέρειες που κάνουν κάθε αυτοκίνητο της συλλογής, μοναδικά και ανεπανάληπτα. Σύντομα θα λειτουργήσει και προσομοιωτής φόρμουλας 1 στις εγκαταστάσεις του Μουσείου, τόσο για μικρούς όσο και για μεγάλους οπαδούς της αγωνιστικής οδήγησης, οπότε να μια ακόμα ευκαιρία, για να επισκεφθούμε αυτό το καμάρι του σύγχρονου πολιτισμού.

Marialena, 13/3/2011

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011

Μασκαράδες

Πως πέρασε και αυτή η Αποκριά, σαν νερό κύλησε ανάμεσα στις τέσσερις Κυριακές, από του Τελώνου & Φαρισαίου μέχρι και την τελευταία, αυτή της Απόκρεω και του Καρνάβαλου και της αρχής της Σαρακοστής που έρχεται.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, αυτή η περίοδος πατάει το ένα πόδι στα έθιμα του παγανισμού που πάνε πίσω στον χρόνο από την εποχή της αρχαιότητας για να ξορκίσουν τα πνεύματα και τις δυνάμεις της φύσης που έστεκαν εμπρός στον ανθρώπινο νου, παίρνοντας μορφή και υπόσταση, ως την ερμηνεία του χριστιανισμού που μετά την έκλυση των ηθών που προκαλούσε η λατρεία του φθαρτού, επέβαλε νηστεία και προσευχή για 40 ημέρες, έως ότου λυτρωθούν οι ψυχές των πιστών μέσα από την Ανάσταση του Κυρίου.

Αναρωτιέμαι γιατί εμείς οι άνθρωποι του 21ου αιώνα, θέλουμε να ντυθούμε μασκαράδες έστω και για μια φορά τον χρόνο. Τι ανάγκη μας καλύπτει η μεταμφίεση σε κάτι άλλο εκτός από της συνηθισμένης μας – κοινωνικής – εικόνας. Στην αρχαιότητα η μεταμφίεση εξυπηρετούσε τις ανάγκες του θεάματος που απέδιδε συγκεκριμένη ατμόσφαιρα και χαρακτήρες, που τα σκηνικά και κουστούμια οριοθετούσαν, πράγμα που ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Στα χρόνια της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης, η πόλη της Βενετίας φορούσε μανδύες και μάσκες που κάλυπταν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά κάθε ατόμου, για να συμμετέχουν χωρίς συστολή στα ερωτικά παιχνίδια μεταξύ των φύλων και μεταξύ των τάξεων, δίχως αναγνώριση.

Στις χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι γιορτή, του σώματος, του χορού, της γήινης υπόστασής μας, της χαράς της ζωής κατ’ επέκταση. Στην Ελλάδα, από τις Μπούλες και τους Γενίτσαρους στη Νάουσα, τον Βλάχικο Γάμο στη Στερεά Ελλάδα, το Πατρινό Καρναβάλι με τις ιταλικές επιρροές, φτάνουμε στα αποκριάτικα πάρτυ του σήμερα, στις γιορτές στις συνοικίες με συνοδεία γνωστών και χιλιοπαιγμένων εξωτικών σκοπών και τραγουδιών της δεκαετίας του 70 σε ντίσκο ρυθμούς.

Γιατί να ντυθείς Μασκαράς, λοιπόν. Μια καλή και αυθόρμητη απάντηση είναι γιατί το γουστάρεις, το κάνεις κέφι! Μια ακόμα, γιατί έτσι θέλει το έθιμο. Μια τρίτη, γιατί έτσι υποδύεσαι μια περσόνα που αλλιώς δεν θα είχες ευκαιρία να βγάλεις προς τα έξω, όλον τον υπόλοιπο χρόνο! Όποια και αν είναι η δικαιολογία σου να θες να συμμετέχεις με αυτοσχεδιασμούς ή περισσή φαντασία στα μασκαρέματα, θα πω ότι αν είσαι παιδί, που ακόμα οι συμβάσεις δεν έχουν στερέψει τη δημιουργική σου φαντασία, τότε για σένα είναι το πιο εύκολο να γίνεις ο ήρωας που πάντα ονειρευόσουν, φορώντας το κοστούμι ή τη στολή που θα σε κάνει να είσαι εσύ αυτό που ντύθηκες.

Ναι, το Καρναβάλι είναι για τα παιδιά, για τους νέους που με τον ενθουσιασμό και την παρόρμησή τους, ξεχειλίζουν από ενεργητικότητα και μεταφέρουν στο κοινό την ενέργειά τους, γιατί το διασκεδάζουν οι ίδιοι πρώτα απ’ όλα. Είναι για όσους δεν φοβούνται να «τσαλακώσουν» τη δημόσια εικόνα τους και να βγάλουν προς τα έξω έναν ανέμελο ή επιτηδευμένο εαυτό που προβάλλει τα μύχια της ψυχής τους, μέσα από τη μεταμφίεσή τους.

Δεν ξέρω πια, αν στα χρόνια των ανακατατάξεων που βιώνουμε, υπάρχει χώρος για να γιορτάζουμε το Καρναβάλι, εμείς οι σύγχρονοι «πολιτισμένοι» άνθρωποι των Δυτικών Κοινωνιών που μεταλλάσσονται σε μόρφωμα αυτού που ξέραμε μέχρι τώρα.

Δεν ξέρω τι γιορτάζουμε πλέον, για να είμαι ειλικρινής. Τη προσποίηση ότι γινόμαστε κάποιοι άλλοι γιατί το έθιμο το προστάζει, ή γιατί «δραπετεύουμε» μέσα από την υιοθέτηση μιας ταυτότητας πέραν από τους ρόλους που έχουμε αναλάβει σαν μέλη μιας πεπερασμένης κοινωνίας? Έστω και έτσι, το διασκεδάζουμε ή μήπως ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους σε μια απαιτητική πραγματικότητα?

Μασκαράδες υπάρχουν, δυστυχώς, ανάμεσά μας πολλοί περισσότεροι από όσους επιτάσσει η Αποκριά. Μασκαράδες που με ή χωρίς προσωπείο, βγάζουν τον άλλο τους εαυτό για να κρύψουν ποιοι πραγματικά είναι για το δικό τους όφελος. Αυτοί οι μεταμφιεσμένοι, είναι εκείνοι που έχουν εκκολαφθεί από τα σπλάχνα μας, γιατί εμείς πρώτοι είμαστε που ψάχνουμε την έξοδο διαφυγής από τις συμβάσεις της ζωής μας και εκεί δεν ξέρω πόση διασκέδαση ή εξευτελισμός χωράει άμα τη διαπιστώσει των.



(στη φωτό ο Ταμτάκος Νταλικιέρης, η Υπερφυσική Μπέμπα και η Μις Πίγκυ, Απόκριες 2011)


Καλό Τριήμερο της Αποκριάς και Καλή Σαρακοστή,
Marialena
04.03.2011

Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2011

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ… ΤΟ ΤΟΛΜΑΣ?

Που καταντήσαμε λοχία… να θες π.χ. για να πας οδικώς μέχρι τη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα και μάνι μάνι να σου ζητάνε 24 ολόκληρα ευρώ για διόδια, χώρια τα καύσιμα για τα 450 περίπου χλμ που μας χωρίζουν. Δυο χρόνια πριν, το κόστος των διοδίων ήταν για την ίδια διαδρομή περίπου στα 15€ και της βενζίνας στο 1€ σκάρτα, ποσά που τώρα μας φαίνονται κοψοχρονιά, σε σχέση με τις αυξήσεις που διαρκώς επιβάλλονται στη χρήση του οδικού δικτύου της χώρας, βάσει των οικονομικών συμφωνιών που έχουν υπογράψει οι ιδιώτες/κατασκευαστές και εκμεταλλευτές της δημόσιας περιουσίας για 30 ακόμη χρόνια που θα τους τρώμε στη μούρη, κάθε φορά που θα τολμάμε να βγούμε με το όχημά μας εκτός των ορίων της περιοχής που ζούμε.

Ή από την άλλη, αν θέλεις να διασχίσεις τη χώρα προς δυσμάς και πάρεις την Νέα Εθνική Οδό Αθηνών Πατρών, τότε θα βρεθείς από το κακό στο χειρότερο, έχοντας να περάσεις από μια διαδρομή χωρίς τα στοιχειώδη προστατευτικά μέτρα (φωτισμός, διαχωριστικά τοιχία, επαρκή σήμανση, σωστή χάραξη και κατασκευή του οδοστρώματος κλπ) και με τους φαρισαίους των διοδίων παρόντες για να σου πάρουν τον οβολό προς αποπεράτωση του έργου που σαν άλλο γεφύρι της Άρτας, «ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν…». Η αίσθηση να φτάνεις στο λιμάνι της Πάτρας από το εξωτερικό, όπου τα επίπεδα οδικής ασφάλειας είναι μακράν των δικών μας Βαλκάνιων δρόμων για τους αραμπάδες και να εισέρχεσαι στην εθνική είτε μέρα, είτε νύχτα, το αποτέλεσμα είναι πως σε πιάνει η ψυχή σου με αυτά που αντικρίζεις από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα και μέχρι να φτάσεις στα διόδια του Ισθμού στη Κόρινθο.



Εκεί είναι που λες, μα καλά με τέτοια χάλια θέλουν να πληρώνουμε και διόδια και δεν κάνουν τόσα χρόνια τίποτα για να κατασκευάσουν ένα σωστό εθνικό δρόμο διεθνών προδιαγραφών? Φαντάζομαι ότι όταν οι ανυποψίαστοι ταξιδιώτες από την Ευρώπη που έρχονται στην Ελλάδα με το ιδιωτικό τους μέσο μετακίνησης, πέραν όσων τους έχουν δελεάσει για να επισκεφθούν τη χώρα μας, έρχονται αντιμέτωποι με την προχειρότητα, την επιπόλαια οδική συμπεριφορά των συμπατριωτών μας και την αδιαφορία της πολιτείας για την δημιουργία τέτοιων υποδομών που θέλοντας και μη, να σέβεσαι και τα κόστη που απαιτήθηκαν για την αποπεράτωσή τους, ως πολίτης και χρήστης τους.

Είχαμε ακούσει κάποια χρόνια πριν ότι μεμονωμένοι - αγανακτισμένοι από αυτήν την κατάσταση πολίτες-, αρνούνταν να καταβάλλουν το κόμιστρο των διοδίων στην Αθηνών Πατρών με την αιτιολογία ότι ο δρόμος αυτός, δεν πληροί τις προδιαγραφές ασφαλείας των ευρωπαϊκών αυτοκινητοδρόμων ταχείας κυκλοφορίας, γι’ αυτό και δεν δικαιούνται να εισπράττουν διόδια από έναν μη ολοκληρωμένο έργο. Η πρώτη αντίδρασή μου ήταν να σκεφθώ πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν μεν δίκιο, αλλά είχαν ακόμα μεγαλύτερο θάρρος ή θράσος (ανάλογα το πώς το βλέπει κανείς), για να σηκώσουν το κεφάλι ενάντια σε συμφέροντα που λυμαίνονται τα χρήματα των φορολογουμένων επί δεκαετίες.



Χρόνο με τον χρόνο, έπαψε να αποτελεί είδηση η «ανυπακοή» των ολίγων, γιατί το κράτος (αυτός ο γίγαντας με τα πήλινα πόδια), πέραν της αναλγησίας του στην εκπλήρωση των κοινωνικών αναγκών των πολιτών του, υπερασπίζεται σθεναρά και με αδιαφανείς διαδικασίες, τα καλά και συμφέροντα του μηχανισμού στήριξής του, μέσα από την αλληλοχρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου, που παραμένει αλώβητο από τις αναταράξεις και επιπτώσεις της πτώσης του βιοτικού επιπέδου των υπολοίπων (πληβείων) φορολογούμενων αυτής της μπανανίας.

Τρανό παράδειγμα, η υπερψήφιση το 2008, του νόμου Σουφλιά (του γνωστού βλάχου πολιτικού που διακήρυττε την ακεραιότητα του, αλλά μπροστά στο χρήμα έγινε και εκείνος οσφυοκάμπτης και έφυγε εν μια νυκτί από την πολιτική γεμάτος απαξίωση από τους ψηφοφόρους, για να αποφύγει ποινικές διώξεις) και από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ και της αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ, που έδινε το δικαίωμα εκμετάλλευσης των διοδίων από ιδιώτες για 30 χρόνια, με υποχρέωση συντήρησης και επέκτασης του οδικού δικτύου που διαχειρίζονται, μέσα από τη χρηματοδότηση από τις επάλληλες αυξήσεις των κομίστρων, σε τμήματα τόσο παραδομένα στη κυκλοφορία, όσο και όσα ακόμα τελούν υπό κατασκευήν και δεν δικαιούται να επιβάλλουν διόδια εκεί. Αλλά θα μου πείτε, αυτή η φάση είναι σαν τα περίφημα 090 τηλέφωνα που έδωσε ο ΟΤΕ προς εκμετάλλευση από τρίτους. Αφού εισέπραττε ποσοστό επί των κερδών, τι τον ένοιαζε αν τα κόστη ήταν υψηλά, ή γινόταν άσκοπη χρήση από τους χρήστες των γραμμών? Το ίδιο ισχύει και σε αυτή τη περίπτωση, αφού ο κρατικός κορβανάς είναι συμμέτοχος στα κέρδη επί των διοδίων, σκασίλα του μεγάλη αν φτάσεις να πληρώνεις, εσύ μαλάκα Έλληνα, τα μαλλιοκέφαλά σου για να σου υπόσχονται τη παράκαμψη του Μαλλιακού, ή την διέλευση των Τεμπών μέσω σήραγγας ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο «μπιχλιμπίδι» θα σου κουνήσουν μπροστά στη μούρη σου για να σε θαμπώσουν, ανόητε ιθαγενή της Μπαμπουανίας τον καιρό του Κολόμβου!

Εδώ λοιπόν τίθεται και το ερώτημα που με απασχολεί ήδη από τον τίτλο αυτών των προβληματισμών, αν τολμάμε να ξεβολευφτούμε από την γνωστή μας δεύτερη φύση του ωχαδελφισμού και να γίνουν οι χίλιοι «ανυπάκουοι» οδηγοί που δεν πληρώνουν διόδια, π.χ. 10 χιλιάδες και σύντομα 100 χιλιάδες και πάει λέγοντας, καθώς θα αψηφήσουν τη ενοχική φοβολογία περί των ευθυνών για τη χρεοκοπία της χώρας και θα αποδώσουν τα του Καίσαρος, τω Καίσαρι, σε αυτούς που κεκλεισμένων των θυρών εξυπηρετούν άλλων συμφέροντα, πέραν αυτών που υπαγορεύει το δημόσιο αίσθημα.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να οδηγήσουμε σε κάποια από τις Εθνικές μας Οδούς που κάθε άλλο παρά ασφαλείς δρόμοι είναι, θα βγούμε από το αυτοκίνητό μας και θα σηκώσουμε τη μπάρα, σε ένδειξη δυσαρέσκειας? Ή θα δώσουμε τα 5,90€ για να χρηματοδοτήσουμε τη κατασκευή των υπόγειων σηράγγων στα Τέμπη, όταν ακόμα χρησιμοποιούμε τον ίδιο δρόμο που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 60 και ακόμα ενώνει τη χώρα μέσα από ένα στενό πέρασμα?



Θα δίνουμε 1,40€/διαδρομή για να μπούμε στα πεπαλαιωμένα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, όταν αυτά ειδικά απευθύνονται στα λαϊκά εκείνα στρώματα που δεν έχουν άλλο τρόπο μετακίνησης, εκτός από αυτά? Θα γίνουμε «τσαμπατζήδες» από άποψη ή από ανάγκη? Θα τολμήσουμε να πούμε κατάμουτρα στον Καισαρίσκο που μιλά εκ του ασφαλούς, επ’ ονόματι των συμφερόντων που εξυπηρετεί η αμετροεπής του συμπεριφορά, πως «δεν δικαιούται δια να ομιλεί», όπως έλεγε και ο μακαρίτης-συναγωνιστής του Μένιος Κουτσόγιωργας το βρώμικο ΄89, γιατί πολύ απλά εμείς οι υποταγείς του 3 και 60, ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ. Τα έφαγαν όλοι μαζί εκείνοι που εύπιστα τους ψηφίζαμε και χρηματοδοτούσαμε για να μας «σώσουν» και να μας «εξυγιάνουν» από τη κακοδιαχείριση των δημοσίων πόρων και την αποτροπή εισροής ξένου κεφαλαίου μέσα από ευκαιρίες επενδύσεων, οι ξεφτίλες εθνοσωτήρες και καλά.



Πότε θα καθίσουμε και εμείς μπροστά στη Βουλή, με βάρδιες σε σκηνές, όπως οι Αιγύπτιοι που έτσι αγωνίστηκαν για την αποπομπή του τέως προέδρου Μουμπάρακ από το ύπατο αξίωμα που κατείχε από το 1979 και τελικά επέτυχαν, γιατί προείχε το κοινό καλό και όχι το ίδιο συμφέρον που εμείς προβάλουμε, γι’ αυτό και αντιδρούμε μουδιασμένα στα ραπίσματα ανάξιων κυβερνώντων, μήπως θιγεί το βόλεμά μας?

Link: epitropesdiodiastop.blogspot.com

Marialena, 16/02/2011

Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

My Valentine

Είναι να απορείς πως μια συγκεκριμένη ημερομηνία στο ημερολόγιο, όπως αυτή της 14ης Φεβρουαρίου, έχει τέτοιον αντίκτυπο στο κοινωνικό υποσυνείδητο. Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ή αλλιώς "των ερωτευμένων", μια ξενόφερτη γιορτή, που όμως έχει κατορθώσει να μας αγγίζει όλους με τον τρόπο της.

Θα μου πείτε "βλακείες, όταν είσαι ερωτευμένος, γιορτάζεις κάθε μέρα..." και άλλα τέτοια παρόμοια, αλλά τι κάνει να χτυπάει η καρδιά μας δυνατά, ειδικά στις 14 Φεβρουαρίου? Για εμάς τις γυναίκες, ίσως το γεγονός ότι περιμένουμε και προσδοκούμε να αισθανθούμε για μια ακόμη φορά οι εκλεκτές στη καρδιά των αγαπημένων μας και αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από τη χειρονομία τους, προσφέροντας ένα λουλούδι, μια κάρτα, ένα δωράκι τέλος πάντων, που δείχνει ότι δεν μας έχουν ξεχάσει, ότι κάτι σημαίνουμε γι' αυτούς ακόμα.

Για τους άνδρες, από όσο έχω καταλάβει, πέραν από το γεγονός ότι τους προκαλεί αμηχανία η εκδήλωση των συναισθημάτων τους, ειδικά σε τέτοιες περιστάσεις, βρίσκουν και εκείνοι τον τρόπο να εισπράξουν τον έρωτα της αγαπημένης τους, μέσα από το ερωτικό παιχνίδι, την χαρά που εκδηλώνουν όταν τους προσφέρουν ένα δώρο επί τη ευκαιρία, τη μαγεία της στιγμής όπου οι σύντροφοί τους παραδίδονται στη δίνη των αισθήσεών τους για να μοιραστούν τη στιγμή οι δυο τους.

Τον Βαλεντίνο τον γνώρισα από μια αγαπημένη φίλη από την Αμερική, που πολλά χρόνια πριν, καθώς αλληλογραφούσαμε, μου έστελνε κάρτες με την ευγνωμοσύνη της για τη φιλία μας, τις οποίες φύλαξα με αγάπη στο συρτάρι των αναμνήσεών μου, όμως την Ημέρα των Ερωτευμένων, αν θέλετε, τη "γιόρτασα" δυο φορές, μέχρι τώρα, στην ενήλικη ζωή μου με ανάμεικτα συναισθήματα.

Τη πρώτη γιατί ούσα ερωτευμένη εκείνη την εποχή, ο εκλεκτός της καρδιάς μου τότε, εκεί που είχα παρασυρθεί στην αίσθηση της ημέρας, με επανέφερε στη πραγματικότητα, όταν πηγαίνοντας έξω για φαγητό, οι τιμές του φάνηκαν ακριβές και προσγειώθηκα ανώμαλα στα καθ' ημάς, ενώ τη δεύτερη, χρόνια μετά και σε άλλες συνθήκες και πρόσωπα, μας βρήκε σε ένα ξύλινο σπιτάκι στη κορυφή ενός βουνού, όπου κάτω από τις βαριές κουβέρτες και τα πολλά ρούχα που φορούσαμε για να μην κρυώνουμε, ο ένας έδωσε το πρώτο αναμνηστικό στον άλλον, που ακόμα και τώρα θυμίζει εκείνη τη περίσταση.

Φέτος θέλω να αφιερώσω σε όλες και όλους σας αυτό το πανέμορφο τραγούδι, με τα τόσο σημαντικά νοήματα που εκφράζει και την ευαίσθητη ερμηνεία της Martina McBride. Αν μπορείτε, αν θέλετε, μη μιζεριάσετε, είτε έχετε κάποιον στη σκέψη σας, είτε ακόμα όχι. Το να πεις "σ' αγαπώ" με όλη σου τη καρδιά στους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σου, μη περιμένεις να ξημερώσει 14 Φεβρουαρίου για να το εκφράσεις.



Ladies and gentlemen, αγκαλιαστείτε, φιληθείτε, κάντε κάτι που ξέρετε ότι κάνει τον άλλον άνθρωπο στη σχέση σας ευτυχισμένο και σας ακόμα περισσότερο, αγαπηθείτε, ερωτευθείτε ξανά και ξανά το κορμί που σας ταξιδεύει στην αθανασία της ψυχής, σαν σμίγετε. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη και μια τέτοια μέρα μπορεί να το αποδείξει περίτρανα.

My Valentine και μη φοβάστε να αγαπήσετε και να αγαπηθείτε, όποια και αν είναι η περίσταση που σας το υπενθυμίζει κάθε φορά και κάθε μέρα!

Marialena, 13/2/2011

Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011

Back in 1990

Ήταν το καλοκαίρι του 1990, όταν ερωτεύτηκα στην Αγγλία όπου βρισκόμουν, δυο τραγούδια που έχω συνδέσει με εκείνη την εποχή και μου θυμίζουν τόσα...

Το πρώτο ήταν το Close to you του Maxie Priest, ένα drum & bass κομμάτι της μουσικής σχολής που δημιούργησε τότε ο Jazzy B, που μπήκε στη καρδιά μου με τον ρυθμό και τη χαρακτηριστική ερμηνεία του τραγουδιστή και με ξεσήκωνε, κάθε φορά που το άκουγα από το ραδιόφωνο.



Την μετεφηβική μου και απροσδόκητη μετάβαση προς τον κόσμο των ενηλίκων, χαρακτήρισε μια συγκλονιστική μελωδία, που ακόμα και τώρα με κάνει να ανατριχιάζω, το Still got the blues του Gary Moore. Η βραχνή φωνή του που συνόδευε την κιθάρα που κεντούσε μοναδικά τις νότες και τις εξέπεμπε σαν ηλεκτρικά κύματα μέσα στα κύτταρα μου, έκανε αυτό το τραγούδι μοναδικό!



Στη πορεία θέλησα να ανακαλύψω περισσότερο τον καλλιτέχνη Moore και έτσι μυήθηκα στα τραγούδια του κιθαρωδού Ιρλανδού από το Μπέλφαστ. Empty rooms, Walking by myself, Separate ways κά.







Τραγούδια ενός μοναχικού bluesman, ενός γνήσιου τέκνου του ροκ που εμπνεύστηκε από τη μαύρη παράδοση για να δημιουργήσει αυτά τα αριστουργήματα με την ηλεκτρική χροιά της κιθάρας του και που ακόμα και τώρα που τα απολαμβάνουμε αποσπασματικά στο βίντεο, μας μεταφέρουν την ένταση και τη μαγεία των συναισθημάτων που ξεχύνονται από το παίξιμο και την ερμηνεία του επί σκηνής.

Το άκουσμα της αναγγελίας του αιφνίδιου θανάτου του Gary Moore σε ηλικία 59 ετών λίγες μέρες πριν, με γέμισε θλίψη, γιατί μαζί με τους Jimi Hendrix, BB King, Eric Clapton, Slash, Carlos Santana, The Edge, George Harrison, Marc Knopfler κλπ, αποτελούν τις χαρακτηριστικά σημεία αναφοράς που συνδέουν το σήμερα με τις απαρχές της ροκ μουσικής, όλοι εκείνοι που κατάφεραν με τις προσωπικές τους ερμηνείες να καθιερώσουν την ηλεκτρική κιθάρα, ως αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής μας κουλτούρας.

Ελάτε να ταξιδέψουμε καταμεσής μιας νύχτας σαν κι αυτή, στις μελωδίες αυτές, με τα μάτια κλειστά, γυρίζοντας πίσω στο 1990 και όσα νιώσαμε τότε με τα συγκεκριμένα ακούσματα παρέα. Ελπίζω Gary, εκεί στη γειτονιά των αγγέλων που τώρα τριγυρνά η ψυχή σου, να έχεις τη κιθάρα σου παρέα, γιατί τα ουράνια θα είναι πολύ πιο βαρετά χωρίς τη μουσική σου...

Marialena, 10/2/2011

Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Νευρώσεις 1-0

Είχα ακούσει κάποτε από τη Μαρία Φωτεινού, καθηγήτρια και ερευνήτρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς, πως δεν υπάρχει σύγχρονος άνθρωπος που να μην κουβαλάει κάποια νεύρωση και αυτό ομολογώ, πως το είχα κρατήσει ως συνειδητοποίηση στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Σαν άνθρωπος, θεωρώ πως είμαι αρκετά ισορροπημένη, έχοντας ακόμα "σώας τας φρένας", όπως έλεγαν παλιά στις διαθήκες και μέχρι σήμερα δεν έχω, ούτε χρειάζομαι κάποια εξάρτηση για να πορεύομαι στην καθημερινότητά μου. Με λίγα λόγια θα με περιέγραφα ως έναν άνθρωπο που αισθάνεται σιγουριά μέσα σε ένα οικείο περιβάλλον και με συνήθειες μάλλον προβλέψιμες και αρκούντως συντηρητικές, με μικρές αναλαμπές ρίσκου σε ιδιαίτερες περιπτώσεις.

Όμως, επειδή κρύβω και εγώ μέσα μου ένα μικρό νευρωτικό εαυτό, αυτός εμφανίζεται σε όσα έχουν να κάνουν με τις "προεκτάσεις" του εαυτού μου, τα υλικά αγαθά που με υπηρετούν μέσα από τον χειρισμό και την συνύπαρξη μαζί τους. Ο Jocker μου, εξανθρωπίζει και προσωποποιεί όσα αντικείμενα, αποκτούν στα χέρια μου "ζωή" και με συνδέουν με την ευχαρίστηση, αλλά και την εξυπηρέτησή μου ως πολίτη αυτού του κόσμου.

Ναι, εν ολίγοις μιλάω για τα οχήματα που οδηγώ και έχω στη κατοχή μου και πέραν της μηχανικής τους υπόστασης, στα μάτια μου μεταμορφώνονται σε έμψυχα πλάσματα που συμβιώνουν μαζί μου, μέχρι αντικαταστάσεως. Σαφώς και το είχα αυτό από παιδί, τον εξανθρωπισμό και τον θαυμασμό για ότι με "πήγαινε" βόλτα και ήταν το μαγικό χαλί για την αχόρταγη παιδική μου φαντασία, αλλά μεγαλώνοντας αυτή η σχέση με ακολούθησε μέχρι σήμερα.

Το να είμαι λάτρης της τεχνολογίας και όσων εφαρμογών της με κάνουν να ριγώ από συγκίνηση, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου πολύ ζωντανό και ιδιαίτερο, που σε κάθε βολική ευκαιρία με γεμίζει από μια αίσθηση απόλαυσης και ανακάλυψης του υπέροχου αυτού κόσμου, που τα όριά του είναι πέραν από τη φαντασία κάθε κοινού ανθρώπου. Πολλές φορές, αυτό το σύμπαν μοιάζει να είναι πολύ πιο συναρπαστικό κιόλας, από όσα εύπεπτα και ανόητα, επιπλέουν στον αφρό της ασημαντότητας της στιγμής μας.

Θα έλεγα μάλιστα, πως η γυναικεία μου πλευρά, συνυπάρχει αρμονικά με αυτό το "αρσενικό" κομμάτι, που μπλέκονται γλυκά μέσα μου και αλληλεπιδρούν επί καθημερινής βάσεως. Όμως, διερωτώμαι γιατί εναποθέτω τόση μεγάλη συναισθηματική αξία στα οχήματά μου, τόση όση στον εαυτό μου τον ίδιο ουδέποτε ένιωσα την ανάγκη να το κάνω...

Γιατί, άραγε, ενώ είναι αυταπόδεικτο, ότι κανείς δεν είναι "τέλειος" (μεγάλη σκιάχτρα στη σκέψη μας αυτή, μπορεί να πάρεις τη ζωή σου λάθος αναζητώντας το τέλειο), προβάλλω αυτήν την ιδιότητα στο σκούτερ και το αυτοκίνητό μου? Γιατί στην αίσθηση της απώλειας της τελειότητας στα χαρακτηριστικά τους, βάζω πρώτη προτεραιότητα την αποκατάσταση της εικόνας τους μέσα μου.

Σαφώς και φθείρονται, όπως γερνάμε και εμείς και η πρώτη τους λάμψη παίρνει μέσα μας τη μορφή της αγαπημένης συνήθειας, ή της εξόδου διαφυγής, ανάλογα το πόσο πωρωμένοι είμαστε. Σε έναν κόσμο, που αλλάζουν οι ισορροπίες διαρκώς, σε ένα σύμπαν με τους δικούς του αέναους και καταλυτικούς κανόνες, τι αγκυροβόλι προσφέρει η αναζήτηση της τελειότητας μέσα από κάποια στην ουσία, μηχανήματα? Τι προβάλλω πάνω τους που θα ήθελα να έχουν για να νιώθω πως ο μικρός και ασταθής κόσμος μου, αντλεί μια κάποια σχέση ικανοποίησης και ασφάλειας μέσα από τη χρήση τους?

Αν σας έχει τύχει, να γδάρετε ζάντα καινούργιου αυτοκινήτου και η πρώτη σας σκέψη είναι πότε θα πάτε να την επισκευάσετε για να μην δείχνει "άσχημο" το αμάξι, ή αν τρίζει ο ανεμοθώρακας του σκούτερ σας και δεν ησυχάζετε μέχρι να τον φέρετε στα ίσια του, τότε μάλλον ξέρετε για τι μιλάω. Να προσθέσω κιόλας την "αρρώστια" της βελτίωσης και ότι αυτό συνεπάγεται, που αν το δούμε τελείως εγκεφαλικά, είναι στο μυαλό μας και μόνο, αλλά στους ομόσταυλους οπαδούς της τεχνολογίας, είναι μονόδρομος.

Ωραία, να το κάνω "σφαίρα" το αυτοκίνητο, να τρέχει σαν τρελό και να γκαζώνει μέχρι τα 220 χλμ/ώρα. Και λοιπόν? Να βάλω και νέα μετάδοση στο σκούτερ π.χ. για να πηγαίνει πιο άνετα δικάβαλο και να μην ζορίζεται στο 10%, της χρήσης του εκτός πόλεως. Και λοιπόν? Αν μπορεί κάποιος να μου απαντήσει εμπεριστατωμένα, τα συν και τα πλην, θα του βγάλω το καπέλο!

Γιατί "τρέχουμε" να φτιάξουμε πράγματα που τονώνουν τον εγωισμό μας, ή την αυτάρεσκειά μας ή καλύτερα να τολμήσω να πω την ανασφάλεια που μας δέρνει και για τα υπόλοιπα "γαία πυρί μειχθήτω" (κοινώς: δε πάει να καεί το πελεκούδι, τι με νοιάζει εμένα).

Ποιόν εαυτό θα θέλαμε να είχαμε, για να αισθανόμαστε σημαντικοί, όπως τα οχήματά μας? Τι ψάχνουμε, μέσα μας, να βρούμε που το προβάλλουμε στο γκάζι που ανοίγουμε, στη στροφή που παίρνουμε, στις διαδρομές που κάνουμε? Για μένα το γυάλισμα του αμαξώματος του αυτοκινήτου κάθε τέλος του καλοκαιριού, είναι μια ψυχαναλυτική διαδικασία, καθώς ασχολούμενη επί ώρες ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο με τις λαμαρίνες του και χαϊδεύοντας το, βάζοντας και βγάζοντας το κερί στις καμπύλες και τις ευθείες του, αποκτώ μιαν ακόμα πιο ιδιαίτερη σχέση μαζί του, αφού η φροντίδα που δέχεται από εμένα, είναι προσωπικά, μια πράξη αγάπης.

Αν το καλοσκεφθεί κανείς, τίποτε από αυτές τις τυπολατρίες δεν έχουμε ανάγκη, για να διαβιούμε μέσα σε μιαν απαιτητική ροή των συνθηκών της ζωής μας. Από την άλλη, το μόνο σίγουρο είναι, πως όσο ωθούμαστε να λειτουργούμε υπό πίεση, τόσο θα βρίσκουμε βαλβίδες αποσυμπίεσης, σαν κι αυτή τη νεύρωση, για να αφήνουμε λίγο από τον ατμό να βγαίνει από μέσα μας, χωρίς να βλάπτουμε εαυτόν και τους άλλους γύρω μας.

Marialena, 15/1/2010

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

LE CIRQUE INVISIBLE - Το Αόρατο Τσίρκο

Είχα καιρό να νιώσω ψυχική ανάταση από κάποιο θέαμα και αυτό συνέβη μετά τη λήξη της παράστασης του Αόρατου Τσίρκου χθες το βράδυ, στον ολοκαίνουργιο, υψηλής τεχνολογίας και αισθητικής, χώρο πολιτισμού στην Αθήνα, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ωνασείου Ιδρύματος, στη Λεωφόρο Συγγρού.

Το Αόρατο Τσίρκο λοιπόν, με πρωταγωνιστές τον Jean-Baptiste Thierree και τη Victoria Chaplin, ζευγάρι στη σκηνή αλλά και στη ζωή, μας προσέφερε ένα θέαμα ασυνήθιστο, μαγευτικό, αστείο μα και φανταστικό, έτσι όπως ξέρουν οι δυο καλλιτέχνες από την Ελβετία. Ο Τιερί, σαν άλλος σαλτιμπάγκος και παλιάτσος από τα χρόνια του Μεσαίωνα μέχρι τον 20ο αιώνα, προκαλούσε αβίαστα το γέλιο μέσα από τα "μαγικά" του κόλπα ή τις μεταμφιέσεις του, ενώ κέρδισε το κοινό με το ευρωπαϊκό του χιούμορ που λεπτό και ευφάνταστο, μας έκανε να διασκεδάζουμε με τη ψυχή μας, με τα θεατρικά του νούμερα.

Μαζί του, η Βικτόρια Τσάπλιν, αιώνια έφηβη στο παρουσιαστικό της, που με την εμβληματική της μορφή και το εύπλαστο σώμα, κινείτο στη σκηνή σαν αερικό που μεταμορφωνόταν σε πλάσματα μαγικά, ύπτατο ως ακροβάτιδα και μας θύμιζε ανατριχιαστικά τον πατέρα της Charlie καθώς το πρόσωπό της ακτινοβολούσε ενώ ενσάρκωνε τις μεταμορφώσεις της μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας!



Οι δυο ώρες που διάρκεσε η παράσταση, κύλησαν απνευστί, ενώ στο τέλος ένα χαμόγελο που ακτινοβολούσε τη γεμάτη αίσθηση που νιώθαμε, είχε σχηματιστεί στο πρόσωπό μας! Κόντρα στην ευτέλεια των βαλκάνιων δικών μας κωδίκων για το χιούμορ και τις λαϊκές παραστάσεις, οι δυο αυτοί σπουδαίοι καλλιτέχνες, συνοδεία ιδιαίτερων μουσικών ακουσμάτων, μας οδήγησαν σε ένα ταξίδι στον χρόνο, μέσα από τον ονειρικό τους κόσμο!

Για τον λόγο αυτό, δεν βρίσκω καλύτερο φινάλε αυτής της χρονιάς, εκτός από τη τύχη που είχα να βιώσω κάτι το τόσο όμορφο, σε ένα περιβάλλον που υπόσχεται να φιλοξενήσει πολλές και ενδιαφέρουσες παραστάσεις από εδώ και εμπρός.

Links: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ωνασείου
Victoria Chaplin - Wikipedia

Και καθώς μετρούμε αντίστροφα για την έλευση της νέας χρονιάς, ας ευχηθούμε καλώς να ορίσει το 2011 στη ζωή μας!

Μαριαλένα, 30/12/2010