Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα σαν κάποτε...

Καθώς πλησιάζουμε στο επίκεντρο των εορτασμών των Χριστουγέννων, σκέψεις διάφορες περνούν απ' το μυαλό μου που έχουν να κάνουν με την εποχή και την αίσθηση που μου αφήνει. Ομολογώ πως καθώς "έρχονται" οι άγιες τούτες ημέρες (ίσως τώρα πια κατ' ευφημισμόν), αν δεν στραφείς στα βαθύτερα νοήματα της παράδοσης και της ιστορίας και τα διδάγματά τους, για ό,τι συνέβη 2000+ χρόνια πριν, τότε μένεις μονάχα στα σύμβολα μιας ξενόφερτης τάσης, με πολλά λαμπιόνια μα καθόλου νόημα.

Θα αφήσω πίσω μου την γνωστή μας ιστορία του Θείου Βρέφους που γεννήθηκε κυνηγημένο σε μια σπηλιά της Ναζαρέτ και των γεγονότων που ακολούθησαν κατά τας γραφάς, θα σταθώ μόνον πως για τους οπαδούς της πίστης του Χριστού, η γέννησή Του ήταν η αφορμή να γιορτάζουν κάθε χρόνο την σημαντικότητα της ύπαρξής Του στις 25 Δεκεμβρίου, καταμεσής του χειμώνα, λίγο μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Να θυμίσω πως στο πέρασμα των αιώνων, οι πρόγονοί μας είχαν μάθει να ζουν με τα λίγα και φτωχικά να γιορτάζουν το Δωδεκαήμερο, με τοπικά γλυκά, με κάλαντα, με στολισμό των καραβιών για τους ναυτικούς και τον Άγιο Βασίλειο, να είναι ο άγιος των διδαγμάτων από την Καισάρεια και όχι ο γνωστός και μη εξαιρετέος παχουλός, κοκκινοφορεμένος γενειοφόρος με τον σάκο στη πλάτη και τον Ρούντολφ το ελαφάκι να σέρνει το έλκηθρο από τη Λαπωνία.

Αναλογιστείτε λίγο, τι στο καλό γιορτάζουμε αυτή τη περίοδο. Τα στολισμένα δέντρα μπροστά από καταστήματα μήπως, τα παγοδρόμια που μας έσκασαν σαν άλλη μόδα μπροστά από διάφορα εμπορικά κέντρα, λες και είμαστε Βορειοευρωπαίοι, τις εξόδους μας για ρεβεγιόν Χριστουγέννων ή Πρωτοχρονιάς με νταμπλ ντοτ χρέωση? Τις αγορές για τα ανηψούδια, βαφτιστήρια, κουμπάρους και δεν συμμαζεύεται? Το φαγητό σε αφθονία? Τα όρη και τα άγρια βουνά που καταφεύγουμε για να κάνουμε γιορτές σε κάποιο σαλέ ακριβοπληρώνοντας την διαμονή μας χρονιάρες μέρες?

Έχουμε ξεφύγει κατά πολύ από ό,τι αποκαλούμε "Χριστούγεννα". Δεν είναι τυχαίο πως όλη αυτή η αναμπουμπούλα, προκαλεί σε ανθρώπους με ευαίσθητο ψυχισμό, ειδικά όταν είναι εσωστρεφείς και μοναχικοί από τη φύση τους, μεγάλη μελαγχολία. Πως να βάλεις σαν τον γελωτοποιό ένα χαμόγελο στα χείλη, όταν μέσα σου το σκοτάδι σε πλημμυρίζει, κόντρα στα φωτάκια που αναβοσβήνουν? Πως να ξαναζήσεις σαν παιδί την αθωότητα του να μετατρέπεται η καθημερινότητά σου σε κάτι το μαγικό, από ένα στολισμένο σπίτι, ειδικά τα βράδυα, από ένα απρόσμενο δώρο που σου έφερε ο Άη Βασίλης, που ζωντάνευε στον ύπνο και στον ξύπνιο σου με τη μορφή ενός πλαστικού φουσκωτού πλάσματος καβάλα σε ένα ελαφάκι.

Έχουμε μετατρέψει εαυτούς σε κακέκτυπα των Αγγλοσαξώνων, που με την ηθική αλλά και την ιδεοληψία τους πως μόνον εκείνοι είναι "πολιτισμένοι" στον Δυτικό Κόσμο, μας έκαναν και εμάς τους Μεσόγειους, να θέλουμε να τους μοιάσουμε όπως και να έχει. Τύφλα να έχει η πλύση εγκεφάλου που μας κάνουν χρόνια τώρα με τα πρότυπά τους. Όχι, δεν με χαλάει η υπέροχη μουσική που έχει γραφτεί με αφορμή τα Χριστούγεννα από συνθέτες αυτής της κουλτούρας, ίσα ίσα που λατρεύω ερμηνείες σαν κι αυτή που σας αφιερώνω και όσα χρόνια και αν περάσουν διατηρεί τη λάμψη της. Και η ανταλλαγή ευρετηρίων καρτών με προσωπικές ευχές και όμορφα σχέδια είναι έθιμο που σπάει ευχάριστα τη μονοτονία μας και μας φέρνει νοητά κοντά σε ανθρώπους που σκεφτόμαστε και μας σκέπτονται. Ακόμα και η προσφορά δώρων, πέραν του συμβολικού χαρακτήρα, είναι μια ευκαιρία για να δώσεις χαρά μέσα από την αγάπη που στην ουσία, προσφέρεις στους άλλους.


Diana Krall - Let it snow, LP Christmas, 2005

Ακούω συχνά να λένε πως τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά, αλλά θα διαφωνήσω. Αυτές οι στιγμές είναι για να θυμάσαι πως μόνο με γαλήνη στη ψυχή μπορείς να αφουγκραστείς, για να δεχθείς τη σημαντικότητα των αλλαγών στη ζωή μας. Ο Χριστός γεννάται θεωρητικά κάθε χρόνο, όμως τι μένει όταν τα λαμπιόνια σβήσουν και τα στολίδια ξαναμπούν στη θέση τους?

Καλές Γιορτές, Καλά Χριστούγεννα με αγάπη, με πίστη και καρδιά σαν των μικρών παιδιών εύχομαι για όλους μας!

Μαριαλένα, 22/12/2010

Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010

Πέρα από τα όρια

Τη Κυριακή που μας πέρασε η παρέα του ScooterClub Hellas, πραγματοποίησε τη πρώτη της χειμωνιάτικη εκδρομή στα Πίσια Περαχώρας, ένα γραφικό προορισμό καταμεσής στα Γεράνεια, ανάμεσα στη Περαχώρα Λουτρακίου και το Αλεποχώρι, που για πολλούς λόγους, μας άφησε με όμορφες αναμνήσεις!

Πήρα το σκούτερ μου και πήγα σόλο στο σημείο συνάντησής μας στο Δαφνί, αφού ο σύντροφός μου δεν μπόρεσε να έλθει τελευταία στιγμή και εγώ ήμουν ήδη έτοιμη να ξεκινήσω. Ρύθμιση των αναρτήσεων πριν την αναχώρηση, τελευταίες οδηγίες πριν ξεκινήσουμε, το κλειδί στη μίζα, εκκίνηση.

Μετά τα διόδια της Ελευσίνας, η πρώτη στροφή φανερώνει τον αέρα που μας περίμενε κατά μήκος της Εθνικής Οδού Αθηνών Κορίνθου. Έχω αφαιρέσει τη μπαγκαζιέρα για να αποφύγω στροβιλισμούς του αέρα στην ουρά της μηχανής, αλλά τα μποφόρ δεν με αφήνουν να οδηγήσω σε χαλαρούς ρυθμούς.

Ο αέρας που φυσά από το βουνό προς τον Σαρωνικό, στα Μέγαρα φυσά ανελέητα και βρίσκω καταφύγιο στις σήραγγες όταν εισέρχομαι και μπορώ να κρατώ σταθερή ταχύτητα και να παίρνω μιαν ανάσα όσο βρίσκομαι μέσα στα τούνελ, μέχρι να ξαναβγώ στην Εθνική και να αντιμετωπίσω την μανία του ανέμου στο όχημά μου. Μετατοπίζομαι μια δυο φορές, ενώ προσπαθώ να επαναφέρω το όχημά μου σε ορθή πορεία, καθώς κοιτάζω από τους καθρέπτες ότι έχω το πεδίο ελεύθερο.

Μπροστά μου οχήματα βαρέως τύπου, νταλίκες και πούλμαν με αναγκάζουν να πάω στην μεσαία λουρίδα και να προσπεράσω, σαν ένα ποντίκι που περνάει έναν ελέφαντα! Ξαναμπαίνω στην δεξιά λουρίδα και βρίσκομαι στην μεγάλη κατηφορική ευθεία της Πετρόλα, μέχρι να περάσω τα διόδια των Ισθμίων και να βγω, μαζί με τους υπόλοιπους σκουτεριστές, στην έξοδο για Λουτράκι. Κάνω να ανάψω το φλας αριστερά και συνειδητοποιώ πως ενώ πατώ τη μανέτα του φρένου για να στρίψω, η αδρεναλίνη κάνει το χέρι μου να τρέμει σαν να έχω πάρεση, ενώ συνειδητοποιώ πως η οδήγηση στην Εθνική με είχε κάνει να κρατώ το τιμόνι με όλη μου τη δύναμη.

Είχα ζήσει παρόμοιες στιγμές απείρου κάλους, όταν πέρσι τον Μάιο, πήγαμε στην Πανελλήνια Συνάντηση του Κλαμπ, στον Βόλο ένα σαββατοκύριακο και ενώ πήγαμε με βροχή (πράγμα που το αντέχεις όταν οδηγείς δίτροχο), γυρίσαμε με οκτώ μποφόρ και τη μηχανή μας να πηγαίνει στα κόκκινα με 150+ χλμ/ώρα, για να ξεφύγουμε από τον πλαγιομετωπικό άνεμο που μας κυνηγούσε σε όλη τη διαδρομή μέχρι την Αττική. Εκείνη την επιστροφή δεν πρόκειται να την ξεχάσω, αφού μέσα μου έλεγα όλες τις προσευχές που ήξερα για να μας έχει ο Θεός καλά να βγάλουμε το ταξίδι Βόλος-Αθήνα σώοι και αβλαβείς, κάτω από τόσο αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Αυτή τη φορά εφάρμοσα αυτά που -εμπειρικά- είχα μάθει σε εκείνο το ταξίδι, δηλαδή να κρατώ το γκάζι σταθερό και να το ανοίγω όσο ο άνεμος με χτυπούσε με μανία και προσπάθησα να τα εφαρμόσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε αυτή τη δοκιμασία. Φυσικά και θα ήθελα να είχα μια μηχανή με σαφή οδηγική συμπεριφορά προσανατολισμένη για ταξίδια, αλλά εφόσον η επιλογή μου αρκείται σε ένα σκούτερ 300 κυβικών, με αυτό κλήθηκα να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου στο τιμόνι.

Αν τα κατάφερα? Δύσκολη απάντηση αυτή, γιατί έχω ακόμα πολλά να μάθω και να ζήσω σε επίπεδο εμπειριών στην οδήγηση. Όσο οδηγούσα, το ένστικτο της επιβίωσης κυριαρχούσε μέσα μου, αφού δεν είχα την πολυτέλεια να απολαύσω το τοπίο ή να πω ότι "ιδού η Ρόδος και ιδού και το πήδημα". Στον Ζάλογγο έμοιαζα να είχα πάει και αν θα έπεφτα ή όχι στον γκρεμό, οφείλετο καθαρά στους δικούς μου χειρισμούς. Φτάνοντας στο Λουτράκι ένιωσα πως ακροβατούσα σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσα στην ευχαρίστηση και τον μαζοχισμό, για τις συνθήκες που επικρατούσαν στην Εθνική. Ευχαρίστηση για το γεγονός ότι μετά από πολύ καιρό, ξανάπιανα το τιμόνι του σκούτερ μου για να κάνω μιαν εκδρομή εκτός των ορίων της πόλης και μαζοχισμός που επέβαλα στον εαυτό μου συνθήκες μεγάλου ρίσκου και κινδύνου, για να φτάσω στον προορισμό μου, εν τέλει ασφαλής και ακέραια.

Η διαδρομή Λουτράκι-Περαχώρα-Πίσια-Σχίνος-Αλεποχώρι και επιστροφή μέσω Μεγάρων από την Παλαιά Εθνική Οδό-Ελευσίνα-Νέα Εθνική Οδός, με έκανε στη συνέχεια να "λυθώ" ξανά στην ορεινή οδήγηση, πράγμα που λατρεύω, είτε με το αυτοκίνητο, είτε με την μηχανή, γιατί μου αρέσει πολύ ο ρυθμός που ακολουθείς για να διαβείς τους φιδωτούς δρόμους πάνω στα βουνά, ενώ γεμίζει η ματιά σου από φύση και τοπία μοναδικά!

Γύρισα σπίτι από την Λεωφόρο Αθηνών, ενώ το σκοτάδι και το κρύο είχαν ήδη κάνει την εμφάνισή τους, μα δεν με ένοιαζε διόλου αυτό. Ένιωθα πως η μηχανή πήγαινε άνετα στις συνθήκες του δρόμου και της κίνησης, ενώ πλησίαζα στον προορισμό μου, έπιασα τον εαυτό μου να μονολογεί πως για μιαν ακόμα φορά "η αποστολή ολοκληρώθηκε", έχοντας συνάμα περάσει όμορφες στιγμές με τη παρέα του Κλαμπ που ήλθε στην εκδρομή. Σημασία πάνω από όλα είχε ότι είχα φέρει εις πέρας μια τέτοια δοκιμασία, "μόνη μου", έννοια που προσωπικά με κεντρίζει να συνεχίσω να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη και εμπειρότερη οδηγός δικύκλου, όσο αυτό αποτελεί κομμάτι της ζωής μου. Αυτό το "μόνη μου" κρατώ ανάμεσα σε μια μεγάλη παρέα με κοινό χαρακτηριστικό τη μοτοκίνηση, για να με χτυπήσω -εικονικά- στον ώμο και να πω: μπράβο κορίτσι μου, καλά τα πήγες και ας ξεπέρασες για μια ακόμη φορά τα όριά σου! Είναι να απορείς το γιατί...





Photos by ScooterClubHellas.gr, (c)2010

Μαριαλένα, 5/12/2010

Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010

Για τον Αλέξη...

Ανήμερα του Αγίου Νικολάου, 6 του Δεκέμβρη, πάνε δυο χρόνια από τότε που ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έφυγε από τη ζωή, χτυπημένος αναίτια από το βόλι ενός "οργάνου της τάξης".

Πάνε δυο χρόνια από τότε που ξέσπασαν οι περίφημες ταραχές [greek riots], από όσους ένιωθαν ότι τους έπνιγε η κατάσταση που είχε διαμορφωθεί. Δυο χρόνια πέρασαν από τότε που κυβερνούσε ένας ανίκανος που έδωσε τη θέση του σε έναν ακόμα αδίσταχτο ηγέτη. Και γι' αυτά τα δυο χρόνια που πέρασαν, επέτρεψέ μου Αλέξη, να σου ζητήσω ταπεινά συγνώμη...

-Συγνώμη, που ο θάνατός σου συνέβη για το τίποτα, ένα βράδυ Σαββάτου καθώς ζήτησες τον λόγο από δυο αστυνομικούς που επιτέθηκαν φραστικά στους συνομιλήκους σου, καθώς καθόσασταν στη Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλα στα Εξάρχεια.

-Συγνώμη, που ένας εκπρόσωπος της δικής μου γενιάς, ο επαίσχυντος Κορκονέας, τράβηξε το όπλο καθώς ξαναγύρισε για να σου "δείξει" εσένα του παιδιού, που ήσουν αθώος γι' αυτό και μίλησες!

-Συγνώμη, που η Αθήνα έγινε πεδίο μάχης, ανάμεσα σε θύτες και θύματα, εξουσιαστές και πολίτες, συνήθεις υπόπτους και νοικοκυραίους, που η οργή τους έστρεψε να βγουν στους δρόμους.

-Συγνώμη, για τις περιουσίες που κάηκαν, λεηλατήθηκαν, για τους δρόμους που ακόμα έχουν τα σημάδια της ταραχής χαραγμένα στην άσφαλτο, εξαιτίας της δολοφονίας σου.

-Συγνώμη, που η πόλη που μεγάλωσες, δείχνει τώρα πιο "ξένη" από ποτέ μέσα στις γκρίζες ζώνες που χαράσσονται ενώ πέφτει το σκοτάδι κάθε δειλινό.

-Συγνώμη, που εκείνα τα Χριστούγεννα, όπως και τα φετινά δεν θυμίζουν κάτι από γιορτές σε μια ευνομούμενη και ευημερούσα κοινωνία, όπως κάποτε θεωρούσαμε ότι είμασταν.

-Συγνώμη, που η γενιά των 700€, έγινε τώρα των 592€ και της υποταγής στα ξένα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα, που τόσες δεκαετίες έκαναν πλιάτσικο στις πλάτες τις δικές μας και τώρα πληρώνουμε τα σπασμένα της "εμπιστοσύνης" μας σε πολιτικούς δίχως αξίες και αξιωσύνη.

-Συγνώμη, που τώρα θα ήσουν 17 χρονών παλικάρι και θα ετοιμαζόσουν να δώσεις εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, για να πάρεις ένα πτυχίο δίχως αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας.

-Συγνώμη, αγόρι μου, που δεν πρόλαβες να δεις την όμορφη πλευρά της ζωής καθώς μεγάλωνες, να ερωτευθείς, να αγαπήσεις, να κάνεις έρωτα, να χτυπήσει η καρδιά σου δυνατά για να διεκδικήσεις το δικαίωμά σου στην αθανασία!

-Συγνώμη, που πίστεψα τις σειρήνες της παραπληροφόρησης για τα αίτια του θανάτου σου, που μέχρι να καταλάβω τι παιχνίδι παίχτηκε πάνω στο νεκρό σου σώμα ήταν πια αργά.

-Συγνώμη, που δεν πήρα και εγώ μια πέτρα να την ρίξω στο κεφάλι όσων μας έκαναν να σκύψουμε το κεφάλι και να λέμε και ευχαριστώ για την κατάντια μας βρε Αλέξη, αλλά δεν φταις εσύ που πλήρωσες με τίμημα την ίδια σου τη ζωή.

Συγνώμη, παιδί μου, συγνώμη...


Αλέξης Γρηγορόπουλος

Links: Φωτογραφικό αφιέρωμα στον Αλέξη Γρηγορόπουλο (1)
Φωτογραφικό αφιέρωμα (2)

Υ.Γ. Συγνώμη Αλέξη, που ανοσιοργούμε στη μνήμη σου στην επέτειο του χαμού σου, για λόγους και αιτίες πέραν από ότι συνέβη εκείνη τη νύχτα. Σήμερα είσαι εσύ ο λόγος για ξεσηκωμό και αναταραχές εκτόνωσης ή στάχτης στα μάτια. Αύριο για ποιον θα κτυπήσει η καμπάνα άραγε?

Marialena, 4/12/2010

Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010

Οι συμμαθήτριες

Για πολλά χρόνια μετά την αποφοίτησή μας από το Λύκειο, αναρωτιόμουν τι είχαν απογίνει οι συμμαθήτριες και συμμαθητές μου που κατά τον ενήλικο βιο δεν είχε τύχει να έλθουμε σε επαφή. Λέω βέβαια συμμαθήτριες πρώτα, γιατί το σχολείο μας ήταν γνωστό ιδιωτικό θηλέων μέχρι τη 1η Λυκείου, που άρχισε να δέχεται και αγόρια, αλλά στη τάξη μου αποτελούσαν την ισχνή μειοψηφία τότε.

Το έναυσμα δόθηκε όταν μετά από τουλάχιστον μια δεκαετία και βάλε που είχα να δω τη Χαρούλα, όταν παίζαμε τένις στον ίδιο όμιλο, με βρήκε στο Facebook & έτσι ήρθαμε ανέλπιστα ξανά σε επαφή. Η πρόταση για συνάντηση ήλθε λίγες μέρες μετά που βρήκαμε και άλλες συμμαθήτριες από τη τάξη μας και έτσι έπεσε η ιδέα για να βρεθούμε το σαββατοκύριακο για καφέ στη πλατεία της περιοχής του σχολείου μας.

Η χαρά ήταν μεγάλη, αφού μετά από μια εικοσαετία πια, καθίσαμε στον πεζόδρομο και αρχίσαμε με παιδικό ενθουσιασμό να αφηγούμαστε στιγμιότυπα από τη κοινή σχολική μας ζωή. Μαζί μας και η Μαρίνα που ζει πια μόνιμα στα Γιάννενα, η Μαργαρίτα και η Άννυ που συμπλήρωσαν τη συντροφιά και αρχίσαμε να τιτιβίζουμε με τα πριν και τα μετά μας.

Το ντροπαλό παιδί που ήμουν τότε, ήταν και ζουζούνα συν τις άλλοις, χαρακτηριστικό που έχω κρατήσει μέχρι και σήμερα ενεργό, ειδικά με ανθρώπους που νιώθουμε όμορφα μαζί και αυτό έβγαινε κατά τη διάρκεια όλης της ώρας που είμασταν μαζί.

Γελάσαμε πολύ όταν ποζάραμε στη φωτογραφική μηχανή μου που την τοποθέτησα αντί σε τρίποδο, στο απέναντι τραπέζι και μέχρι να βάλω τη χρονοκαθυστέρηση, μας άκουσε όλος ο πεζόδρομος από τα πειράγματα και όταν φτάσαμε στο παλιό κτήριο που φιλοξενούσε τότε το σχολείο μας και ένας ανύποπτος γείτονας προθυμοποιήθηκε να μας φωτογραφίσει όλες μαζί (αν μπορούσε ας έκανε και αλλιώς ο άμοιρος!)





Είναι ωραίο να κρατάς επαφή με τους ανθρώπους που αποτέλεσαν τα φιλαράκια στα σχολικά χρόνια, ειδικά αν υπάρχει αμοιβαία διάθεση και όρεξη να κρατήσεις την επαφή και τώρα που "μεγάλωσες". Μας έλειψαν αρκετοί από το μέτρημα, φίλες και φίλοι που λόγω υποχρεώσεων δεν μπόρεσαν να έλθουν, αλλά ευελπιστούμε την επόμενη φορά που θα συναντηθεί η τάξη του '89, να είμαστε ακόμα περισσότεροι στη συντροφιά μας.

Τι μένει? Μια γλυκιά αίσθηση για τα χρόνια που πέρασαν τόσο γρήγορα, αλλά μένουν για πάντα στη καρδιά μας...

Μαριαλένα, 22/11/2010

Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010

Another brick in the Mall...

Χρειάστηκε να πάω μέχρι το γνωστό εμπορικό κέντρο The Mall, στο Μαρούσι, πριν από λίγο καιρό και μάλιστα για πρώτη φορά, γιατί όντας μακρυά από το σπίτι μου, ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να "ταξιδέψω" για να πάω σώνει και καλά, στο συγκεκριμένο μέρος.

Η ιδέα του "όλα μαζεμένα" σε ένα μέρος, είναι και η πηγή της λογικής για την δημιουργία ενός ανάλογου εμπορικού κέντρου, όμως η αισθητική και η μαζικότητα που αποπνέουν, εμένα προσωπικά δεν με τραβούν. Μπορεί ο συνδυασμός διασκέδασης-εστίασης-αγοράς/βόλτας, να προσφέρει ένα πλήρες "πακέτο" για τους επισκέπτες, όμως, η φτήνια στην κατασκευή και η λογική του κουτιού της Πανδώρας, όπου το πορτοφόλι σου είναι ο κύριος στόχος, κάπως μου κάνει.

Όχι ότι δεν είμαι καταναλωτικό ον, κάτω από προϋποθέσεις όμως. Σαν παιδί της Αθήνας, έχω μεγαλώσει με αφορμές για επίσκεψη στο κέντρο και τις επισκέψεις στα πολυκαταστήματα που διέθετε η πόλη, ειδικά την περίοδο των εορτών, δραστηριότητα που ήταν συναρπαστική στα παιδικά μου μάτια, όμως η βόλτα στη πόλη, στους δρόμους και στο ιστορικό της κέντρο, δεν συγκρίνεται (ακόμα και τώρα), με το κλείσιμο σε ένα μεγάλο χώρο, συχνά απρόσωπο.

Ειδικά τώρα που το πορτοφόλι των περισσοτέρων εξ ημών, δεν έχει την αγοραστική δυνατότητα που είχε λίγα χρόνια πριν, το να ξοδεύουμε δίχως μέτρο, δεν έχει θέση πια στη ζωή μας. Όμως, ακούω γονιούς που λένε πως η επίσκεψη σε ένα εμπορικό κέντρο προσφέρει "ασφάλεια" για τα παιδιά τους, καθώς παίζουν σε κάποιον παιδότοπο και εκείνοι πίνουν ένα καφέ, όσο τα βλαστάρια τους παίζουν. Δεν θα διαφωνήσω, πως είναι μια άποψη συχνά βολική, που τους βγάζει από το αδιέξοδο της βόλτας, όμως αν τα παιδιά, δεν τρέξουν, δεν παίξουν, δεν περπατήσουν στη πόλη που ζουν, θα μάθουν να μετακινούνται από το κλουβένιο σπίτι τους, στο επίσης κλουβένιο παιδότοπο με το αυτοκίνητο πήγαινε έλα και ύστερα, θα εκβιάζουν τους γονιούς κάθε φορά που πηγαίνουν στα "Χρυσά Κλουβιά" να τους αγοράζουν και από κάτι, γιατί αυτό γίνεται εκεί και για να ηρεμήσουν, θα πρέπει να υποκύψουν στις ορέξεις των μικρών τυράννων.

Μην γελιόμαστε και εμείς τα ίδια κάναμε όταν πηγαίναμε στο Λαμπρόπουλο ή στο Μινιόν και ήταν βασικό να μας αγοράσουν "κάτι" που θα κατεύναζε την κυριαρχική μας διάθεση, γιατί και να μην κάνουν τα ίδια και τα παιδιά μας, ειδικά, αν τα έχουμε μάθει να συμπεριφέρονται έτσι. Το δικό μου μέσον εκβιασμού ήταν τα Σπιρτούλια της El Greco και η συλλογή των μικρών σπιρτοκούτων με τα κουκλάκια μέσα, που τα ήθελα όλα!

Αν τα μάθουμε να αγαπούν τον αθλητισμό, το δημιουργικό παιχνίδι, τις ανακαλύψεις, τη φύση, τις τέχνες, τότε δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε σε έτοιμες λύσεις για να περάσουμε μαζί τους εποικοδομητικό χρόνο, τουλάχιστον όχι κατά κανόνα, αλλά ευτυχώς που ακόμα και σε μια πόλη όπως η Αθήνα, υπάρχει περιθώριο να μεγαλώσουν όχι σαν σαρδέλες σε κονσέρβα, αλλά σαν παιδιά που έχουν επαφή και συναίσθηση με το περιβάλλον τους, αλλά και πάλι από εμάς και το "βόλεμα" μας, εξαρτάται τι βλαστούς αναθρέφουμε...

Marialena, 23/10/2010

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

34o Rally ΕΛΠΑ

Γιατί να πάει κανείς στην Ιτέα της Φωκίδας, ένα φθινοπωρινό σαββατοκύριακο στις αρχές του Οκτώβρη? Η απάντηση για τους λάτρεις του μηχανοκίνητου αθλητισμού, είναι απλή: Για να δει από κοντά το 34ο Ράλι ΕΛΠΑ, στα χνάρια του φημισμένου Ράλι Ακρόπολις, βαδίζοντας στις ίδιες Ειδικές Διαδρομές στις παρυφές της Οίτης.

Ο καιρός μια έκλαιγε και μια γελούσε ενώ διασχίζαμε τον Παρνασσό και μέσω της Δεσφίνας φτάσαμε στα παράλια της Φωκίδας με καταληκτικό προορισμό το γραφικό Γαλαξείδι. Όμορφος τόπος, με ένα λιμάνι απάγγειο που δημιουργούσε ένα λίκνο για όσους διάλεγαν να περπατήσουν και να αντικρίσουν από το άλσος του Προφήτη Ηλία απέναντι, την πανέμορφη θέα των βουνών και της θάλασσας με την Ιτέα και το Χρυσό στο βάθος!


Photos by Marialena, 2010

Το Ράλι διεξήχθη δυο ημέρες 2 και 3 Οκτωβρίου με επαναλαμβανόμενες ειδικές και τερματισμό στο λιμάνι της Ιτέας τη Κυριακή το απόγευμα. Τα στιγμιότυπα που απαθανάτισα ήταν μετά την Αγία Ευθυμία, στη περίφημη ειδική "Βωξίτες" στον τελευταίο αγώνα τη Κυριακή στις 2.05', όπου ήδη είχαν εγκαταλείψει αρκετά πληρώματα, αλλά και πάλι ο αγώνας διατηρούσε το ενδιαφέρον του.

Ωραία η αίσθηση της ταχύτητας και του ήχου των πουσαρισμένων ατμοσφαιρικών και τούρμπο κινητήρων με το άκαυστο καύσιμο και τα ασυγχρόνιστα κιβώτια ταχυτήτων. Το κυριότερο δε, ήταν πως μαζί με τους αγωνιζόμενους, Έλληνες και Ευρωπαίους, μοιραστήκαμε τη χαρά του αθλήματος, τόσο ως θεατές, όσο και ως συμπαραστάτες στη κούρσα τους με τον χρόνο.

Η απονομή σήμανε και το κλείσιμο αυτής της γιορτής, καθώς με το Ράλι αυτό έκλεισε και την αγωνιστική περίοδο για τους Έλληνες διαγωνιζόμενους. Πρώτοι τερμάτισαν θριαμβευτικά οι Βωβός-ΕΛ.ΕΜ. με Mitsubishi Lancer Evo, προετοιμασμένο από τον θρυλικό Λεωνίδα Κύρκο και την ομάδα του, κάτι που έκανε περήφανους όλους τους Έλληνες θεατές!

Απολαύστε τα στιγμιότυπα και όσοι πιστοί των ράλι, διαβάστε και ΕΔΩ. Μέχρι το Ράλι Ακρόπολις 2011, καλές διαδρομές!

Μαριαλένα, 8/10/2010

Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010

10 Λόγοι Να Νιώθεις Αγάπη...

Όταν μου έστειλε η αγαπημένη μου φίλη η Γοργονίτσα, πρόσκληση για να συμμετέχω και εγώ σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο για τα δέκα πράγματα που αγαπώ, ομολογώ πως χάρηκα! Ο λόγος ήταν πως μετά από αρκετό καιρό, "ξαναπαίζουμε" όπως κάναμε παλιότερα στα ιστολόγια, έχοντας την ευκαιρία να ζουζουνίσουμε με τα μικρά, δικά μας, μυστικά και όχι μόνο!

Οι δέκα δικές μου Αγάπες, για πάμε...

1. Η Μουσική, κέλτικη, παραδοσιακή, μπλουζ, τζαζ, ροκ, έντεχνο, ψυχεδέλεια, αλλά και χορευτική, ελληνική και ξένη. Κυλάει στο αίμα μου και χωρίς αυτήν, δεν θα γέμιζε η ζωή μου από μελωδίες και στίχους που κουβαλάω πάντα μέσα μου!

2. Ο Ήλιος, ο ζωοδότης. Κάθε που λάμπει με "ανεβάζει", η ζωτική μου ενέργεια! Και το Φεγγάρι, Η Σελήνη η πλανεύτρα, της Μοίρας η Υφάντρα, κομμάτι μου κι αυτό, στη ψυχή βαθιά ριζωμένο!

3. Η Τεχνολογία και η ανακάλυψη του υπέροχου κόσμου της Γνώσης μέσα από τα βιβλία!

4. Η Γεύση της Καραμέλας και το Τσάι με κανέλλα. Γεύση υπέροχη που με πλημμυρίζει κάθε φορά που τα χείλη μου ρουφούν αυτό το θεσπέσιο μίγμα μπαχαριού και βοτάνων, από το φλυτζάνι.

5. Η Τσούτση μου, το καμάρι μου, η μικρή μου αδελφή, ή αλλιώς η σκυλίτσα μας, το πλάσμα που ήλθε και έδειξε στην οικογένεια τι σημαίνει να μοιράζεσαι την Αγάπη!

6. Τα alter ego μου, το σκουτέρι και το αμάξι μου, γιατί αποτελούν προέκταση του εαυτού μου και οδηγώντας τα, αποκτούν και αυτά υπόσταση σε μια σχέση φροντίδας και αγάπης από μέρους μου, ενώ με ταξιδεύουν στις δικές μου Ιδανικές Διαδρομές!

7. Τα Παιδιά ανέκαθεν. "I believe the children are our future, teach them well and let them lead the way, show them all the beauty they possess inside..." Η αγνότητα της ψυχής τους, η μοναδικότητά και η αθωότητά τους, που για μένα είναι η Πηγή του Είναι τους και η δική μου πυξίδα για να αντικρίζω τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους!

8. Οι Φίλοι της Καρδιάς, όπως τους ονομάζω. Οι λίγοι και καλοί "εκλεκτοί", που είτε είμαστε κοντά είτε μακρυά, η σχέση μας βασίζεται σε γερά θεμέλια και πάντα πιάνουμε το κουβάρι από εκεί που το αφήσαμε τη τελευταία φορά, νιώθοντας ευγνωμοσύνη που υπάρχουν στη ζωή μου.

9. Η Φύση. Το να γειώνομαι με το περιβάλλον και να "χάνομαι" μέσα σε τόπους και τοπία ανεπανάληπτης ομορφιάς και πληρότητας, όπως είναι και η Φύση η ίδια, οι Παράδεισοι της Εδέμ που γαληνεύει το βλέμμα και ημερεύει η ψυχή σαν καταφέρεις να τους νιώσεις!

10. Η Αγκαλιά του, καθώς με κλείνει μέσα της και με νανουρίζει με τη ζεστασιά του κορμιού του, στο τέλος της ημέρας!

Με τη σειρά μου, απευθύνω τη πρόσκληση για να καταγράψουν τις δικές τους Αγάπες, οι φίλοι Σταυραετός, Κιτρομελλένια, Η Μαρίνα που αγαπά τα παζλ, η Φαραόνα η παινεμένη, η Γιώτα μου η πολυμήχανη απόγονος του Οδυσσέα και όλοι όσοι φίλοι μπαίνουν στον πειρασμό να τις καταγράψουν.

Η Ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη, γι' αυτό ας τη ρουφήξουμε ως το μεδούλι!


George Benson, The Greatest Love Of All

Σας φιλώ και καλό μας μήνα,
Μαριαλένα
1/10/2010