Ανήμερα του Αγίου Νικολάου, 6 του Δεκέμβρη, πάνε δυο χρόνια από τότε που ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έφυγε από τη ζωή, χτυπημένος αναίτια από το βόλι ενός "οργάνου της τάξης".
Πάνε δυο χρόνια από τότε που ξέσπασαν οι περίφημες ταραχές [greek riots], από όσους ένιωθαν ότι τους έπνιγε η κατάσταση που είχε διαμορφωθεί. Δυο χρόνια πέρασαν από τότε που κυβερνούσε ένας ανίκανος που έδωσε τη θέση του σε έναν ακόμα αδίσταχτο ηγέτη. Και γι' αυτά τα δυο χρόνια που πέρασαν, επέτρεψέ μου Αλέξη, να σου ζητήσω ταπεινά συγνώμη...
-Συγνώμη, που ο θάνατός σου συνέβη για το τίποτα, ένα βράδυ Σαββάτου καθώς ζήτησες τον λόγο από δυο αστυνομικούς που επιτέθηκαν φραστικά στους συνομιλήκους σου, καθώς καθόσασταν στη Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλα στα Εξάρχεια.
-Συγνώμη, που ένας εκπρόσωπος της δικής μου γενιάς, ο επαίσχυντος Κορκονέας, τράβηξε το όπλο καθώς ξαναγύρισε για να σου "δείξει" εσένα του παιδιού, που ήσουν αθώος γι' αυτό και μίλησες!
-Συγνώμη, που η Αθήνα έγινε πεδίο μάχης, ανάμεσα σε θύτες και θύματα, εξουσιαστές και πολίτες, συνήθεις υπόπτους και νοικοκυραίους, που η οργή τους έστρεψε να βγουν στους δρόμους.
-Συγνώμη, για τις περιουσίες που κάηκαν, λεηλατήθηκαν, για τους δρόμους που ακόμα έχουν τα σημάδια της ταραχής χαραγμένα στην άσφαλτο, εξαιτίας της δολοφονίας σου.
-Συγνώμη, που η πόλη που μεγάλωσες, δείχνει τώρα πιο "ξένη" από ποτέ μέσα στις γκρίζες ζώνες που χαράσσονται ενώ πέφτει το σκοτάδι κάθε δειλινό.
-Συγνώμη, που εκείνα τα Χριστούγεννα, όπως και τα φετινά δεν θυμίζουν κάτι από γιορτές σε μια ευνομούμενη και ευημερούσα κοινωνία, όπως κάποτε θεωρούσαμε ότι είμασταν.
-Συγνώμη, που η γενιά των 700€, έγινε τώρα των 592€ και της υποταγής στα ξένα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα, που τόσες δεκαετίες έκαναν πλιάτσικο στις πλάτες τις δικές μας και τώρα πληρώνουμε τα σπασμένα της "εμπιστοσύνης" μας σε πολιτικούς δίχως αξίες και αξιωσύνη.
-Συγνώμη, που τώρα θα ήσουν 17 χρονών παλικάρι και θα ετοιμαζόσουν να δώσεις εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, για να πάρεις ένα πτυχίο δίχως αντίκρυσμα στην αγορά εργασίας.
-Συγνώμη, αγόρι μου, που δεν πρόλαβες να δεις την όμορφη πλευρά της ζωής καθώς μεγάλωνες, να ερωτευθείς, να αγαπήσεις, να κάνεις έρωτα, να χτυπήσει η καρδιά σου δυνατά για να διεκδικήσεις το δικαίωμά σου στην αθανασία!
-Συγνώμη, που πίστεψα τις σειρήνες της παραπληροφόρησης για τα αίτια του θανάτου σου, που μέχρι να καταλάβω τι παιχνίδι παίχτηκε πάνω στο νεκρό σου σώμα ήταν πια αργά.
-Συγνώμη, που δεν πήρα και εγώ μια πέτρα να την ρίξω στο κεφάλι όσων μας έκαναν να σκύψουμε το κεφάλι και να λέμε και ευχαριστώ για την κατάντια μας βρε Αλέξη, αλλά δεν φταις εσύ που πλήρωσες με τίμημα την ίδια σου τη ζωή.
Συγνώμη, παιδί μου, συγνώμη...
Αλέξης Γρηγορόπουλος
Links: Φωτογραφικό αφιέρωμα στον Αλέξη Γρηγορόπουλο (1)
Φωτογραφικό αφιέρωμα (2)
Υ.Γ. Συγνώμη Αλέξη, που ανοσιοργούμε στη μνήμη σου στην επέτειο του χαμού σου, για λόγους και αιτίες πέραν από ότι συνέβη εκείνη τη νύχτα. Σήμερα είσαι εσύ ο λόγος για ξεσηκωμό και αναταραχές εκτόνωσης ή στάχτης στα μάτια. Αύριο για ποιον θα κτυπήσει η καμπάνα άραγε?
Marialena, 4/12/2010
Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
Οι συμμαθήτριες
Για πολλά χρόνια μετά την αποφοίτησή μας από το Λύκειο, αναρωτιόμουν τι είχαν απογίνει οι συμμαθήτριες και συμμαθητές μου που κατά τον ενήλικο βιο δεν είχε τύχει να έλθουμε σε επαφή. Λέω βέβαια συμμαθήτριες πρώτα, γιατί το σχολείο μας ήταν γνωστό ιδιωτικό θηλέων μέχρι τη 1η Λυκείου, που άρχισε να δέχεται και αγόρια, αλλά στη τάξη μου αποτελούσαν την ισχνή μειοψηφία τότε.
Το έναυσμα δόθηκε όταν μετά από τουλάχιστον μια δεκαετία και βάλε που είχα να δω τη Χαρούλα, όταν παίζαμε τένις στον ίδιο όμιλο, με βρήκε στο Facebook & έτσι ήρθαμε ανέλπιστα ξανά σε επαφή. Η πρόταση για συνάντηση ήλθε λίγες μέρες μετά που βρήκαμε και άλλες συμμαθήτριες από τη τάξη μας και έτσι έπεσε η ιδέα για να βρεθούμε το σαββατοκύριακο για καφέ στη πλατεία της περιοχής του σχολείου μας.
Η χαρά ήταν μεγάλη, αφού μετά από μια εικοσαετία πια, καθίσαμε στον πεζόδρομο και αρχίσαμε με παιδικό ενθουσιασμό να αφηγούμαστε στιγμιότυπα από τη κοινή σχολική μας ζωή. Μαζί μας και η Μαρίνα που ζει πια μόνιμα στα Γιάννενα, η Μαργαρίτα και η Άννυ που συμπλήρωσαν τη συντροφιά και αρχίσαμε να τιτιβίζουμε με τα πριν και τα μετά μας.
Το ντροπαλό παιδί που ήμουν τότε, ήταν και ζουζούνα συν τις άλλοις, χαρακτηριστικό που έχω κρατήσει μέχρι και σήμερα ενεργό, ειδικά με ανθρώπους που νιώθουμε όμορφα μαζί και αυτό έβγαινε κατά τη διάρκεια όλης της ώρας που είμασταν μαζί.
Γελάσαμε πολύ όταν ποζάραμε στη φωτογραφική μηχανή μου που την τοποθέτησα αντί σε τρίποδο, στο απέναντι τραπέζι και μέχρι να βάλω τη χρονοκαθυστέρηση, μας άκουσε όλος ο πεζόδρομος από τα πειράγματα και όταν φτάσαμε στο παλιό κτήριο που φιλοξενούσε τότε το σχολείο μας και ένας ανύποπτος γείτονας προθυμοποιήθηκε να μας φωτογραφίσει όλες μαζί (αν μπορούσε ας έκανε και αλλιώς ο άμοιρος!)
Είναι ωραίο να κρατάς επαφή με τους ανθρώπους που αποτέλεσαν τα φιλαράκια στα σχολικά χρόνια, ειδικά αν υπάρχει αμοιβαία διάθεση και όρεξη να κρατήσεις την επαφή και τώρα που "μεγάλωσες". Μας έλειψαν αρκετοί από το μέτρημα, φίλες και φίλοι που λόγω υποχρεώσεων δεν μπόρεσαν να έλθουν, αλλά ευελπιστούμε την επόμενη φορά που θα συναντηθεί η τάξη του '89, να είμαστε ακόμα περισσότεροι στη συντροφιά μας.
Τι μένει? Μια γλυκιά αίσθηση για τα χρόνια που πέρασαν τόσο γρήγορα, αλλά μένουν για πάντα στη καρδιά μας...
Μαριαλένα, 22/11/2010
Το έναυσμα δόθηκε όταν μετά από τουλάχιστον μια δεκαετία και βάλε που είχα να δω τη Χαρούλα, όταν παίζαμε τένις στον ίδιο όμιλο, με βρήκε στο Facebook & έτσι ήρθαμε ανέλπιστα ξανά σε επαφή. Η πρόταση για συνάντηση ήλθε λίγες μέρες μετά που βρήκαμε και άλλες συμμαθήτριες από τη τάξη μας και έτσι έπεσε η ιδέα για να βρεθούμε το σαββατοκύριακο για καφέ στη πλατεία της περιοχής του σχολείου μας.
Η χαρά ήταν μεγάλη, αφού μετά από μια εικοσαετία πια, καθίσαμε στον πεζόδρομο και αρχίσαμε με παιδικό ενθουσιασμό να αφηγούμαστε στιγμιότυπα από τη κοινή σχολική μας ζωή. Μαζί μας και η Μαρίνα που ζει πια μόνιμα στα Γιάννενα, η Μαργαρίτα και η Άννυ που συμπλήρωσαν τη συντροφιά και αρχίσαμε να τιτιβίζουμε με τα πριν και τα μετά μας.
Το ντροπαλό παιδί που ήμουν τότε, ήταν και ζουζούνα συν τις άλλοις, χαρακτηριστικό που έχω κρατήσει μέχρι και σήμερα ενεργό, ειδικά με ανθρώπους που νιώθουμε όμορφα μαζί και αυτό έβγαινε κατά τη διάρκεια όλης της ώρας που είμασταν μαζί.
Γελάσαμε πολύ όταν ποζάραμε στη φωτογραφική μηχανή μου που την τοποθέτησα αντί σε τρίποδο, στο απέναντι τραπέζι και μέχρι να βάλω τη χρονοκαθυστέρηση, μας άκουσε όλος ο πεζόδρομος από τα πειράγματα και όταν φτάσαμε στο παλιό κτήριο που φιλοξενούσε τότε το σχολείο μας και ένας ανύποπτος γείτονας προθυμοποιήθηκε να μας φωτογραφίσει όλες μαζί (αν μπορούσε ας έκανε και αλλιώς ο άμοιρος!)
Είναι ωραίο να κρατάς επαφή με τους ανθρώπους που αποτέλεσαν τα φιλαράκια στα σχολικά χρόνια, ειδικά αν υπάρχει αμοιβαία διάθεση και όρεξη να κρατήσεις την επαφή και τώρα που "μεγάλωσες". Μας έλειψαν αρκετοί από το μέτρημα, φίλες και φίλοι που λόγω υποχρεώσεων δεν μπόρεσαν να έλθουν, αλλά ευελπιστούμε την επόμενη φορά που θα συναντηθεί η τάξη του '89, να είμαστε ακόμα περισσότεροι στη συντροφιά μας.
Τι μένει? Μια γλυκιά αίσθηση για τα χρόνια που πέρασαν τόσο γρήγορα, αλλά μένουν για πάντα στη καρδιά μας...
Μαριαλένα, 22/11/2010
Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010
Another brick in the Mall...
Χρειάστηκε να πάω μέχρι το γνωστό εμπορικό κέντρο The Mall, στο Μαρούσι, πριν από λίγο καιρό και μάλιστα για πρώτη φορά, γιατί όντας μακρυά από το σπίτι μου, ποτέ δεν είχα μπει στη διαδικασία να "ταξιδέψω" για να πάω σώνει και καλά, στο συγκεκριμένο μέρος.
Η ιδέα του "όλα μαζεμένα" σε ένα μέρος, είναι και η πηγή της λογικής για την δημιουργία ενός ανάλογου εμπορικού κέντρου, όμως η αισθητική και η μαζικότητα που αποπνέουν, εμένα προσωπικά δεν με τραβούν. Μπορεί ο συνδυασμός διασκέδασης-εστίασης-αγοράς/βόλτας, να προσφέρει ένα πλήρες "πακέτο" για τους επισκέπτες, όμως, η φτήνια στην κατασκευή και η λογική του κουτιού της Πανδώρας, όπου το πορτοφόλι σου είναι ο κύριος στόχος, κάπως μου κάνει.
Όχι ότι δεν είμαι καταναλωτικό ον, κάτω από προϋποθέσεις όμως. Σαν παιδί της Αθήνας, έχω μεγαλώσει με αφορμές για επίσκεψη στο κέντρο και τις επισκέψεις στα πολυκαταστήματα που διέθετε η πόλη, ειδικά την περίοδο των εορτών, δραστηριότητα που ήταν συναρπαστική στα παιδικά μου μάτια, όμως η βόλτα στη πόλη, στους δρόμους και στο ιστορικό της κέντρο, δεν συγκρίνεται (ακόμα και τώρα), με το κλείσιμο σε ένα μεγάλο χώρο, συχνά απρόσωπο.
Ειδικά τώρα που το πορτοφόλι των περισσοτέρων εξ ημών, δεν έχει την αγοραστική δυνατότητα που είχε λίγα χρόνια πριν, το να ξοδεύουμε δίχως μέτρο, δεν έχει θέση πια στη ζωή μας. Όμως, ακούω γονιούς που λένε πως η επίσκεψη σε ένα εμπορικό κέντρο προσφέρει "ασφάλεια" για τα παιδιά τους, καθώς παίζουν σε κάποιον παιδότοπο και εκείνοι πίνουν ένα καφέ, όσο τα βλαστάρια τους παίζουν. Δεν θα διαφωνήσω, πως είναι μια άποψη συχνά βολική, που τους βγάζει από το αδιέξοδο της βόλτας, όμως αν τα παιδιά, δεν τρέξουν, δεν παίξουν, δεν περπατήσουν στη πόλη που ζουν, θα μάθουν να μετακινούνται από το κλουβένιο σπίτι τους, στο επίσης κλουβένιο παιδότοπο με το αυτοκίνητο πήγαινε έλα και ύστερα, θα εκβιάζουν τους γονιούς κάθε φορά που πηγαίνουν στα "Χρυσά Κλουβιά" να τους αγοράζουν και από κάτι, γιατί αυτό γίνεται εκεί και για να ηρεμήσουν, θα πρέπει να υποκύψουν στις ορέξεις των μικρών τυράννων.
Μην γελιόμαστε και εμείς τα ίδια κάναμε όταν πηγαίναμε στο Λαμπρόπουλο ή στο Μινιόν και ήταν βασικό να μας αγοράσουν "κάτι" που θα κατεύναζε την κυριαρχική μας διάθεση, γιατί και να μην κάνουν τα ίδια και τα παιδιά μας, ειδικά, αν τα έχουμε μάθει να συμπεριφέρονται έτσι. Το δικό μου μέσον εκβιασμού ήταν τα Σπιρτούλια της El Greco και η συλλογή των μικρών σπιρτοκούτων με τα κουκλάκια μέσα, που τα ήθελα όλα!
Αν τα μάθουμε να αγαπούν τον αθλητισμό, το δημιουργικό παιχνίδι, τις ανακαλύψεις, τη φύση, τις τέχνες, τότε δεν χρειάζεται να καταφεύγουμε σε έτοιμες λύσεις για να περάσουμε μαζί τους εποικοδομητικό χρόνο, τουλάχιστον όχι κατά κανόνα, αλλά ευτυχώς που ακόμα και σε μια πόλη όπως η Αθήνα, υπάρχει περιθώριο να μεγαλώσουν όχι σαν σαρδέλες σε κονσέρβα, αλλά σαν παιδιά που έχουν επαφή και συναίσθηση με το περιβάλλον τους, αλλά και πάλι από εμάς και το "βόλεμα" μας, εξαρτάται τι βλαστούς αναθρέφουμε...
Marialena, 23/10/2010
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010
34o Rally ΕΛΠΑ
Γιατί να πάει κανείς στην Ιτέα της Φωκίδας, ένα φθινοπωρινό σαββατοκύριακο στις αρχές του Οκτώβρη? Η απάντηση για τους λάτρεις του μηχανοκίνητου αθλητισμού, είναι απλή: Για να δει από κοντά το 34ο Ράλι ΕΛΠΑ, στα χνάρια του φημισμένου Ράλι Ακρόπολις, βαδίζοντας στις ίδιες Ειδικές Διαδρομές στις παρυφές της Οίτης.
Ο καιρός μια έκλαιγε και μια γελούσε ενώ διασχίζαμε τον Παρνασσό και μέσω της Δεσφίνας φτάσαμε στα παράλια της Φωκίδας με καταληκτικό προορισμό το γραφικό Γαλαξείδι. Όμορφος τόπος, με ένα λιμάνι απάγγειο που δημιουργούσε ένα λίκνο για όσους διάλεγαν να περπατήσουν και να αντικρίσουν από το άλσος του Προφήτη Ηλία απέναντι, την πανέμορφη θέα των βουνών και της θάλασσας με την Ιτέα και το Χρυσό στο βάθος!
Photos by Marialena, 2010
Το Ράλι διεξήχθη δυο ημέρες 2 και 3 Οκτωβρίου με επαναλαμβανόμενες ειδικές και τερματισμό στο λιμάνι της Ιτέας τη Κυριακή το απόγευμα. Τα στιγμιότυπα που απαθανάτισα ήταν μετά την Αγία Ευθυμία, στη περίφημη ειδική "Βωξίτες" στον τελευταίο αγώνα τη Κυριακή στις 2.05', όπου ήδη είχαν εγκαταλείψει αρκετά πληρώματα, αλλά και πάλι ο αγώνας διατηρούσε το ενδιαφέρον του.
Ωραία η αίσθηση της ταχύτητας και του ήχου των πουσαρισμένων ατμοσφαιρικών και τούρμπο κινητήρων με το άκαυστο καύσιμο και τα ασυγχρόνιστα κιβώτια ταχυτήτων. Το κυριότερο δε, ήταν πως μαζί με τους αγωνιζόμενους, Έλληνες και Ευρωπαίους, μοιραστήκαμε τη χαρά του αθλήματος, τόσο ως θεατές, όσο και ως συμπαραστάτες στη κούρσα τους με τον χρόνο.
Η απονομή σήμανε και το κλείσιμο αυτής της γιορτής, καθώς με το Ράλι αυτό έκλεισε και την αγωνιστική περίοδο για τους Έλληνες διαγωνιζόμενους. Πρώτοι τερμάτισαν θριαμβευτικά οι Βωβός-ΕΛ.ΕΜ. με Mitsubishi Lancer Evo, προετοιμασμένο από τον θρυλικό Λεωνίδα Κύρκο και την ομάδα του, κάτι που έκανε περήφανους όλους τους Έλληνες θεατές!
Απολαύστε τα στιγμιότυπα και όσοι πιστοί των ράλι, διαβάστε και ΕΔΩ. Μέχρι το Ράλι Ακρόπολις 2011, καλές διαδρομές!
Μαριαλένα, 8/10/2010
Ο καιρός μια έκλαιγε και μια γελούσε ενώ διασχίζαμε τον Παρνασσό και μέσω της Δεσφίνας φτάσαμε στα παράλια της Φωκίδας με καταληκτικό προορισμό το γραφικό Γαλαξείδι. Όμορφος τόπος, με ένα λιμάνι απάγγειο που δημιουργούσε ένα λίκνο για όσους διάλεγαν να περπατήσουν και να αντικρίσουν από το άλσος του Προφήτη Ηλία απέναντι, την πανέμορφη θέα των βουνών και της θάλασσας με την Ιτέα και το Χρυσό στο βάθος!
Photos by Marialena, 2010
Το Ράλι διεξήχθη δυο ημέρες 2 και 3 Οκτωβρίου με επαναλαμβανόμενες ειδικές και τερματισμό στο λιμάνι της Ιτέας τη Κυριακή το απόγευμα. Τα στιγμιότυπα που απαθανάτισα ήταν μετά την Αγία Ευθυμία, στη περίφημη ειδική "Βωξίτες" στον τελευταίο αγώνα τη Κυριακή στις 2.05', όπου ήδη είχαν εγκαταλείψει αρκετά πληρώματα, αλλά και πάλι ο αγώνας διατηρούσε το ενδιαφέρον του.
Ωραία η αίσθηση της ταχύτητας και του ήχου των πουσαρισμένων ατμοσφαιρικών και τούρμπο κινητήρων με το άκαυστο καύσιμο και τα ασυγχρόνιστα κιβώτια ταχυτήτων. Το κυριότερο δε, ήταν πως μαζί με τους αγωνιζόμενους, Έλληνες και Ευρωπαίους, μοιραστήκαμε τη χαρά του αθλήματος, τόσο ως θεατές, όσο και ως συμπαραστάτες στη κούρσα τους με τον χρόνο.
Η απονομή σήμανε και το κλείσιμο αυτής της γιορτής, καθώς με το Ράλι αυτό έκλεισε και την αγωνιστική περίοδο για τους Έλληνες διαγωνιζόμενους. Πρώτοι τερμάτισαν θριαμβευτικά οι Βωβός-ΕΛ.ΕΜ. με Mitsubishi Lancer Evo, προετοιμασμένο από τον θρυλικό Λεωνίδα Κύρκο και την ομάδα του, κάτι που έκανε περήφανους όλους τους Έλληνες θεατές!
Απολαύστε τα στιγμιότυπα και όσοι πιστοί των ράλι, διαβάστε και ΕΔΩ. Μέχρι το Ράλι Ακρόπολις 2011, καλές διαδρομές!
Μαριαλένα, 8/10/2010
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
10 Λόγοι Να Νιώθεις Αγάπη...
Όταν μου έστειλε η αγαπημένη μου φίλη η Γοργονίτσα, πρόσκληση για να συμμετέχω και εγώ σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο για τα δέκα πράγματα που αγαπώ, ομολογώ πως χάρηκα! Ο λόγος ήταν πως μετά από αρκετό καιρό, "ξαναπαίζουμε" όπως κάναμε παλιότερα στα ιστολόγια, έχοντας την ευκαιρία να ζουζουνίσουμε με τα μικρά, δικά μας, μυστικά και όχι μόνο!
Οι δέκα δικές μου Αγάπες, για πάμε...
1. Η Μουσική, κέλτικη, παραδοσιακή, μπλουζ, τζαζ, ροκ, έντεχνο, ψυχεδέλεια, αλλά και χορευτική, ελληνική και ξένη. Κυλάει στο αίμα μου και χωρίς αυτήν, δεν θα γέμιζε η ζωή μου από μελωδίες και στίχους που κουβαλάω πάντα μέσα μου!
2. Ο Ήλιος, ο ζωοδότης. Κάθε που λάμπει με "ανεβάζει", η ζωτική μου ενέργεια! Και το Φεγγάρι, Η Σελήνη η πλανεύτρα, της Μοίρας η Υφάντρα, κομμάτι μου κι αυτό, στη ψυχή βαθιά ριζωμένο!
3. Η Τεχνολογία και η ανακάλυψη του υπέροχου κόσμου της Γνώσης μέσα από τα βιβλία!
4. Η Γεύση της Καραμέλας και το Τσάι με κανέλλα. Γεύση υπέροχη που με πλημμυρίζει κάθε φορά που τα χείλη μου ρουφούν αυτό το θεσπέσιο μίγμα μπαχαριού και βοτάνων, από το φλυτζάνι.
5. Η Τσούτση μου, το καμάρι μου, η μικρή μου αδελφή, ή αλλιώς η σκυλίτσα μας, το πλάσμα που ήλθε και έδειξε στην οικογένεια τι σημαίνει να μοιράζεσαι την Αγάπη!
6. Τα alter ego μου, το σκουτέρι και το αμάξι μου, γιατί αποτελούν προέκταση του εαυτού μου και οδηγώντας τα, αποκτούν και αυτά υπόσταση σε μια σχέση φροντίδας και αγάπης από μέρους μου, ενώ με ταξιδεύουν στις δικές μου Ιδανικές Διαδρομές!
7. Τα Παιδιά ανέκαθεν. "I believe the children are our future, teach them well and let them lead the way, show them all the beauty they possess inside..." Η αγνότητα της ψυχής τους, η μοναδικότητά και η αθωότητά τους, που για μένα είναι η Πηγή του Είναι τους και η δική μου πυξίδα για να αντικρίζω τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους!
8. Οι Φίλοι της Καρδιάς, όπως τους ονομάζω. Οι λίγοι και καλοί "εκλεκτοί", που είτε είμαστε κοντά είτε μακρυά, η σχέση μας βασίζεται σε γερά θεμέλια και πάντα πιάνουμε το κουβάρι από εκεί που το αφήσαμε τη τελευταία φορά, νιώθοντας ευγνωμοσύνη που υπάρχουν στη ζωή μου.
9. Η Φύση. Το να γειώνομαι με το περιβάλλον και να "χάνομαι" μέσα σε τόπους και τοπία ανεπανάληπτης ομορφιάς και πληρότητας, όπως είναι και η Φύση η ίδια, οι Παράδεισοι της Εδέμ που γαληνεύει το βλέμμα και ημερεύει η ψυχή σαν καταφέρεις να τους νιώσεις!
10. Η Αγκαλιά του, καθώς με κλείνει μέσα της και με νανουρίζει με τη ζεστασιά του κορμιού του, στο τέλος της ημέρας!
Με τη σειρά μου, απευθύνω τη πρόσκληση για να καταγράψουν τις δικές τους Αγάπες, οι φίλοι Σταυραετός, Κιτρομελλένια, Η Μαρίνα που αγαπά τα παζλ, η Φαραόνα η παινεμένη, η Γιώτα μου η πολυμήχανη απόγονος του Οδυσσέα και όλοι όσοι φίλοι μπαίνουν στον πειρασμό να τις καταγράψουν.
Η Ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη, γι' αυτό ας τη ρουφήξουμε ως το μεδούλι!
George Benson, The Greatest Love Of All
Σας φιλώ και καλό μας μήνα,
Μαριαλένα
1/10/2010
Οι δέκα δικές μου Αγάπες, για πάμε...
1. Η Μουσική, κέλτικη, παραδοσιακή, μπλουζ, τζαζ, ροκ, έντεχνο, ψυχεδέλεια, αλλά και χορευτική, ελληνική και ξένη. Κυλάει στο αίμα μου και χωρίς αυτήν, δεν θα γέμιζε η ζωή μου από μελωδίες και στίχους που κουβαλάω πάντα μέσα μου!
2. Ο Ήλιος, ο ζωοδότης. Κάθε που λάμπει με "ανεβάζει", η ζωτική μου ενέργεια! Και το Φεγγάρι, Η Σελήνη η πλανεύτρα, της Μοίρας η Υφάντρα, κομμάτι μου κι αυτό, στη ψυχή βαθιά ριζωμένο!
3. Η Τεχνολογία και η ανακάλυψη του υπέροχου κόσμου της Γνώσης μέσα από τα βιβλία!
4. Η Γεύση της Καραμέλας και το Τσάι με κανέλλα. Γεύση υπέροχη που με πλημμυρίζει κάθε φορά που τα χείλη μου ρουφούν αυτό το θεσπέσιο μίγμα μπαχαριού και βοτάνων, από το φλυτζάνι.
5. Η Τσούτση μου, το καμάρι μου, η μικρή μου αδελφή, ή αλλιώς η σκυλίτσα μας, το πλάσμα που ήλθε και έδειξε στην οικογένεια τι σημαίνει να μοιράζεσαι την Αγάπη!
6. Τα alter ego μου, το σκουτέρι και το αμάξι μου, γιατί αποτελούν προέκταση του εαυτού μου και οδηγώντας τα, αποκτούν και αυτά υπόσταση σε μια σχέση φροντίδας και αγάπης από μέρους μου, ενώ με ταξιδεύουν στις δικές μου Ιδανικές Διαδρομές!
7. Τα Παιδιά ανέκαθεν. "I believe the children are our future, teach them well and let them lead the way, show them all the beauty they possess inside..." Η αγνότητα της ψυχής τους, η μοναδικότητά και η αθωότητά τους, που για μένα είναι η Πηγή του Είναι τους και η δική μου πυξίδα για να αντικρίζω τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους!
8. Οι Φίλοι της Καρδιάς, όπως τους ονομάζω. Οι λίγοι και καλοί "εκλεκτοί", που είτε είμαστε κοντά είτε μακρυά, η σχέση μας βασίζεται σε γερά θεμέλια και πάντα πιάνουμε το κουβάρι από εκεί που το αφήσαμε τη τελευταία φορά, νιώθοντας ευγνωμοσύνη που υπάρχουν στη ζωή μου.
9. Η Φύση. Το να γειώνομαι με το περιβάλλον και να "χάνομαι" μέσα σε τόπους και τοπία ανεπανάληπτης ομορφιάς και πληρότητας, όπως είναι και η Φύση η ίδια, οι Παράδεισοι της Εδέμ που γαληνεύει το βλέμμα και ημερεύει η ψυχή σαν καταφέρεις να τους νιώσεις!
10. Η Αγκαλιά του, καθώς με κλείνει μέσα της και με νανουρίζει με τη ζεστασιά του κορμιού του, στο τέλος της ημέρας!
Με τη σειρά μου, απευθύνω τη πρόσκληση για να καταγράψουν τις δικές τους Αγάπες, οι φίλοι Σταυραετός, Κιτρομελλένια, Η Μαρίνα που αγαπά τα παζλ, η Φαραόνα η παινεμένη, η Γιώτα μου η πολυμήχανη απόγονος του Οδυσσέα και όλοι όσοι φίλοι μπαίνουν στον πειρασμό να τις καταγράψουν.
Η Ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη, γι' αυτό ας τη ρουφήξουμε ως το μεδούλι!
George Benson, The Greatest Love Of All
Σας φιλώ και καλό μας μήνα,
Μαριαλένα
1/10/2010
Πέμπτη 23 Σεπτεμβρίου 2010
The other side
Χάζευε τα περιοδικά μόδας από ανία, ένα απόγευμα λίγο πριν πει αντίο στο καλοκαίρι και ετοιμαστεί ψυχολογικά για την αναπόφευκτη συνάντηση με το φθινόπωρο. Τα μάτια της έπεσαν επάνω σε ένα ζευγάρι Allstar σε προσφορά, μαύρα με λουλουδάκια. Έμεινε για λίγο στη σελίδα και τα κοιτούσε, μάλλον καλύτερα χανόταν το βλέμμα της μέσα στο σχέδιο των παπουτσιών, σε προορισμούς που μόνο εκείνη ήξερε τη ταυτότητά τους.
Πήγε πίσω είκοσι ολόκληρα χρόνια, όταν φοιτούσε για τελευταία χρονιά στο Λύκειο. Φορεματάκια, βερμουδίτσες, η μπλούζα εκείνη η καλοκαιρινή η ροζ από την Ocean Pacific με τα σερφ, τζιν που έλιωναν επάνω της 501 με τα κουμπιά, το "καλό" παιδί που αποκτούσε ταυτότητα μέσα στο κοινωνικό σύνολο που κινείτο, μέσα από τα Benetton της εποχής και την ανέφελη ευμάρεια που δικαιολογούσε τη "μάρκα" ως κομμάτι του εφηβικού ντυσίματος.
Allstar όμως, όχι, δεν είχε πάρει, άσχετα που έβλεπε τις "ροκούδες" συμμαθήτριές της να τα φορούν μέχρι που τα έσκιζαν από τη χρήση, χειμώνα καλοκαίρι. Η Γιάννα που λάτρευε τον Jim Morisson, η Σία που άκουγε Παπακωνσταντίνου και κάπνιζε κρυφά στις τουαλέτες, αυτές ναι, ήταν άγρια νιάτα, ήταν αυτό που δεν τολμούσε εκείνη να γίνει. Break on through to the other side...
Χάζευε τα Allstar στο περιοδικό και της γεννήθηκε η επιθυμία να τα αποκτήσει. Δεν ήταν πια έφηβη, αλλά αυτό στο μυαλό της δεν είχε καμία μα καμία σημασία. Πέρασε από το πολυκατάστημα των αθλητικών ειδών την επόμενη, καθοδηγούμενη από ένα μυστήριο κίνητρο να πάει να τα περιεργαστεί από κοντά. Εκεί έβλεπες συνήθως τη πιτσιρικαρία να αγοράζει παπούτσια για την καινούργια σχολική χρονιά και όχι μια γυναίκα στο κατώφλι των σαράντα να ορέγεται ένα ζευγάρι πάνινα παπούτσια τόσο πολύ.
Δεν την ένοιαζε όμως, πιο πολύ σκεφτόταν τo concept της διαφήμισης όπου ένας ντραμίστας φορώντας τα allstar του μπροστά στα κρουστά του δείχνει να έχει βρει το μυστικό της ευτυχίας, παρά ότι αντί για άλλα κομψά γυναικεία παπούτσια, εκείνη έβλεπε μπροστά της αυτό που ήθελε να νιώσει, αυτό που δεν είχε γίνει τόσα χρόνια που πέρασαν.
Πήρε ένα ζευγάρι φούξια μποτάκια, αν και της άρεσαν και τα ασημένια, αλλά διάλεξε τελικά τα φούξια με το δερμάτινο σήμα στο πλάι. Πήγε σπίτι, άνοιξε το κουτί, τα πήρε στα χέρια της και τα περιεργαζόταν για ώρα, λες και ήταν ξανά παιδί και έπαιζε με το παιχνίδι της. "Για φαντάσου", είπε μονολογώντας, "έφτασα τόσο χρονών γαϊδούρα και αυτά είναι τα πρώτα μου allstar"!
Την επόμενη μέρα άφησε τις γόβες κατά μέρους, ενώ ντυνόταν να πάει στο γραφείο. "Θα βάλω τα allstarάκια" είπε από μέσα της "και να πάει να γαμηθεί το σύμπαν, σκασίλα μου!". Ντύθηκε ανάλαφρα, με φουλάρι στο λαιμό και φορεματάκι πάνω από κολάν, ενώ καμάρωνε τα καινούργια της παπούτσια στον καθρέπτη. Τελικά ήθελε να ήταν σαν εκείνον τον τύπο στη διαφήμιση με τα ντραμς, που αποτύπωνε τόσο πειστικά την ευδαιμονία της στιγμής φορώντας τα συγκεκριμένα παπούτσια. Τελικά ήθελε να έχει ζήσει αυτά τα είκοσι χρόνια της ενηλικίωσης στην "άλλη πλευρά" και αυτό ήταν που τώρα, φορώντας ένα ζευγάρι χρωματιστά παπούτσια από καμβά, έψαχνε μέσα της να δει που στο καλό είχε πάει και που την είχε οδηγήσει...
Marialena, 23/9/2010
Πήγε πίσω είκοσι ολόκληρα χρόνια, όταν φοιτούσε για τελευταία χρονιά στο Λύκειο. Φορεματάκια, βερμουδίτσες, η μπλούζα εκείνη η καλοκαιρινή η ροζ από την Ocean Pacific με τα σερφ, τζιν που έλιωναν επάνω της 501 με τα κουμπιά, το "καλό" παιδί που αποκτούσε ταυτότητα μέσα στο κοινωνικό σύνολο που κινείτο, μέσα από τα Benetton της εποχής και την ανέφελη ευμάρεια που δικαιολογούσε τη "μάρκα" ως κομμάτι του εφηβικού ντυσίματος.
Allstar όμως, όχι, δεν είχε πάρει, άσχετα που έβλεπε τις "ροκούδες" συμμαθήτριές της να τα φορούν μέχρι που τα έσκιζαν από τη χρήση, χειμώνα καλοκαίρι. Η Γιάννα που λάτρευε τον Jim Morisson, η Σία που άκουγε Παπακωνσταντίνου και κάπνιζε κρυφά στις τουαλέτες, αυτές ναι, ήταν άγρια νιάτα, ήταν αυτό που δεν τολμούσε εκείνη να γίνει. Break on through to the other side...
Χάζευε τα Allstar στο περιοδικό και της γεννήθηκε η επιθυμία να τα αποκτήσει. Δεν ήταν πια έφηβη, αλλά αυτό στο μυαλό της δεν είχε καμία μα καμία σημασία. Πέρασε από το πολυκατάστημα των αθλητικών ειδών την επόμενη, καθοδηγούμενη από ένα μυστήριο κίνητρο να πάει να τα περιεργαστεί από κοντά. Εκεί έβλεπες συνήθως τη πιτσιρικαρία να αγοράζει παπούτσια για την καινούργια σχολική χρονιά και όχι μια γυναίκα στο κατώφλι των σαράντα να ορέγεται ένα ζευγάρι πάνινα παπούτσια τόσο πολύ.
Δεν την ένοιαζε όμως, πιο πολύ σκεφτόταν τo concept της διαφήμισης όπου ένας ντραμίστας φορώντας τα allstar του μπροστά στα κρουστά του δείχνει να έχει βρει το μυστικό της ευτυχίας, παρά ότι αντί για άλλα κομψά γυναικεία παπούτσια, εκείνη έβλεπε μπροστά της αυτό που ήθελε να νιώσει, αυτό που δεν είχε γίνει τόσα χρόνια που πέρασαν.
Πήρε ένα ζευγάρι φούξια μποτάκια, αν και της άρεσαν και τα ασημένια, αλλά διάλεξε τελικά τα φούξια με το δερμάτινο σήμα στο πλάι. Πήγε σπίτι, άνοιξε το κουτί, τα πήρε στα χέρια της και τα περιεργαζόταν για ώρα, λες και ήταν ξανά παιδί και έπαιζε με το παιχνίδι της. "Για φαντάσου", είπε μονολογώντας, "έφτασα τόσο χρονών γαϊδούρα και αυτά είναι τα πρώτα μου allstar"!
Την επόμενη μέρα άφησε τις γόβες κατά μέρους, ενώ ντυνόταν να πάει στο γραφείο. "Θα βάλω τα allstarάκια" είπε από μέσα της "και να πάει να γαμηθεί το σύμπαν, σκασίλα μου!". Ντύθηκε ανάλαφρα, με φουλάρι στο λαιμό και φορεματάκι πάνω από κολάν, ενώ καμάρωνε τα καινούργια της παπούτσια στον καθρέπτη. Τελικά ήθελε να ήταν σαν εκείνον τον τύπο στη διαφήμιση με τα ντραμς, που αποτύπωνε τόσο πειστικά την ευδαιμονία της στιγμής φορώντας τα συγκεκριμένα παπούτσια. Τελικά ήθελε να έχει ζήσει αυτά τα είκοσι χρόνια της ενηλικίωσης στην "άλλη πλευρά" και αυτό ήταν που τώρα, φορώντας ένα ζευγάρι χρωματιστά παπούτσια από καμβά, έψαχνε μέσα της να δει που στο καλό είχε πάει και που την είχε οδηγήσει...
Marialena, 23/9/2010
Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010
Νέο Citroen DS3
H γνωστή αυτοκινητοβιομηχανία Citroen έκανε και πάλι το θαύμα της! Κατάφερε να ξαναζωντανέψει τον μύθο της θρυλικής DS (1954-1971), λανσάροντας κάτω από την ίδια ονομασία ένα ακόμα σημαντικό αυτοκίνητο για τη φίρμα, το νέο DS3.
Η DS ήταν ένα όχημα καινοτόμο για την εποχή του, καθώς εκτός από το ριζοσπαστικό σχεδιασμό, έφερε και την λεγόμενη "υδροπνευματική" ανάρτηση, πατέντα της Citroen, η οποία επέτρεπε μέσα από πολύπλοκους μηχανισμούς να ανασηκώνει το αυτοκίνητο στην επιθυμητή απόσταση από το έδαφος αλλά και πρόσφερε απαράμιλλη άνεση στους έξι επιβάτες της Ντίβας.
Τα χρόνια όμως πέρασαν και οι ανάγκες του καταναλωτικού κοινού για αυτοκίνητα φιλικά προς το περιβάλλον αλλά και με design που τονίζει το lifestyle των αγοραστών, (βλέπε αναβίωση Mini Cooper από τη BMW), ώθησαν τη Citroen να λανσάρει εν έτει 2010, τον απόγονο του "Βατράχου", με την ονομασία DS3.
Το νέο σούπερ μίνι σε διαστάσεις (Μ: 3,95 Χ Π: 1,71 Χ Υ: 1,46), σχεδιάστηκε δίπορτο με σπορ γονίδια, καθώς τόσο το στήσιμο, όσο και η ανάρτηση με ημιάκαμπτο άξονα πίσω, είναι έτσι σχεδιασμένα, για να προσφέρουν κράτημα και διασκεδαστική οδήγηση κατά κύριο λόγο. Τόσο μεγάλο ώστε να χωρά άνετα τέσσερα άτομα, αλλά και τόσο μικρό, ώστε να χώνεται στους δρόμους της πόλης και να παρκάρει με ευκολία, προσφέρει έναν παιχνιδιάρικο σχεδιασμό στο εξωτερικό, καθώς εμπρός τα φώτα LED το κάνουν να ξεχωρίζει, ενώ στο πλάι η πλαϊνή κολόνα σε σχήμα πτερυγίου καρχαρία, του δίνουν δυναμισμό. Πίσω η αεροτομή σε συνδυασμό με τα φώτα αρέσουν οπτικά, ενώ η διχρωμία στο αμάξωμα στους καθρέπτες και την οροφή, δίνουν έναν πιο προσωπικό τόνο, ενώ ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα αυτοκίνητα, ενώ προσφέρει αναβαθμισμένη ποιότητα κατασκευής, ποιοτικά υλικά και καλή αίσθηση όσον αφορά στη συναρμολόγηση, σε σχέση με το παρελθόν.
Με πρωτότυπους χρωματικούς συνδιασμούς, τόσο εξωτερικά όσο και στο εσωτερικό, η DS3 αρέσει για τις επιλογές που προσφέρει στην προσωποποίηση του αμαξώματος, αλλά και με τη τεχνολογία αιχμής που έχει εφαρμοστεί σε αυτόν τον μικρό "πύραυλο", με κορυφαίο τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα των 156 νευρικών αλόγων και των 1600 κυβικών.
Η νέα άφιξη στην premium κατηγορία των αυτοκινήτων στα τέσσερα μέτρα, είναι γαλλίδα με σήμα τις "σαρδέλες" του λοχαγού, έχει γονίδια από αριστοκρατική οικογένεια (DS) και τιμή value for money, που την κάνει ανταγωνιστική απέναντι στις λοιπές επιλογές στην αγορά όπως το Audi A1, Alfa Romeo Mito, Mini Cooper S. Όμως ο λόγος για να την αγοράσεις είναι ότι είναι τόσο γοητευτική, όσο να σου κλείνει πονηρά τον προβολέα της και να σε προσκαλεί να την οδηγήσεις σαν τον άνεμο, ενώ ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίζεται στο πρόσωπό σου, όσο το γκάζι σε απογειώνει στις ιδανικές σου διαδρομές.
La petite c'e beau! Καλές διαδρομές με στυλ που κλέβει τη παράσταση!
Links: Citroen.gr/DS3
Μαριαλένα, 7/9/2010
Η DS ήταν ένα όχημα καινοτόμο για την εποχή του, καθώς εκτός από το ριζοσπαστικό σχεδιασμό, έφερε και την λεγόμενη "υδροπνευματική" ανάρτηση, πατέντα της Citroen, η οποία επέτρεπε μέσα από πολύπλοκους μηχανισμούς να ανασηκώνει το αυτοκίνητο στην επιθυμητή απόσταση από το έδαφος αλλά και πρόσφερε απαράμιλλη άνεση στους έξι επιβάτες της Ντίβας.
Τα χρόνια όμως πέρασαν και οι ανάγκες του καταναλωτικού κοινού για αυτοκίνητα φιλικά προς το περιβάλλον αλλά και με design που τονίζει το lifestyle των αγοραστών, (βλέπε αναβίωση Mini Cooper από τη BMW), ώθησαν τη Citroen να λανσάρει εν έτει 2010, τον απόγονο του "Βατράχου", με την ονομασία DS3.
Το νέο σούπερ μίνι σε διαστάσεις (Μ: 3,95 Χ Π: 1,71 Χ Υ: 1,46), σχεδιάστηκε δίπορτο με σπορ γονίδια, καθώς τόσο το στήσιμο, όσο και η ανάρτηση με ημιάκαμπτο άξονα πίσω, είναι έτσι σχεδιασμένα, για να προσφέρουν κράτημα και διασκεδαστική οδήγηση κατά κύριο λόγο. Τόσο μεγάλο ώστε να χωρά άνετα τέσσερα άτομα, αλλά και τόσο μικρό, ώστε να χώνεται στους δρόμους της πόλης και να παρκάρει με ευκολία, προσφέρει έναν παιχνιδιάρικο σχεδιασμό στο εξωτερικό, καθώς εμπρός τα φώτα LED το κάνουν να ξεχωρίζει, ενώ στο πλάι η πλαϊνή κολόνα σε σχήμα πτερυγίου καρχαρία, του δίνουν δυναμισμό. Πίσω η αεροτομή σε συνδυασμό με τα φώτα αρέσουν οπτικά, ενώ η διχρωμία στο αμάξωμα στους καθρέπτες και την οροφή, δίνουν έναν πιο προσωπικό τόνο, ενώ ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα αυτοκίνητα, ενώ προσφέρει αναβαθμισμένη ποιότητα κατασκευής, ποιοτικά υλικά και καλή αίσθηση όσον αφορά στη συναρμολόγηση, σε σχέση με το παρελθόν.
Με πρωτότυπους χρωματικούς συνδιασμούς, τόσο εξωτερικά όσο και στο εσωτερικό, η DS3 αρέσει για τις επιλογές που προσφέρει στην προσωποποίηση του αμαξώματος, αλλά και με τη τεχνολογία αιχμής που έχει εφαρμοστεί σε αυτόν τον μικρό "πύραυλο", με κορυφαίο τον υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα των 156 νευρικών αλόγων και των 1600 κυβικών.
Η νέα άφιξη στην premium κατηγορία των αυτοκινήτων στα τέσσερα μέτρα, είναι γαλλίδα με σήμα τις "σαρδέλες" του λοχαγού, έχει γονίδια από αριστοκρατική οικογένεια (DS) και τιμή value for money, που την κάνει ανταγωνιστική απέναντι στις λοιπές επιλογές στην αγορά όπως το Audi A1, Alfa Romeo Mito, Mini Cooper S. Όμως ο λόγος για να την αγοράσεις είναι ότι είναι τόσο γοητευτική, όσο να σου κλείνει πονηρά τον προβολέα της και να σε προσκαλεί να την οδηγήσεις σαν τον άνεμο, ενώ ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίζεται στο πρόσωπό σου, όσο το γκάζι σε απογειώνει στις ιδανικές σου διαδρομές.
La petite c'e beau! Καλές διαδρομές με στυλ που κλέβει τη παράσταση!
Links: Citroen.gr/DS3
Μαριαλένα, 7/9/2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
