Σάββατο, 28 Μαρτίου 2009

Πιστεύεις στα θαύματα?

Χθες το βράδυ αιφνιδιάστηκα όταν αργά το βράδυ μπήκα στον Πανόπτη μου και ανακάλυψα πως τρια ακόμα ιστολόγια είχαν προστεθεί στα ήδη υπάρχοντα, που κατέχω ή συμμετέχω...

Πρώτη μου σκέψη ήταν πως εγώ δεν έκανα κάποια αίτηση για να συμμετέχω κάπου ή να θελήσω να δημιουργήσω κάποια καινούργια, εκτός από τα υπάρχοντα. Δεύτερη σκέψη ακολούθησε την περιέργεια, καθώς έκανα κλικ πάνω σε κάθε ένα από αυτά και έλεγα από μέσα μου, "τι στο καλό είναι αυτά τα λινκς?" και βλέπω μπροστά μου τα τρια σβησμένα μπλογκς από την επίθεση του χάκερ στις 4 Φεβρουαρίου!!!

Ω, Θεέ μου, λέει από κάτω "αναίρεση της διαγραφής?" και το χέρι μου οδηγεί το ποντίκι προς αυτή τη κατεύθυνση. Πατάω τον σύνδεσμο και μου γράφει πως η παλαιά διεύθυνση δεν υπάρχει πια, αλλά δημιουργεί μια νέα στη θέση της για το ιστολόγιο. Το ένα προστέθηκε, το βλέπω ήδη στον Πανόπτη μου ως ενεργό και πατάω να δω τι θα μου βγάλει! Μου δείχνει το ιστολόγιο όπως ήταν ενεργό μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου!!! Πάω στο επόμενο και πάλι το ίδιο και ολοκληρώνω με το τρίτο και δεν πιστεύω στα μάτια μου, ναι, τα ιστολόγια είναι πίσω ξανά, σαν να μην πέρασε μια μέρα ή μάλλον να πέρασε μια μέρα και μια αιωνιότητα μέχρι να τα ξαναδώ μπροστά μου, τα αγαπημένα προσωπικά μου διαδυκτιακά "παιδιά!"

Το τι είχε προηγηθεί από την ημέρα που κάποιος κακόβουλος θέλησε να εισέλθει στον λογιαριασμό μου και να διαγράψει τα τρια συγκεκριμένα ιστολόγια, είναι λίγο πολύ γνωστό, μιας και μια ομάδα φίλων ιστολόγων ασχολήθηκαν για να βρούμε την άκρη σε αυτή τη πρωτόγνωρη εγκληματική ενέργεια εις βάρος μου, έστω και αν διαπράχθηκε διαδυκτιακά. Ο φίλος Δημήτρης ο Museum, επικοινώνησε με ιστολόγους του εξωτερικού για να βρει άκρη με το ζήτημα που το είχαν αντιμετωπίσει και άλλοι πιο πριν από εμάς και μέσα από τις πηγές του ανακάλυψε πως να ανασύρουμε τα περασμένα ποστς μέσα από την προσωρινή μνήμη που έχει φυλάξει το google για κάθε μια δημοσίευση και για πολύ καιρό από τότε, 1500 περίπου δημοσιεύσεις, προσπαθήσαμε να ανακαλύψουμε που και πως θα τις σώσουμε στον σκληρό μας δίσκο μια προς μια... Χρόνος που αφιερώθηκε, αρκετός έως πολύς, ύπνος που χάθηκε επίσης αρκετός και συναισθήματα ανάμεικτα. Ναι, προχωρούσαμε, βρίσκαμε άκρη, μα στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου αναρωτιέσαι αν αξίζει τόση στεναχώρια για τη διαστροφική συμπεριφορά ενός "ανώνυμου" θύτη στην πνευματική ιδιοκτησία κάποιων ανθρώπων που την αναρτούν στο διαδύκτιο μέσα από τις σελίδες τους.

Τις επόμενες ακριβώς ημέρες από τη διαγραφή από τον χάκερ των ιστολογίων, άρχισα να ψάχνω στη βοήθεια του Blogger για θέματα που αφορούσαν στην συγκεκριμένη κατάσταση και ανακάλυψα πως υπάρχει ενότητα που λέει "πως να αναφέρετε κλοπή των ιστολογίων σας από κάποιον τρίτο" και διαβάζοντας, συμπλήρωσα τις σχετικές φόρμες που τους ενημέρωνα ότι συνέβη το ίδιο πράγμα σε μένα. Εννέα αιτήσεις έστειλα στο google που του ανήκει ο blogger και κάποια ακόμα ηλεκτρονικά μηνύματα τόσο εγώ αλλά και ο Δημήτρης, προσπαθώντας να τους αναλύσουμε το τι συνέβη. Ευτυχώς θυμάμαι λεπτομέρειες για τις ημερομηνίες δημιουργίας των, τους προηγούμενους κωδικούς πριν την επίθεση και άλλα δεδομένα που ζητούσαν για να ταυτοποιήσουν ότι μου ανήκουν, αλλά μέχρι και χθες απάντηση καμμία, οπότε όταν ολοκληρώσαμε την συλλογή των κειμένων από το ίντερνετ και στη διεύθυνση του καθενός που υπήρχε από την αρχή της δημιουργίας τους, ξανάφτιαξα τα τρια ιστολόγια ξεκινώντας τα ουσιαστικά από την αρχή.

Από χθες το βράδυ όμως, υπάρχουν πια και οι παλιότερες δημοσιεύσεις, όλες, στα αρχικά ιστολόγια, που ο blogger τροποποίησε την διεύθυνσή τους για να τα φέρει ξανά στην επιφάνεια. Έτσι το http://marialena.blogspot.com είναι στη πρότερη μορφή του στο http://marialena5.blogspot.com, το http://marialena1.blogspot.com στο http;//marialena11.blogspot.com και το http://anonimi.blogspot.com στο http://anonimi2.blogspot.com.

Θα μετονομάσω τους τίτλους τους με τις ημερομηνίες που ήταν ενεργά π.χ. 2004-2008 δίπλα στον αρχικό τίτλο για να μην μπερδευόμαστε, αλλά όμως είναι εκεί, ζωντανά ή μάλλον νεκραναστημένα να πω καλύτερα από την κρύπτη του google που της πήρε κοντά δύο μήνες να πραγματοποίησει τα αιτήματα που της απέστειλλα μέσα στην απελπισία μου για τη διαγραφή τους από τον χάκερ, όμως τελικά υπάρχει και Θεός του Ίντερνετ και μας δικαίωσε, επιστρέφοντάς τα πάλι στην ενεργό δράση!

Όσο για τον "λεβέντη" που θέλησε να διασκεδάσει τα πιο ποταπά ένστικτά του, σκορπώντας με τις ενέργειές του τη δυστυχία σε κάποιον συνάνθρωπό του που αμφιβάλλω αν θα είχε ξανακούσει πιο πριν, τώρα ξέρει πως έχει νικηθεί και πως ό,τι και αν έκανε, βρήκε τον δάσκαλό του... Ώρα να αλλάξεις παιχνίδι φίλε ή να πας να βγάλεις τα απωθημένα σου αλλού, εδώ κάποιοι κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα από εσένα! Gotcha!!!



Marialena, 28/3/2009 (ουφ!)

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Άνοιξη (Γλυκερία - Ζερβουδάκης)


Γλυκερία - Δημήτρης Ζερβουδάκης: Άνοιξη (2004)

Στίχοι: Θοδωρής Κοτονιάς
Μουσική: Θοδωρής Κοτονιάς
Πρώτη εκτέλεση: Γλυκερία & Δημήτρης Ζερβουδάκης ( Ντουέτο )


Κόκκινο τριαντάφυλλο
Είσαι μες στην καρδιά μου
Την νύχτα γίνεσαι πληγή
Που τρώει τα σωθικά μου

Έρχεσαι πάντα πιο νωρίς
Κανείς δε σε γνωρίζει
άλλον τον κάνεις ν' αγαπά
Κι άλλον να μη γυρίζει

Και δε σου φτάνουν όλ' αυτά
Φεύγεις και δε θυμάσαι
Ωραία είσαι άνοιξη
Γιατί δεν μας λυπάσαι

Έρχεσαι λίγο κάθεσαι
Στον κήπο μας κι ανθίζεις
Το αίμα μας επότισε
Κι ανάσταση μυρίζεις

Κι όταν θα φύγεις τίποτα
Δεν θα ΄ναι όπως πρώτα
άσε για λίγο ανοιχτή
Του ουρανού την πόρτα



σ.σ. Άνοιξη ante portas και αυτό το λατρεμένο τραγούδι, να μου το θυμίζει κάθε μέρα καθώς σιγοψιθυρίζω τον σκοπό του, τόσο εμπνευσμένη δημιουργία και μοναδική απόδοση από το ντουέτο της Γλυκερίας και του Δημήτρη Ζερβουδάκη, λες και ακούω να απαγγέλουν τον Ερωτόκριτο οι δυό τους μέσα σε ένα κάστέλλο του Χάνδακα μια νύχτα με φεγγάρι, κάποτε στη Κρήτη του ύστερου Μεσαίωνα...

Για όλα αυτά που μας υπενθυμίζουν το ξύπνημα της Φύσης, την αφύπνιση του ίδιου μας του εαυτού μέσα από την αναγέννηση της Πλάσης ξανά και ξανά, για τις υποσχέσεις που δίνουμε για ένα ακόμη ξύπνημα από τον λήθαργο του χειμώνα, μέσα και έξω μας, για το θαύμα που συντελείται μπροστά στα μάτια μας κάθε μέρα που η Άνοιξη καλπάζει περήφανη εμπρός μας, για την αδιόρατη μελαγχολία που μας φέρνει η ξέφρενη πορεία της, εμάς των ανυποψίαστων θνητών, για όσα θες να πεις μέσα από ένα τραγούδι σαν και αυτό, μα τα λέει καλύτερα από εσένα και πριν από σένα αλλά και μετά...

Καλή ακρόαση!

Marialena, 23/3/2009

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Μύρισε Άνοιξη...

Λίγο πριν τα τελευταία κρύα που θυμίζουν τον χειμώνα που μας πέρασε, μας αποχαιρετίσουν οριστικά, λίγο μετά που τα πουλιά άρχισαν να κελαηδούν στα δέντρα και τα λουλούδια δειλά δειλά να ανθίζουν, μια ηλιόλουστη Κυριακή του Μάρτη ο φίλος Betabug και εγώ, αποφασίσαμε να πάμε επιτέλους στον Βοτανικό Κήπο της Αθήνας που βρίσκεται στη περιοχή του Δαφνιού, τόπο αγαπημένο εδώ και χρόνια για εμένα, αλλά είχα να τον επισκευθώ από πέρσυ ομολογώ, οπότε δεν χάσαμε καιρό και φτάσαμε στον προορισμό μας με το άνοιγμα του Κήπου στις 10 και κάτι το πρωί.

Photobucket

Photobucket

Οπλισμένοι με τις φωτογραφικές μας μηχανές και τα σακίδια στον ώμο, ξεκινήσαμε την περιήγηση από τον Ανθεμώνα, το υπέροχο σαλόνι των λουλουδιών, που απλώνεται σε μεγάλο μέρος στον Βοτανικό Κήπο. Το φως μας έπαιζε παιχνίδια με τα σύννεφα και εκεί που ασχολούμασταν να τραβάμε τα λουλούδια που δειλά ξεπρόβαλλαν, ο Σάσα βούτηξε τη μηχανή του στο νερό, ενώ έβγαζα μια κραυγή του στυλ "τιιιιι κάνεις εκεί???" τρομαγμένη, ενώ μου υπενθύμιζε πως η φωτογραφική του μηχανή είναι αδιάβροχη, οπότε δεν είχε πρόβλημα να φωτογραφίζει τους γυρίνους και τα νούφαρα...

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Άλλα λουλούδια ακόμα δεν είχαν ξεπροβάλλει, όπως οι μπουκαμβίλιες πάνω στις πέργκολες, άλλα όμως μας γέμιζαν με χρώματα και ανέλπιστους σχηματισμούς στον ανθό τους!

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Προχωρούσαμε αναπνέοντας οξυγόνο και απολαμβάνοντας το θέαμα των διαφορετικών φυτών και χρωμάτων βαδίζαμε προς τα διάφορα τμήματα που χωρίζεται νοητά ο Κήπος. Περάσαμε από μια μικρή λιμνούλα με τα νούφαρα και τα υδροφυή φυτά, τον ιαπωνικό κήπο που τα μπαμπού έφταναν ψιλόλιγνα ως τον ουρανό, τους παράξενους σχηματισμούς στον κορμό σε ένα άφυλλο δέντρο, τον Ελληναρά πατέρα που έσερνε λες και κρατούσε πιθηκάκι το μωρό του από το χέρι και που έλεγε στη παρέα που τον ακολουθούσε καθώς διασταυρωθήκαμε: "Πάμε να φύγουμε μωρέ, όλο φυτά(!!!) έχει εδώ μέσα, δεν έχει τίποτα άλλο να δούμε..." και εμείς κοιταχτήκαμε απορημένοι, μιας και στον Βοτανικό Κήπο είστε κύριε τι θέλετε να δείτε, γυμνές χορεύτριες του καν καν? Έλεος!!!

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Συνεχίσαμε στο Τμήμα των Ιστορικών Φυτών, όπου οι επιγραφές κάτω από τα φυτά έγραφαν σε ποιά ιστορική περίοδο αναφέρθηκαν από τους αρχαίους συγγραφείς, είδαμε μέχρι και το φυτό τον Αθάνατο, από τον οποίο παράγεται η τεκίλα και φύεται και στην Ερημο της Καλιφόρνια, αλλά και στην Ελλάδα και μετά χαζεύαμε υδρόβιες χελώνες να κάνουν ηλιοθεραπεία στη δική τους καταπράσινη από τους μικροοργανισμούς, λίμνη τους!

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Λίγο πριν κατευθυνθούμε προς την έξοδο του Πάρκου, επιλέξαμε να μην φύγουμε, αλλά να περπατήσουμε σε μια άγνωστη για εμάς κατεύθυνση προς το βουνό, δηλαδή τις παρυφές του Όρους Αιγάλεω (ναι, το γνωστό όρος από όπου ο Ξέρξης παρακολούθησε τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας με τον θεμιστοκλή ναύαρχο των Αθηναίων, αν θυμάστε καλά τα γεγονότα εκείνης της σημαντικής νίκης των Ελλήνων κατά των Περσών στα στενά της Σαλαμίνας, άσχετο!)

Photobucket

Με οδηγό το GPS στο κινητό του Σάσα, περπατούσαμε προς τη κορυφή και όσο ξεμακραίναμε από τον δρόμο και ανεβαίναμε, τόσο άλλαζε η βλάστηση και η ηρεμία απλωνόταν παντού στο τοπίο. Μια σύντομη στάση στο μνημείο των εκτελεσθέντων στο Χαϊδάρι το 44 από τους Γερμανούς κατακτητές και συνεχίσαμε τη πορεία μας.

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Περπατήσαμε αρκετά, κάπου μισή ώρα και στο δρόμο μας συναντούσαμε και άλλους περιπατητές που απολάμβαναν τον ήλιο και τη βόλτα τους στο βουνό. Ενθουσιάστηκα όταν αντίκρυσα στο βάθος τη γειτονιά μου, να φαίνεται από απέναντι και να διαπιστώνω πόσο έχει επεκταθεί τα τελευταία χρόνια, ίσα με τη καρδιά του βουνού, όπως λέμε εμείς το νταμάρι που υπήρχε σε σχήμα καρδιάς στο Ποικίλο Όρος!

Photobucket

Είχαμε δυο επιλογές, να ακολουθήσουμε το φιδωτό μονοπάτι να μας βγάλει κάπου προς το Σχιστό Κορυδαλλού ή να επιστρέψουμε από το πλάτωμα που είχαμε φτάσει για να συνεχίσουμε το πρόγραμμά μας και επειδή είχαμε να δούμε και άλλες ομορφιές του Χαϊδαρίου, ξεκινήσαμε να κατεβαίνουμε προς την είσοδο του Βοτανικού ξανά από τον ίδιο δρόμο.

Επόμενή μας στάση ήταν ο Λόφος του Προφήτη Ηλία στο Χαϊδάρι, ένα πανέμορφο και πολύ ενεργειακό μέρος, από όπου μπορεί κανείς να απολαύσει κυριολεκτικά τη θέα όλου του λεκανοπεδίου, σε όποιαν κατεύθυνση και αν κατευθύνει το βλέμμα του από τη κορυφή.

Photobucket

Photobucket

Photobucket

Αποκαμωμένοι, καθήσαμε στη πλευρά της Ιεράς Οδού και από ψηλά αντικρύζαμε την Ακρόπολη, τον Πειραιά, τον Σαρωνικό, τον Υμηττό και τα Νότια Προάστια, που όλα λούζονταν από τον περίφημο αττικό ήλιο και εμείς, απλά πίναμε τον χυμό μας και χαλαρώναμε! Το πράσινο που ξεπρόβαλλε ανάμεσα στα σπίτια, λίγο πιο κοντά ή μακρυά, βάλσαμο για το μάτι και εγώ είχα καρφωθεί στο δάσος που έβλεπα στα σύνορα Χαϊδαρίου και Αγίας Βαρβάρας καθώς το όρος Αιγάλεω συνεχιζόνταν προς εκείνη τη μεριά και αναρωτιόμουν πόσοι από εμάς ήξεραν ότι υπάρχουν τόσο όμορφα μέρη στα Δυτικά Προάστεια της Αθήνας...

Photobucket

Photobucket

Τώρα που η Άνοιξη έρχεται, θα επιστρέψω να περπατήσω ξανά το βουνό αλλά και να δω τους βολβούς να βγάζουν πανέμορφα λουλούδια και να γεμίσει η καρδιά μου από χρώματα και αρώματα, μέχρι τότε θα έχω τις φωτό που τραβήξαμε, για να κοιτώ και θαυμάζω το μεγαλείο της Φύσης!

All photos by Marialena, (c) 2009

Marialena, 19/3/2009

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Το τρένο φεύγει στις επτά

Δεν ήταν ό,τι καλύτερο αυτή η περίοδος που περνούσε. Όσο και αν σκεφτόταν, δεν θυμόταν πιο χάλια κατάσταση στη ζωή του. Η μητέρα του ήταν άρρωστη στο κρεβάτι και μεγάλη σε ηλικία, εκείνος με το φάσμα της απόλυσης, μετρούσε κάθε μέρα απώλειες στη δουλειά και αγωνιούσε για το μέλλον, προσωπική ζωή μηδέν. Σκατά.

Μοναχογιός, παιδί ανατεθραμμένο με τρόπους και αξίες, έκανε τις σπουδές του, άρχισε να δουλεύει, πήγε στο στρατό μεγαλούτσικος ως προστάτης για το εξάμηνο και μετά επιστροφή στη πραγματικότητα. Η δουλειά τον περίμενε, η εταιρία που εργαζόταν ήταν εκεί και επέστρεψε το συντομότερο μετά το πέρας της θητείας, για να βρει εν μέσω οικονομικής κρίσης το κλίμα αλλαγμένο. Η αβεβαιότητα ήταν η μόνη αίσθηση που απεκόμιζε κάθε μέρα που έφτανε στο γραφείο. Οι εισαγωγές-εξαγωγές, λόγω της οικονικής κρίσης δεν πήγαιναν καλά και το αφεντικό ανακοίνωσε την περικοπή του προσωπικού μέχρι να δουν τι θα γίνει.

Ιδρώτας κρύος τον έκοβε, μιας και οι γονείς του συνταξιούχοι και γέροι πια, τον είχαν περισσότερο ανάγκη από ό,τι εκείνος και τα οικονομικά, ειδικά με την αρρώστεια της μάνας, δεν ήταν και στα καλύτερά τους. Σκεφτόταν τι θα κάνει, αν μια ωραία πρωϊα, ο προϊστάμενος του έλεγε "πέρασε από το λογιστήριο να πάρεις την αποζημίωσή σου". Μήπως έπρεπε να στείλει βιογραφικά αλλού, μήπως να τους προλάβει, σε περίπτωση που ο επόμενος στόχος ήταν εκείνος?

Στην άκρη του μυαλού του, όλον αυτόν τον καιρό που έλειπε όσο υπηρετούσε ήταν μια κοπέλα, φίλη του. Γνωρίζονταν καιρό, μα όταν εκείνος έμενε μόνος του και έκανε τις σκοπιές του στο στρατόπεδο, εκείνη είχε στη σκέψη του, μέχρι που σε μια άδειά του της το εκμυστηρεύτηκε. Την αγκάλιασε στοργικά και την αποκάλεσε "το κορίτσι του". Η φίλη του ήταν αρκετά χρόνια μεγαλύτερή του, θα μπορούσε να τον έχει και μικρό της αδελφό και γι' αυτό ξαφνιάστηκε από την εκδήλωση της τρυφερότητάς του προς εκείνη.

Ναι, ήταν γλυκός άνθρωπος ο συγκεκριμένος, ευγενικός νεαρός άνδρας μα και παιδί ταυτόχρονα, δεν ήταν ο άνδρας που θα την διεκδικούσε, περισσότερο ήταν το νιόβγαλτο αμούστακο αγόρι που μια πεπειραμένη γυναίκα θα τον μυηούσε στα μυστικά του έρωτα. Εκείνη, είχε τα δικά της μέτωπα ανοιχτά. Είχε τσιμπηθεί με έναν συνομιληκό της σαραντάρη που την είχε απορρίψει και εκείνη επούλωνε τις πληγές της από τη σύντομη μα επώδυνη, επαφή τους. Παράλληλα όμως διαισθανόταν πως η μητέρα του θα είχε αντιρρήσεις σε περίπτωση που τυχόν θα έκαναν σχέση. Ο νεαρός της είχε κάποτε πει πως η μητέρα του επιθυμούσε να παντρευτεί κάποια "της ηλικίας του" και αυτό την είχε αποτρέψει από το να κάνει όνειρα για εκείνον από τότε που είχαν κατ΄αρχήν γνωριστεί.

Και να που τότε βρέθηκε μπροστά της ο παλιός της φίλος να την φλερτάρει και θυμήθηκε πως κάποτε της άρεσε σαν άνδρας, μα η φλόγα είχε πια περάσει μέσα της, μέσα σε έναν έρωτα χωρίς αύριο. Του είπε πως θα τον περίμενε να τελειώσει με το στρατιώτικό του λίγους μήνες αργότερα και περιέπεσε σε μια περίοδο αποχής από λοιπές ερωτικές περιπέτειες. Εκείνος στη παραμεθόριο και εκείνη πίσω στη πόλη, βίοι παράλληλοι, μέχρι που συναντιόνταν. Μια γυναίκα στην ηλικία της, δεν αρκούταν μόνο στον καφέ και στη βόλτα, ήθελε περισσότερα από εκείνον, της άρεσε και ήθελε να γίνει ο εραστής της, μα δεν του έλεγε τίποτε μιας και τον έβλεπε να μην κάνει καμμία κίνηση προς αυτήν την κατεύθυνση όποτε ήταν μαζί.

Μέσα της θύμωνε όμως, που περίμενε από εκείνον πράγματα που δεν μπορούσε να της προσφέρει. Κάποια στιγμή του έκανε μια σχετική συζήτηση και του είπε το τι έψαχνε από μια σχέση στη παρούσα φάση. Την κοίταξε με αμηχανία μάλλον και με ευγένεια της είπε πως δεν ήξερε τι να της απαντήσει. Δεν επέμεινε να της δώσει απάντηση, μα από τον τρόπο του κατάλαβε πως ήταν σε άλλο μήκος κύματος οι δυό τους.


Smiling and Waiving, image by www.aerotone.net

Και ο καιρός περνούσε μάλλον αδιάφορα μεταξύ τους. Εκείνη έβγαινε με τις παρέες της, εκείνος ερχόταν με άδεια εξόδου για λίγες μέρες ξανά και έφευγε για την υπηρεσία του. Η ευγενική του προσέγγιση πάντα υπήρχε μεταξύ τους, μα η καρδιά της δεν ανταποκρινόταν πια στο κάλεσμά του. Μάλλον είχε αρχίσει να ενοχλείται από το όλο σκηνικό και εκείνος δεν της έφταιγε σε τίποτα τελικά.

Όταν απολύθηκε ξαναγύρισε αμέσως στη δουλειά του, να μην χάσει το δικαίωμα της άδειάς του της κανονικής από κει και πέρα. Του έστειλε ένα μήνυμα "καλός πολίτης και ό,τι επιθυμείς στη ζωή σου από εδώ και μπρος" έλεγε το μήνυμα. "Συγνώμη χάθηκα γιατί είχα κάποιες δυσκολίες τελευταία, συνέχισε και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί σου" του έγραφε στη συνέχεια. Εκείνος χάρηκε που έλαβε μήνυμά της μετά από σχεδόν δύο μήνες έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ τους και της πρότεινε να βγουν στον ελεύθερο χρόνο της στην απάντησή του. Δεν του ανταπάντησε άμεσα, λίγες μέρες μετά του είπε πως κάτι νέο έχει προκύψει στη ζωή της και πως περιμένει να δει τι εξελίξεις θα προκύψουν από κει και πέρα στα προσωπικά της.

Δεν του κρατούσε κακία, ή έτρεφε για εκείνον κάποιο αρνητικό συναίσθημα, πέραν από την αμηχανία που την διακατείχε για την περίπτωσή του. Από την μια ήταν η μεγάλη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους και η ερωτική του απειρία και από την άλλη, αυτό το "κάτι" που θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν έρωτα όμορφο, όπως ήταν αυτοί οι δύο άνθρωποι. Μα μάταια, αυτή η σπίθα δεν άναβε, ούτε εκείνη έκανε κάτι για ανάψει, όσο το σκεφτόταν. Μόνο αποτραβιόταν και περίμενε, μήπως ο καλός της φίλος, δώσει ένα δείγμα φλερτ στην επαφή τους, την διεκδικήσει σαν γυναίκα, που τόσο το είχε ανάγκη να το βιώσει σε μια σχέση από τη μεριά της.

Αναγκάστηκε να του πει ότι έχει προχωρήσει στη ζωή της, ότι πάει παρακάτω, έστω και αν η δική τους ιστορία, δεν πρόλαβε να ξεκινήσει καν σε προσωπικό επίπεδο. Τον αγαπούσε σαν φίλο, της έβγαζε μια παιδικότητα αυτός ο άνθρωπος ακόμα και σαν γυναίκα το εισέπραττε, μα δεν της αρκούσε μόνον αυτό, ούτε ο ρόλος του κυνηγού σε μια σχέση.
Εκείνος, μέσα του το είχε καταλάβει πως δεν έκανε τίποτα το ιδιαίτερο για να την έχει κοντά του και τον βόλευε που με μια καλή κουβέντα, εκείνη ανταποκρινόταν στις προσκλήσεις του για συναναστροφή.

Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι χρειαζόταν κάτι άλλο για να νιώθει καλά μαζί της. Θα μπορούσε βέβαια να αφήσει το ένστικτό του να τον οδηγήσει σε στιγμές πάθους μαζί της, μα όσο εκείνη δεν του άφηνε το περιθώριο, εκείνος καταπιεζόταν με τη σειρά του και δεν έπαιρνε πρωτοβουλία για περαιτέρω. Μπορεί να τον βόλευε κιόλας, όλα ήταν πιθανά. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι του άρεσε, ίσως γιατί δεν ήταν επιθετική μαζί του, αυτό που της έδινε, της αρκούσε.

Το μήνυμά της για τις νέες προοπτικές στη ζωή της, ήλθε σαν κερασάκι στη τούρτα των δοκιμασιών που είχε να αντιμετωπίσει. Μέσα του ανακουφίστηκε κατά βάθος, μιας και δεν είχε καιρούς για έρωτες και δεσμεύσεις αυτήν την εποχή. Δεν του έφταναν τα δικά του είχε και τη φίλη του τη σαραντάρα να θέλει σχέσεις και άλλα τέτοια. Στεναχωρήθηκε όμως που τελικά εκείνη έκοψε τον ομφάλιο λώρο. Κάπου μέσα του ήλπιζε πως τα πράγματα θα πάνε καλύτερα στη δουλειά, η μητέρα του δεν θα αρρώσταινε συνέχεια και θα έπρεπε να την φροντίζει και πως εκείνη, θα τον αγαπούσε έτσι όπως ήταν, ο "παρθένος" τριαντάρης με τα καλά αισθήματα, ο γλυκούλης, ο άπειρος ερωτικά, ο εαυτός του.

Της ανταπέδωσε τις ευχές και σιώπησε. Κι εκείνη το ίδιο, γιατί ήξερε πως οι δρόμοι τους θα ξανάσμιγαν κάποτε, το πότε όμως ακόμα δεν το ήξερε. Μέσα της ευχόταν να τα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του και εκείνη τον παρατηρούσε διακριτικά από απόσταση. Για την ώρα, έπρεπε ο καθένας τους να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο στη ζωή...

Marialena, 22/2/2009

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

El corazon - Arno Elias


El corazon - Arno Elias (Buddha Bar Nature album)

Υπάρχουν τραγούδια άραγε που να είναι τόσο μαγευτικά ακόμα και με το πρώτο άκουσμα, σε κάνουν να νιώθεις ότι σε παρασέρνουν στη μοναδική τους μελωδία και σου μένουν αξέχαστα?

Το "El corazon", Η Καρδιά στα ελληνικά, είναι ένα από αυτά στα σίγουρα! Αν δεν το έβαζε μέσα στα κρύα απογεύματα του χειμώνα να το ακούσουμε στο γραφείο μια συνάδελφος, ίσως ακόμα και σήμερα να αγνοούσα την ύπαρξή του, μα ήλθε και πέρασε και στη δική μου ψυχή και την αιχμαλώτισε για πάντα!

Για όσους από εμάς, εξυψωθούμε σε άλλα επίπεδα, το τραγούδι υπάρχει διαθέσιμο Ε Δ Ω, για ονειρικές ακροάσεις, ξανά και ξανά...


El corazon with Greek subs

Καλά μουσικά ταξίδια!

Marialena, 6/3/2009

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Ημέρα της Γυναίκας


Women's Day, image by www.risk.org.uk

Ημέρα της Γυναίκας η σημερινή. Όπως λέμε ημέρα της Καρέτα - Καρέτα ή της Μονάχους - Μονάχους! Ημέρα αναφοράς σε κάτι αξιοπερίεργο ή τιμής ένεκεν εορτασμός περί πάτρης?

Πιθανόν κάποιες από εμάς, θα λάβουν ένα λουλούδι στον εργασιακό τους χώρο ως ένδειξη εκτίμησης, ενώ παραμένουν οι λιγότερο καλά αμειβόμενες και συνήθως υφίστανται σεξουαλικές παρενοχλήσεις και ψυχολογικές πιέσεις επειδή ακριβώς είναι γυναίκες!

Άλλες, θα εισπράξουν πιθανόν ένα φιλί από τον σύντροφό τους ή αγνόηση, ενώ υφίστανται βία και έλλειψη επικοινωνίας στη σχέση τους ενόσω παραμένουν μέσα σ' αυτή, γιατί δεν έχουν πάρει την απόφαση να ξεφύγουν από την κακομεταχείριση που υφίστανται.

Κάποιες άλλες, θα "ξεσκάσουν" αυτήν την μέρα, βγαίνοντας έξω και πηγαίνοντας για φαγητό με γυναικοπαρέες ή αργά το βράδυ σε κάποιο μπαράκι για ποτό και ανδρικό στριπτίζ για να έχουν τη ψευδαίσθηση ότι "θα κάνουν όπως κάνουν συνήθως οι άνδρες".

Και πολλές υπόλοιπες, θα μείνουν όπως ακριβώς περνάει η κάθε τους μέρα, είτε μέσα στη μοναξιά που έχουν πολύ βολικά εγκλωβιστεί για χρόνια, είτε θα βιώσουν στιγμές από την ευτυχία που έχουν καταφέρει να χτίσουν στο περιβάλλον τους και θα ανταποδώσουν τις φιλοφρονήσεις με χαμόγελο και την ικανοποίηση πως η ζωή τους είναι καλή.

Όποιος και αν είναι ο λόγος που η Ημέρα της Γυναίκας περνά ή όχι απαρατήρητη από την καθεμία μας και καθέναν μας στη σύγχρονη δυτική κοινωνία που ζούμε, ας σκεφτούμε τις γυναίκες του Τρίτου Κόσμου που δίνουν τη μάχη για επιβίωση για εκείνες και τις οικογένειές τους, τις γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη που έπεσαν θύματα του traffiking και της σωματεμπορίας, στη προσπάθειά τους να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, τις γυναίκες που θυσιάζουν κάθε ρανίδα αξιοπρέπειας για να ικανοποιήσουν κάποιους άλλους ανθρώπους εις βάρος τους, εκείνες που υφίστανται διακρίσεις και ρατσισμό εξαιτίας της φυλής ή καταγωγής τους, τις νέες γυναίκες που ακρωτηριάζονται για να μην διεκδικήσουν το δικαίωμα στην ζωή στην Αφρική, τα θύματα του Aids.

Τις γυναίκες που μαστίζονται από καρκίνο των αναπαραγωγικών τους οργάνων, τις σιωπηλές ηρωίδες που παλεύουν να αντιμετωπίσουν τη κατάθλιψη και τις άλλες ψυχικές παθήσεις απόρροια της μεταχείρισης της κοινωνίας μας, τις υπέρβαρες ή λιπόσαρκες γυναίκες θύματα των διατροφικών διαταραχών, των γυναικών που προέβησαν σε απόπειρες αυτοκτονίας ή έγιναν αυτόχειρες για να ξεφύγουν από το καιάδα τους, τις εξαρτημένες από ουσίες γυναίκες που χάνονται στον κυκεώνα των φαρμάκων ή ναρκωτικών ή του αλκοόλ.

Σε όλες αυτές αλλά και όλες τις άλλες γυναίκες που αντιμετωπίζουν τη ζωή με αισιοδοξία, σφύζουν από υγεία, αγάπη, πληρότητα, ρουφούν τη ζωή ως το μεδούλι, έχουν στόχους και οράματα και αποτελούν φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση, αυτό το ποστ είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στην Ημέρα της Γυναίκας!

(c) Marialena, 08/03/2007

Link: International Women's Day 2009

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

Η έρημος μέσα του...

Καθώς φυσούσε ο Σιμούν ορμητικά στις παρυφές της ερήμου, τίποτε δεν έδειχνε ότι θα διατάρασσε την πορεία του προς την αχαρτογράφητη Σαχάρα. Μόνον εκείνος βάδιζε κόντρα στον άνεμο, κόντρα στον έρωτα που μόλις είχε αφήσει ξωπίσω, όπως τα βότσαλα στο ποτάμι που δέχονται τις θωπείες του νερού με μια καρτερία ανώφελη μα και ουσιαστική.

Η αχλή τον έκανε να έχει παραισθήσεις, να βλέπει οράματα μαζί με εφιάλτες καταμεσής του πέλαγου. Το κλαρίνο του Ηπειρώτη οργανοπαίχτη αντηχούσε ακόμα μέσα στα αυτιά του, έστω και αν η μελωδία έπαψε να είναι αναγνωρίσιμη μέσα στη παραζάλη του.

"Ω, Θεέ μου..." είπε ξέπνοα, "πόσον καιρό βρίσκομαι έτσι εδώ?", μα απάντηση δεν πήρε από κανέναν, γιατί δεν υπήρχε κανείς γύρω για να του απαντήσει.

Είδε τον Οδυσσέα δεμένο στο κατάρτι και τους κωπηλάτες του να κωπηλατούν διαρκώς με κλειστά τα αυτιά, για να μην τους παρασύρει το γλυκό τραγούδι των Σειρήνων και δεν επιστρέψουν ποτέ στην Πατρίδα.

"Ποιά είναι η Πατρίδα μου?" αναρωτήθηκε, "ποιός είμαι εγώ?" και πάλι η σιωπή και ο παφλασμός των κυμμάτων ήταν οι μόνοι σύντροφοί του στο απρόβλεπτο ταξίδι του.

Είδε πάλι σαν σε όνειρο την Κίρκη να τον υποδέχεται στο νησί της και να τον φιλοξενεί στο παλάτι της, κάνοντάς τον εραστή της, τον ναυαγό που σώθηκε από την συντριβή στα βράχια. Έκλεισε τα μάτια και μειδίασε: "Ο Οδυσσέας είμαι και πηγαίνω στη πατρίδα μου" φώναξε, "αυτός είμαι!", καθώς η ακτή πρόβαλλε πίσω του αχνοφωτισμένη με τον φάρο της Αλεξάνδρειας να φέγγει στην είσοδο του λιμανιού της πόλης. "Η Ιθάκη, βλέπω την Ιθάκη!" αναφώνησε, μα σύντομα οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν και έπεσε σε λήθαργο, μη ξεχωρίζοντας την πραγματικότητα από τους οραματισμούς του.

Το μόνο που τον συντρόφευε ήταν το αεράκι της θάλασσας και ο ήχος των κυμμάτων που κατεύθηναν τη σχεδία σύμφωνα με το ρεύμα της θάλασσας και όχι με τις δικές του επιθυμίες.

Η έρημος ήτανε μέσα του...



Μαριαλένα, 23/8/2008

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Make my day! Πέντε πράγματα που μου την "σπάνε"!

Μετά από πρόσκληση της αγαπητής Μαρίνας στο Daily Madness μπλόγκ της, για πέντε πράγματα που μου την "σπάνε" στην καθημερινότητά μου, εκτός του ότι γέλασα με τα γραφόμενά της, προβληματίστηκα κιόλας, μιας και ως λαός έχουμε πληθώρα στραβών και ανάποδων.

Να λοιπόν και η δική μου λίστα των όσων δεν αντέχω, αλλά τα βρίσκω μπροστά μου!

Νούμερο Ούνο: Αγωγή μηδέν...
Μιλάς στο τηλέφωνο και ενώ είσαι συγκεντρωμένος στη κλήση σου και στον συνομίλητή σου, σε διακόπτει η μαμά π.χ. για να σε ρωτήσει τι θα φας το βράδυ, ο προϊστάμενος για να σε ρωτήσει αν έχει χαρτί ο εκτυπωτής, ή πότε θα παραγγείλεις γαλατάκια, λες και αν σε ρωτήσουν αργότερα, θα φύγει το γάλα, ή δεν θα φας βραδυνό! Hello, η Μαριαλένα είναι άνθρωπος!



Νούμερο Ντούε: Έχω ένα μυστικό...
Είσαι στο λεωφορείο, μετά τη δουλειά, συνήθως αποχαυνωμένος και περιμένεις να ξεκινήσει, να πας σπιτάκι σου επιτέλους! Κοντά σου πάντα βρίσκεται μια νεαρή ύπαρξη που έχει το κινητό ανά χείρας και τηλεφωνεί στη κολλητή της για να της πει τα καθέκαστα. Και καλά να της πει δυό κουβέντες και να κλείσει, αλλά το μαρτύριο είναι να ακούς στέρεο όλην την εξιστόρηση των τεκταινομένων, συνήθως γκομενικών, από την ώρα που θα καθήσει και θα βολευτεί, μέχρι την ώρα που θα κατέβει στη στάση της, συνήθως από δέκα λεπτά μέχρι μισή ώρα μετά.

Νούμερο Τρε: Pump up the jam, Yo!
Μεσάνυχτα και η πλάση ησυχάζει? Μα τι λέτε τώρα, που ζείτε αγαπητοί μου? Κάπου έξω υπάρχει ένα "πουσαρισμένο" αμάξι, με έναν νεαρό ή νεαρούς μέσα καψούριδες για να μην το πω αλλιώς και αυτολογοκριθώ, που παίζουν στο στέρεο του αυτοκινήτου τους σε ένταση που θυμίζει κλαμπ, τραγούδια τρίτης λαϊκής κατηγορίας ή μπιτάκια που μπουκώνουν τα ηχεία από την ένταση και εσύ προσπαθείς να κοιμηθείς, ενώ έξω δίνεται συναυλία live, που περνάει από τον δρόμο μπροστά στο σπίτι σου και σηκώνει τη γειτονιά στο πόδι. Αβάντι μαέστρο!

Νούμερο κουάτρο: Φωτιά στα Σαββατόβραδα...
Ξημερώνει Σάββατο, ημέρα "ιερή" για όσους δουλεύουν πενθήμερο και περιμένουν το σ/κ, για να ξεκουραστούν, χαλαρώσουν, κάνουν τις δουλειές τους, φύγουν, έλθουν, διασκεδάσουν, κοιμηθούν κλπ. Εκεί λοιπόν που κάνουν κάτι από τα παρακάτω, υπάρχει πάντα ένας "φίλος" που θα σε θυμηθεί από το πουθενά για να βγείτε. Ο λόγος δεν είναι ότι ξαφνικά τον έπιασε νοσταλγία για το τι κάνεις, όχι, αλλά γιατί ξέμεινε και έπιασε την οπισθοφυλακή για να εξασφαλίσει την έξοδό του. Και το κυριότερο, θα σε πάρουν τηλέφωνο, την ώρα που τρως, κοιμάσαι, είσαι στη τουαλέτα, όταν χαζολογάς στον υπολογιστή, ξανατρώς, πας για ύπνο κλπ. Δεν θέλω να με θυμάσαι μόνον όταν θες να βγεις, πως να το κάνουμε? Δεν τα μπορώ τα τηλεφωνήματα από το πουθενά!



Νούμερο Τσίνκουε: Χασάπη, γράμματα...
Γιατί τις καλές σειρές ή ταινίες στη τηλεόραση προβάλλονται ώρες που μόνον τα βαμπίρ ή οι υπάλληλοι που κάνουν νυχτερινή βάρδια είναι ξύπνιοι, μου λέτε? Πως μπορείς να τις παρακολουθήσεις όταν έχεις πρωϊνό ξύπνημα για να πας στη δουλειά σου? Αυτό προφανώς δεν αποτελεί κίνητρο για τους υπεύθυνους προγράμματος στους τηλεοπτικούς σταθμούς, μιας και την ώρα που μπορείς να καθήσεις να δεις τηλεόραση σαν άνθρωπος, θα παρακολουθήσεις μονάχα επαναλήψεις, ανόητες ελληνικές σειρές, κουτσομπολιά ή θεάματα χωρίς λιοντάρια και δούλους, αλλά με μπόλικο αίμα ή σπέρμα ανάλογα. Θέλω να δω μια καλή ταινία τώρα!!! Μπορώ?

Με τη σειρά μου δίνω τη σκυτάλη των πέντε σπαστικών πραγμάτων στους φίλους συνιστολόγους:

- Γιώταβήτα
- Stardust30
- Σταυραετό
- Εξόφθαλμη
- Citronella


...και καλά να περάσουμε με το μπλογκοπαίγνιο!

Μαριαλένα, 2/3/2008