Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Λιβαδειά/Μονή Οσίου Λουκά

Με τον καιρό το περασμένο σαββατοκύριακο να θυμίζει περισσότερο άνοιξη παρά τα τέλη του φθινοπώρου που διανύουμε, το να πάμε εκδρομή και να φύγουμε έστω και για λίγο εκτός πόλης, ήταν μονόδρομος. Η επιλογή αυτή τη φορά ήταν η περιοχή της Λειβαδιάς και τα περίχωρα, που από την Αθήνα φτάνει κανείς μέσα σε δύο ώρες περίπου μέσω Εθνικής Οδού Αθηνών Λαμίας, έχοντας διανύσει περίπου 150 χλμ.

Η Λειβαδειά, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βοιωτίας μετά τη Θήβα, βρίσκεται βορειοδυτικά της Αθήνας και στους νεοέλληνες είναι γνωστή για το περίφημο σουβλάκι (καλαμάκι από χοιρινό), την ποδοσφαιρική ομάδα του Λεβαδειακού και τα Σαράντα Παλληκάρια από το ομώνυμο δημοτικό τραγούδι. Δεν είναι όμως μόνον αυτά τα χαρακτηριστικά της πόλης που μένουν στη θύμησή μας. Η Λειβαδειά είναι μια πόλη με έντονο το χρώμα του παρελθόντος, αφού η ρυμοτομία της είναι ακόμα ακανόνιστη και οι δρόμοι για τον ανήξερο επισκέπτη μοιάζουν δαιδαλώδεις και κακοτράχαλοι, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο πόλεως. Η μοντέρνα αρχιτεκτονική συνυπάρχει με τα παραδοσιακά κτίσματα των αρχών του 20ου αιώνα, ενώ ο πόλος προσέλκυσης στη πόλη είναι ο ποταμός Έρκυνας και οι περίφημες πηγές της Κρύας, μέσα στη παλιά πόλη.


Λειβαδειά - οι πηγές της Κρύας, images by Marialena, 2009

Πέριξ του ποταμού στη περιοχή του κάστρου, έχει διαμορφωθεί ένας πλακόστρωτος πεζόδρομος από όπου οι πεζοί μπορούν να περπατήσουν στις όχθες του ποταμού και να χαζεύουν πως το νερό κυλά ανάμεσα από καταρράκτες νερόμυλους, μικρούς υδάτινους σχηματισμούς στις όχθες και να αντικρύσουν τα θεόρατα πλατάνια να έχουν πάρει ήδη το χρυσοπράσινο φαιό χρώμα του φθινοπώρου. Εκεί που βρισκόταν παλιά το Ξενία, διαπίστωσα μετά λύπης μου πως το τουριστικό περίπτερο που προσέφερε άπλετη θέα από τη κορυφή του πλατώματος, έχει πια καεί και έτσι οι επιλογές για στάση και ενατένιση του τοπίου στρέφονται πια, ένθεν του Έρκυνα. Μαγευτική η εικόνα της προτομής της Μούσας που ξεπροβάλλει μέσα από το νερό, όπως και στη συνέχεια αν προχωρήσει κανείς προς τα πάνω, θα δει και άλλες εικόνες του πάρκου, βαδίζοντας προς το βουνό.

Στις παρυφές του κάστρου βλέπουμε τις πευκόφυτες πλαγιές που στη συνέχεια γίνονται ιζηματοειδή πετρωματα που προβάλλουν με κλίση πάνω από το κεφάλι μας, ενώ στο βάθος ένα μικρό παρεκκλήσι, η παλαιά Μονή της Ιερουσαλήμ ξεπροβάλλει σκαρφαλωμένο ανάμεσα στα βράχια σε μεγαλο υψόμετρο. Η επιστροφή από τον ίδιο δρόμο, μας έφερε σε επαφή ξανά με τον ήλιο που μας ζέσταινε αρκούντως, μέχρι να καθήσουμε στον Νερόμυλο, για καφεδάκι (κακάο για την ακρίβεια, αλλά δεν είχε μπισκοτάκι στο πλάι) και ανασύνταξη δυνάμεων μέχρι να ξεκινήσουμε για την επόμενη στάση μας στο πρόγραμμα.

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά μετά το Δίστομο, για την οποια εκτός από την ομορφιά του τοπίου εκεί, γνωρίζαμε ότι είναι ένα από τα τρια βυζαντινά μνημεία του 11ου αι. μ.Χ, εκτός από τη Μονή Δαφνίου και τη Νέα Μονή Χίου, που υπάρχουν ακόμα στον ελλαδικό χώρο και μάλιστα η συγκεκριμένη διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση. Με τον Ελικώνα στο βάθος να την περικλείει και τη Κοιλάδα των Μουσών να απλώνεται κατάφυτη στα πόδια της, η Μονή του Οσιου Λουκά χτίστηκε ως καστροπολιτεία με τείχη που την περιτοίχιζαν, για προστασία από τις επιθέσεις των εχθρών. Κατεβαίνοντας τα πλατιά πετρόχτιστα σκαλοπάτια, βρίσκεσαι στον περίβολο του μοναστηριού, όπου από τη μία πλευρά έχουν χτιστεί όμορφα νεοκλασσικά οικήματα, ενώ από την άλλη ο μεγάλος κήπος με τα αιωνόβια δέντρα, έχει θέα προς τη κοιλάδα των Μουσών και τον Ελικώνα στο βάθος. Στη μονή έζησε και μαρτύρησε ο Μητροπολίτης Σαλώνων Ησαίας, ο οποίος κύρηξε την Επανάσταση και πολέμισε τους Τούρκους μέχρι τελικής πτώσεως στα εδάφη της μονής.

Το κτιριακό συγκρότημα του Οσίου Λουκά, αποτελείται από το καθολικό που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Αιμιλιανό, μαζί με την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που χτίστηκε ακριβώς δίπλα και συγκοινωνεί με τον κυρίως ναό. Η είσοδος στον Ναό σε αφήνει άφωνο, καθώς η μεσαιωνική αρχιτεκτονική είναι χαρακτηριστική. Οι τοιχογραφίες μαρτυρούν εποχές μεγάλου μεγαλείου, αφού λέγεται πως τη Μονή ίδρυσε ο αυτοκράτωρ Ρωμανός και εκεί βρίσκεται θαμμένος μαζί με την σύζυγό του. Την εκκλησία περιβάλλει ένα συγκρότημα κοιτώνων για τους μοναχούς και στο πίσω μέρος τα αναστηλωθέντα κτίσματα που υπάρχουν εκεί, ενώ στο χώρο φιλοξενείται και Μουσείο με τα ευρηματα ανά τους αιώνες της Μονής.

Η εκκλησία μας επεφύλασσε και μιαν έκπληξη, καθώς περπατούσαμε και προσπαθούσαμε να φανταστούμε τη μεγαλοπρέπεια στη διακόσμησή της και ό,τι έχει ακόμα διατηρηθεί σε καλή κατάσταση, όπως ο Θόλος και τα περίτεχνα σχέδια στις καμάρες, λίγο πριν μπούμε στον ναο της Παναγίας, αντικρύσαμε το σκήνωμα του Οσίου Λουκά, που όπως και στη περίπτωση του Οσίου Παταπιου στα Γεράνεια, το σκήνωμά του ευωδιάζει και έχει παραμείνει αναλοίωτο για 1000 χρόνια! Με την αίσθηση του δέους να μας συνεπαίρνει, βγήκαμε από τον κυρίως ναό και κατευθυνκαμε προς την πλευρά του κτιρίου, όπου ανακαλύψαμε την κρύπτη όπου φυλάσσονταν ο τάφος του Οσίου, όπως και των αυτοκρατόρων κτητόρων της Μονής, διακοσμημένη με τοιχογραφίες που μαρτυρούσαν το βάθος χρόνου στο οποίο δημιουργήθηκαν, με τις μορφές να ξεχωρίζουν με την τεχνοτροπία τους.


Μονή Οσίου Λουκά, images by Marialena, 2009

Έπειτα, βγήκαμε στην πίσω αυλή όπου υπήρχαν τα βοηθητικά κτίσματα, όπως το Βορδωνάριο (= σταύλος) και το Calefactorium με υποδοχές στη σκεπή για εξαερισμό και διοχέτευση των υδρατμών από τη σκεπή, που βρίσκονται σε φάση αναστήλωσης. Η θέα της κοιλάδας μέσα από τον ήλιο του μεσημεριού ήταν πραγματικά βάλσαμο για τα μάτια μας, που αντίκρυζαν την απεραντοσύνη του τοπίου και της φύσης της δαμασμένης από τον άνθρωπο πριν ξεπροβάλλει περήφανος ο Ελικώνας στο βάθος.

Image Hosted by ImageShack.us
Μνημείο Θυμάτων Διστόμου

Φτάνοντας στο μαρτυρικό Δίστομο λίγο μετά, κάναμε μια στάση Φεύγοντας, στο Μνημείο των Θυμάτων της Σφαγής των Αμάχων κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, το 1944. Στο απέρριτο μνημείο, ήταν πραγματικά συγκλονιστικό να διαβάζω τα ονόματα και τις ηλικίες των θυμάτων στην επιτύμβια στήλη και να ανατριχιάζω στη σκέψη ότι η οργή των κατακτητών εξαντλήθηκε σε παιδιά ηλικίας τριών ετών μέχρι και γέρους πάνω από 70! Επειδή η ώρα του φαγητού είχε φτάσει, κατεθυνθήκαμε προς τον Καρακόλιθο, που εκτός από το Μνημείο των θυμάτων της Κατοχής, έχει και τις πασίγνωστες ταβέρνες για τσικνοφαγία με ντόπια κρέατα και τυριά.

Image Hosted by ImageShack.us
Καρακόλιθος, μνημείο πεσόντων Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Εκεί γευτήκαμε νοστιμότατα ψητά της ώρας με φρέσκια σαλάτα, σε πολύ λογικές τιμές και τελειώνοντας φάγαμε και το απαραίτητο γιαούρτι με τη χαρακτηριστική ξυνή γεύση του παραδοσιακού και μέλι από τα βουνά της περιοχής! Όμως, η ώρα της επιστροφής είχε σημάνει και έτσι, ενώ το δειλινό είχε ήδη φτάσει ξεκινήσαμε να επιστρέψουμε στην Αθήνα, γεμάτοι από τις εικόνες που είχαμε αποκομμίσει κατά τη διάρκεια της ημέρας και με μόνη παραφωνία, τα διόδια που πλέον ξεφυτρώνουν κάθε τρεις και λίγο στην Εθνική Οδό μέχρι τη Θήβα και βέβαια τη κίνηση που όσο πλησιάζαμε προς την Αθήνα, πύκνωνε και μας θύμιζε πως δεν είμασταν οι μόνοι που θελήσαμε να απολαύσουμε τη λιακάδα εκτός των τειχών.

Marialena, 24/11/2009

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Ο φόβος φυλάει τα έρημα...

Τις προάλλες που παρακολουθούσα το εκπαιδευτικό σεμινάριο της Ελληνικής Ομοσπονδίας για τον Διαβήτη στο Πολεμικό Μουσείο, εν όψει του εορτασμού για την Παγκόσμια Ημέρα για τον Διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου, βρέθηκα προ κάποιων αδιεξόδων ομολογουμένως.

Για να είμαι πιο συγκεκριμένη, άκουσα για μιαν ακόμη φορά γνωστούς και επιφανείς επιστήμονες να χρησιμοποιούν γλώσσα ξύλινη όταν αναφερόταν στους πάσχοντες και να περιστρέφουν τη συζήτηση γύρω από το άτομο και τα επιτεύγματά τους, μεταξύ άλλων.

Ο Διαβήτης δεν είναι παιδική ασθένεια, που θα κάνει τον κύκλο της και θα εξαφανιστούν τα συμπτώματα μαζί της, όπως και να το κάνουμε. Αναπόφευκτα, η σχέση ιατρού και πάσχοντος, είναι μακροχρόνια και περιοδική, αφού για μιαν ολόκληρη ζωή βρίσκεσαι υπό την παρακολούθηση ενός ειδικού στον διαβήτη και την εφαρμογή της θεραπείας υπό τις οδηγίες του. Και μέχρι εδώ καλά, αλλά όταν μπαίνουν στη μέση προσωπικές συμπεριφορές που αυτό που κάνουν είναι να επιβεβαιώνουν τη σχέση "τυράννου" και "υπηκόου", τι κάνεις?

Είναι βασικό, αν είσαι άτομο με διαβήτη, να γνωρίζεις όσα περισσότερα μπορείς γύρω από τη φύση της πάθησής σου και πως αυτή αλληλεπιδρά με την καθημερινότητά σου, για να μπορείς από ένα σημείο και πέρα, να έχεις τον έλεγχο της ρύθμισης και της υγείας σου. Όμως, όταν ακούς από μικρό παιδί από ανάλογους "φωστήρες" πως θα πάθεις αυτό και εκείνο και τούτο και άλλο στη πορεία, το μυαλό σου δεν μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος των λεγομένων και μεγαλώνεις με την πεποίθηση ότι όσα ακούς είναι αλήθεια και πως κάποια στιγμή και εσύ θα επηρεαστείς από όσα κακά της μοίρας καταμαρτυρούν στον διαβήτη σου a priori.

Η αντίδραση είναι Φόβος. Φόβος για να ζήσεις τη ζωή όπως σου αξίζει, φόβος να διεκδικήσεις αυτά που ονειρεύεσαι, κατάθλιψη, παραίτηση, έλλειψη αυτοπεποίθησης για σένα τον ίδιο και ούτω καθεξής, ανάλογα το πόσο ευαίσθητος είναι κανείς. Μεγαλώσαμε εμείς οι παλιότεροι σε αυτήν την ιστορία, σε συνθήκες παρά ιδανικές, όταν είχαμε να αντιμετωπίσουμε την καχυποψία του περίγυρου και την αντίληψη πως αργά ή γρήγορα κάτι κακό θα συμβεί, εφόσον έχεις διαβήτη.

Μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε, μάθαμε να οδηγούμε, νιώσαμε τα πρώτα μας ερωτικά σκιρτήματα, βγήκαμε στην αγορά εργασίας, κάναμε σχέσεις, κάποιοι οικογένεια, κάποιοι ακόμα όχι, σταδιοδρομήσαμε, αποκτήσαμε αυτοέλεγχο στο σώμα μας, ή αναλωθήκαμε σε φτηνά ποτά και τσιγάρα ως αντίδραση για το αύριο. Το πως αντιμετωπίζει ο κάθε πάσχοντας τον διαβήτη του είναι δική του υπόθεση, τόσο μοναδική όσο ο χαρακτήρας του. Μας χαρακτηρίζει όμως ένα κοινό γνώρισμα, πως όταν πρόκειται για αυτά που νιώθουμε σε σχέση με τον διαβήτη μας, πάντα θα μιλήσουμε όσο και όταν θέλουμε γι' αυτό.

Και εμφανίζονται στο προσκήνιο διάττοντες αστέρες στην ιατρική επιστήμη, που αντί να σε βλέπουν ως άνθρωπος που είσαι πάνω από όλα, σε περνάνε από δέκα κόσκινα και κοιτούν το πορτοφόλι σου, λέγοντάς σου τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" για να κάνουν πελάτη τους στο ιατρείο. Τέτοιοι χαρακτήρες, σπέρνουν τον Φόβο αγαπητοί μου, μόνο και μόνο για να σε κρατούν σε σχέση εξάρτησης μαζί τους και να μην τολμήσεις ποτέ να τους αμφισβητήσεις για τα θέσφατα που αποφαίνονται για την περίπτωσή σου.

Δεν έχω μετανοιώσει που εδώ και κάποια χρόνια στράφηκα στην αυτογνωσία και την εναλλακτική ιατρική, ως διέξοδο στις ανησυχίες μου και τις υπαρξιακές μου αναζητήσεις, όχι γιατί δεν σέβομαι τη Δυτική Ιατρική, κάθε άλλο, αλλά γιατί πέραν από τον Φόβο υπάρχει και η Ελπίδα. Κάνω ομοιοπαθητική παράλληλα με την θεραπεία του διαβήτη μου εδώ και τρία χρόνια, γύρω στα πέντε χρόνια κάνω shiatsu περιοδικά για εξισορρόπηση και θεραπεία της διαταραχής της Ενέργειας μέσα μου και σε ψυχολογικό επίπεδο, μπορώ να πιάνω πια τις λεπτές εκείνες έννοιες που χρησιμοποιεί κανείς, για να προδιαθέσει τον άλλον απέναντί του, θετικά ή αρνητικά.

Ανακάλυψα με το πέρασμα του χρόνου τη Δύναμη της Θέλησης, τα ψυχικά εκείνα αποθέματα που σε κάνουν να προχωράς ενώ οι αντιξοότητες σε αντιπαρέρχονται για να σε δοκιμάσουν ξανά και ξανά σε όλα τα επίπεδα, αλλά τη τελευταία φορά με τον θυρεοειδή μου, είπα πως αφού επέτρεψα στον εαυτό μου να νοσήσει, θα το αντιμετωπίσω και δεν θα το αφήσω να εξελιχθεί εις βάρος της υγείας μου. Τα φάρμακα έκαναν τη δουλειά για την οποία είχαν σχεδιαστεί, μα τον σημαντικότερο ρόλο έπαιξε η βαθύτερη εκείνη αίσθηση που σε κάνει να λες "δεν θα το βάλω κάτω, δεν θα γίνω δέσμιος των φαρμάκων που επιδρούν στο σώμα και τη ψυχή μου..."

Αγαπητοί κύριοι μεγαλογιατροί, μαϊντανοί των συνεδρίων, που δεν έχετε πια τίποτε καινούργιο να μας πείτε, γιατί το μόνο που σας νοιάζει είναι η πελατεία σας και τίποτε άλλο τελικά, λυπάμαι που ακούω όλο τα ίδια και τα ίδια από το στόμα σας. Ο Τέλειος Διαβητικός, δεν υπάρχει για να να σας τον δείξω να σταματήσετε να μιλάτε. Υπάρχουμε όλοι εμείς, που μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ψαχνόμαστε διαρκώς προς πάσα κατεύθυνση και όταν νιώσουμε αγάπη και σεβασμό στη προσωπικότητά μας από όσους μας φροντίζουν από τον χώρο της υγείας, τον εκτιμάμε και τον εμπιστευόμαστε. Ευτυχώς που υπάρχουν τέτοιες εξαιρέσεις και μπορώ να πάρω μιαν ανάσα, απέναντι στους λόγους με τον επιθανάτιο ρόγχο σε κάθε κατακλείδα.

Αν μπορούσατε να αφήσετε τον εγωϊσμό σας κατά μέρος για λίγο και να δείτε μέσα από τα μάτια ενός γονιού, ή ενός παιδιού, τότε θα αντικρύζατε απόγνωση που ζητάτε τον ουρανό με τα άστρα από εκείνους ποτίζοντάς τους με Φόβο διαρκώς για την επαύριο. Ελάτε στη θέση μιας μάνας που σας φωνάζει στο ακροατήριο πως "εγώ δεν θα αφήσω το παιδί μου να πάθει ποτέ τίποτα" και αν δεν μπορείτε να καταλάβετε με τι ευθύνη σας το λέει αυτό, τότε καλύτερα να αποσυρθείτε και να ιδιοτεύσετε καλύτερα, μακρυά από όλους εμάς τα άτομα με διαβήτη στην Ελλάδα.

Ζητάτε από τον κόσμο να είναι υπόδειγμα στη ρύθμιση του διαβήτη και αντί να πείτε μιαν καλή κουβέντα, τους μπολιάζετε από πάνω με ό,τι θα μπορούσε να τους βρει χωρίς να το περιμένουν. Τι ζωή νομίζετε ζουν αυτοί οι άνθρωποι και οι οικογένειές τους? Ζωή το λέτε εσείς αυτό, ή φυλακή μέχρι την εκτέλεση της θανατικής ποινής, αναλόγως με τι τους φοβερίζετε ότι θα τους συμβεί?

Δώστε επιλογές, δώστε περιθώρια, δώστε ποιότητα στη ζωή των "γλυκών παιδιών", αντί να τους καταδυναστεύετε! Αφήστε τους ελεύθερους για να είναι κύριοι του εαυτού και του διαβήτη τους μέσα από τη συνεχή εκπαίδευση και ενημέρωση, όχι απλά μικρά και υποχόνδρια ανθρωπάκια που παίρνουν μια χούφτα φάρμακα για τα πάντα και ποτέ καλά δεν είναι μέσα τους... Έτσι σας βολεύει και εσάς και τις φαρμακευτικές που υποστηρίζετε, αλλά αξίζουμε μια καλύτερη ζωή, αγαπητοί μου, από αυτήν που θέλετε να μας επιβάλλετε!


World Diabetes Day - Understand Diabetes, Get Involved

Και του χρόνου θα πω και θα επαγρυπνώ μη ξανασυναντήσω τα εν λόγω "βαμπίρ" στα συνέδια για τον Διαβήτη, να κρατώ σκόρδο και παλούκια στη τσάντα μου για κάθε ενδεχόμενο...

Μαριαλένα, 20/11/2009

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Καταξίωση

(Άνδρας)
Ω, η γυναίκα μου, τι όμορφη που είναι!
Από την αγνότητα της, κάτασπρη
σαν το πρώτο χιόνι.
Από την ντροπή και την επιθυμία της,
κατακόκκινη σαν φωτιά που φούντωσε.
Όλα τα ποτάμια
δεν μπορούν να σβύσουν τη φωτιά της.
Όλες οι θάλασσες
δεν μπορούν να πνίξουν τον πόθο μου
για τη γυναίκα μου.
Πλευρά από την πλευρά μου,
σάρκα από την σάρκα μου,
εσύ πριν τα παιδά μας,
-ω! η γυναίκα μου
τι όμορφη που είναι-
μου δίδαξες τον δρόμο της επιθυμίας,
να σου διδάξω το δρόμο του έρωτα
και της τελείωσης.
Έλα όμως, μη μου φεύγεις...
Γιατί μου φεύγεις...
Αχ, μην παίζεις με την λαχτάρα μου...
Τραβιέται η γυναίκα μου από κοντά μου
παιχνιδιάρικα.
Σωστά με οδήγησε η επιθυμία σου
κι αβάσταχτος είναι ο πόθος μου...
Γιατί μου φεύγεις τώρα?
Γλυστρά η γυναίκα μου από το κρεββάτι μας
και δεν αφήνει να την πιάσω.
Μη φεύγεις, γυναίκα μου... Γιατί...
Δορκάδα ανυπόταχτη
τρέχει στον κοιτώνα μας
και δεν αφήνει να την πιάσω...
Παιχνιδιάρικο το γέλιο σου,
με περιπαίζει και με τυραννά...
Ω, η γυναίκα μου τι όμορφη που είναι...
Αγρίμι ανυπόταχτο,
κρυφά κι ανομολόγητα με περιμένει...
Το ξέρω...
Όμως, τρομερός και ανίκητος στρατός,
στρατηγοί με χίλιες νίκες
δεν θα μπορούσαν να παγιδέψουν
τη γυναίκα μου.
ω, η γυναίκα μου, πόσο όμορφη είναι...
Ω, τι τέλεια που είναι
στο παιχνίδι της άρνησης.
Αυστηρή σαν το θάνατο.
Ξέρω πως μονάχα εγώ
μπορώ να παγιδέψω τη γυναίκα μου,
χωρίς στρατό, χωρίς όπλα, χωρίς στρατηγική.
Ξέρω πως μονάχα εγώ
μπορώ να φυλακίσω τη γυναίκα μου
σε φοβερή φυλακή, χωρίς κλειδιά,
χωρίς πόρτα, χωρίς φρουρούς.
Μονάχα με τον λόγο πιάνεται η γυναίκα μου.
Με τον ανθρώπινο λόγο,
που είναι εκπόρευση του Θείου Λόγου.
Ο λόγος μου είναι και λόγος της,
είμαστε από πάντα ένα.
Ιδού, ο ανθρώπινος λόγος μου
γυναίκα μου, απευθείνεται σε σένα.
"Γυναίκα μου, σε είδα και σε αναγνώρισα.
Πλευρά από την πλευρά μου.
Σε επιλέγω εν επιγνώσει μου,
έρωτά μου, γυναίκα μου.
Καταξιώνεται η προσφορά σου.
Διδάχθηκα από σένα.
Σε καλώ στο κρεββάτι μας.
Το ροδοστόλισα πέταλα από τριαντάφυλλα,
κόκκινα φωτιά, σαν τον πόθο μου.
Πρέπει ναρθείς, γυναίκα μου.
Ήλθε η ώρα να σ' ερωτευθώ.
Ήλθε η ώρα να σ' αγαπήσω.
Ήλθε η ώρα να σε γνωρίσω.
Ευλογημένη να είσαι".


Από το βιβλίο του Κώστα Φωτεινού, "Έρωτας", σελ. 85-87, εκδόσεις "Καφέ Σχολειό"


Michael Bolton - When A Man Loves A Woman Lyrics By Gali

Μαριαλένα, 29/2/2008 (αφιερωμένο εξαιρετικά στη φίλη μου Giotavita, που μου το είχε κάποτε ζήτησει...)

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη 2009 στην Αθήνα



Επιστημονικό Πρόγραμμα

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009

16:30-17:00 Εγγραφές
Έναρξη-Προσφωνήσεις

17:00-18:30 Συνεδρία Ι
Προεδρείο: Σ. Α. Ράπτης

Η θέση της Πολιτείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα προβλήματα
των ατόμων με Σ.Δ.
Μαριέττα Γιαννάκου

Η οικονομική διάσταση της αντιμετώπισης του Σ.Δ.
Γ. Κυριόπουλος

Συζήτηση

18:30-19:00 Δ ι ά λ λ ε ι μ α

19:00-21:00 Συνεδρία ΙΙ
Προεδρείο:
Αικ.Δάκου-Βουτετάκη

Η προσφορά της εκπαίδευσης στη ρύθμιση του Σ.Δ.
Μ. Μπενρουμπή, Β. Σπηλιώτη

Παχυσαρκία και Σ.Δ.:
Μια σύγχρονη επιδημία που μπορεί να προληφθεί
Ν. Κατσιλάμπρος

Σακχαρώδης Διαβήτης και επαγγελματική επιλογή του εφήβου
και νεαρού ενήλικα
Μ. Λιακοπούλου

Ελληνική πραγματικότητα από τη σκοπιά του διαβητικού
Γ. Κουκούλης

Συζήτηση

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009

09:30-11:30 Συνεδρία ΙΙΙ
Προεδρείο: Χρ. Μπαρτσόκας
Στρογγυλό τραπέζι

Νεότερα αντιδιαβητικά δισκία
Στ. Λιάτης

Ινσουλινοθεραπεία στα παιδιά και εφήβους με Σ.Δ. 1
Χρ. Κανακά

Ινσουλινοθεραπεία στον Σ.Δ. τύπου 2. Πότε και γιατί;
Κ. Κανταρτζής

Αντλίες Ινσουλίνης στο παιδί και έφηβο με Σ.Δ. 1
Α. Βαζαίου

Αντλίες Ινσουλίνης στον ενήλικα με Σ.Δ.
Χ. Βασιλόπουλος

Συζήτηση

11:30-12:00 Δ ι ά λ ε ι μ μ α

12:00-13:00 Συνεδρία ΙV
Προεδρείο: Φ. Παυλάτος

Η διατροφή στο παιδί και τον έφηβο με Σ.Δ.
Ε. Κουή

Η διατροφή στον ενήλικα με Σ.Δ.
Αιμ. Παπακωνσταντίνου

Το διαβητικό πόδι: Πρόληψη και αντιμετώπιση
Ν. Τεντολούρης

Συζήτηση
13:00-14:00 Είμαι άτομο με Σακχαρώδη Διαβήτη;
Gogito ergo sum (Καρτέσιος)
(Σκέφτομαι άρα υπάρχω)
Συντονιστές –Σχολιαστές: Ε. Μπουτάτη, Δ. Χιώτης
Συμμετέχουν άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη*


Η Eκπαιδευτική Διημερίδα θα πραγματοποιηθεί στο Πολεμικό Μουσείο
στις 14 & 15 Νοεμβρίου 2009.


Ε ί σ ο δ ο ς Ε λ ε ύ θ ε ρ η


* Είναι μεγάλη τιμή και χαρά που σε αυτή τη συζήτηση έχω κληθεί και εγώ ως εθελοντής στην ΕΛΟΔΙ, να επικοινωνήσω και να μοιραστώ με το ακροατήριο τις απόψεις μου για το τι σημαίνει να είναι κάποιος άτομο με διαβήτη στη χώρα μας. Όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε να παρευρεθείτε στην εκδήλωσή μας, θα τα πούμε εκεί!

Μαριαλένα, 13/11/2009

Σαν Ζάχαρη Άχνη - Μια εκδήλωση για Μικρούς και Μεγάλους



ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

Οι εκδόσεις Διάπλαση και η ΠΕΑΝΔ Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη σας προσκαλούν στην εκδήλωση που θα γίνει το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009 στις 12:30 το πρωί στο βιβλιοπωλείο Ιανός με αφορμή την παγκόσμια ημέρα Νεανικού Διαβήτη. Μετά τη συζήτηση η Μάρω Θεοδωράκη -συγγραφέας- και οι ηθοποιοί που την συνοδεύουν θα παρουσιάσουν το βιβλίο της «ΣΑΝ ΖΑΧΑΡΗ ΑΧΝΗ» με ένα μοναδικό γλυκό θεατρικό δρώμενο.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο CAFÉ IANOS
Βιβλιοπωλείο Ιανός Σταδίου 24 Αθήνα τηλ. 2103217917


Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Εικόνες της Βροχής - Ηραίο Λουτρακίου

Εικόνες της Βροχής σε ένα από τα αγαπημένα μου μέρη στα περίχωρα του Λουτρακίου, το Ηραίο.

Εικόνες που με τον μολυβδοσκέπαστο ουρανό, το τοπίο φαντάζει σαφώς πιο ατμοσφαιρικό, από ότι το έχουμε συνηθίσει με λιακάδα. Τα αρχαία μνημεία του Ιερού της Ήρας της Ακραίας ξεχωρίζουν μέσα σε μια αλλόκοτη ηρεμία, ενώ ο φάρος στο βάθος φαντάζει παντοτινά κυρίαρχος της άκρης των Γερανίων πριν εισχωρήσουν τα βράχια στη θάλασσα.

Επίσκεψη στη συνέχεια στη λίμνη του Ηραίου, στο σημείο όπου ο Κορινθιακός Κόλπος συναντά το πέρασμα της προς τη λιμνοθάλασσα και εκεί επάνω, ένα σπίτι χτισμένο στη μέση του πουθενά μέσα στην απόλυτη ησυχία και την εκπληκτική θέα σε δυο θάλασσες και τρεις ορίζοντες ανάλογα του σημείου που αντικρύζει κανείς. Λίγο πιο κάτω ένα αιγιοπελαγίτικο εκκλησάκι χτισμένο στις όχθες του Ηραίου και η θάλασσα να γίνεται ένα με τον γκρίζο ουρανό.


All images by Marialena, 2009

Τέλος επίσκεψη στα Πίσια Περαχώρας, στη ταβέρνα "Ο Πλάτανος", όπου μέσα στο δάσος των Γερανίων και σε ορεινό υψόμετρο, βρίσκεσαι μέσα στην αγκαλιά των πανύψηλων πλατάνων και με τη δροσιά του βουνού ήδη να σε διαπερνάει, τρως πεντανόστιμα κρέατα στον κυρ Νίκο, ενώ το φως ήδη έχει ξεφτίσει και το σκοτάδι έρχεται. Φεύγοντας, δεν μπορώ παρά να προσέξω τις επιγραφές πάνω στα δέντρα από τον ιδιοκτήτη της ταβέρνας, που με χιούμορ και μεράκι λέει: "Στη γυναίκα, στον εχθρό και στη φωτιά, δεν γυρίζουμε ποτέ τα νώτα μας"!

Marialena, 7/11/2009

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

She's like the wind


Patrick Swayze - She's like the wind (1987)

-Πιστεύεις στις νεράιδες?
-Εγώ?
-Ναι, εσύ, πιστεύεις στις νεράιδες?
-Μπορεί, γιατί με ρωτάς?
-Αν πιστεύεις, θα σου πω το γιατί...
-Όταν ήμουν μικρή υπήρχαν στη φαντασία μου.
-Και τώρα?
-Και τώρα, τι?
-Υπάρχουν?
-Για τους άλλους γύρω μου ναι, για μένα όμως όχι...
-Απαισιοδοξία?
-Πες το και έτσι, αλλιώς ρεαλισμός.
-Δεν πιστεύεις στα παραμύθια?
-Πολύ θα ήθελα πια να πιστεύω, όσο τίποτε άλλο!
-Αλλά?
-Πάντα υπάρχει αυτό το αλλά, σε όλα, αλλά...
-Αλλά, τι?
-Αλλά, τα δικά μου παραμύθια δεν τελειώνουν με το "ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα" που έλεγε η γιαγιά κάθε που τελείωνε τη διήγηση, θυμάσαι?
-Μου βάζεις δύσκολα.
-Το ξέρω, τα δύσκολα είναι η ειδικότητά μου, γι' αυτό και αυτό το happy end ακόμα να έλθει.
-Σταμάτα!
-Σταματάω.
-Εσύ τα λες αυτά? Τι σε έπιασε πάλι και έβαλες τις μαύρες πλερέζες?
-Αυτά τα δύσκολα, τι άλλο νομίζεις?
-Ξέρεις κάτι που να είναι εύκολο?
-Δεν είπα αυτό, όμως κολλάω πάλι σε όσα δεν μπορώ να αλλάξω.
-Τι δεν μπορείς να αλλάξεις?
-Τα όρια σε κάθε άνθρωπο, την επιβολή ή την έλλειψή τους.
-Τα όρια?
-Ναι, αυτά που όσο και αν θες να τα παρακάμψεις, πέφτεις πάνω τους αργά ή γρήγορα.
-Όρια ταχύτητας?
-Θα ήθελες! Όρια στις ανθρώπινες συμπεριφορές, στον τρόπο που αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας, το πως μας εκμεταλλεύονται άνθρωποι με χειριστικές συμπεριφορές, που εμποδίζουν το να ζήσουμε ευτυχισμένοι.
-Και γιατί τότε είσαι σκεπτική?
-Γιατί όταν διαλέγεις τα δύσκολα, οφείλεις να είσαι σε θέση να αντιμετωπίσεις και τις συνέπειες, αλλιώς κανόνισε τη πορεία σου.
-Πάλι αυτό το αλλιώς...
-Άσε με σου λέω, από τη μια είμαι ευγνώμων και από την άλλη χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο που έχω γίνει πολιορκητικός κριός, μιλάμε.
-Αν αγαπάς κάποιον, άστον ελεύθερο. Αν είναι δικός σου θα γυρίσει πίσω, αλλιώς θα φύγει μακριά, έχω ακούσει να λένε, σοφή κουβέντα!
-Κάπως έτσι.
-Και μετά?
-Και μετά, τι?
-Έχεις σκεφτεί?
-Δεν ξέρω, δεν μπορώ να σκεφθώ.
-The show must go on...
-Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα και αν μας αντέξει το σχοινί, θα φανεί στο χειροκρότημα.
-Αυλαία τότε?
-Αυλαία, γέλα παλιάτσο!

Marialena, 1/11/2009