Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Μένω Εκτός


Ελευθερία Αρβανιτάκη - Μένω Εκτός

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Ara Dinkjian
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Μένω εκτός, θυμάμαι ονόματα
τρέχω με ταχύτητα φωτός
μένω εκτός, σαν κάτι στόματα
που 'διωξε απ' τον κόσμο ένας λωτός

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να γυρίσω
μα ο παράδεισος κλειστός

Τα βράδια μου τα εργένικα
τραγούδια λέω αρμένικα
θέλω να μιλήσω
μα ειν' ο τόπος μου σβηστός

Μένω εκτός, μιλάω με σύρματα
στη σιωπή ζυγιάζω σαν αϊτός
μένω εκτός, σαν κάτι σχήματα
που 'φτιαξε στην άμμο ένας πιστός



σ.σ. Φέτος το καλοκαίρι, μέσα μου συνετελέσθη μια ακρογωνιαία αλλαγή, "σαν έτοιμη από καιρό" υποδέχτηκα το γεγονός ότι ο δρόμος μου με οδηγεί σε οικουμενικές τροχιές, σε νοήματα και έννοιες που μέχρι πριν από λίγο καιρό, λογικά αντιλαμβανόμουν μα δεν βίωνα στα κατάβαθα της ψυχής μου.

Ευλογημένο το "ψάξιμο", ό,τι σε κάνει να ξεφεύγεις από τη πεπατημένη και να ακολουθείς τον δρόμο σου, όπως κάθε άλλος Μοναχικός Διαβάτης και τι χαρά όταν στο διάβα σου συναντάς και άλλες ψυχές που βαδίζουν παράλληλα και σου δείχνουν τι πρόκειται να επακολουθήσει.

Πόσους συνανθρώπους μας συναντώ που τρέμουν κυριολεκτικά το να συναντηθούν με τον Εαυτό τους σε ένα σημείο της ζωής τους. Για να μην τους βρει αυτό το "κακό", βρίσκουν τους ανάλογους συντρόφους και αλληλοκαλύπτουν τους Φόβους και τις Ανασφάλειες τους και αν ποτέ καταλάβουν τι έκαναν, τότε ζουν σε όλο το μεγαλείο αυτό που ήθελαν να αποφύγουν. Να μην φοβάσαι τον Άλλον, γιατί καθρέφτισμα του είσαι και εσύ ο ίδιος. Να μην φοβάσαι τη Σιωπή μέσα σου, γιατί έχει πολλά περισσότερα να σου πει, από οποιοδήποτε "αλλαλάζον κύμβαλο".

Δοκιμάστηκαν οι αντοχές μου όλον τον προηγούμενο χρόνο, μέσα από ανεδαφικές προσδοκίες, ταλαιπωρίες, ψυχικές και σωματικές δοκιμασίες και έφτασα να αναζητήσω ξανά τον Μίτο της Αριάδνης για να βγω από τον Λαβύρινθο που με κυνηγούσε με συνέπεια ο δικός μου Μινώταυρος, αφού τον είχα προσκαλέσει να μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Έμεινα εκτός αναγκαστικά, από φίλους και εχθρούς, προσπαθώντας να μαζέψω τα κομμάτια μου και να συνεχίσω να πορεύομαι.

Και ήλθε αυτό το καλοκαίρι και εκεί που αναζητούσα ξανά άγκυρα σωτηρίας για να πιαστώ απ' το σχοινί και να ξανανεβώ στην επιφάνεια, πήγα ξανά στη Πηγή της Βιωματικής Γνώσης. Ήταν και είναι το σιάτσου, η πανάρχαια ιαπωνική τεχνική θεραπείας και εξισορρόπησης των ενεργειακών πεδίων μέσω της ρύθμισης της ενέργειας στους μεσημβρινούς του σώματος που με οδήγησε να περάσω στο επόμενο επίπεδο εξέλιξης.

Με φόβους παγιωμένους από παιδί και πεποιθήσεις μη λειτουργικές, ήλθε η Άνωθεν Ενέργεια, να μου δείξει περίτρανα πως ότι ήξερα μέχρι τώρα για τον κόσμο γύρω μου, είναι απλά μυθεύματα του μυαλού μου! Συνάντηση στη συνάντηση, κάθε φορά βίωνα και κάτι διαφορετικό όσον αφορά τη συνειδητότητά μου και η λογική άρχισε να δίνει τόπο στην εμπειρία, συχνά πέρα και πάνω από τα όρια μιας ανύποπτης καθημερινότητας. Η αίσθηση του τόπου και του χρόνου, παύουν να αποτελούν έννοιες που διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στην διαπερατότητα της Ενέργειας στο ψυχοσωματικό επίπεδο.

Έφυγα για διακοπές και άφησα πίσω μου το "αγγελικά" πλασμένο ηλεκτρονικό σύμπαν του διαδυκτίου, παίρνοντας μαζί μου κάποια, σημαντικά για μένα, αναγνώσματα και κάποιες αγαπημένες μουσικές που ταίριαζαν στην αλλαγή του περιβάλλοντος. Ο ελεύθερος χρόνος που είχα στη διάθεσή μου, γέμιζε με περιηγήσεις, εξορμήσεις, εκδρομές, βόλτες στη Φύση, υπέροχα χαλαρωτικά μπανάκια στη θάλασσα και όμορφες εικόνες από το εμπνευσμένο περιβάλλον που βρισκόμουν.

Ήμουν χαρούμενη που άφησα πράγματα πίσω μου, έγνοιες που πολύ λίγο με αφορούσαν στην εξοχή και αντί γι' αυτές, ήλθαν σημαδιακά όνειρα να με καθοδηγήσουν παρακάτω και συνειδητοποιήσεις για όσα είχα βιώσει χωρίς να μπορώ να τα εξηγήσω εξωλογικά με το σιάτσου. Αν και οι επιθυμίες ξεπηδούσαν από μέσα μου σαν μικρό παιδί, μπροστά στην ανακάλυψη ενός υπέροχου, καινούργιου κόσμου, άρχισα να έχω επαφή με το σώμα μου και με το μέσα μου, κατά τρόπο που σηματοδοτούσε την έλευση της Χαράς στη ζωή μου. Όχι, το είδος του συναισθήματος που είναι σαν να φοράς μάσκα του γελωτοποιού όλη την ώρα, αλλά αυτό το μύχιο συναίσθημα που σε πλημμυρίζει ολοένα και περισσότερο, προσφέροντάς σου μια αίσθηση Γαλήνης. Νομίζω πως στα αγγλικά, κάτι τέτοιο θα ονομαζόταν Eternal Bliss.

Κατέρριψα πλέον οριστικά, το ανθρώπινο κατασκεύασμα της οργανωμένης θρησκείας, όχι σαν ανάγκη επαφής με το Θείο, ή αλλιώς Ανώτερο Εαυτό μας, που άλλωστε στον καθένα μας υπάρχει και εκδηλώνεται ανάλογα, αλλά με τους κανόνες ηθικής που επιβάλλονται στο όνομα του Θεού, για να ελέγχονται συνειδήσεις και να εμφυτεύονται μέθοδοι εξουσιασμού σε ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν πως ο Θεός τιμωρεί. Ο Θεός είναι Αγάπη ή αλλιώς η Αγάπη μας οδηγεί στον Θεό, αν κανείς θέλει να το βιώσει έτσι. Η συνείδηση και οι επιλογές μας τιμωρούν σύμφωνα με τους Νόμους της Δράσης και της Αντίδρασης, ή αλλιώς "όλα εδώ πληρώνονται". Σε καμία περίπτωση η Πίστη μου προς την Ανώτερη Δύναμη και τις εκφάνσεις της επί της Γης δεν έχει αλλοιωθεί, όμως τους πύρινους λόγους και τα κηρύγματα που έχουν να κάνουν με καθυπόταξη του Ελεύθερου Ανθρώπου που έχει συναίσθηση της Ύπαρξής του, δεν με αφορούν πλέον ως Ον με κρίση και αντίληψη του σωστού και του λάθους εκ των έσω.

Δεν το κρύβω πως στο στάδιο που αισθάνομαι ότι είμαι επί του παρόντος, ο Νέος Συναρπαστικός Κόσμος που ανοίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου, είναι εξίσου θελκτικός μα και ταυτόχρονα εμπεριέχει την αίσθηση του Αγνώστου. Η εποχή του Υδροχόου, έχει φτάσει και μαζί με αυτήν, θα ανοίξουν οι Ασκοί του Αιόλου για το τι μας περιμένει. Το "λαλήσαν δια των Προφητών", έχει ακόμα 2.000 χρόνια για να επέλθει η μεταμόρφωση του Ανθρώπου από εγωιστικό και εριστικό πλάσμα, σε προαγωγό της Ανθρωπότητας. Μέχρι τότε όμως, η κάθε μέρα που περνά, μας κραυγάζει να αφήσουμε πίσω μας όσα μας έχουν φέρει στο χείλος της καταστροφής και να δράσουμε για να σωθεί ο Πλανήτης, από όσα δεινά του έχουμε προκαλέσει και συνεχίζουμε να προκαλούμε.

"Σαν έτοιμη από καιρό", πήρα τις αποφάσεις μου να μείνω εκτός όσων με κρατούσαν δέσμια μιας πραγματικότητας όμοιας με τον Προμηθέα Δεσμώτη και να αφεθώ να ζήσω τις επερχόμενες αλλαγές σε συμπεριφορές και τρόπο σκέψης. Ξέρω πως θα συναντήσω στο διάβα μου "τους Λαστρυγόνας και τους Κύκλωπας", όπως τους συναντώ ήδη εμπρός μου, όμως η επαφή με το Φως δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται μέσα από τις δικές μας αφέσεις των "αμαρτιών", τις υπερβάσεις μας.

Αν και το ταξίδι φαντάζει μοναχικό, τα μάτια της ψυχής μου δείχνουν και άλλους συνοδοιπόρους που φωτίζουν το δρόμο με τα δικά τους βήματα πάνω στην άμμο της Αιωνιότητας, που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν. το να μην φορτώνεσαι όσα εθελούσια ή με επιβολή σου φόρτωσαν, μοιάζει λυτρωτικό! Τη Δευτέρα Παρουσία όπως την περιγράφουν οι Γραφές, την Επιλογή μεταξύ Καλού και Κακού, χθόνιου και ουράνιου, παλιού και νέου εαυτού, θα την κάνει ο καθένας μας προσωπικά στη δεδομένη, για έναν έναν ξεχωριστά, στιγμή της Αλήθειας.


I believe I can fly, image by intothewildfire.com

Δεν θα πω περισσότερα ακόμα, άλλωστε τις εντυπώσεις που περιγράφω σε αυτό το σημείωμα, ο κάθε αναγνώστης θα το ερμηνεύσει μέσα από το δικό του πρίσμα. Όταν θα έλθει η ώρα, θέλω να φέρω το ερώτημα της Αγάπης στο προσκήνιο, μέσα από όχι μόνον τις ανάγκες τις ανθρώπινες αλλά και τον Νόμο της Έλξης που υπάρχει στο Σύμπαν. Μέχρι τότε προσπαθώ να αγωνιώ λιγότερο και να κρατώ την αίσθηση της ευγνωμοσύνης που κάθε μέρα που περνάει είμαι υγιής και ζωντανή, πάνω στην επιφάνεια της Γης, το ίδιο εύχομαι και για όλους μας, εφόσον αυτό είναι που επιθυμούμε και θέλουμε από τη δική μας ζωή...

Μαριαλένα, 26/8/2009

υ.γ. Πέντε χρόνια πριν, ένα βιβλίο μου δόθηκε ως δώρο που μέχρι πρόσφατα, δεν τολμούσα να το αγγίξω καν, δεν ήμουν έτοιμη θαρρώ για όσες αλήθειες πηγάζουν από τις σελίδες του. Πέντε χρόνια μετά, σε ευχαριστώ που υπήρξες στη ζωή μου και μου έδωσες τα ερεθίσματα για να μπορέσω να φτάσω σήμερα ως εδώ... Ο Θεός να σε έχει καλά!

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009

Requiem for a dream


Lux Aeterna By Clint Mansell - Requiem for a dream

Θέλεις να γράψεις για τα ωραία αυτής της ζωής, για όσα "καθαγιάζονται" μέσα από το πουργκατόριο των σκέψεων και των οικτιρμών, το πέπλο των ονείρων και τη μαγεία της Συμπαντικής Αλήθειας που εν αγνοία μας, συχνά μένουμε άφωνοι, όταν γινόμαστε μάρτυρες του Μεγαλείου της Νομοτέλειάς της. Να υμνήσεις τον Έρωτα, από την πιο αγνή μορφή του, ως εκεί που μας ξεπερνάει σαν ανθρώπους ως συναίσθημα, ως πάθος και πόθος. Να αφουγκραστείς την Αγάπη που κείτεται στα μύχια της ψυχής και ξεπηδά από τις άκρες των δακτύλων προς τα πάντα γύρω σου. Να προβάλλεις φωτογραφίες με τα στιγμιότυπα που απαθανάτισες μέσα από εικόνες αιώνιας ομορφιάς της Φύσης που αντίκρισες στις αποδράσεις σου. Να μοιραστείς ένα αγαπημένο τραγούδι για να μιλήσεις μέσα από αυτό αλλά και τόσα άλλα, προσωπικά και πανανθρώπινα...

Όχι σήμερα όμως, όχι... γιατί σήμερα, όπως και χθες, κατεβάζεις το βλέμμα και μέσα στη μικρότητά σου, αναρωτιέσαι γιατί ο τόπος σου καταστρέφεται από τα δικά μας χέρια, τα δικά μας νοσηρά μυαλά, που παίρνουν το στουπί, το γκαζάκι, το πετρέλαιο και καίνε τα δάση, τις περιουσίες και το οξυγόνο που μας θρέφει.

Που χρόνο με το χρόνο, ο τόπος μας, μας αποδιώχνει πληγωμένος από τα λάθη και τις καταστροφικές συμπεριφορές απέναντι στο Περιβάλλον, είτε αυτό λέγεται μόλυνση των υδάτινων πόρων με εναποθέσεις μετάλλων στις κοίτες των ποταμών, ρίψη αποβλήτων λυμάτων στις θάλασσες, αυθαίρετες χωματερές λόγω μη ορθολογικής διαχείρισης των απορριμάτων, υγρών και στερεών και περαιτέρω αξιοποίησής τους στο μέγιστο δυνατό. Κοπή δέντρων, αποψίλωση εκτάσεων για εκμετάλλευση, πολιτικές ίντριγκες, κοντόφθαλμες επιδιώξεις απατεωνίσκων και ευυπόληπτων εκμεταλλευτών, που θα βρεθούν με τίτλους γης μετά από μια καταστροφή, τσιμέντο παντού, αυθαίρετη δόμηση, αυθαιρεσία εις βάρος της κοινωνίας που διψά "να πιάσει τη καλή" μέσα από τον βιασμό της Φύσης και "τι με νοιάζει εμένα βρε αδελφέ, εγώ θα σώσω την Ελλάδα?"

Image Hosted by ImageShack.us
Ντροπή σας! Εικόνα διαμαρτυρίας δανεισμένη από τον φίλο Μάρκο Φωτεινό

Σήμερα δεν μπορείς να μιλήσεις για όσα αφήνεις το στίγμα σου περιγράφοντάς τα, γιατί σήμερα είναι μέρα περισυλλογής και θρήνου που αφήνουμε τη Φύση να αφανίζεται σε αυτή τη γωνιά της Μεσογείου, γιατί είμαστε υπάνθρωποι και κτήνη που σκυλεύουμε το κομμένο της κορμί, ως άλλοι Νέρωνες βλέποντας τη Ρώμη να καίγεται γεμάτοι ηδονή για το αποτέλεσμα, καταστροφή ανυπολόγιστη που εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε με τις πράξεις και τις παραλήψεις μας.

Πειράζει που θερίζουν οι αρρώστιες και πεθαίνουμε σαν τα κουνέλια από καρκίνους και μεταλλαγμένες ιώσεις? Πειράζει που αναπνέουμε αποκαΐδια και υποφέρουμε από αλλεργίες του αναπνευστικού, μέσα στις μολυσμένες από το διοξείδιο του άνθρακα πόλεις μας? Τι να πειράξει, αφού έχουμε τη σπιταρώνα εκεί που κάποτε υπήρχε Ζωή, υπήρχε Δάσος και ήταν πνεύμονας οξυγόνου για όλο το οικοσύστημα που φιλοξενούσε στα σπλάχνα του.

Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο λοιπόν, το Όνειρο πως παρά την αρρωστημένη νοοτροπία μας της άναρχης ανάπτυξης, θα καταφέρουμε να ανατρέψουμε τα δεδομένα της αυτοκαταστροφικής μας συμπεριφοράς και θα παραδώσουμε στην επόμενη γενιά το Περιβάλλον που αποδεκατισμένο, βαρυανασαίνει και βογκά από την κακομεταχείριση που του έχουμε κάνει συνειδητά και ασυνείδητα, εμείς οι σύγχρονοι Νεοέλληνες.

Ας μην αφήσουμε αυτό το Όνειρο, να χαθεί, εξαιτίας της εγκληματικής αδιαφορίας μας και της μισάνθρωπης συμπεριφοράς μας...

Link: Fires rage through Athens suburbs-BBC News

Μαριαλένα, 23/8/2009

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2009

Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας 2009

Την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας την είχα ακούσει μέσα από τον δίσκο τους "Δάκρυ στο Γυαλί", λίγα χρόνια πριν και τις επιτυχημένες συνεργασίες τους με γνωστούς και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Γιώργος Νταλάρας και η Αρετή Κετιμέ.

Φέτος, στις 13 Αυγούστου, ήλθαν στη παραλία του Βραχατίου στη Κορινθία, όπου και έδωσαν μια συναυλία αφιερωμένη στις χαμένες πατρίδες. Το θέμα και μόνο της αναφοράς στην μουσική παράδοση της Μικρασίας, με έκανε να είμαι εκεί έτοιμη για να παρακολουθήσω το μουσικό ρεπερτόριο που θα παρουσιαζόταν εκείνο το βράδυ.

Εκτός από την ορχήστρα, τις ερμηνείες των τραγουδιών τις είχαν αναλάβει τρεις γνωστοί τραγουδιστές με χαρακτηριστικές φωνές, οι Μαρία Σουλτάτου, Ασπασία Στρατηγού και ο Ζαχαρίας Καρούνης και το ρεπερτόριο περιελάμβανε τραγούδια από τη Σμύρνη, τη Πόλη, αρχοντορεμπέτικα και εμπνεύσεις του Τσιτσάνη, που έδεναν αρμονικά μεταξύ τους, δίνοντας τον τόνο στη μουσική αυτή βραδιά.


Ασπασία Στρατηγού - Θάλασσα


Μαρία Σουλτάτου - Προσφυγάκι


Μαρία Σουλτάτου - Τζιβαέρι


Μαρία Σουλτάτου - Τα παιδιά της γειτονιάς σου


Ασπασία Στρατηγού, Ζαχαρίας Καρούνης - Δημητρούλα


Ζαχαρίας Καρούνης, Ασπασία Στρατηγού και Μαρία Σουλτάτου - Καϊξής


Μαρία Σουλτάτου, Ασπασία Στρατηγού και Ζαχαρίας Καρούνης - Τι σε μέλλει εσένανε

Μετά από δύο ώρες μουσικής γνώριμης αλλά και τόσο προσωπικής για τον καθένα μας, η συναυλία έκλεισε με ένα τραγούδι που συμβολίζει την Ελπίδα και τη Πίστη που έφεραν μαζί τους οι ξεριζωμένοι Έλληνες της διασποράς, όταν τέτοιον καιρό το 1922, το 1958, το 1974, εν μια νυκτί, άφησαν πίσω τους πατρίδες και ρίζες και πήραν το δρόμο της προσφυγιάς προς τη Μητέρα Ελλάδα.


Μαρία Σουλτάτου - Ιμιλερήμ

Τα πυροτεχνήματα που στόλιζαν τον ουρανό πάνω από τη θάλασσα του Κορινθιακού, έκαναν το κλείσιμο της εκδήλωσης ακόμα πιο φαντασμαγορικό, καθώς η φωνή της Μαρίας Σουλτάτου ηχούσε πέρα και πάνω από τις κροτίδες, θυμίζοντας τον λόγο για τον οποίο έκλεισε η βραδιά με χαρμολύπη, όπως τώρα πια έχουν πάρει τη θέση τους στη φαντασία μας οι αναμνήσεις των προγόνων μας από τα μακρινά μέρη της Ανατολής όπου έμεναν.

Καλή ακρόαση!

Μαριαλένα, 19/08/2009

Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009

Με το βλέμμα στο άπειρο...


All photos by Marialena, 2009

Εικόνες του καλοκαιριού που βαστά ακόμα...

Κορινθιακός Κόλπος, στιγμές αναπάντεχες που απαθανάτισα καθώς κολυμπούσα, έκανα βόλτες με το ποδήλατό μου, αγνάντευα το φεγγάρι στη Πανσέληνο, άφηνα το βλέμμα να περιπλανηθεί εκεί που το τραβούσε η ματιά τη κάθε φορά, μόλις λίγες μέρες πριν, καταμεσής του Αυγούστου που μας χαρίζει απλόχερα τη Διονυσιακή μεγαλοσύνη του κάθε φορά.

Μυρίζει ακόμα η αλμύρα και ο παφλασμός των κυμάτων ηχεί ακόμη στα αυτιά μου, κοιτώντας αυτές τις φωτογραφίες.

Καλές διακοπές σε όσους είναι ήδη στην εξοχή, καλή επιστροφή σε όσους από εμάς έκαναν τον κύκλο τους και επέστρεψαν ξανά στη πόλη, έχοντας γεμίσει τις μπαταρίες τους με αναμνήσεις πολύτιμες και μοναδικές!

Μαριαλένα, 16/8/2009

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2009

Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου


Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου

Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Γιώργος Νταλάρας

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό


σ.σ. Αύγουστος, με μια νεράιδα αγκαλιά που με το χάδι στα μαλλιά της ζεις την απόλυτη, ονειρική ευδαιμονία κόντρα στο Φως του Φεγγαριού του Αυγούστου... Έτσι πρέπει να μοιάζει ο Έρωτας, το δίχως άλλο! Τι άλλο εκτός από το να ευχαριστούμε ξανά και ξανά τον Νίκο Παπάζογλου που δημιούργησε αυτό το μικρό διαμαντάκι στην ελληνική μουσική, που το λατρεύουμε σε κάθε μας ακρόαση!

Μαριαλένα, 17/7/2009